II SA/Kr 1003/22

II SA/Kr 1003/22 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Mirosław Bator /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
odrzucono skargę
Sentencja
Kraków, dnia 6 października 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwo O. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2022 r. nr SKO.ZP/415/266/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
Towarzystwo O. w K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2022 r. nr SKO.ZP/415/266/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego.
Zarządzeniem z dnia 6 września 2022 r. skarżące Towarzystwo zostało wezwane do uiszczenia wpisu sądowego od wyżej wskazanej skargi w kwocie 500 zł stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie poinformowano, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia będzie skutkować odrzuceniem skargi.
Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu Towarzystwo O. w K. w dniu 7 września 2022 r. Do chwili obecnej wskazany brak fiskalny skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie do brzmienia art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powyższego wynika, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga m.in. uiszczenia stosownej opłaty. Jeśli strona skarżąca nie uiści wpisu od skargi, wówczas jest zobowiązana to uczynić na wezwanie przewodniczącego, w wyznaczonym przez niego terminie. W razie nie wykonania wezwania przez stronę skarżącą, skarga zostanie odrzucona przez sąd.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono skarżącemu Towarzystwu w dniu 7 września 2022 r. Brak fiskalny skargi nie został uzupełniony do chwili obecnej.
W tym miejscu odnieść należy się do argumentacji strony skarżącej jakoby zgodnie z treścią art. 239 § 2 P.p.s.a. zwolniona była z obowiązku uiszczenia opłat sądowych. W myśl art. 239 § 2 P.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Podkreślić przy tym należy, że kwestia ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych jest wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 199 P.p.s.a., zgodnie z którą obowiązkiem jest samodzielne ponoszenie przez strony kosztów postępowania, w tym kosztów sądowych. Wszystkie odstępstwa od tej zasady wynikające z regulacji szczególnych, w tym z art. 239 P.p.s.a., muszą być traktowane jako wyjątki podlegające ścisłej wykładni. Jest niewątpliwe, że skarżące Towarzystwo O. w K. posiada status organizacji pożytku publicznego, co potwierdza dołączony do skargi wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego. W niniejszej sprawie nie ma jednak zastosowania art. 239 § 2 P.p.s.a., gdyż rozpoznawana sprawa nie jest "sprawą własną" w rozumieniu wskazanego przepisu. Reguły ścisłego wykładania pojęcia "sprawy własnej", o której mowa w art. 239 § 2 P.p.s.a. prowadzą do przyjęcia, że pojęcie to odnosić trzeba nie do wykonywanej przez organizację pożytku publicznego działalności statutowej, lecz do pojęcia sprawy administracyjnej, w której skarga została wniesiona, ale w ramach indywidualnego interesu prawnego takiej organizacji. Sformułowanie "sprawa własna" dotyczy zatem postępowania, w którym w drodze indywidualnego aktu administracyjnego organ władzy publicznej przyznaje lub nakłada określone prawa lub obowiązki wynikające z norm materialnoprawnych. Jest to pogląd utrwalony już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt I OZ 1013/16 oraz I OZ 957/16, z dnia 24 listopada 2016 r., I OZ 1331/16, z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1283/15, z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OZ 1112/16). Wobec tego, gdy rozpoznawana sprawa dotyczy realizacji przez stronę skarżącą jej celów statutowych, a zatem sfery działalności zewnętrznej to nie wpływa bezpośrednio na jego prawa i obowiązki oraz nie zmienia jego sytuacji prawnej. Sprawa ta dotyczy bowiem zewnętrznej działalności Towarzystwa, a nie jego statusu własnego jako organizacji pożytku publicznego. Nie można zdaniem Sądu uznać, że Towarzystwo skarżąc decyzję z dnia 3 czerwca 2022 r. występuje jako strona w swojej własnej sprawie w rozumieniu art. 239 § 2 P.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.