II SA/KR 1005/25

II SA/Kr 1005/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Paweł Darmoń
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 52 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie WSA Paweł Darmoń WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 czerwca 2025 r. znak: SKO.ZO-415-147/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r. (znak: SKO-ZP-415-147/25) wydanym w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Burmistrza Rabki-Zdroju z dnia 20 maja 2025 r. (znak: AGZ.6730.106.2025) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.
Na wskazane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył M. L.. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 32 Konstytucji w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. 2024 poz. 1130 t.j., gdy w tak przyjętym stanie faktycznym i prawnym organ powinien bezwzględnie przy stosowaniu wskazanego wyżej przepisu dot. zawieszenia postępowania z urzędu, stosować równe zasady i zawieszać wszystkie postępowania w Gminie Rabka - Zdrój, bowiem wszystkie nieruchomości na terenie miejscowości Gminy Rabka - Zdrój są pierwotnie rolne, niebudowlane, stanowią teren zieleni (jak w przypadku skarżącego), a w Gminie nie obowiązuje obecnie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (dalej MPZP), dlatego też zostało naruszone prawo strony do równego traktowania w sprawach przed organem, a strona działaniem organu jest dyskryminowana,
b) art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. 2024 poz. 1130 t.j., gdy organ może, a nie musi w sprawie zawieszać przedmiotowego postępowania, a organ, jeśli już podejmuje decyzje o zawieszeniu postępowania z urzędu w sprawie wskazując, że priorytetem powinno być kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego tj. poprzez ustalenie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencją tego jest unormowanie zawarte w cyt. wyżej przepisie (zawieszenie z urzędu postępowania), to organ winien zawieszać wszystkie postępowania, a tej okoliczności pomimo faktu podniesienia tej okoliczności przez skarżącego w treści zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie wyjaśniło, nie ma w zaskarżonym postanowieniu słowa uzasadnienia w tym przedmiocie, a w tym stanie prawnym i faktycznym organ nie może "wyliczać i wybierać" komu zawiesi postępowanie, a komu nie, co niewątpliwie ma miejsce w sprawie i w całej Gminie Rabka - Zdrój, w przeciwnym razie stosowanie wskazanego wyżej przepisu za jego podstawą w sprawie skarżącego upada, bowiem uchwała Rady Miejskiej w Rabce - Zdroju nr VI/36/19 z dnia 18 marca 2019 roku w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania jest procedowana od ponad 6 lat, a organ różnicuje i dyskryminuje skarżącego w zakresie takiego samego stanu faktycznego i prawnego jego i innych osób, którym postępowania nie są z urzędu zawieszane, także w ostatnich latach 2024 - 2025, o czym dalej dowód z dokumentu.
Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania:
a) art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., gdy uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, na podstawie których organ utrzymał w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania z urzędu, a tymczasem w uzasadnieniu organ wskazuje lakoniczne, skopiowane z innych uzasadnień postanowień o zawieszeniu postępowania twierdzenia, a nie rozpoznaje sprawy strony w sposób indywidualny - w zakresie podstaw jego zawieszenia, tak aby były one zrozumiałe, prawnie i obiektywnie akceptowalne, co więcej organ nie wyjaśnił w uzasadnienia postanowienie dlaczego akurat cel budowlany skarżącego uznaje za niemożliwy do spełnienia z uwagi na projekt i planowane uzgodnienia czynione do projektowanego MPZP, gdy wszystkie nieruchomości gruntowe na terenie Gminy Rabka - Zdrój mają obecnie charakter rolny, a więc wszystkie postępowania w sprawie powinny zostać zawieszone, w zakresie wydawania Warunków Zabudowy, czego organ I instancji nie czyni i nie czynił od daty podjęcia uchwały nr VI/36/19 z dnia 2019 roku o sporządzaniu projektu MPZP, stąd też skarżący nie ma poczucia jasnego uzasadnienia i wyjaśnienia wydanego postanowienia w sprawie. W istocie SKO w treści uzasadnienia przytacza orzecznictwo, które jest znane skarżącemu, jednakże sedno sprawy i podniesionych zarzutów w zażaleniu dotyczy transparentnego wyjaśnienia, czy skarżący jest traktowany zgodnie z literą prawa, czy inne postępowania które toczyły się i toczą, a nie zostały zawieszone z urzędu przez organ nawet w latach 2024 - 2025, a także w dacie po 18 marca 2019 roku (data uchwały Rady Miejskiej w Rabce - Zdroju dot. przystąpienia do tworzenia projektu MPZP) nie zostały zawieszone, bo być może, czego organ nie wyjaśnił w sprawie nie zaszły przesłanki do ich zawieszenia, a jeśli powinny być zawieszone z urzędu, dlaczego nie zostały zawieszone i dlaczego organ I i II instancji w tym stanie prawnym i faktycznym dyskryminuje skarżącego i "wybiera, losuje" komu wydać decyzję o warunkach zabudowy (dalej WZ), a komu zawiesić postępowanie pomimo, że zgodnie zaprezentowanym stanowiskiem obu instancji wszystkie postępowania powinny być w takim samym stanie faktycznym i prawnym zawieszone (niestety nie są wszystkie zawieszane, co skarżący podnosił w zażaleniu, a czego organ II instancji w żadnej mierze nie wyjaśnił i nie dokonał sprawdzenia w sprawie) zgodnie z podstawą prawną na którą się powołuje tj. art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. 2024 poz. 1130 t.j., organ II instancji w żadnej mierze tej okoliczności w treści uzasadnienia nie wyjaśnia, a wręcz nie zabiera w ogóle stanowiska, a przecież jest organem "kontrolnym" II instancji nad organem I instancji,
b) art. 8 § 1 i 2 i art. 9 k.p.a., poprzez ich naruszenie, bowiem organ prowadzi postępowanie w sposób niebudzący zaufania strony, a także nie stoi na straży dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności podniesionych zarzutów w treści zażalenia przy czym organ nie wyjaśnił, czy organ I instancji reprezentowany przez Burmistrza Rabki - Zdroju Leszka Świdra wprowadza mieszkańców, w tym skarżącego w błąd, gdy na spotkaniach z mieszkańcami organizowanych w 2025 roku Burmistrz zapewniał, że postępowania nie będą już zawieszane, a działania jego będą ukierunkowane na dobro i interes mieszkańców. Jak więc skarżący, a także inne osoby, które zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa obecnie może realizować swoje święte prawo własności i realizować dla siebie i swojej rodziny cel mieszkaniowy, który nie jest sprzeczny z istniejącą zabudową w obrysie planowanej inwestycji i która wpisuje się o obszar analizy i nawiązuje do istniejącej zabudowy na tym terenie, jak skarżący ma faktycznie z tego prawa skorzystać, gdy organ różnicuje to samo prawo i stan faktyczny jednym zawieszając postępowanie, innym nie, a nad wskazaną okoliczności za brakiem działania organu II instancji obecnie nie ma żadnego nadzoru i weryfikacji o co skarżący wnosił w treści zażalenia, dla jasnego i transparentnego wyjaśnienia sprawy,
c) art. 15 w zw. z art. 140 KPA poprzez brak odrębnego, niezależnego przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego i przyjęcie przez organ II instancji ustaleń organu I instancji za własne, gdy w sprawie nie zostały wyjaśniane przedmiotowo istotne okoliczności w zakresie niestosowania do wszystkich procedury zawieszenia postępowania z urzędu, a SKO skupiło się jedynie na zacytowaniu orzecznictwa, jednakże nie jest ono w sprawie kluczowe, bowiem organ I instancji w całej Gminie Rabka - Zdrój traktuje inwestorów zupełnie różnie i ta okoliczność wymaga w sprawie merytorycznego wyjaśnia i kontroli, aby skarżący miał poczucie, że organ działa faktycznie zgodnie z literą prawa i na podstawie przywołanych przez siebie w sprawie przepisów prawa i skarżący nie jest w sprawie dyskryminowany,
d) art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 kpa oraz 80 KPA, poprzez ich naruszenie, brak wszechstronnego podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy (zawieszenia postępowania z urzędu), a także brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, bowiem organ II instancji nie wykonał żadnych czynności w sprawie, nie zawnioskował o dokumenty do sprawy wnioskowane przez skarżącego w treści zażalenia od organu I instancji, które obiektywnie przedstawiłyby stan faktyczny w Gminie i w efekcie organ doprowadza do pozaprawnego różnicowania obywateli w tym samym stanie faktycznym i prawny, co nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa materialnego, na które organ się powołuje, jak w treści postanowienia, a także w przepisach postępowania administracyjnego, o których jak się zdaje organ I i II instancji zupełnie zapomniał.
W świetle tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienie i rozpoznanie sprawy co do istoty, ewentualnie przekazanie sprawy organowi celem ponownego rozpoznania sprawy oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz opłaty od pełnomocnictwa na rzecz skarżącego.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zupełnie nie może wyczytać i zrozumieć z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia intencji organu II instancji, bowiem uzasadnienie nie odnosi się w żaden sposób do podniesionych zarzutów w sprawie, z wyjątkiem tego dotyczącego zawieszenia postępowania z urzędu - organ cytuje jedynie orzecznictwo w sprawie i uznaje to działanie za wystarczające wyjaśnienie w sprawie. Organ nie podejmuje także działania w zakresie wniosków, które skarżący złożył w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ II instancji nie wykonał żadnych czynności kontrolnych w sprawie, nie wyjaśnił kluczowej sprawy nierównego traktowania skarżącego z innymi osobami w tym samym stanie faktycznym i prawnym. Organ skupił się na cytowaniu szerokiego orzecznictwa w sprawie, które znane jest skarżącemu, niemniej jednak nie to jest w sprawie kluczowe, a organ II instancji nie wykonał żadnej czynności celem wyjaśnienia, czy skarżący ma rację, czy też nie ma, co stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i postępowania, a wyrażone zostało przez skarżącego w podniesionych zarzutach. Skarżący zauważył, iż w Gminie Rabka procedowanie rozpoczęła podjęta w dniu 18.03.2019 roku uchwała Rady Miejskiej w Rabce – Zdroju nr VI/36/19. Jedynym obecnie obowiązującym dokumentem w Gminie Rabka - Zdrój jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rabka - Zdrój i podjęta uchwałą nr XXXV/255/2001 z dnia 28.03.2001 r. Niniejszy dokument jest nieaktualny, lecz obowiązujący w gminie, bowiem od roku 2001 wydano wiele decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości, które w studium znajdowały się na terenach niebudowlanych. Ten stan faktyczny trwa również do dziś. Faktem jest, że Burmistrz Rabki - Zdrój będący organem I instancji może, lecz nie musi zawieszać z urzędu postępowania administracyjne w brzmieniu art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. 2024 poz. 1130 t.j., jednakże wszystkie nieruchomości położone w strefie rolnej, terenów zielonych itd. - niebudowlanej, a określne jako takie właśnie w obowiązującym do dziś Studium (...), powinny wobec procedury i uzasadnienia organu I i II instancji być zawieszane z urzędu, z uwagi na fakt, że podstawą dla sporządzenia projektu MPZP na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Rabce - Zdroju nr VI/36/19 jest właśnie obowiązujące i nieaktualne Studium (...) z 2001 roku, a wskazane okoliczności wynikają m. in. z treści pisma z dnia 16 lipca 2025 roku, lecz obecnie organ wskazuje tę okoliczność jak przeczącą możliwości wydania decyzji o WZ, co jest zupełnie niezrozumiałe i nielogiczne, a za takim stanowiskiem wyrażonym w piśmie, że zabudowa nie jest lokalizowana wyłącznie na terenach bliskich istniejącej zabudowy organ sam przeczy sobie i podstawie prawnej w zakresie podjętej decyzji o postępowania skarżącego z urzędu (organ wskazuje w treści tego dowodu z dnia 16 lipca 2025 r., że przyczyny są zupełnie inne niż projekt MPZP i tym samym zachodzi uzasadniona obawa, że organ wydaje decyzje o WZ wg. tylko sobie znanych zasad i kryteriów. Procedura trwa od 2019 roku, a organ I instancji nie zawiesza wszystkich postępowań. Jednym wydaje decyzje o WZ i nie zawiesza postępowań, pomimo, że jak twierdzi procedura wprowadzenia projektu MPZP znajduje się na etapie uzgodnień, który jest etapem końcowym i z tej przyczyny zawiesza innym postępowania z urzędu, w tym postępowanie dotyczące skarżącego. Lecz nie jest to działanie organu jednorodne i tożsame w stosunku do wszystkich w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Działanie organu II instancji w sprawie powinno prowadzić do transparentnego wyjaśnienia okoliczności zawieszania postępowań administracyjnych, które są zawieszane jedynie wybiórczo, i nie wiadomo też kto na jakich zasadach otrzymuje decyzję o warunkach zabudowy, co wymaga w sprawie jednoznacznego wyjaśnienia, a czego organ pomimo podniesionych w zażaleniu zarzutów i wniosków nie zweryfikował. Ta sytuacja doprowadza do patologicznego, pozaprawnego braku kontroli nad tym, co faktycznie robi i jak działa samowolnie i pozaprawnie organ I instancji i czy w sposób uzasadniony zawiesza postępowania z urzędu, w tym skarżącego, lecz nie wszystkie, co jest udowodnione, a co z kolei unicestwia możliwość realizacji celu budowlanego i świadczy o nierównym traktowaniu skarżącego przez organ w sprawie. Skarżący ma prawo wiedzieć, dlaczego tak jest, a organ powinien wskazane okoliczności wyjaśnić. Organ II instancji w postępowaniu drugoinstancyjnym powinien zwrócić się zdaniem skarżącego do organu I instancji o przedstawienie dokumentów i wyjaśnienie, ile decyzji o WZ zostało wydane na przełomie chociażby lat 2023 -2025, z tym zastrzeżeniem, jaki pierwotnie status te nieruchomości miały w obowiązującym Studium(...) z 2001 r. i czy znajdowały się na terenach niebudowlanych, a pomimo tej okoliczności organ wydał decyzję o warunkach zabudowy i nie zawiesił w sprawie postępowania oraz czym wskazane okoliczności były spowodowane. Co więcej organ także powinien wskazać, czy w projektowanym obecnie MPZP, który znajduje się na etapie uzgodnień, etapie końcowym - na co organ wskazuje, wszystkie decyzje, które zostały wydane od roku 2023, a tak naprawdę po podjętej uchwale z roku 2019 w zakresie podjęcia działań tj. przystąpienia do tworzenia projektu MPZP, czy w obecnym projektowanym MPZP nieruchomości, które znajdowały się na terenach niebudowlanych po wydanych dla nich decyzjach o warunkach zabudowy znajdują się one w projektowanym i obecnie uzgadnianym MPZP i są ujęte jako teren budownictwa jednorodzinnego mieszkalnego, rolnego i tak dalej (kiedy zmiany zostały wprowadzone, jeśli w ogóle), czy organ dokonał w tej kwestii zmian w obecnym projekcie MPZP po wydanych decyzjach o WZ, czy też zmiany będą dokonywane po wprowadzeniu obecnie projektowanego MPZP i wyjaśnienie dlaczego skarżący w tym samym stanie faktycznym i prawnym jest przez organ w związku z tym faktem dyskryminowany. Niestety wszystkie wyżej wskazane okoliczności nie zostały w żadne sposób wyjaśnione przez organ II instancji, czym organ dopuścił się naruszenia licznie wskazanych w zarzutach przepisów postępowania, a także przepisów prawa materialnego.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.329 t.j. z dnia 2022.02.09 z poźn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – t.j.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Sąd na wstępie wskazuje, że złożoną w sprawie skargę rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Po rozpoznaniu skargi Sąd doszedł do przekonania, że jest ona niezasadna.
Podstawę do zawieszenia przedmiotowego postępowania stanowi art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j. z dnia 2024.07.29 - dalej "u.p.z.p."). Zgodnie z tym przepisem, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma fakultatywny charakter. Daje on bowiem organowi możliwość zawieszenia postępowania, o czym świadczy użycie w przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić". Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu, nie może ono mieć jednak charakteru dowolnego. Skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu (tak wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2020 r., IV SA/Wa 181/20, LEX nr 3091622). Możliwość zawieszenia postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ograniczona jest terminem 18 – miesięcznym liczonym od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z tego względu organ zawieszając postępowanie powinien wykazać, że procedura uchwalenia miejscowego planu jest na tyle zaawansowana, że istnieje realne prawdopodobieństwo uchwalenia miejscowego planu we wskazanym w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. terminie.
W sprawie poddanej kontroli Sądu organ uznał, że istnieją podstawy do zawieszenia postępowania. Podstawę do wydania postanowienia stanowiło ustalenie, że zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest na terenie objętym procedowanym i sporządzanym planem miejscowym. W projektowanym planie na działkach ewidencyjnych nr [...] obr. Rabka – Słone, który był wyłożony do publicznego wglądu w okresie od 27 marca 2024r. do 26 kwietnia 2024r. przewiduje się tereny 1R/US – tj. tereny rolne i tereny sportu i rekreacji, w stosunku do których określono co do zasady zakaz zabudowy. Tymczasem skarżący wnioskował o wydanie dla powyższych działek decyzji wz, planując budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Zatem planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z projektowanym przeznaczeniem planistycznym.
Nadto procedura planistyczna wszczęta Uchwałą Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju z dnia 18 marca 2019r. znajduje się obecnie w końcowej fazie procedowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Rabka-Słone.
W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy , a organy – tak I jak i II instancji wbrew zarzutom skargi w sposób klarowny wyjaśniły w uzasadnieniach swoich orzeczeń, dlaczego zdecydowały o zawieszeniu postępowania w przedmiotowej sprawie w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p.
W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 II OSK 2685/15 "konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu". Swoje stanowisko NSA uzasadnia faktem, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ustawy). Zasadą powinno być zatem, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r. II SA/Łd 131/17 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w wyroku z dnia 27 października 2017 II SA/Kr 1079/17, oraz w wyroku z dnia 6 grudnia 2022 r. II SA/Kr 1149/22, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 maja 2018 r. II SA/Po 6/18.
Poglądy te w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 ustawy. Zawieszenie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy ma służyć pewnemu celowi. Celem tym jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego i już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu, a także w trakcie jego procedowania.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.