II SA/Kr 1/25

II SA/Kr 1/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Joanna Tuszyńska /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 24 października 2024 r. znak: WI-I.7840.15.57.2024.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Uzasadnienie
Starosta Tatrzański decyzją nr 116/2024 z dnia 26 czerwca 2024 r., znak: AB.6740.571.2022.JM, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 – dalej jako: k.p.a.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 5 grudnia 2022 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę dla A. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. (dalej też jako: inwestor) dla zamierzenia budowlanego obejmującego: przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku hotelowego (Kat. obiektu: XIV) wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi (dojścia, dojazdy, miejsca postojowe, konstrukcje oporowe, wjazd, podziemne zbiorniki na wodę, przebudowa przyłączy: eNN, wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, ciągu ciepłowniczego), rozbiórka części obiektu objętego opracowaniem oraz urządzeń terenowych, w tym muru oporowego (Kat. obiektu: XIV) z wbudowanym śmietnikiem, pomieszczeniem gospodarczym, rozbiórka budynku gospodarczego (Kat. obiektu: III); adres zamierzenia budowlanego dz. ewid. nr: [...] ([...]), obr. [...] przy ul. M. . Jednocześnie określono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji w pierwszej kolejności przytoczył przebieg ponownie prowadzonego postępowania. Następnie podał, że 20 grudnia 2023 r, w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b. wydane zostało postanowienie, zaś odpowiedź na nie złożono 17 stycznia 2024 r. wraz z uzupełnioną dokumentacją projektową.
W następstwie wniosku złożonego w dniu 24 stycznia 2024 r. Starosta przyznał przymiot strony Wspólnocie Mieszkaniowej, a do jej uwag odniósł się 7 marca 2024 r projektant, podając m.in., że dojazd główny do budynku zaprojektowany został z istniejącej drogi publicznej ul. M. Ż. poprzez projektowany zjazd publiczny uzgodniony z zarządcą drogi, uwzględniając zarazem ustalenia zarządcy o wykonaniu poszerzenia drogi oraz chodnika i konstrukcji oporowej wzdłuż niej. Dodał też, że dojazd do terenu inwestycji przez ul. A.. S. stanowi wyłącznie dojazd dla zaprojektowanych czterech miejsc postojowych, a nadto podkreślił, iż przedmiotowy wjazd na teren inwestycji jest istniejącym wjazdem, który wcześniej wykorzystywany był jako dojazd do miejsc postojowych do istniejącego budynku. Wyjaśniono także, że ul. A.. S. (droga publiczna klasy dojazdowej ozn. w planie symbolem 7.KDD), jak i ul. M. Ż. (droga publiczna klasy dróg wewnętrznych ozn. w planie symbolem 6.KDW) stanowią drogi publiczne, tym samym teren inwestycji posiada bezpośredni do nich dostęp. W dniu 29 maja 2024 r. wpłynęło pismo z wyjaśnieniami inwestora w zakresie rozwiązań w zakresie drogi pożarowej i ustaleń narady koordynacyjnej.
Następnie organ I instancji, powołując się na treść art. 35 ust. 1 u.p.b. wskazał, że w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę na terenie objętym inwestycją obowiązywała uchwała nr VII/89/2011 Rady Miasta Z. z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. – M. Ż. (dalej też jako: plan miejscowy lub m.p.z.p.).Organ ocenił, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany był zgodny z zapisami m.p.z.p. Teren inwestycyjny posiadał dostęp do drogi gminnej publicznej – ul. M. Ż. (dz. ewid. nr [...]) przez projektowany zjazd, realizowany według odrębnej procedury oraz drogi gminnej publicznej – ul. A.. S. (dz. ewid. nr [...]) przez istniejące zjazdy. Organ I instancji wskazał, że budynek zaprojektowano w technologii nierozprzestrzeniającej ogień (NRO) – zgodnie z kwalifikacją dokonaną przez projektanta w projekcie zagospodarowania terenu (dalej też jako: PZT) oraz projekcie architektoniczno-budowlanym (dalej też jako: PAB) zatwierdzonym w/w decyzją. Ustalił, że odległości do granicy działki budowlanej i sąsiednich obiektów budowlanych były zgodne z wymaganiami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 z późn. zm. – dalej też jako: rozporządzenie WT), zaś lokalizacja budynku była zgodna z § 12 i § 271-272 ww. rozporządzenia. Organ I instancji podkreślił również, że usytuowanie wewnętrznego miejsca gromadzenia odpadów stałych spełniało zapisy § 23 rozporządzenia WT, zaś umiejscowienie projektowanych stanowisk postojowych spełniało warunki § 19 i § 102-108 rozporządzenia WT. Wyjaśniono także, że wody opadowe i roztopowe z połaci dachu będą odprowadzone do zbiornika szczelnego o poj. 100m3, z którego nadmiar wód opadowych będzie wywożony przez firmę asenizacyjną, a z terenów utwardzonych będą rozprowadzone zanikowo na terenie działek inwestycyjnych. W ocenie organu I instancji, przyjęte rozwiązania nie naruszały § 29 rozporządzenia WT oraz art. 234 ustawy Prawo wodne, co wykazano w projekcie zagospodarowania terenu. Podano też, że budynek będzie zasilany w energię elektryczną, poprzez projektowany przyłącz, realizowany według odrębnej procedury, zaś ścieki socjalno-bytowe będą odprowadzane poprzez projektowany przyłącz, realizowany według odrębnej procedury. Ponadto zaznaczono, że budynek będzie zasilany w wodę poprzez projektowany przyłącz, realizowany według odrębnej procedury, a nadto będzie wyposażony w ogrzewanie poprzez projektowany przyłącz do sieci ciepłowniczej, realizowany według odrębnej procedury.
W dalszej kolejności organ I instancji przywołał zasadnicze parametry techniczno-użytkowe budynku wskazując, że powierzchnia zabudowy wynosić będzie 1 544,95m2, powierzchnia użytkowa – 3 544,30m2, powierzchnia całkowita – 9 623,40m2, kubatura – 31 399,70m3, długość – 70,84m, szerokość – 48,08m, maksymalna wysokość – 19,90m, ilość lokali – 95 użytkowych (jedn. hotel.), tj. 192 jedn. noclegowych, ilość kondygnacji – 6 (3 podziemne i 2 w dachu).
W ocenie organu projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany były kompletne i spełniały wymagania określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 u.p.b. Organ I instancji zwrócił uwagę, że za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych zgodnych z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami odpowiadają projektanci i osoby sprawdzające, którzy zgodnie z art. 34 ust. 3d u.p.b. załączyli do projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego kopie decyzji o nadaniu odpowiednich uprawnień budowlanych, kopie zaświadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b., aktualnych na dzień opracowania projektu oraz oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ I instancji zaznaczył też, iż sprawdził posiadanie przez projektantów i osoby sprawdzające wymaganych uprawnień budowlanych, jak również aktualnych wpisów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.
Końcowo organ I instancji wskazał, że z uwagi na specyfikę zamierzenia budowlanego projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany zawierały też: potwierdzenie zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej uprawnionego rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 3 kwietnia 2023 r., z uwzględnieniem postanowień WKU PSP z dnia 2 stycznia 2023 r., uzgodnienie bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych uprawnionego rzeczoznawcy z dnia 4 kwietnia 2023 r., postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia 1 grudnia 2022 r., pozytywnie opiniujące lokalizację pomieszczeń stałej pracy poniżej poziomu terenu oraz decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 listopada 2022 r., wyrażającą zgodę na obniżenie wysokości pomieszczeń kuchni, kawiarni z salą konsumpcyjną oraz sali konsumpcyjnej z barem.
Mając na uwadze powyższe, organ I instancji powołując się na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 4 u.p.b. wskazał, że w związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 1 i 4 u.p.b. należało udzielić ww. pozwolenia na budowę.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w Z. (dalej też jako: strona odwołująca się, skarżąca lub Wspólnota), zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, pkt 8, pkt 9, art. 32, art. 34 ust. 1, 2, 2a i 3 pkt 1 lit. b, d oraz art. 35 ust. 1 u.p.b., a także § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych oraz art. 6a ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, strona odwołująca się wniosła o zmianę kwestionowanej decyzji poprzez odmowę wydania pozwolenia na budowę, względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania strona odwołująca się rozwinęła podniesione zarzuty, przedstawiając argumentację na ich poparcie.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 24 października 2024 r., znak: WI-I.7840.15.57.2024.EU, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 u.p.b., po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty od decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 26 czerwca 2024 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, a nadto ze względu na postępowania sądowe prowadzone wobec wcześniejszych decyzji organu I i II instancji w sprawie pozwoleń na budowę na terenie przedmiotowej inwestycji, przedstawił historię wcześniejszych wniosków w sprawie pozwolenia na budowę dotyczących ww. działek nr [...] i [...] W tym zakresie zaznaczono, że w świetle treści decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 7 września 2020 r. oraz wyroków sądów administracyjnych, które zapadły w ww. sprawie pod sygn. akt II SA/Kr 1324/20 i II OSK 2415/21, inwestor zmienił rozwiązania projektowe projektowanego budynku, w szczególności w zakresie jego gabarytów i architektury, w celu wyeliminowania stwierdzonych uprzednio, w wydanych rozstrzygnięciach administracyjno-sądowych, nieprawidłowości. W szczególności podano, że obecny inwestor, względem projektu podlegającego weryfikacji we wskazanym wyżej postępowaniu administracyjno-sądowym, zrezygnował z nadbudowy istniejącego budynku i związanej z nią zmiany wysokości istniejącego budynku. Podniesiono przy tym, że projektowana rozbudowa istniejącego budynku stanowi element konstrukcyjnie i funkcjonalnie połączony z istniejącym budynkiem, a co za tym idzie nie stanowi budowy nowego budynku, która jest zakazana ustaleniami planu miejscowego. Organ II instancji zwrócił przy tym uwagę, że rozbudowa istniejącego budynku stanowi kontynuację przyjętych uprzednio (dla istniejącego budynku) rozwiązań w zakresie połaci dachu, kąta nachylenia, wysokości kalenicy, zaś częściowa rozbiórka i przebudowa istniejącego budynku nie wypełnia definicji budowy nowego budynku. Jednocześnie wyjaśniono, że część rozbierana istniejącego budynku stanowi 72,5 m2, czyli 12,8% całkowitej zabudowy istniejącego budynku (str. 4 części opisowej PZT), zaś częściowa rozbiórka istniejącego budynku wynika z uzgodnień wydanych przez zarządcę drogi. Tym samym organ odwoławczy podkreślił, że podlegający ocenie w niniejszym postępowaniu PZT i PAB nie był tożsamy z projektem budowlanym przedłożonym w uprzednio procedowanym postępowaniu administracyjnym.
Przechodząc do meritum sprawy, powołując się na treść art. 35 ust. 1 u.p.b., organ odwoławczy wskazał, że w razie spełnienia wymagań określonych w ww. przepisie oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym zakresie organ II instancji zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie PZT i PAB (inne niż te, wobec których organ orzekał o utrzymaniu odmowy udzielenia pozwolenia na budowę) podlegały kontroli w zakresie treści ustawy Prawo budowlane oraz przepisów techniczno-budowlanych, tj. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 z późn. zm. – dalej też jako: rozporządzeniem ws. PB), jak również ustaleń uchwały z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. – M. Ż.. Jednocześnie zaznaczono, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, organ II instancji, zgodnie z art. 136 k.p.a., pismem z dnia 3 września 2024 r. wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień, celem doprowadzenia PZT i PAB ww. zamierzenia inwestycyjnego do zgodności z ww. przepisami, w którym to piśmie zakres stwierdzonych nieprawidłowości PZT i PAB określony został w 14 punktach.
Ponadto, podniesiono, że w celu wyjaśnienia kwestii wynikających z przepisów ochrony przeciwpożarowej, organ odwoławczy pismem z dnia 3 września 2024 r. wystąpił do rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który opiniował przyjęte w PZT i PAB rozwiązania z zakresu ochrony p.poż., o wyjaśnienie czy pozytywna opinia rzeczoznawcy, potwierdzona pieczęcią i podpisem złożonym na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, obejmująca wydane dla ww. zamierzenia inwestycyjnego postanowienia Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarne z dnia 2 stycznia 2023 r, uwzględnia fakt niezgodności drogi pożarowej z § 12 ust. 11 (dot. łuku drogi pożarowej) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030), której niezgodność została wskazana w ekspertyzie technicznej z zakresu ochrony pożarowej (data opracowania listopad 2022 r.). W tym zakresie organ II instancji wskazał, że w dniu 12 września 2024 r. pełnomocnik inwestora przedłożył uzupełniony PZT i PAB (uzupełniono 3 egzemplarze), a wszystkie korekty wprowadzone zostały przez projektanta oraz opatrzone datą ich sporządzenia i podpisem. Podano przy tym, że zakres uzupełnień obejmował: skorygowanie błędnie podanego identyfikatora działki, wykazanie, że spełnienie ustaleń m.p.z.p. dotyczących ilości otwarć dachu, zostało przedstawione na części rysunkowej PAB na rysunku rzut dachu, wyjaśnienie kwestii spełnienia § 13 rozporządzenia WT (przedstawiono w formie opisowej i rysunkowej), wyjaśnienie kwestii spełnienia § 60 rozporządzenia WT, ujednolicenie zapisów dotyczących odległości części podziemnej budynku od budynku oznaczonego na części rysunkowej PZT nr 10, wykazanie spełnienia zapisów ustawy z 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 875 z późn. zm.), wyjaśnienie kwestii łuków drogi, uszczegółowienie odległości budynku od ściany budynku sąsiedniego posiadającego ścianę rozprzestrzeniającą ogień, skorygowanie rysunków dotyczących analizy nasłonecznienia budynku, skorygowanie zapisów dotyczących analizy wynikającej z § 60 rozporządzenia WT, uzupełnienie rysunków PAB o oznaczenia określające przekrój C-C, przedstawiony na rysunku elewacji południowej, uzupełnienie części opisowej PZT, że przyjęte założenia projektowe w zakresie hałasu spełniają wymogi rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 112), wyjaśnienie kwestii terenów wliczonych do powierzchni utwardzonych, skorygowanie zapisów dotyczących liczby kondygnacji budynku.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu odwoławczego, wszystkie wprowadzone zmiany / korekty / uzupełnienia PZT i PAB nie zmieniały głównych założeń projektowych, a tylko doprecyzowywały przyjęte wcześniej rozwiązania. Dodano też, że zmiany zostały opatrzone datą, podpisem i pieczątką osoby, która je wprowadziła, tj. głównego projektanta branży architektonicznej. Podniesiono również, że z uzupełnionym w toku prowadzonego postępowania odwoławczego PZT i PAB strony tego postępowania miały prawo zapoznać się, o czym organ poinformował pismem z dnia 27 września 2024 r., wykonując obowiązek wynikający z art. 10 k.p.a.
Wobec powyższego, w ocenie organu II instancji, w świetle treści art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz uzupełnionego PZT i PAB, brak było okoliczności stanowiących o naruszeniu ww. przepisu art. 35 ust. 1 u.p.b. W tym zakresie podkreślono bowiem, że inwestor spełniał warunki szczególne wynikające z art. 4 u.p.b., stanowiącego o prawie zabudowy nieruchomości, pod warunkiem wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż w aktach organu I instancji zalegało oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obejmujące dz. nr [...], [...]. Jednocześnie zdaniem organu odwoławczego PZT i PAB były zgodne z ustaleniami m.p.z.p., jako że działka inwestycyjna zlokalizowana jest w terenach oznaczonych symbolem 5.Uh – Tereny zabudowy usługowej (usługi hotelarskie), zgodnie z m.p.z.p., w związku z czym inwestycja nie naruszała zapisów m.p.z.p. W tym zakresie zwrócono również uwagę i szeroko omówiono spełnienie przez planowaną inwestycję warunków przewidzianych w ustaleniach szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ponadto w ocenie organu II instancji, projekt zagospodarowania działki był zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami § 8, § 12 ust. 1, § 14, § 16, § 18, § 19 ust. 1 i 2, § 20, § 21 ust. 1, § 22, § 26 ust. 1, § 13 i § 57, § 60, § 28, § 45, § 47, § 49, § 50, § 51, § 52, § 53, § 54, § 56, § 34, § 55, § 70, § 103, § 271-272, § 323 rozporządzenia WT. W tym zakresie organ odwoławczy odnosząc się do każdego z ww. przepisów rozporządzenia WT wskazał, które rozwiązania projektowe – jego zdaniem – świadczyły o wypełnieniu warunku przewidzianego treścią tych przepisów.
Zdaniem organu II instancji projekt posiadał pozytywne uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, potwierdzające zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W tym zakresie zaznaczono, że dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, Małopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej postanowieniami z dnia 2 stycznia 2023 r. wyraził zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej. Jednocześnie podano, że projekt zagospodarowania terenu został opracowany na mapie przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej 17 marca 2023 r., spełniającej wymogi ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm.).
Organ odwoławczy stwierdził, że do projektu dołączono wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, które w tym miejscu przykładowo wymieniono. Inwestor uzyskał: postanowienie Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 2 stycznia 2023 r. w sprawie wyrażenia zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej wskazanych w § 244 ust. 1 pkt 2, § 68 ust. 1, § 69 ust. 6 i § 249 ust. 3 rozporządzenia WT, uzasadnionych w opracowaniu pn.: "Ekspertyza techniczna (...)" z listopada 2022 r. oraz postanowienie Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 2 stycznia 2023 r. w sprawie wyrażenia zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej wskazanych w § 12 ust. 4 i 9 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, uzasadnionych w opracowaniu pn.: "Ekspertyza techniczna (...)" z listopada 2022 r.
W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany spełniał też wymagania rozporządzenie ws. PB, tj. był kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony został w okładkę przystosowaną do formatu A4, a nadto składał się z części opisowej i rysunkowej PZT, PAB i załączników projektu.
W świetle powyższego, organ II instancji wskazał na zgodność wniosku i projektu budowlanego z prawem, w kontekście ww. przepisu art. 35 ust. 1 u.p.b.
Ponadto organ odwoławczy uszczegółowiając kwestię zgodności PZT i PAB z przepisami, podniósł, iż kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa, gdyż organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu ww. art. 35 ust. 1 u.p.b. W tym względzie podkreślono, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant.
Dodatkowo organ odwoławczy odnosząc się do kwestii decyzji w sprawie zezwolenia na wycinkę drzew z dnia 29 sierpnia 2022 r. i określonego w niej terminu usunięć (do 28 lutego 2023 r.) i nasadzeń zastępczych (do 31 maja 2023 r.), powołując się na treść art. 83 i art. 83a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1336 z późn. zm.) wskazał, że wśród wymienionych w art. 33 u.p.b. załączników wniosku o pozwolenie na budowę, brak jest wskazania decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew. Dodano też, że także na podstawie przepisów odrębnych, w tym ustawy o ochronie przyrody, brak było podstaw żądania powyższej decyzji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (inaczej niż np. w przypadku decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, czy też pozwoleniu konserwatorskim). Jednocześnie podniesiono, że obowiązku przedłożenia takiej decyzji nie można również wywodzić z art. 34 ust. 3 pkt 5 u.p.b. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, brak było podstaw prawnych do formułowania takiego wymogu na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, a także brak podstaw do narzucania zmian rozwiązań projektowych w przypadku braku uzyskania zezwolenia, czy też utraty ważności takiego zezwolenia. W tym zakresie podkreślono bowiem, że ryzyko braku możliwości realizacji inwestycji – w przypadku nieuzyskania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu, na którego realizację posiada pozwolenie na budowę – obciąża inwestora, a w związku z tym utrata ważności zezwolenia na usunięcie drzew nie może przesądzać o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Dodatkowo zwrócono uwagę, że kwestia wycinki drzew nie podlega regulacji przepisów Prawa budowlanego, a co za tym idzie kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż wycinka drzew to nie roboty budowlane, w rozumieniu ustawy Prawo budowlane (art. 3 u.p.b.), a wobec tego właściwymi w tym zakresie są organy ochrony środowiska, zgodnie z zapisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
Jednocześnie w ocenie organu II instancji, w świetle przeprowadzonej kontroli PZT i PAB oraz postępowania pierwszoinstancyjnego, zgłoszone zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
W tym zakresie odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących niespełnienia wymogów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, organ odwoławczy wskazał, że przedłożony przez inwestora PZT posiadał pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, co oznacza, że dopóki w obrocie prawnym pozostaje pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego w zakresie warunków przeciwpożarowych, to zarzut naruszenia przepisów pożarowych nie mógł być skutecznie podnoszony. Wyjaśniono bowiem, że kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej określone zostały w art. 35 ust. 1, 2 i 3 u.p.b., a w zakresie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń odnoszą się one do sprawdzenia ich kompletności, a nie ich oceny i ewentualnego podważania zawartych w nich ustaleń. Jednocześnie zaznaczono, że wobec niespełnienia wymagań bezpieczeństwa pożarowego, przedstawione zostały rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, które zostały zaakceptowane przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej (postanowienia z dnia 2 stycznia 2023 r.), zaś całość wymagań w tym zakresie, jak również rozwiązania zamienne przedstawione zostały w zatwierdzonej przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej Ekspertyzie technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcy budowlanego (opracowanie z listopada 2022 r. – załączniki projektu str. 97-142).
Z kolei ustosunkowując się do kwestii nieprawidłowej odległości względem budynku nr [...] przy ul. A.. S. i podnoszonej w tym zakresie okoliczności, że nie wynosi ona 14,94 m, lecz nie więcej niż 11,70 m, jako że budynek przy ul. S. ma specyficzną bryłę, organ II instancji wskazał, że na str. 17 PZT przedstawiono kwestie wynikające z przepisów techniczno-budowlanych odnoszące się do zbiornika bezodpływowego na terenie oraz parkingów i garaży dla samochodów. Zdaniem organu odwoławczego, brak jest na tej stronie (tak jak to wskazuje strona odwołująca się) parametrów odnoszących się do wzajemnych odległości budynku projektowanego i budynków istniejących, w tym podanych przez stronę odwołującą się odległości 14,94m, czy też 11,70m. Dodatkowo zaznaczono, że na mapie do celów projektowych, na której sporządzono część rysunkową PZT brak było budynku o nr [...] przy ul. A.. S.. Tym samym w ocenie organu II instancji, podnoszone w tym zakresie uwagi, dotyczyły zatem budynku wybudowanego na dz. nr [...] zlokalizowanego przy ul. M. Ż. [...] oznaczonego na części rysunkowej PZT nr 10. Jednocześnie podkreślono, że zarzuty w szczególności w zakresie ochrony przeciwpożarowej budynku objętego przebudową i rozbudową, względem budynku oznaczonego na PZT nr [...], podnosiła strona odwołująca się, a nie właściciel tego budynku. Organ II instancji zwrócił też uwagę, że wbrew twierdzeniom strony odwołującej się, na części rysunkowej PZT projektant uwzględnił skomplikowaną bryłę budynku i w tym zakresie odnotował odległość między istniejącym budynkiem na dz. nr [...] (ozn. na PZT nr 10) a projektowanym budynkiem, wynoszącą 14,94 m i 11,70 m. Dodano też, że wymiar 11,70 m podano na części rysunkowej PZT na wysokości naroża południowo-zachodniego istniejącego budynku. Ponadto wyjaśniono, że zapisy PZT i PAB odnoszące się do ww. odległości budynków zostały skorygowane na etapie postępowania odwoławczego (zamiennie podawano wymiar 11,70 m i 11,79 m) i wskazano, że prawidłowy wymiar to 11,70 m, który został przedstawiony w szczególności w części rysunkowej PZT.
Odnosząc się natomiast do kwestii określonego przez projektanta stopnia rozprzestrzeniania ognia dla budynku na dz. nr [...], organ II instancji wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu przewidzianego w art. 35 ust. 1 u.p.b. Podniesiono przy tym, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant. Jednocześnie zaznaczono, że dla skutecznego podważenia przyjętych rozwiązań projektowych, niezbędne jest przedstawienie wyliczeń, czy też kontranaliz, które mogłoby uprawdopodobnić ustalenia odmienne, niż poczynił to uprawniony projektant i co najistotniejsze w tym stanie rzeczy, zaakceptowane także przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W tym zakresie, zdaniem organu odwoławczego, sam fakt, iż taras ww. budynku posiada posadzkę drewnianą, nie przesądza, że deski te – w celu spełnienia przez ten budynek przepisów, w tym techniczno-budowlanych – nie zostały zabezpieczone do stanu NRO (nierozprzestrzenianie ognia), albowiem w sprzedaży dostępne są preparaty chemiczne w płynie lub koncentraty w proszku do samodzielnego malowania (ręcznego nakładania) elementów wykonanych z drewna. Stąd też, w ocenie organu II instancji, przy użyciu tych preparatów, po spełnieniu innych warunków istnieje możliwość samodzielnego zabezpieczenia drewna do stanu NRO. Zwrócono również uwagę, że budynki NRO (nierozprzestrzeniające ognia) powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 12 m od budynku RO (rozprzestrzeniającego ogień), co wynika z § 271 rozporządzenia WT. Ponadto organ odwoławczy, wobec podnoszonego zarzutu w tym zakresie, powołując się na treść § 272 rozporządzenia WT wskazał, że odległość budynku od krawędzi jezdni drogi gminnej (ul. A.. S.) powinna wynosić co najmniej 6m, zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 320 z późn. zm.). Tym samym, w ocenie organu II instancji, strona odwołująca się (użytkownicy istniejącego budynku) powinni zastosować takie zabezpieczenia tarasu drewnianego, aby zapewnić budynkowi odpowiednią odporność przeciwpożarową. Dodano też, że z treści PAB i PZT wynika, iż dach budynku usytuowanego na sąsiedniej działce nierozprzestrzenia ognia (strona odwołująca się podnosiła tylko argument drewnianej posadzki tarasu, tj. niewielkiego elementu budynku).
Dodatkowo zdaniem organu odwoławczego, poprzez projektowane zamierzenie inwestycyjne, w związku z częściową rozbiórką istniejącego budynku (dotyczącą ściany zewnętrznej budynku od strony ul. A.. S.), a co za tym idzie zwiększenia odległości od budynku oznaczonego nr [...], poprzez przesunięcie ściany zewnętrznej budynku istniejącego o ok. 2,7 m do 5,1 m w głąb działki inwestycyjnej, inwestor niewątpliwie polepsza warunki w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Tym samym, w ocenie organu II instancji, skoro dotychczasowy stan na działkach w tym zakresie nie budził zastrzeżeń właścicieli tych działek, trudno w tym postępowaniu zaakceptować zasadność podnoszonych uwag. Podkreślono przy tym, że powyższe było oceną PZT i PAB przeprowadzoną przez organ – jednocześnie podniesiono, że przy ocenie zgodności przyjętych w projekcie rozwiązań w zakresie ochrony przeciwpożarowej, istotne znaczenie odgrywała też opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który potwierdzał zgodność przyjętych rozwiązań z przepisami. Wyjaśniono też, że niespełnienie powyższych wymogów stanowiłoby podstawę odmowy uzgodnienia PZT przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych lub zaopiniowanie tego projektu z uwagami, a taka sytuacja nie zachodziła w przedmiotowej sprawie. Nadto zaznaczono, że projekt posiadał pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który potwierdzał spełnienie wymagań pożarowych także w tym zakresie.
Ustosunkowując się zaś do kwestii dróg pożarowych i podnoszonego zarzutu nieczytelności zapisów PZT i PAB w tym zakresie, organ II instancji wskazał, że część rysunkową PZT i PAB należy odczytywać łącznie z częścią opisową danej części projektu, a także z wszystkimi załącznikami projektu. Zdaniem organu odwoławczego, poszczególne elementy projektu wzajemnie się uzupełniają, zaś fragment cytowany przez stronę odwołującą się z części opisowej PZT, przedstawiał stan istniejący w zakresie zagospodarowania terenu, albowiem przedmiotem opracowania była przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku. Wyjaśniono, że projektant w tej części opisowej PZT jednoznacznie wskazał, iż przepisy techniczno-budowlane dotyczące rozwiązań pożarowych istniejącego budynku nie są spełnione i wobec powyższego powinny być zastosowane rozwiązania zamienne. Dodano przy tym, że powołane przez projektanta rozwiązania zamienne, jak wynikało to już z treści samych załączników projektu, zostały zaakceptowane przez właściwy organ, poprzez uzyskanie stosownego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, a także przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Ponadto w ocenie organu odwoławczego, przedstawione przez stronę odwołującą się "niezrozumiałe zapisy projektów" nie znajdowały potwierdzenia w świetle treści całości PZT i PAB. W tym zakresie ponownie zaznaczono, że projekt posiadał pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, zaś kwestia drogi pożarowej szczegółowo omówiona została w ekspertyzie technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Podkreślono też, że stanowisko w tym zakresie zajęte zostało przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w postanowieniu z dnia 2 stycznia 2023 r., którym wyrażono zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowych w § 12 ust. 4 i 9 i § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że nie mógł podważać stanowiska innego organu, ale był nim związany, tym bardziej w sytuacji, gdy zawierało ono merytoryczną ocenę skomplikowanych przepisów przeciwpożarowych w zakresie zastosowania rozwiązań zamiennych.
Odnosząc się z kolei do kwestii łuków drogi pożarowej i odległości od budynku, organ odwoławczy wskazał, że wszystkie warunki dotyczące drogi pożarowej zostały zawarte w ekspertyzie technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (opracowanie z listopada 2022 r.), które zostało zaakceptowane przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, co potwierdzała pieczęć tego organu na ww. ekspertyzie. Dodano też, że położenie drogi pożarowej oraz jej parametry wskazane zostały w powołanej ekspertyzie.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutu dotyczącego łuków drogi przeciwpożarowej i dostępu do ścian budynku oraz przyjętych w tym zakresie rozwiązań, organ II instancji zaznaczył, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, w celu rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wystąpił do rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych o wyjaśnienie ww. kwestii pismem z dnia 3 września 2024 r., który to rzeczoznawca w piśmie z dnia 12 września 2024 r., stanowiącym odpowiedź na ww. wezwanie zawarł stanowisko w zakresie uzgodnienia PZT i treści ekspertyzy technicznej sporządzonej w listopadzie 2022 r., omawiając szczegółowo przyjęte rozwiązania, w tym rozwiązania zamienne. Wobec powyższego, organ odwoławczy podkreślił, że odpowiedzialność za przyjęte w tym zakresie rozwiązania ponosi rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, który akceptując dane zamierzenie budowlane potwierdza zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Jednocześnie podniesiono, że strona odwołująca się, oprócz ogólnych uwag w treści złożonego odwołania, nie przedłożyła żadnych dowodów, które pozwalałyby na przyjęcie, że opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych naruszała przepisy prawa. Dodatkowo zwrócono uwagę, że pełnomocnikiem strony odwołującej się nie była osoba posiadająca uprawnienia budowlane, czy też uprawnienia rzeczoznawcy, a co za tym idzie skuteczne podważanie przyjętych rozwiązań w zakresie ochrony przeciwpożarowej wymagało stosownej kontranalizy, sporządzonej przez osobę uprawnioną, który to dokument nie został jednak przedłożony w toku postępowania.
Odnosząc się natomiast do kwestii związanych z posadowieniem budynku i określonymi warunkami geotechnicznymi organ II instancji wskazał, że strona odwołująca się w treści odwołania powołuje w tym zakresie już nieobowiązujący (uchylony) akt, tj. rozporządzenie z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, gdy tymczasem na dzień rozpoznawania sprawy – zarówno przez organ I instancji, jak i II instancji – obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463). W tym zakresie podniesiono, że treść PZT i PAB podlegała kontroli w zakresie powołanego wyżej rozporządzenia z 2012 r., natomiast brak było podstaw w przepisach prawa do stosowania przy opracowaniu PZT i PAB nieobowiązującego już aktu prawnego. Niemniej jednak organ odwoławczy ustosunkowując się do podnoszonych w tym zakresie zarzutów dotyczących treści opinii geotechnicznej i wykonanych na jej potrzeby badań wskazał, iż opinia ta sporządzona została przez uprawnionego geologa, zaś za treść tej opinii odpowiadają osoby ją sporządzające. Wyjaśniono też ponownie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający pozwolenie na budowę nie ma podstaw prawnych do zakwestionowania prawidłowości określonej kategorii geotechnicznej posadawiania obiektu, czy też założeń przyjętych do jej określenia, gdyż uprawnienia organu do sprawdzenia dokumentacji załączonej do wniosku zostały określone w sposób jednoznaczny w art. 35 ust. 1 u.p.b. Dlatego też w ocenie organu II instancji należało przyjąć, że skoro w ocenie osoby opracowującej tę opinię, dla potrzeb projektowanej przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku pensjonatowego, wystarczającym były odwierty do głębokości 5,0m p.p.t., to organ rozpoznający przedmiotową sprawię nie miał prawa podważać przyjętych założeń. Ponadto organ odwoławczy powołując się na treść § 23 rozporządzenia ws. PB podał, że w sytuacji, gdy osoba sporządzająca projekt techniczny uzna, iż przedłożona opinia geotechniczna jest niewystarczająca do sporządzenia projektu technicznego, może zażądać przedłożenia dodatkowych badań geologicznych. Niemniej jednak ponownie wyraźnie podkreślono, że projekt techniczny nie podlega kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę, jak też nie podlega zatwierdzeniu w formie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 u.p.b.).
Odnosząc się natomiast do kwestii braku uwzględnienia na rysunku "Przekrój C-C" skarp, zbiornika, zjazdu, które według PZT mają tam powstać, organ II instancji wskazał, że całość projektu należy odczytywać łącznie (dotyczy to zarówno części rysunkowej, jak i opisowej). Zdaniem organu odwoławczego, rysunek "Elewacja południowa 1", w którym przedstawiono dodatkowy przekrój budynku spełniał wymogi wynikające z § 21 pkt 1 lit. b rozporządzenia ws. PB. W tym zakresie zaznaczono, że z treści tego przepisu wynika, iż na rysunku obejmującym przekrój należy uwzględnić budynek, zaś pozostałe elementy związane w szczególności z zagospodarowaniem terenu, skarpy, zbiornik, zjazd itp. przedstawione są na rysunku PZT, co wynika jednoznacznie z § 15 ust. 2 rozporządzenia ws. PB.
Ustosunkowując się z kolei do kwestii wpływu projektowanego muru oporowego i bezpiecznego wykonywania robót budowlanych, organ II instancji podkreślił, że za zgodność realizacji robót budowlanych z udzielonym pozwoleniem na budowę, w sposób zapobiegający zagrożeniom bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz mienia, odpowiada kierownik budowy, który to obowiązek wynika z art. 22 pkt 3 i 4 u.p.b.
Ponadto odnosząc się do kwestii braku rozwiązań odprowadzenia wód opadowych ze zjazdu, organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy zjazd realizowany będzie w ramach odrębnego zamierzenia inwestycyjnego. W tym zakresie wyjaśniono bowiem, że w sytuacji, w której Prawo budowlane dopuszcza realizację danego obiektu/urządzenia na podstawie zgłoszenia (tzw. uproszczonego trybu) – jak budowa zjazdu (art. 29 ust. 2 pkt 11 u.p.b.) – to organy nie mają prawa zmuszać inwestora do objęcia ich wnioskiem, pod warunkiem jednak pokazania ich przebiegu/lokalizacji na PZT. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji podniósł, że podlegający ocenie PZT spełniał te warunki. Dodano też, że szczegółowe warunki w tym zakresie muszą być uzgodnione z zarządcą drogi, z której wykonany zostanie zjazd, zaś wszystkie obiekty i urządzenia nieobjęte wnioskiem muszą zostać wykonane najpóźniej przed oddaniem inwestycji do użytkowania.
Dodatkowo zdaniem organu II instancji, nie sposób podzielić też stanowiska strony odwołującej się, że organ I instancji naruszył przepisy art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, pkt 8 i pkt 9 u.p.b. W tym zakresie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że PAB i PZT wskazują, iż nie naruszono treści ww. przepisu, w szczególności obiekt zaprojektowano zgodnie z ustaleniami wynikającymi z m.p.z.p. oraz z przepisów, w tym techniczno-budowlanych, zaś założenia projektowe gwarantują odbiór ścieków i wód odpadowych oraz dostawę wody, a także obiekt usytuowano zgodnie z przepisami. Podkreślono również, że w założeniach projektowych zapewniono poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich oraz dostęp do drogi publicznej.
Ponadto w ocenie organu odwoławczego, inwestor spełniał warunki wynikające z art. 32, art. 34 ust. 1, 2 i 2a, 3 pkt 1 lit. b, d, art. 35 u.p.b., a także § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych i art. 6a ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. W tym zakresie organ odwoławczy uzupełniająco wskazał, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych i przedstawiał usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym sieci uzbrojenia terenu oraz urządzeń budowlanych sytuowanych poza obiektem budowlanym (art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. b u.p.b.), a także przedstawiał układ komunikacyjny i układ zieleni ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. d u.p.b.).
Odnosząc się natomiast do pisma A. i J. S. z dnia 7 października 2024 r., organ II instancji powołując się na treść art. 35 ust. 4 u.p.b. ponownie podkreślił, że przepis ten nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów czy wyrównania utraty wartości nieruchomości. Podniesiono przy tym, że jeśli organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż zakres jego uprawnień został ograniczony treścią art. 35 ust. 1 i 4 u.p.b.
Ustosunkowując się z kolei do kwestii bezpiecznego wykonywania robót budowlanych, a co za tym idzie stateczności geologicznej terenów sąsiednich, głębokich wykopów itp., organ odwoławczy wskazał ponownie, że za zgodność realizacji robót budowlanych z udzielonym pozwoleniem na budowę, w sposób zapobiegający zagrożeniom bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz mienia, odpowiadać będzie kierownik budowy, zgodnie z treścią art. 22 pkt 3 i 4 u.p.b. Ponadto podkreślono, że dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nałożony został obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, który także odpowiada za zgodność realizacji robót budowlanych z projektem budowlanym, pozwoleniem na budowę, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 25 u.p.b.), a nadto ma on również prawo do wstrzymania robót budowlanych, w przypadku, gdy ich kontynuacja może wywołać zagrożenie bądź spowodować niedopuszczalną niezgodność z projektem lub pozwoleniem na budowę (art. 26 u.p.b.).
W tym zakresie organ II instancji powołując się na treść art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a u.p.b. wskazał, że w sprawie pozwolenia na budowę, organy nie mogą domniemywać w zakresie przyszłych istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego, które mogą powstać na etapie realizacji inwestycji, czy też wykonywania robót budowlanych niezgodnie z przepisami oraz sztuką budowlaną. Wyjaśniono bowiem, że ocena w ww. zakresie możliwa jest dopiero w trakcie wykonywanych robót budowlanych lub na etapie złożonego przez inwestora wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego i przystąpienia do użytkowania obiektu i należy ona do zadań organu nadzoru budowlanego. Tym samym zaznaczono, że osoby zainteresowane, posiadające uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości prowadzonych robót budowlanych, każdorazowo mogą informować o takiej okoliczności właściwy organ nadzoru budowlanego, który uprawniony będzie do przeprowadzenia kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego (art. 84a u.p.b.).
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że wobec podnoszonych uwag co do treści opinii geologicznej, wyjaśnić należało, iż za treść sporządzonej opinii geologicznej, wykonywanych w tym zakresie badań itp., odpowiada osoba je sporządzająca, zaś organ nie posiada prawa do negowania ustaleń zawartych w takiej opinii bez przekonywujących dowodów potwierdzających wadliwość opracowania. Zwrócono przy tym uwagę, że wątpliwości stron nie mogą być jedyną podstawą odmówienia wiarygodności opinii sporządzonej przez osobę uprawnioną.
Odnosząc się natomiast do kwestii braku pełnej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, organ II instancji powołując się na treść art. 34 ust. 3 pkt 3 u.p.b. wskazał, że projekt techniczny nie jest przedkładany do wniosku o pozwolenie na budowę, jak również nie podlega zatwierdzeniu przez ten organ w decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym podkreślono, że w takim stanie prawnym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może domniemywać, że projekt techniczny nie został sporządzony, zaś fakt opracowania projektu technicznego podlega kontroli przed rozpoczęciem robót budowlanych, o czym stanowi art. 41 ust. 4a i art. 42 u.p.b.
Ustosunkowując się z kolei do kwestii decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczno-inżynierską, organ odwoławczy podniósł, że dokumenty dołączane do wniosku o pozwolenie na budowę, enumeratywnie wskazane zostały w art. 33 ust. 2 u.p.b., a wśród nich brak jest wskazania decyzji o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Podobnie też zaznaczono, że także na podstawie przepisów odrębnych, w tym ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz.1290) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonywanie wymaga uzyskania koncesji (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz.155), brak jest podstaw żądania powyższej decyzji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zwrócono też uwagę, że szczegółowe rozwiązania techniczne dotyczące realizacji inwestycji rozstrzygane są w dokumentacji stanowiącej część projektu technicznego, zaś integralną częścią dokumentacji geologiczno-inżynierskiej jest ostateczna decyzja starosty o jej zatwierdzeniu. Dodano przy tym, że w przypadku jej braku, dokumentacja jest niepełna, a w takiej sytuacji, tj. gdy roboty budowlane będą wykonywane na podstawie niekompletnego projektu technicznego, organ nadzoru budowlanego będzie uprawniony do wezwania inwestora do uzupełnienia projektu technicznego i podjęcia odpowiednich działań.
Ponadto odnosząc się do kwestii zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., organ II instancji wskazał, że pełna analiza PZT i PAB w tym zakresie została przeprowadzona, a w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wykazano zgodność PZT i PAB z ustaleniami m.p.z.p. Wyjaśniono również, że przedstawione w PAB i PZT założenia projektowe wskazują, iż zakres projektowanych robót budowlanych stanowi przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku, a wobec tego w tej sprawie nie dochodzi do budowy nowego budynku. Zaznaczono przy tym, że zarówno przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku jest dopuszczona ustaleniami m.p.z.p., przy czym w tym zakresie określone zostały warunki szczególne, które muszą być spełnione, a projektowany obiekt – zdaniem organu II instancji – spełniał te warunki.
Ustosunkowując się natomiast do podnoszonej kwestii rozbiórki organ odwoławczy podniósł, że z treści PZT i PAB wynikało, iż część rozbierana istniejącego budynku stanowi 72,5m2, czyli 12,8% całkowitej zabudowy istniejącego budynku (str. 4 części opisowej PZT), a częściowa rozbiórka istniejącego budynku wynika z uzgodnień wydanych przez zarządcę drogi. Dodatkowo zaznaczono, że decyzją z dnia 3 października 2022 r. Burmistrz Miasta Z. odmówił wyrażenia zgody na usytuowanie na ww. działce nr [...] i nr [...] wnioskowanego budynku w odległości zmiennej od 4,01 m do 4,71 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej gminnej – ul. A.. S. oraz w odległości 4,52 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej – ul. M. Ż., tj. w odległości mniejszej niż 6,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej określonej w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Podkreślono jednak, że powyższy brak uzgodnienia dotyczył dotychczasowej lokalizacji budynku względem ww. dróg, wobec czego zaistniała okoliczność, niejako wymusiła na inwestorze zaprojektowanie częściowej rozbiórki budynku, w celu doprowadzenia go do zgodności z przepisami ustawy o drogach publicznych.
Odnosząc się z kolei do kwestii miejsc postojowych lokalizowanych w garażu podziemnym i braku zapisu dopuszczającego w ustaleniach m.p.z.p. rozliczenia liczby miejsc postojowych w ramach garażu podziemnego (jak to ma miejsce w ustaleniach innych symboli m.p.z.p.), organ II instancji wskazał, że ustalenia szczegółowe m.p.z.p. dla terenu Uh nie precyzują, gdzie dane miejsca postojowe mają być zlokalizowane, a jedynie narzucają ich liczbę zależną od powierzchni usług. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, skoro w akcie prawa miejscowego nie zakazano wprost budowy miejsc postojowych w garażach podziemnych, to brak było podstaw do narzucania inwestorowi rozwiązań, które nakazywałyby lokalizację miejsc postojowych tylko poza obrysem budynku. Zdaniem organu II instancji, takie rozwiązanie wprost przeczyłyby ustaleniom szczegółowym m.p.z.p., który dla terenu inwestycji nie wprowadził żadnych wymogów, co do lokalizacji miejsc postojowych. Dodatkowo organ odwoławczy zaznaczył, że jak wynika z przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 z późn. zm.), określenie parametru minimalnej liczby i sposobu realizacji miejsc do parkowania należy do jednych z obowiązkowych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji, kiedy na danym obszarze przewiduje się teren przeznaczony do zabudowy. Wyjaśniono przy tym, że określenie tego parametru służyć ma przede wszystkim obsłudze terenu inwestycji i zabezpieczeniu miejsc do parkowania dla osób związanych z inwestycją (mieszkańców, pracowników, klientów itp.). Wobec powyższego, organ II instancji podkreślił, że nałożony przepisami planu miejscowego na inwestora nakaz realizacji związanych z daną inwestycją miejsc parkingowych na parkingach i w garażach, leżących w istocie na gruntach prywatnych, z jednoczesnym zastrzeżeniem obowiązku niewliczania do wskaźników parkingowych miejsc parkingowych zlokalizowanych w garażach podziemnych w budynkach, przeczyłoby w istocie celowi tej regulacji.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji, stanowiącej nie tylko kontrolę w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, ale również odpowiedź na zarzuty odwołania, uznać należało wniesione zarzuty za bezzasadne, a co za tym idzie wykazano zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi oraz ustaleniami planu miejscowego.
Skargę na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca – Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w Z. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:
1) art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w zw. z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia WT, poprzez utrzymanie w mocy decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji, która naruszyła uzasadnione interesy osób trzecich w zakresie dotyczącym dostępu do dróg publicznych,
2) art. 9 ust. 6 u.p.b. w zw. z art. 6a ust. 1, 2 i 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej w zw. z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych w zw. z art. 34 ust. 2a u.p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a u.p.b., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę:
a. w sytuacji, w której projekt budowlany zawiera niezgodne z przepisami rozwiązania w zakresie regulowanym § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia bez uzyskania zgody na odstępstwo w tym zakresie,
b. w sytuacji niejasności zatwierdzonego projektu w zakresie dotyczącym ochrony przeciwpożarowej, a w związku z tym niedających się usunąć wątpliwości, co do adekwatności wydanej ekspertyzy z zakresu ochrony przeciwpożarowej względem tego projektu,
c. w sytuacji, w której jako drogi pożarowe przewidziane są ciągi komunikacyjne nie spełniające warunków wskazanych w § 14 ust. 2 rozporządzenia (ww. zarzut 1);
3) § 4 ust. 1 lit. c i e rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektonicznobudowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej w zw. z art. 6g ustawy o ochronie przeciwpożarowej w zw. z art. 34 ust. 2a u.p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a u.p.b., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, w której ekspertyza dotycząca bezpieczeństwa pożarowego budynku wydana została na podstawie błędnych danych dotyczących odległości od sąsiadującego budynku oraz rodzaju jego przekrycia (dotyczy budynku nr [...]).
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zaś w uzasadnieniu skargi szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art.28, art.33 ust.1, art.34 ust.4, art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j Dz.U. z 2024 r. poz.725 – dalej: p.b.).
Stosownie do art.33 ust.1 p.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.
Z kolei niepowołany w podstawie prawnej decyzji przepis art.34 ust.2a p.b. wymaga, by zakres i treść projektu budowlanego uwzględniał warunki ochrony przeciwpożarowej.
Projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany podlegają zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art.34 ust.4 p.b.).
Wreszcie, jak wynika z przepisu art.35 p.b., którego nie wymieniono w decyzji:
"1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie:
a)wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Tak więc podstawowym obowiązkiem organu jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W kontrolowanej sprawie teren inwestycji objęty jest ustaleniami uchwały Nr VII/89/2011 Rady Miasta Z. z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. – M. Ż." (Dz. Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2011 r., Nr 206, poz. 1670).
Stosownie do § 9 ust.1 pkt 1) i 4) uchwały planistycznej podstawowym przeznaczeniem terenu zabudowy usługowej oznaczonego symbolem 5.Uh – pow. 0,54 ha są usługi hotelarskie. Na obszarze tym obowiązuje zakaz lokalizacji nowych budynków usług hotelarskich. Zakaz nie dotyczy budynków podlegających odbudowie. Powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 30% pow. terenu inwestycji.
Jak stanowi § 9 ust.1 pkt 8) planu przebudowa i odbudowa istniejących obiektów na następujących zasadach:
a) stosowanie miejscowych materiałów elewacyjnych (typu: tynk, drewno, gont, kamień oraz ich imitacje) i charakterystycznego dla regionu detalu (gzymsy, obramienia okienne itp.), tradycyjnej kamieniarki (z zakazem stosowania otoczaków) oraz wyrobów kowalskich. Zakaz stosowania na elewacjach okładzin z tworzyw sztucznych, klinkieru i cegły silikatowej,
b) stosowanie na elewacjach budynków kolorów pastelowych,
c) stosowanie kolorystyki pokrycia połaci dachowych takiej jak ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy oraz imitującej drewniany gont.
Z kolei w § 9 ust.1 pkt 8) dopuszczona została rozbudowa istniejących budynków, na następujących zasadach: a) zakaz nadbudowy budynków, za wyjątkiem nadbudowy wynikającej ze zmiany konstrukcji dachu. Przy nadbudowie budynków realizacja dachów jako dwuspadowych, o kącie nachylenia głównych połaci do 54 ş . Dopuszcza się realizację dachów dwuspadowych z przyczółkami, dachów czteropołaciowych lub wielopołaciowych. Zakaz realizacji dachów namiotowych,
b) przy rozbudowie istniejących budynków dopuszcza się rozwiązania połaci dachowych i kąty ich nachylenia, stanowiące kontynuację istniejących, zastosowanych w budynkach rozwiązań,
c) zakaz przesuwania głównych połaci dachowych względem siebie w płaszczyźnie pionowej; realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia (nie dotyczy otwarć dachowych oraz nowych budynków i rozbudowy istniejących zlokalizowanych w terenie 8.Uh) z dopuszczeniem załamania połaci i zmiany kąta jej nachylenia w strefie okapu na długości nie większej niż 1/3 długości połaci oraz otwierania dachów jako otwarć pulpitowych wychodzących z kalenicy na długości powyżej 1/2 długości dachu. Dopuszcza się otwarcia dachowe, przy czym szerokość jednej lukarny liczona w najszerszym jej miejscu (tzn. szerokość czołowej ściany lukarny bez okapów), nie może przekroczyć ˝ długości całej połaci dachowej. Łączna szerokość lukarn nie może przekroczyć 2/3 długości całej połaci dachowej.
Sąd, po dokonaniu analizy przedłożonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu doszedł do wniosku, że przyjęta przez inwestora i organy orzekające kwalifikacja projektowanego zamierzenia budowlanego jako rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku hotelowego jest nadużyciem.
Zdaniem Sądu projektowany obiekt w rzeczywistości stanowi budowę nowego budynku usług hotelarskich.
Zważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, jako przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Przebudowa to forma modernizacji budynku, która wiąże się z niewielką ingerencją w jego parametry. Do tej kategorii można zakwalifikować prace, w wyniku których następuje zmiana cech użytkowych lub technicznych istniejącego budynku, która nie wpływa na jego konstrukcję. Modyfikacjom nie mogą więc podlegać określone właściwości obiektu, takie jak kubatura (czyli objętość), powierzchnia zabudowy, wysokość, szerokość i długość poszczególnych ścian, a także liczba kondygnacji. W zakresie przebudowy domu najczęściej wymieniane są roboty budowlane polegające na przerobieniu piwnicy lub poddasza na cele mieszkaniowe, wyburzenie lub wybudowanie ścianek działowych, wymianę więźby lub zmianę kąta nachylenia dachu.
W wyniku zaplanowanej w rozpoznawanej sprawie częściowej rozbiórki istniejącego budynku zmianie ulegnie jego powierzchnia zabudowy, kubatura oraz szerokość. Dlatego też planowane roboty budowlane powodujące zmianę bryły istniejącego budynku (zmiana powierzchni zabudowy, kubatury i szerokości) nie mogą być traktowane jako przebudowa.
Z kolei termin "rozbudowa" użyty został w treści art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, który określa definicję "budowy". Zgodnie ze wspomnianym przepisem, jako budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Prawo budowlane nie zawiera natomiast definicji "rozbudowy". W potocznym rozumieniu tego słowa w wyniku rozbudowy dochodzi do powiększenia użytkowej powierzchni obiektu, przez co powstaje nowa substancja budowlana. Natomiast w odniesieniu do przebudowy nie dochodzi do zwiększenia fizycznej wielkości budynku, lecz jedynie zmiany jego parametrów "wewnętrznych". Rozbudową jest powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (zwiększenie powierzchni zabudowy). Rozbudową będzie powiększenie istniejącego budynku o dodatkowe pomieszczenie (pokój, wiatrołap, werandę lub w innym celu przeznaczoną przybudówkę), wykusz lub taras (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. II OSK 199/20, opublikowany w cbos).
Również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego S. – M. Ż." nie zawiera definicji rozbudowy. Dlatego też, dla wyjaśnienia różnicy między pojęciami "rozbudowa" i "budowa nowego obiektu" należało dokonać analizy całej treści uchwały, w szczególności pomocne było zestawienie przepisów § 9 ust.1 (dotyczących terenów Uh) z przepisami dotyczącymi terenów zabudowy usługowej, oznaczonych symbolem 3.U i 4.U. I tak, w myśl § 9 ust.3 pkt 5) uchwały w terenach 3.U i 4.U obowiązuje zakaz realizacji nowych budynków za wyjątkiem terenu oznaczonego symbolem 3.U, w którym dopuszcza się realizację nowego budynku mieszkalnego z pokojami na wynajem, realizowanego jako dobudowany do istniejącego budynku karczmy. Treść pkt 7) cytowanego przepisu wyraźnie wskazuje na odróżnienie pojęcia "rozbudowy" od "dobudowy" (Rozbudowa istniejących budynków oraz w terenie oznaczonym symbolem 3.U dobudowa budynku do budynku istniejącego na następujących zasadach).
Jak wynika z zatwierdzonego projektu architektoniczno - budowlanego (k.5) istniejący budynek ma powierzchnię zabudowy 564 m2, z czego do rozbiórki zaplanowano 72,5 m2. Projektowana powierzchnia zabudowy wynosi 1 544,95 m2.
Tak więc objęta terminem "rozbudowa" nowa część budynku, równoległa do ul. M. Ż. jest ponad dwukrotnie większa od istniejącego budynku. Oznacza to, że nie można mówić o żadnej rozbudowie budynku istniejącego, tylko o budowie nowego budynku (w dobudowie), objętej zakazem planu miejscowego.
O tym, że pojęcie "rozbudowy" według planu miejscowego zakłada dokonanie niewielkich zmian w bryle budynku, nie zmieniających zasadniczo parametrów rozbudowywanego obiektu ani jego istoty, świadczą ustalenia planu dotyczące zasad rozbudowy, skupiających się wyłącznie na zakazie nadbudowy, za wyjątkiem nadbudowy wynikającej ze zmiany konstrukcji dachu. Okoliczność ta wskazuje, że uchwałodawca pozostałe przypadki rozbudowy potraktował jako drobne, nie wymagające przyjęcia dodatkowych ustaleń planistycznych. Założenie to jest kompatybilne z cytowaną wyżej zasadą dotyczącą obszarów "U", gdzie "dobudowę" potraktowano jako realizację nowego budynku.
Powyższe świadczy o zaistniałej sprzeczności między zatwierdzonym projektem budowlanym a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powodującej naruszenie przez organy przepisu art.35 ust.1 pkt 1) Prawa budowlanego. Stwierdzenie takiej okoliczności winno bowiem prowadzić do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Już to stanowiło o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wskazać również należy, że już wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie analizował zgodność projektu budowlanego sporządzonego dla zamierzenia budowlanego obejmującego przebudowa i rozbudowę istniejącego budynku hotelowego na dz. ewid. nr: [...] oraz [...] obr. 9, przy ul. M. Ż. z zacytowanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "S. – M. Ż.".
Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. II SA/Kr 1481/14 Sąd oddalił skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 lipca 2014 r., którą uchylono decyzję Starosty Tatrzańskiego z dnia 11 września 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia p.n. przebudowa i rozbudowa budynku pensjonatowego na budynek świadczący usługi hotelarskie na działkach nr ewid. [...]; [...]; [...] obręb [...] położonych w Z. oraz orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w innym stanie faktycznym, gdyż inwestor złożył, inny od obecnie procedowanego, projekt budowlany. Jednakże zamierzenie dotyczyło tego samego terenu i oceniany był ten sam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lutego 2015 r. wskazano, że "W ocenie Sądu uzasadnionym jest stwierdzenie, że zaprojektowanie przewiązki o szerokości 150 cm i to wyłącznie na jedynym piątym poziomie, jako formy połączenia istniejącej już części pensjonatowej z nowoprojektowanym budynkiem hotelowym o wielkości znacznie przekraczającej rozbudowywany pensjonat stanowi próbę ominięcia zapisów obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "S. - M. Ż." zatwierdzonego uchwałą nr VII/89/2011 Rady Miasta Z. z dnia 31 marca 2011 r. Należy w tym miejscy zaakcentować, że uregulowanie § 9 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. wprowadza zakaz lokalizacji nowych budynków usług hotelarskich w obszarze usług hotelarskich, w tym w obszarze 5.Uh – terenie planowanej inwestycji.
Z kolei wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. II SA/Kr 1324/20 Sąd oddalił skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 września 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z 30 grudnia 2019 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego obiektu zamieszkania zbiorowego świadczącego usługi hotelarskie na działkach nr ewid. [...], [...] obręb [...] w Z.. Przedmiotem oceny WSA w Krakowie był wprawdzie inny projekt budowlany, ale obejmujący te same - co w obecnie rozpoznawanej sprawie – działki. W wyroku sygn. II SA/Kr 1324/20 Sąd stwierdził, że "w świetle zarzutu skargi (...) naruszenia § 9 ust. 1 pkt 8 lit. a i b m.p.z.p. tj. czy planowana inwestycja narusza zakaz nadbudowy budynków, prawidłowo organy uznały, że skoro część budynku jest przebudowywana, częściowo rozbierana i nadbudowywana o kilka kondygnacji, to nie może być zakwalifikowana jako sama zmiana konstrukcji dachu (§ 9 ust. 1 pkt 8 lit. a planu). "Zapis zawarty w § 9 ust. 1 pkt 8a m.p.z.p., dotyczący nadbudowy istniejących budynków, ogranicza tę nadbudowę do wynikającej wyłącznie ze zmiany konstrukcji dachu (dostosowania kątów nachylenia połaci dachowych do ustalonych zapisami m.p.z.p.). Ewentualna zmiana wysokości budynku w wyniku podniesienia kalenicy, jest możliwa wyłącznie, gdy jest skutkiem korekty dachu, a nie nadbudowy, której efektem jest uzyskanie dodatkowych kondygnacji użytkowych". Nadto, wychodząc poza zarzuty skargi, WSA w Krakowie w cytowanym wyroku wskazał, że "choć przepisy prawa nie zawierają definicji legalnej rozbudowy, to jednak rozumienie tego zwrotu oznacza powiększenie istniejącego obiektu budowlanego, którego istota w wyniku rozbudowy winna być zachowana. Rozbudowa to bowiem rodzaj budowy, w wyniku którego powstaje nowa część istniejącego już obiektu budowlanego. W przedmiotowym wypadku mamy do czynienia z budową nowego obiektu z wykorzystaniem jedynie pewnych nieznacznych (uwzględniając parametry planowanego obiektu) elementów budynku dotychczasowego. Taki zakres robót należy zatem kwalifikować jako budowę nowego obiektu, a nie rozbudowę istniejącego".
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę kasacyjną wniesioną od wyroku z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. II SA/Kr 1324/20, ocenił, że "prawidłowe było stanowisko Sądu I instancji w zakresie interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2023 r., sygn. II OSK 2415/21, opublikowany w cbois).
Dlatego też błędne jest stanowisko organu odwoławczego, który wyjaśnił, że projektowany budynek jest funkcjonalnie połączony z istniejącym budynkiem, a co za tym idzie nie stanowi budowy nowego budynku, która jest zakazana ustaleniami m.p.z.p. Funkcjonalne połączenie projektowanego budynku z dotychczasowym nie oznacza jeszcze, że budynek projektowany nie jest nowym budynkiem.
Nadto, zauważyć należy, że plan zakazuje przesuwania głównych połaci dachowych względem siebie w płaszczyźnie pionowej. Chociażby rysunek schematu układu kalenic w projektowanym obiekcie (k.20 a projektu) świadczy o naruszeniu tego zakazu.
Wreszcie, zwrócić należy uwagę na kwestię ewentualnej niezgodności z planem miejscowym zaprojektowanego na dwóch poziomach podziemnych garażu wielostanowiskowego. Część ta nie została wymieniona w nazwie inwestycji. Została wskazana w opisie projektu architektoniczno-budowlanego. Organ w ogóle nie zajmował się kwestią zgodności z planem zaprojektowanego garażu podziemnego, mimo iż zarzut taki zgłaszany był w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie przesądza o rozstrzygnięciu tej kwestii. Zwraca jedynie uwagę, że w ustaleniach dla różnych obszarów planu uchwałodawca przewidział w ramach przeznaczenia podstawowego (KS, 1UPR, 2UPr) lub dopuszczalnego realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego – miejsca postojowe. Dopuszczenie takie znalazło się w ustaleniach dla terenu: MW, MN, Uh, U, UT. W ustaleniach szczegółowych dla konkretnie wskazanych obszarów, oprócz miejsc postojowych, dopuszczono realizację podziemnego parkingu: 1M/U, 2 M/U, 3M/U. Wydaje się więc, że w terenie 5Uh nie została dopuszczona budowa parkingów podziemnych. Dla prawidłowej wykładni planu należałoby poznać treść uzgodnień dokonanych przez organy właściwe w zakresie obszarów górniczych.
Poza tym, wytknąć należy, że mimo iż wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 5 grudnia 2022 r. nie obejmował budowy wjazdu ani przebudowy przyłączy, to zakresem decyzji, sprzecznie z wnioskiem inwestora, urządzenia te zostały objęte.
W kontrolowanej sprawie w części opisowej Projektu zagospodarowania terenu (PZT) podano, że do terenu inwestycji prowadzą 2 istniejące wjazdy z ul. A. S., które zaznaczono jako istniejące również na rysunku PZT. Jednakże w legendzie rysunku PZT wskazano, że "dostosowanie do obowiązujących przepisów" tych zjazdów nastąpi w odrębnym postępowaniu. Zauważyć również należy, że w decyzji z dnia 3.10.2022 r. (k.259 a.a.) Burmistrz Miasta Z. ustalił, że "przedłożony plan zagospodarowania zawiera zjazdy z drogi publicznej ul. A.. S. do w/w nieruchomości w lokalizacji nie odpowiadającej dokumentacji zarządcy drogi publicznej". Powyższe budzi zatem wątpliwości co do legalności istniejących zjazdów z ul.. . Z kolei wjazd od ul. M. Ż. opisano na rysunku PZT jako projektowany, a w legendzie tego rysunku podano, że będzie procedowany w odrębnym trybie.
Skonstatować zatem należy, że istnienie zgodnego z przepisami zjazdu z drogi publicznej do projektowanego budynku hotelowego jest dla jego funkcjonowania konieczne. Nie może bowiem istnieć obiekt budowlany – hotel bez odpowiedniego zjazdu z drogi publicznej. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że zjazd z drogi gminnej nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia (vide: art. 29 ust. 2 pkt 11 P.b.). Jak słusznie stwierdzono w wyroku NSA z 11 kwietnia 2018 r., (II OSK 1697/17, orzeczenia.nsa.gov.pl), z art. 33 ust. 1 p.b. wynika, że "obiekt budowlany, którego dotyczy pozwolenie na budowę musi być obiektem mogącym samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Oznacza to, że co do zasady projekt budowlany dotyczący obiektu budowlanego, na realizację którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, powinien obejmować także te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia."
Ma to tym istotniejsze znaczenie, że projektowany zjazd z ul. M. Ż. ma stanowić połączenie obiektu hotelowego z drogą pożarową. Stosownie do art.29 ust.2 pkt 11) prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa zjazdów z dróg powiatowych i gminnych oraz zatok parkingowych na tych drogach. Jednakże, stosownie do ust.5a tego przepisu, jeżeli wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w ust. 1-4, wymaga uzyskania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o której mowa w art. 9, inwestor występuje z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Błędne jest stanowisko inwestora i organu, że "ul. M. Ż. (droga publiczna klasy dróg wewnętrznych ozn. w planie symbolem 6.KDW) stanowi drogę publiczną, tym samym teren inwestycji posiada bezpośredni do niej dostęp" oraz że "teren inwestycyjny posiadał dostęp do drogi gminnej publicznej – ul. M. Ż. (dz. ewid. nr [...]) przez projektowany zjazd, realizowany według odrębnej procedury".
Jak bowiem wyjaśnił Burmistrz Miasta Z. w piśmie z dnia 6 lipca 2022 r. (Projekt budowlany, część Opinie, uzgodnienia - k.23 ) odcinek ulicy M. Ż. na wysokości działki inwestora nr [...] stanowi drogę wewnętrzną własności Gminy Z., a nie drogę publiczną, i wykonanie zjazdu z tej drogi nie podlega przepisom ustawy o drogach publicznych. Jednocześnie Burmistrz określił, że nie wnosi zastrzeżeń do wykonania zjazdu, ale powinien on mieć parametry zjazdu publicznego.
Dlatego też rację należy przyznać stronie skarżącej, że skoro zjazd ten, w celu zapewnienia sprawnego i bezpiecznego użytkowania, winien posiadać parametry zjazdu publicznego, to organ nie może przyjąć istnienia tego zjazdu ani też ocenić, czy inwestor spełni warunki, o których mowa w § 14 rozporządzenia. Nadto, skoro projektowany zjazd z ul. M. Ż. ma stanowić połączenie obiektu z drogą pożarową, a uzgodnienie projektowanego obiektu w zakresie spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej wprost zależy od spełnienia wymogów drogi pożarowej przez ul. M. Ż., niedopuszczalne jest odrębne procedowanie tych zagadnień.
Powyższe nie przeszkodziło projektantowi, aby w piśmie do Starosty z dnia 6.03.2024 r. (k.248) podać, że "dojazd główny do budynku zaprojektowany został z istniejącej drogi publicznej ul. M. Ż. poprzez projektowany zjazd publiczny uzgodniony z zarządcą drogi", co jest nieprawdą. Potwierdza to pismo Burmistrza z dnia 26.03.2024 r. (k.249 a.a.).
Z kolei, w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji odnośnie do "udokumentowania i przedłożenia stanowiska zarządców dróg o wyrażeniu zgody na wykorzystanie nw. dróg do celów ochrony p.poż. i świadomości wymagań wynikających z § 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów i zgadzają się na taką lokalizację oraz są w stanie zapewnić spełnienie ww. wymagań przez cały okres użytkowania obiektu" (k.255 a.a.), w piśmie z dnia 29.05.2024 r. (k.262 a.a) projektant podał, że "przedkłada się w projekcie stanowisko zarządcy drogi dotyczące zakresu metryki pasa drogowego (pismo Urzędu Miasta Z. znak: WMNW.II.0124.25.2024) oraz stanowisko zarządcy drogi dotyczące korzystania z dróg publicznych jako dróg przeciwpożarowych (pismo Urzędu Miasta Z. znak: WMNW.II.0124.17.2024)".
Pismem z dnia 17.04.2024 r. znak: WMNW.II.0124.17.2024 Burmistrz poinformował inwestora, że § 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów dotyczy dróg pożarowych opisanych w § 12 rozporządzenia MSWiA z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wymogów dotyczących drogi pożarowej, nie zaś dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Kolejnym pismem z dnia 24.04.2024 r. o tym samym znaku Burmistrz poinformował inwestora, że nie dokona wnioskowanego uzgodnienia w zakresie możliwości korzystania z drogi publicznej nr [...] ul. A. S. dz. ew. [...] obr.[...] ul. M. Ż. nr [...], nr [...] obr.9 Z. jako urządzonej na tych działkach drogi "przeciwpożarowej".
Zdaniem Sądu, ze względu na szczególne okoliczności kontrolowanej sprawy w zakresie rozwiązań zapewniających ochronę przeciwpożarową, projekt budowlany winien obejmować budowę (przebudowę) zjazdów z ul. A.. S. oraz zjazdu z ul. M. Ż.. Stosownie do art.34 ust.2a p.b. zakres i treść projektu budowlanego winny bowiem uwzględniać warunki ochrony przeciwpożarowej.
Podkreślenia także wymaga, że w kontrolowanej sprawie tryb uzyskania zgody na odstępstwo od przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej był nieprawidłowy. Zgodnie z art.9 ust.1 i 2 ustawy Prawo budowlane w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Zgody na odstępstwo, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, udziela albo odmawia udzielenia, w drodze postanowienia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.
Jednakże, w myśl ust.6 tego przepisu, jedynie w przypadku nadbudowy, rozbudowy i przebudowy rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej stosuje się na podstawie zgody udzielonej w postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (art. 6a ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej), bez wymogu uzyskiwania zgody na odstępstwo, o której mowa w ust. 2. Ponieważ projektowana inwestycja stanowiła budowę nowego obiektu, a nie rozbudowę, uzyskanie opisywanych postanowień Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 2 stycznia 2023 r., było niewystarczające.
Jedynie przy zakwalifikowaniu projektowanych robót jako rozbudowy (co było niewłaściwe), tryb uzgodnienia projektu przez rzeczoznawcę byłby prawidłowy.
Zwrócić również należy uwagę, że jak wynika z uzgodnienia projektu przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnienia dokonał z uwagami, a to – zgodnie z postanowieniami Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 2 stycznia 2023 r.: znak: WPZ.52840.344.2.2022.SW oraz znak: WPZ.52840.344.3.2022.SW.
Pierwsze z postanowień dotyczyło wyrażenia zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej wskazanych w § 244 ust.1 pkt 2, § 68 ust.1 , § 69 ust.6 i § 249 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j.).
Drugie - wyrażenia zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej wskazanych w § 12 ust.4 i 9 oraz §13 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U.2009.124.1030). Tymczasem, stosownie do § 12 ww. rozporządzenia:
"1.Drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do:
1) budynku zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I lub ZL II;
2) budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V;
3) budynku zawierającego strefę pożarową produkcyjną lub magazynową oraz do strefy pożarowej poza budynkiem, obejmującej urządzenia technologiczne, plac składowy lub wiatę, jeżeli gęstość obciążenia ogniowego wymienionych stref pożarowych przekracza 500 MJ/m2 i zachodzi co najmniej jeden z warunków:
a) powierzchnia strefy pożarowej przekracza 1.000 m2,
b) występuje pomieszczenie zagrożone wybuchem;
4) budynku zawierającego strefę pożarową produkcyjną lub magazynową o gęstości obciążenia ogniowego poniżej 500 MJ/m2 o powierzchni przekraczającej 20.000 m2;
5) budynku niskiego:
a) zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III o powierzchni przekraczającej 1.000 m2, obejmującą kondygnację nadziemną inną niż pierwsza, lub
b) zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL V i mającego ponad 50 miejsc noclegowych;
6) obiektu budowlanego innego niż budynek, przeznaczonego do użyteczności publicznej lub zamieszkania zbiorowego, w którym przewiduje się możliwość jednoczesnego przebywania w strefie pożarowej ponad 50 osób;
7) stanowiska czerpania wody do celów przeciwpożarowych.
2.Droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, na całej jego długości, a w przypadku gdy krótszy bok budynku ma więcej niż 60 m - z jego dwóch stron, przy czym bliższa krawędź drogi pożarowej musi być oddalona od ściany budynku o 5-15 m dla obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi i o 5-25 m dla pozostałych obiektów. Pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie mogą występować stałe elementy zagospodarowania terenu lub drzewa i krzewy o wysokości przekraczającej 3 m, uniemożliwiające dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych.
3. W przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi, w szczególności architektonicznymi, droga pożarowa do budynków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, może być poprowadzona w taki sposób, aby był zapewniony dostęp do:
1) 30 % obwodu zewnętrznego budynku, przy jego rozpiętości (największej szerokości) do 60 m,
2) 50 % obwodu zewnętrznego budynku, przy jego rozpiętości przekraczającej 60 m,
3) 100 % długości elewacji od frontu budynku, przy zabudowie pierzejowej
- przy spełnieniu pozostałych wymagań określonych w ust. 2.
4. Wyjścia z obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, powinny mieć połączenie z drogą pożarową, dojściem o szerokości minimalnej 1,5 m i długości nie większej niż 50 m, w sposób zapewniający dotarcie bezpośrednio lub drogami ewakuacyjnymi do każdej strefy pożarowej w tych obiektach.
5. Każdy dźwig dla ekip ratowniczych w budynku powinien mieć połączenie z drogą pożarową dojściem, o którym mowa w ust. 4, przy czym wymieniona długość dojścia powinna obejmować również drogę ewakuacyjną w budynku.
6. Wymagań, o których mowa w ust. 2 i 3, nie stosuje się, gdy są spełnione łącznie następujące warunki:
1) w budynku o więcej niż 3 kondygnacjach nadziemnych, na każdej kondygnacji powyżej trzeciej nadziemnej, do wysokości 25 m, każda klatka schodowa służąca ewakuacji ma okno dla ekip ratowniczych, umożliwiające dostęp z zewnątrz przez otwór o dolnej krawędzi położonej nie wyżej niż 90 cm nad poziomem posadzki oraz o wysokości i szerokości odpowiednio co najmniej 110 cm i 60 cm, lub ma zapewnione dotarcie do takiego okna poziomą drogą ewakuacyjną o długości nieprzekraczającej 50 m;
2) droga pożarowa jest doprowadzona do budynku tak, że jej najbliższa krawędź jest oddalona o 5-10 m od rzutu pionowego na poziom terenu każdego z okien, o których mowa w pkt 1, a między tą drogą i wymienionymi oknami nie występują stałe elementy zagospodarowania terenu lub drzewa o wysokości przekraczającej 3 m, uniemożliwiające dotarcie do tych okien za pomocą podnośników i drabin mechanicznych;
3) okno, o którym mowa w pkt 1, jest oznakowane od wewnątrz znakiem bezpieczeństwa "nie zastawiać", a z zewnątrz - znakiem bezpieczeństwa odpowiednim do sposobu, w jaki można dostać się do wnętrza budynku, zgodnie z Polską Normą dotyczącą znaków bezpieczeństwa.
7. Wymagania, o których mowa w ust. 2 i 3, nie dotyczą budynku o nie więcej niż 3 kondygnacjach nadziemnych i wysokości nie większej niż 12 m, jeżeli jest zapewnione połączenie z drogą pożarową wyjść z tego budynku, utwardzonym dojściem o szerokości minimalnej 1,5 m i długości nie większej niż 30 m, w sposób zapewniający dotarcie bezpośrednio lub drogami ewakuacyjnymi do każdej strefy pożarowej.
8.Dojścia do budynków, o których mowa w ust. 4 i 7, mogą być prowadzone przez budynek, o ile nie przebiegają one w obrębie strefy pożarowej, do której ma być zapewniony dostęp z drogi pożarowej.
9.Droga pożarowa powinna zapewniać przejazd bez cofania lub powinna być zakończona placem manewrowym o wymiarach 20 m x 20 m, względnie można przewidzieć inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10.
10. Dopuszcza się wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu.
11. Najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi pożarowej nie może wynosić mniej niż 11 m.
12. Drogi pożarowe oraz place manewrowe w miejscach innych niż wymienione w ust. 2 i 3 mogą być usytuowane w odległości mniejszej niż 5 m od chronionego budynku, pod warunkiem że ściana zewnętrzna budynku na tym odcinku oraz w odległości do 5 m od niego posiada klasę odporności ogniowej wymaganą dla ściany oddzielenia pożarowego tego budynku".
Z kolei zgodnie z § 13 tego rozporządzenia:
"1. Minimalna szerokość drogi pożarowej powinna wynosić co najmniej 4 m, a jej nachylenie podłużne nie może przekraczać 5 %:
1) w miejscach, o których mowa w § 12 ust. 2 i 3, oraz na odcinkach o długości 10 m od tych miejsc, zapewniających dojazd i wyjazd;
2) na odcinku o długości 15 m od miejsc doprowadzenia jej do budynku, o których mowa w § 12 ust. 6 pkt 2.
2. W obrębie miasta oraz na terenie działki, na której jest usytuowany obiekt budowlany, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 3 i 4, droga pożarowa powinna umożliwiać przejazd pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 100 kN (kiloniutonów), a jej minimalna szerokość w miejscach innych niż wymienione w ust. 1 nie może być mniejsza niż 3,5 m.
3. Na terenach innych niż wymienione w ust. 2 droga pożarowa powinna umożliwiać przejazd pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 50 kN, a jej minimalna szerokość w miejscach innych niż wymienione w ust. 1 nie może być mniejsza niż 3 m.
4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej".
Tymczasem w podstawie prawnej postanowienia Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 2 stycznia 2023 r. znak: WPZ.52840.344.3.2022.SW. wymieniono wyłącznie § 12 ust.4 i 9 oraz § 13 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r.
Organ odwoławczy wskazał, że: "W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów dotyczących nie spełnienia wymogów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, wskazać należy, iż przedłożony przez inwestora PZT posiada pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Tym samym, dopóki w obrocie prawnym pozostaje pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego w zakresie warunków przeciwpożarowych, to zarzut naruszenia przepisów pożarowych nie może być skutecznie podnoszony. Kompetencje organów administracji architektonicznobudowlanej określone zostały w art. 35 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, a w zakresie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń odnoszą się one do sprawdzenia ich kompletności, a nie ich oceny i ewentualnego podważania zawartych w nich ustaleń (por. wyrok: NSA z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. II OSK 1942/19, NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. II OSK 992/19). Ponadto, jak wyżej wskazano, wobec nie spełnienia wymagań bezpieczeństwa pożarowego, przedstawione zostały rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, które zostały zaakceptowane przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej (patrz powołane powyżej postanowienia z 2 stycznia 2023 r.). Całość wymagań w tym zakresie, jak również rozwiązania zamienne przedstawione zostały w zatwierdzonej przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej Ekspertyzie technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcy budowlanego (opracowanie z listopada 2022 r. – patrz załączniki projektu str. 97-142)".
Z powyższego wynika, że organ nie przeanalizował treści uzgodnienia dokonanego przez rzeczoznawcę (z uwagami) z zakresem postanowień Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej. Tymczasem porównanie tych dokumentów prowadzi do wniosku, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, uzgodnienie nie obejmuje całości zagadnień związanych z ochroną przeciwpożarową.
Zatem zasadnie podniesiono w skardze, że poza zakresem udzielonej zgody znalazły się wymagania określone w § 12 ust.11 rozporządzenia – "najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi pożarowej nie może wynosić mniej niż 11 m". Jak wynika z postanowienia z 2 stycznia 2023 r.: znak: WPZ.52840.344.3.2022.SW, jego zakresem ta kwestia nie była objęta.
Ustosunkowując się do zarzutu odwołania dotyczącego łuków drogi przeciwpożarowej, "organ II instancji zaznaczył, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, w celu rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wystąpił do rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych o wyjaśnienie ww. kwestii pismem z dnia 3 września 2024 r., który to rzeczoznawca w piśmie z dnia 12 września 2024 r., stanowiącym odpowiedź na ww. wezwanie zawarł stanowisko w zakresie uzgodnienia PZT i treści ekspertyzy technicznej sporządzonej w listopadzie 2022 r., omawiając szczegółowo przyjęte rozwiązania, w tym rozwiązania zamienne".
Zwrócić zatem należy uwagę, że z wyjaśnień rzeczoznawcy B. W. wynika coś innego. Na żądanie organu odwoławczego wyjaśnił on bowiem (str.237 akt elektronicznych organu II instancji), że sporządzona przez niego "ekspertyza nie odnosiła się do nieprawidłowości związanej z niespełnieniem najmniejszego promienia zewnętrznego łuku drogi pożarowej (wymóg zgodnie z § 12 ust. 11 ww. rozporządzenia); z uwagi na fakt, ze przedmiotowe odcinki dróg (najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi pożarowej wynosi R8 od strony ul. A. S. oraz [...] od strony ul. M. Ż.); przebiegają w odległości poniżej 5 m od ścian budynku); czyli nie były traktowane jako drogi pożarowe doprowadzone do budynku". Rzeczoznawca podkreślił także, że "w ekspertyzie procedowano nieprawidłowość związaną z niezapewnieniem przeiazdu bez cofania, zakończenia drogi pożarowej placem manewrowym o wymiarach 20 m x 20 m (nieprawidłowości zgodnie z §12 ust. 9 ww. rozporządzenia)".
Z powyższego wynika, że organ odwoławczy błędnie przyjął, że uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczy wszystkich rozwiązań zamiennych. Tymczasem rzeczoznawca wyraźnie stwierdził, że ekspertyza nie odnosiła się do nieprawidłowości związanej z niespełnieniem najmniejszego promienia zewnętrznego łuku drogi pożarowej. Kwestia ta nie była również objęta zakresem cytowanych postanowień wydanych przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej.
Tak więc rację należy przyznać stronie skarżącej, że treść części opisowej Projektu zagospodarowania terenu jest niejasna. W świetle wyjaśnień rzeczoznawcy, że ul. A. S. oraz ul. M. Ż. nie były traktowane jako drogi pożarowe doprowadzone do budynku, to nie wiadomo co oznacza sformułowanie użyte w opisowej części projektu, że "w ramach rozwiązań zamiennych wskazany zostanie wewnętrzny układ komunikacyjny poprzez możliwość zjazdu z ul A. S. oraz M. Ź. na teren obiektu zgodnie z powyższym opisem". Jednakże jaki jest ten wewnętrzny układ komunikacyjny i gdzie usytuowana jest droga pożarowa do obiektu – z projektu nie wynika. Na rysunku PZT (k.19 projektu) nie zaznaczono dróg pożarowych. Na rysunku i w legendzie wskazano jedynie projektowane poziome drogi ewakuacyjne. Natomiast na rysunku z k.22 projektu zatytułowanym "PZT- Układ komunikacji wewnętrznej" kolorem pomarańczowym zaznaczono fragmenty ulic A. S. i M. Ż., opisując je jako "istniejący przebieg drogi ppoż". Na wysokości projektowanego muru oporowego w rejonie skrzyżowania ulic A. S. i M. Ż. nie zaznaczono szerokości istniejącej ulicy A. S., ani też linii rozgraniczających teren 7.KDD.Tak więc nie wiadomo, czy projektowany mur oporowy znajduje się w terenie 7.KDD, czy 5Uh.To samo odnieść należy do projektowanych murów oporowych od strony ulicy M. Ż.. Ponieważ jednak wskazano, że szerokość tej ulicy wynosi w tym miejscu 3,02 m , wydaje się, że mury oporowe zaprojektowano w terenie 6 KDW.
Niejasności te organy całkowicie pominęły.
Zaznaczyć przy tym należy, że przedłożone przez inwestora pismo zarządcy drogi z dnia 19.07.2022 r. (k.28 części Projektu – Opinie, uzgodnienia) nie oznacza, że organ architektoniczno-budowlany został zwolniony z dokonania sprawdzenia projektowanego elementu zagospodarowania terenu z planem miejscowym.
Nawiasem mówiąc w przedłożonych aktach administracyjnych brak jest nawet rysunku "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. – M. Ż.".
Organy nie ustosunkowały się również do zarzutu naruszenia § 12 pkt 5 i 6 planu miejscowego przez zaplanowanie murów oporowych w liniach rozgraniczających dróg oznaczonych symbolem planu 7.KDD i 6.KDW. Teren 7.KDD zgodnie z ustaleniami planu przeznaczony jest dla lokalizacji drogi publicznej klasy dojazdowej o min. szerokości w liniach rozgraniczających 8 m i jej elementów, takich jak: a) jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 4,5 m, b) chodniki, c) obiekty budowlane i urządzenia infrastruktury technicznej związane z funkcjonowaniem drogi i obsługą ruchu. Przeznaczeniem dopuszczalnym w tym terenie jest wyłącznie realizacja zieleni urządzonej w liniach rozgraniczających drogi na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Z kolei teren 6.KDW o pow. 0,07 ha przeznaczony jest dla lokalizacji dróg wewnętrznych o szerokości w liniach rozgraniczających 6 m i jej elementów, takich jak: a) jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 4,5 m, b) obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z funkcjonowaniem drogi.
Niezasadny jest zarzut skargi w zakresie naruszenia § 12 ust.4 planu miejscowego, w którym podniesiono, że " pas drogowy na działce nr [...], leżący na terenie oznaczonym symbolem 6.KDD, winien mieć szerokość 10 m". Wskazać należy, że ulica M. Ż., na odcinku przylegającym do działki inwestora (działka nr [...] i stanowiąca własność Gminy Z.), zgodnie z rysunkiem planu położona jest w terenie oznaczonym symbolem [...] a nie [...] Teren 6.KDW ma w liniach rozgraniczających szerokość 6 m.
Sąd podzielił również zarzut skargi dotyczący pominięcia § 13 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych. Przepis ten stanowi, że minimalna szerokość drogi pożarowej powinna wynosić co najmniej 4 m, a jej nachylenie podłużne nie może przekraczać 5 %: 1) w miejscach, o których mowa w § 12 ust. 2 i 3, oraz na odcinkach o długości 10 m od tych miejsc, zapewniających dojazd i wyjazd; 2) na odcinku o długości 15 m od miejsc doprowadzenia jej do budynku, o których mowa w § 12 ust. 6 pkt 2. Zgodnie zaś z § 13 ust.2 w obrębie miasta oraz na terenie działki, na której jest usytuowany obiekt budowlany, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 3 i 4, droga pożarowa powinna umożliwiać przejazd pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 100 kN (kiloniutonów), a jej minimalna szerokość w miejscach innych niż wymienione w ust. 1 nie może być mniejsza niż 3,5 m. Natomiast przepis § 13 ust.4 rozporządzenia dopuszcza zastosowanie innych niż wskazane w § 1 rozwiązań zamiennych, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Opisywane wcześniej postanowienie z dnia 2 stycznia 2023 r. uzgadniało rozwiązania zamienne w zakresie przejazdu bez cofania (§12 ust.9), długości dojścia do drogi pożarowej (§12 ust.4) oraz szerokości drogi pożarowej (§13 ust.2).
Jednakże, z Ekspertyzy technicznej w zakresie ochrony przeciwpożarowej (k.107 projektu) wynika, ze od strony północnej ul. A. S., wskazana jako droga pożarowa, ma nachylenie ok.15 %.
Odstępstwo od tego wymogu również nie pozostaje w zakresie cytowanego postanowienia z dnia 2 stycznia 2023 r.
Nie wypowiedziano się również o spełnieniu wymagań z § 12 ust.2 i 3 rozporządzenia.
Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia § 14 ust.1 i ust.2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j.). Zgodnie z tym przepisem do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Stosownie do ust.2 tego przepisu dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Zdaniem strony skarżącej, ponieważ dojazd i dojście do inwestycji - mieszczące się na wysokości budynku skarżącej Wspólnoty - stanowi szlak pieszo-jezdny, który ma mniejszą niż 5 m szerokość. Zatem wbrew stanowisku organów I i II instancji nie są spełnione warunki wynikające z § 14 ust 1 lub ust 2 w.w. rozporządzenia.
Oceniając ten zarzut rację przyznać należy inwestorowi, że "ul. S. jest istniejącą drogą publiczną. o kategorii drogi gminnej. Ulica ta jest od wielu lat użytkowana jako dojazd i dojście dla znaczącej liczby właścicieli i użytkowników budynków oraz lokali położonych przy tej ulicy, w tym także do nieużytkowanego obecnie budynku pensjonatu spółki Spółka nie będzie przebudowywać drogi gminnej – ul. S. W orzecznictwie wskazuje się, że warunek przewidziany w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. będzie spełniony tylko wówczas, gdy teren ma dostęp do drogi zaliczonej do jednej z dróg wymienionych w art. 2 u.d.p. Dostęp ten może być bezpośredni, jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których albo ustanowiono służebność drogową albo stanowiących drogi wewnętrzne. Dostęp prawny do drogi publicznej oznacza, że musi on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego. Faktyczny dostęp musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych. Wskazuje się także, że wymagania dotyczące szerokości dróg dojazdowych do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związanych, ustalone w § 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie mają zastosowania do stanów już istniejących. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd NSA zacytowany w piśmie procesowym inwestora, że zakres stosowania przepisów rozporządzenia jest wąski i odnosi się do sytuacji związanej z sytuowaniem nowych budynków, a nie do budynków już istniejących. Istota tego aktu prawnego sprowadza się do dbania o to, aby nowe budynki powstawały w zgodzie z warunkami technicznymi. Rozporządzenie nie odnosi się do zastanych sytuacji (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. I OSK 381/16, publikowany w cbois).
Ustosunkowując się do zarzutu skargi w zakresie przyjęcia wadliwych odległości od dachu o charakterystyce NRO, w szczególności, że projektant nie złożył żadnego oświadczenia odnośnie do przekrycia parterowej części budynku nr [...], a skupił się tylko na tej części, która, choć dalej położona, niewątpliwie cechy NRO posiada ocenić należy, że są one niezasadne.
W części opisowej projektu (k.14) projektant podał, że "odległość od budynków murowanych wynosi min.11,70 m (działka nr [...]) część murowana budynku piwnic NRO (ściany szczytowe budynku murowane wykończone drewnem RO w odl. 14,94 m) – budynek ZL". Z kolei na rysunku Nr 20 d projektu wskazano, że ściany parteru budynku Nr [...] (ul. M. ) są rozprzestrzeniające ogień (RO).
W toku postępowania administracyjnego Wspólnota zarzucała, że płyta stropowa pierwszej kondygnacji budynku nr [...] (oznaczenie z PZT) jest pokryta drewnem stanowiącym równocześnie wykończenie położonego tam tarasu. Ponieważ płyta ta pełni funkcję dachu, nie można pokrycia dachu budynku nr [...] traktować w klasie NRO, jak to zrobiono dla potrzeb projektu.
Przypomnieć zatem należy, że § 271 ust.1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. W myśl ust.2 tego przepisu, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Stwierdzić zatem należy, że odległości mierzy się od ścian budynków. W kontrolowanej sprawie jedna ze ścian budynku istniejącego została uznana za rozprzestrzeniającą ogień. W przypadku wystąpienia takiej sytuacji odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%. O taką samą wielkość zwiększa się wymaganą odległość w przypadku, gdy przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień (o czym świadczy spójnik "lub"). Dopiero w sytuacji, gdy ściany zewnętrzne lub przekrycia dachu obu budynków (projektowanego i istniejącego) rozprzestrzeniają ogień, odległość między tymi budynkami należy zwiększyć o 100%. W kontrolowanej sprawie sytuacja taka nie występuje, w związku z czym zarówno wtedy, gdy tylko ściana budynku istniejącego jest RO, jak i w sytuacji, gdy zarówno ściana, jak i przekrycie dachu budynku istniejącego jest RO i tak jest powstaje jedynie wymóg zwiększenia odległości o 50 %. Niewątpliwie, usytuowanie tarasu na wysuniętej części niższej kondygnacji nie powoduje, że można go uznać za przekrycie dachu. Przekrycie dachu jest elementem konstrukcji dachowej. Wspominany taras (widoczny na zdjęciach w Google maps) nie stanowi konstrukcji dachu budynku.
Ponadto stwierdzić należy, że nieprawdziwe jest ustalenie Wojewody Małopolskiego, że "inwestor jest w posiadaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu zawarte w piśmie z 6 lipca 2022 r., przez Burmistrza Miasta Z.". Stosownie do art.29 ust.1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2024.320 t.j.) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne. Ponieważ regulacja ta dotyczy jedynie zjazdów z dróg publicznych, pismo Burmistrza z dnia 6 lipca 2022 r. w żaden sposób nie mogło być uznane za decyzję administracyjną. W powołanym piśmie Burmistrz wskazał jedynie, że nie wnosi zastrzeżeń odnośnie zjazdu z ul. M. Ż. oraz że zjazd ten, w celu zapewnienia sprawnego i bezpiecznego użytkowania, winien posiadać parametry zjazdu publicznego.
Podsumowując, z uwagi na wskazane wyżej braki nieprawidłowe jest również stanowisko organu, że projekt budowlany jest kompletny. Projekt architektoniczno-budowlany chociażby nie zawiera rzutu fundamentów.
Wobec powyższego, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art.135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji jako wydane z naruszeniem art.35 ust.1 pkt a lit. a), pkt 2) oraz pkt 3) ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy.
O kosztach postepowania nie orzeczono wobec braku wniosku profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej w tym zakresie.