II SA/KE 99/24

II SA/Ke 99/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2024-04-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek
Krzysztof Armański
Sylwester Miziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151, art. 134
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. d, art. 50 ust. 1 pkt 2 , art. 51 ust. 1 pkt 2 , art. 81c ust. 1 pkt , art. 29 ust 7 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7 i art. 77 § 1, art.  75
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 24 listopada 2023 r. znak: WOA.7721.76.2023 w przedmiocie odmowy wydania nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 24.11.2023 r. znak: WOA.7721.76.2023 Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach (zwany dalej "ŚWINB"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce (zwanego dalej "PINB"") z 24.07.2023 r. znak: PINB.SO.5160.47.2022.I w przedmiocie odmowy wydania nakazu wykonania robót budowlanych.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Pismem z 15.03.2019 r. R. K. (zwany dalej "stroną") poinformował PINB, że J. K.-S. (zwany dalej "inwestorem") prowadzi w budynku przy ul. [...] szereg różnych robót budowlanych, m.in. montując wywiew z kuchni restauracji "[...]" i wniósł o przeprowadzenie w tej sprawie oględzin z jego udziałem. Wielokrotne próby wykonania oględzin nie dochodziły do skutku z powodu niestawiennictwa inwestora. W dniu 10.05.2021 r. PINB przeprowadził oględziny w sprawie robót budowlanych w ww. budynku mieszkalno – usługowym, ustalając m.in., że na dziedzińcu przy ścianie budynku wykonano metalowy komin wentylacyjny.
W dniu 22.07.2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wydał wyrok o sygn. akt II SAB/Ke 61/21, którym stwierdził przewlekłość postępowania prowadzonego przez PINB w przedmiocie robót budowlanych w budynku mieszkalno-usługowym [...] w związku z wnioskiem R. K. z 19.03.2019 r. (pkt I), stwierdzając, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II) oraz zobowiązał PINB do załatwienia sprawy w terminie 60 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami administracyjnymi (pkt III).
Pismem z 14.09.2022 r. strona wystąpiła do organu I instancji z wezwaniem do wykonania ww. wyroku.
Pismem z 26.09.2022 r. PINB zawiadomił strony, że z urzędu zostało wszczęte postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji wywiewnej z kuchni restauracji "[...]" w ww. budynku, wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę – w toku którego następnie:
- ustalono, że Świętokrzyski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Kielcach (dalej "ŚWKZ"), przeprowadził 17.01.2023 r. oględziny ww. budynku;
- uzyskano pismo ŚWKZ z 16.02.2023 r., zawiadamiające strony o postępowaniu administracyjnym w sprawie prac przeprowadzonych w kompleksie kamienic [...] – bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, w zakresie: nowej instalacji gazowej na I i II piętrze, przewodów kominowych, z wyprowadzeniem ponad dach, przebudowy lokalu na I piętrze, z wejściem na wprost klatki schodowej, komina stalowego od strony podwórza wewnętrznego, centrali klimatyzacyjnych od strony podwórza Muzeum Narodowego, ponadto wykonania instalacji wywiewnej w kuchni restauracji "[...]" i instalacji klimatyzacji w restauracji "[...]";
- inwestor, wykonując wezwanie organu I instancji, przedłożył przy piśmie z 16.03.2023r. ocenę techniczną prawidłowości wykonania instalacji wywiewnej w kuchni restauracji "[...]", sporządzoną przez osobę uprawnioną;
- uzyskano zawiadomienie ŚWKZ z 29.06.2023 r. o przebiegu postępowania dowodowego w sprawie prac zrealizowanych w zespole kamienic [...] – zgłoszonych przez PINB pismem z 27.10.2022 r. jako prace wykonane bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Mając na uwadze powyższe PINB, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), zwana dalej "ustawą", w dniu 24.07.2023 r. odmówił wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji wywiewnej z kuchni restauracji "[...]" w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] do stanu zgodnego z prawem.
W odwołaniu od ww. decyzji strona podniosła zarzuty naruszenia:
- art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego: zasady legalizmu i zasady budzenia zaufania do organów administracji publicznej,
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy.
W toku postępowania odwoławczego ŚWINB uzyskał pismo ŚWKZ z 25.08.2023r., zawierające zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego w ww. sprawie prac zrealizowanych w zespole kamienic [...] - zgłoszonych przez PINB pismem z dn. 27.10.2022r. – jako prace wykonane bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. W piśmie tym poczyniono ustalenia co do kwestii wykonania instalacji wywiewnej i klimatyzacji w restauracji "[...]" i zamontowania komina stalowego od strony podwórza wewnętrznego. Stwierdzono, że prace wg protokołu spisanego 21.06.2023 r. wykonane zostały – wg oświadczenia najemcy "[...]" – przez tego najemcę w latach 2015 - 2016, za zgodą zarządcy – po przejęciu lokalu, w którym wcześniej był sklep odzieżowy. Wykonano je bez pozwolenia ŚWKZ, co stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ocenie ŚWKZ, jeśli chodzi o wpływ zrealizowanych prac na obiekt zabytkowy, to jest on znikomy, gdyż urządzenia techniczne zlokalizowane są na zapleczu restauracji – w kuchni, komin stalowy jest widoczny i dostępny od strony przejść bramnych i podwórza, jego lokalizacja nie wpływa w sposób istotny na wygląd zabytku i jest akceptowalna z konserwatorskiego punktu widzenia.
ŚWINB, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, przytoczył art. 51 ust. 1 pkt 2 (użyty a contrario przez organ I instancji), art. 51 ust. 7, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 7 pkt 1 oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. d ustawy, podkreślając że wykonywanie robót budowlanych polegających na realizacji instalacji wywiewnej z kuchni nie wymagałoby ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia w budynku nieobjętym ochroną konserwatorską. Jednak przedmiotowy budynek jest obiektem wpisanym do rejestru zabytków woj. kieleckiego, a zatem wykonywanie w przedmiotowym obiekcie takich robót budowlanych wymagało pozwolenia na budowę. W rezultacie do robót polegających na wykonaniu instalacji wywiewnej z kuchni restauracji "[...]" w ww. budynku, to znaczy do przypadku wykonywania robót budowlanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, zastosowanie znajdował art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przedstawiona przez inwestora ocena techniczna prawidłowości wykonania instalacji wywiewnej w kuchni restauracji "[...]", sporządzona przez osobę uprawnioną, wykazała sprawność tej instalacji, poprawność wykonania instalacji i zgodność z przepisami. Ponadto, ŚWKZ ocenił z punktu widzenia swojej właściwości, że wpływ zrealizowanych prac na obiekt zabytkowy jest znikomy, nie wpływa w sposób istotny na wygląd zabytku i jest akceptowalny z konserwatorskiego punktu widzenia. ŚWINB podkreślił, że jeżeli nie zachodzi konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wydaje się na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy decyzję o odmowie nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Dodatkowo wskazano, że roboty polegające na wykonaniu instalacji wywiewnej z kuchni restauracji "[...]" w ww. budynku są już zakończone, ich prawidłowość została potwierdzona stosowną oceną techniczną z 9.12.2022 r. – a zatem brak podstaw do nakazywania zmian i przeróbek wykonanej instalacji. W takiej sytuacji fakt wykonania tych robót bez zgody pozostałych współwłaścicieli jest sprawą, do rozpatrzenia której właściwym jest wyłącznie sąd cywilny.
Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że stanowisko strony opiera się na założeniu, że w przedmiotowym przypadku miała miejsce samowolna budowa obiektu budowlanego. W związku z tym skarżący, powołując się na przepisy regulujące postępowanie w stosunku do samowolnej budowy (a więc i nadbudowy i rozbudowy) obiektu budowlanego wskazał na konieczność legalizacji samowolnej budowy z powołaniem przepisu art. 48 Prawa budowlanego. Jednak taka argumentacja jest błędna, gdyż w przedmiotowym przypadku nie nastąpiła samowolna budowa obiektu budowlanego – lecz wykonanie samowolnych robót budowlanych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach strona wniosła o uchylenie ww. decyzji organów obu instancji, formułując zarzuty naruszenia prawa, w szczególności:
- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewywiązania się z obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego rozpatrzenia;
- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu;
- art. 105 § 1 k.p.a. przez umorzenie postępowania, kiedy to nie tylko istniały przesłanki, lecz również obowiązek organu do wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu legalizacyjnym w oparciu o art. 51 ust. 3 ustawy;
- art. 51 ust. 3 ustawy – poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu wskazano, że organy powołują się na "pismo" ŚWKZ z 29.06.2023 r., które było jedynie częścią postępowania administracyjnego prowadzonego przez ten organ. Tymczasem k.p.a. nie przewiduje zakończenia postępowania administracyjnego pismem, tylko decyzją lub postanowieniem. Tym samym, powyższe "pismo" nie wywołuje jakichkolwiek skutków prawnych. ŚWKZ wydał 2.10.2023 r. decyzję w przedmiotowej sprawie o innej treści aniżeli to pismo. Jednakże, od wspomnianej decyzji ŚWKZ wniesiono skutecznie odwołanie – w związku z czym rozstrzygnięcie to też nie wywołało skutków prawnych. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał na przeprowadzenie 17.01.2023 r. "swoich oględzin" budynku (strona 3 zaskarżonej decyzji, 6 akapit), pomijając przy przeprowadzeniu dowodu wszystkie pozostałe strony. Tym samym, postępowanie ŚWKZ jednoznacznie naruszyło zawarty w art. 10 k.p.a. bezwzględny obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, które to zaniechanie miało wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawie umorzono na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy – pomimo że organowi do czasu zakończenia postępowania legalizacyjnego nie wolno było zakończyć przedmiotowego postępowania. Doprowadziłoby to bowiem do sytuacji, w której samowola budowlana pozostałaby w nieuporządkowanym stanie prawnym. Organ zobowiązany był do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i prowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 51 ust. 3 ustawy i dopiero po zakończeniu tego postępowania legalizującego samowolę budowlaną, mógł umorzyć przedmiotowe postępowanie.
W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie sądowej 17.04.2024 r.:
- skarżący poparł skargę,
- pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.
Genezę niniejszej sprawy stanowiła realizacja szeregu robót budowlanych – obejmujących m.in. wykonanie instalacji wywiewnej w kuchni restauracji "[...]", znajdującej się w budynku przy ul. [...] – przeprowadzonych bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Przedmiotowy budynek jest obiektem wpisanym w dniu [...] do rejestru zabytków woj. kieleckiego pod nr [...], a w rejestrze województwa świętokrzyskiego pod nr [...] (okoliczności niesporne). Legalność takich działań kwestionuje skarżący, który w piśmie z 15.03.2019 r. złożył w tym zakresie stosowne zawiadomienie do PINB, a końcowo skarży do tut. Sądu rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji wywiewnej z kuchni restauracji "[...]" w ww. budynku mieszkalno-usługowym do stanu zgodnego z prawem.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, na co trafnie zwrócił uwagę ŚWINB, że – co do zasady – wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji, z wyłączeniem instalacji gazowych, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, co wynika z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. d ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Jednakże, stosownie do art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy, roboty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 1-4, wykonywane przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków – wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym do wniosku o decyzję o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
PINB, uwzględniając w stanie faktycznym sprawy – w którym brak było wymaganego w myśl cyt. art. 29 ust 7 pkt 1 ustawy pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków – treść powyższych przepisów, prawidłowo zasięgnął informacji u ŚWKZ, ustalając, że organ ten:
- przeprowadził 17.01.2023 r. oględziny ww. budynku;
- w toku prowadzonego postępowania stwierdził wykonanie prac przeprowadzonych w kompleksie kamienic [...] – bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, w zakresie obejmującym m.in. wykonania instalacji wywiewnej w kuchni restauracji "[...]".
Dodatkowo, już po wniesieniu odwołania, ŚWINB uzyskał od ŚWKZ zawiadomienie z 25.08.2023 r. o zakończeniu postępowania dowodowego w ww. sprawie i stwierdzające zarazem, że ww. instalacja wywiewna została wykonana bez wymaganego pozwolenia ŚWKZ, co stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jednak "w ocenie ŚWKZ, jeśli chodzi o wpływ zrealizowanych prac na obiekt zabytkowy, to jest on znikomy, gdyż urządzenia techniczne zlokalizowane są na zapleczu restauracji – w kuchni, komin stalowy jest widoczny i dostępny od strony przejść bramnych i podwórza, jego lokalizacja nie wpływa w sposób istotny na wygląd zabytku i jest akceptowalna z konserwatorskiego punktu widzenia."
Z uwagi na wyjaśnienie – w powyższy sposób – przez organy nadzoru budowlanego obu instancji kwestii związanych z ochroną konserwatorską przedmiotowego obiektu (w kontekście zrealizowanych robót, będących przedmiotem niniejszego postępowania) jako prawidłowe należy ocenić zastosowanie trybu z art. 81c ust. 1 pkt 1 ustawy. Mianowicie, pismem z 9.12.2022 r. (K-I-2) PINB zażądał od inwestora wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę robót budowlanych, polegających na wykonaniu instalacji wywiewnej z kuchni restauracji "[...]" w ww. budynku, przedłożenia Oceny technicznej dotyczącej wykonanej instalacji wywiewnej z kuchni restauracji "[...]" (pkt 1). Zgodnie bowiem z cyt. art. 81c ust. 1 pkt 1ustawy organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu zadań określonych przepisami prawa budowlanego mogą żądać od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, informacji lub udostępnienia dokumentów, związanych z prowadzeniem robót, przekazywaniem obiektu budowlanego do użytkowania, utrzymaniem i użytkowaniem obiektu budowlanego.
W rezultacie, inwestor w wyznaczonym przez organ terminie przedłożył Ocenę techniczną prawidłowości wykonania instalacji wywiewnej w kuchni restauracji "[...]" (K-I-3), sporządzoną przez osobę uprawnioną – kierownika robót sanitarnych. W opracowaniu tym szczegółowo opisano wykonane prace, polegające "na zainstalowaniu wentylatora zaokapowego w pomieszczeniu nr 2 (Pomieszczenie techniczne za kuchnią 2,9 m2) oraz wykonania rur i instalacji wyciągowej zgodnie z normą: PN-EN-12237:2005. Przeprowadzono instalację urządzenia CookVent 355/36001, wspornika WKS 07, przemiennika częstotliwości 1x230 V SV008iC5-lF, instalację rur wywiewnych zgodnych z normą PN-EN-12237:2005". Wskazano, że przeprowadzona instalacja zamontowana została do istniejącego okapu, a rury wyciągowe zainstalowano do stropu pomieszczenia oraz poprowadzono na zewnątrz istniejącym otworem wentylacji mechanicznej. W rezultacie poczynionych ustaleń kierownik robót sanitarnych jednoznacznie stwierdził, że "po wykonaniu prac lokal spełnia w całości założenia projektowe dla lokali gastronomicznych z zakresie przepisów i wymagań dotyczących obiektów gastronomicznych, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29/04/2004, rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26.09.1997 r. (z późniejszymi zmianami). Zgodnie z założeniami projektowymi, lokal w całości posiada instalację mechaniczną nawiewno – wywiewną".
Przechodząc do podstawy materialnoprawnej decyzji PINB, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, należy wskazać że organ I instancji, odmawiając wydania nakazu wykonania robót budowlanych, użył przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy a contrario. Mianowicie, zgodnie z tą regulacją "przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania". Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie m.in. do przypadku określonego w przepisie art. 50 ust 1 pkt 1 ustawy, to znaczy do przypadku wykonywania robót budowlanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę – z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie – co zostało już wyjaśnione na wstępie rozważań prawnych w związku z wpisem przedmiotowego budynku do rejestru zabytków.
Analizując treść zastosowanego – a contrario – przez PINB art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy należy twierdzić, że obowiązkiem organów obu instancji było ustalenie, czy w zakresie instalacji wywiewnej z kuchni restauracji "[...]" w przedmiotowym budynku, pozostały do wykonania jakiekolwiek działania, które miałyby doprowadzić wykonane w tym przedmiocie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wymogowi temu w prowadzonym postępowania, zdaniem Sądu, sprostano, uzyskując:
1. po pierwsze, Ocenę techniczną prawidłowości wykonania instalacji wywiewnej, zawierającą stwierdzenie uprawnionego kierownika robót sanitarnych co do tego, że po wykonaniu tychże prac lokal spełnia szczegółowe wymogi, wynikające z przepisów odrębnych, zarówno krajowych, jak i unijnych;
2. po drugie, stanowisko ŚWKZ o tym, że wpływ zrealizowanych prac na obiekt zabytkowy jest znikomy, z przekonującą argumentacją co do tego, że:
- urządzenia techniczne zlokalizowane są na zapleczu restauracji – w kuchni,
- komin stalowy jest widoczny i dostępny jedynie od strony przejść bramnych i podwórza, jego lokalizacja nie wpływa w sposób istotny na wygląd zabytku i jest akceptowalna z konserwatorskiego punktu widzenia.
Co prawda, ustalenia ŚWKZ, na które powołuje się ŚWINB, zostały zamieszczone w zawiadomieniu z 25.08.2023 r. o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, nie zaś – jak argumentuje skarżący – w decyzji administracyjnej. W tym zakresie należy jednak odwołać się do art. 75 § 1 K.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z uwagi na treść cyt. przepisu ŚWINB prawidłowo oparł się na ww. stwierdzeniach organu ochrony zabytków, zwłaszcza mając na uwadze znaczny czas trwania postępowania w sprawie wniosku skarżącego z 15.03.2019 r. Mianowicie, w wyroku z 22.07.2021 r. tut. Sąd stwierdził przewlekłość postępowania prowadzonego przez PINB w przedmiocie robót budowlanych w budynku mieszkalno-usługowym [...] w związku z wnioskiem R. K. z 19.03.2019 r. i zobowiązał PINB do załatwienia sprawy w terminie 60 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami administracyjnymi. Ponadto, jakkolwiek skarżący podnosi, że ŚWKZ wydał 2.10.2023r. decyzję o innej treści aniżeli cyt. pismo, to sam przyznaje że od tego ostatniego rozstrzygnięcia wniesiono skutecznie odwołanie, stwierdzając końcowo, że decyzja ta nie wywołała skutków prawnych.
Co się zaś tyczy zarzutu o braku udziału stron w oględzinach przeprowadzonych przez ŚWKZ w dniu 17.01.2023 r. (o jakich mowa na str. 3 zaskarżonej decyzji), to należy podkreślić że czynność ta dotyczyła zupełnie innego postępowania, przed innym organem, niż sprawa, w której organ nadzoru budowlanego wydał zaskarżoną obecnie decyzję. Ponadto, zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Tym samym, podnoszone w odwołaniu kwestie – dotyczące innego postępowania – nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób prawidłowy postępowanie wyjaśniające i zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oceniono zebrany materiał dowodowy, zawierając w zaskarżonej decyzji stwierdzenie o tym, że prawidłowość przeprowadzonych robót została potwierdzona ww. Oceną techniczną – a zatem brak podstaw do nakazywania wykonania czynności lub robót budowlanych wykonanej instalacji. W postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego – w którym zasadnicze znaczenie ma ustalenie ewentualnego zakresu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem – organ jest bowiem uprawniony do zażądania od inwestora stosownej oceny lub ekspertyzy. Tym samym, ŚWINB trafnie uznał, że nie zachodzą podstawy do ingerencji na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy w zakończony już proces budowlany, odsyłając stronę na drogę postępowania cywilnego – w sytuacji wykonania tych robót bez zgody pozostałych współwłaścicieli.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.