II SA/Ke 975/05

II SA/Ke 975/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Anna Żak /sprawozdawca/
Danuta Kuchta /przewodniczący/
Dorota Chobian
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OZ 847/06 - Postanowienie NSA z 2006-09-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
aqrt.3 ust.2a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art.61 ust.1 pkt 1-5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par.3
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian,, Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2006r. sprawy ze skargi M. B.- J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1) oddala skargę 2) przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata T. A. kwotę 292, 80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100 ) złotych, w tym VAT w kwocie 52,80 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
II SA/Ke 975/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. B. – J. i S. M. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch wolnostojących budynków mieszkalnych dwurodzinnych dwukondygnacyjnych z użytkowymi poddaszami i dwóch dwustanowiskowych garaży w zabudowie bliźniaczej wraz ze związanymi z budynkiem urządzeniami techniczno -budowlanymi, w tym przebudowie zjazdu z ulicy W. i budowie nowego zjazdu z ulicy D., na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr 7 obręb 11 położonej pomiędzy ul. W. a ulicą D. w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.) zwanej dalej ustawą, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, z zastrzeżeniem art. 50 ust.1 i art. 86 wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
W rozpatrywanej sprawie w myśl wymogów art. 52 ust. 1 ustawy wniosek o wydanie takiej decyzji złożył podmiot działający w imieniu inwestora A. Sp. z o.o. ul. S. K.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawą prawną decyzji organu I instancji był art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, który określa przesłanki ustalenia warunków zabudowy. W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego wynika, że organ I instancji przeprowadzając postępowanie ustalił, iż planowana inwestycja spełnia przesłanki wynikające z przytoczonego wyżej przepisu. Organ II instancji podał, że w analizowanym obszarze znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne wolnostojące. Zgodnie z art. 3 ust 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 207 z 2003 r. poz 2016) przez budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku.Teren wskazany pod inwestycje ma dostęp do drogi publicznej ul. W. i ul. D. Zrealizowane zostanie przyłącze wodno – kanalizacyjne oraz elektroenergetyczne. Obszar objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, gdyż w obowiązującym do końca 2003 r. planie zagospodarowania przestrzennego działka położona była w strefie usługowo-mieszkaniowej. Decyzja zawiera warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy zgodnie z przepisami odrębnymi. Ponadto sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów.
Organ odwoławczy wskazał także, że w niniejszej sprawie została przeprowadzona analiza na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 164 poz. 1588) - w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonana analiza wskazuje, że na terenie objętym wnioskiem inwestora istnieje możliwość budowy dwóch budynków mieszkalnych dwurodzinnych w zabudowie bliźniaczej i garaży związanych z zabudową jednorodzinną.
W odniesieniu do zarzutów odwołujących się organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego lub kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1000, a powyższy wymóg został spełniony - gdyż w aktach sprawy znajduje się mapa zasadnicza w skali 1:500 przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ I instancji ustalił warunki zabudowy w granicach działki nr ewid. 7, uwidocznionych na mapie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało również, że w związku z wypełnieniem przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt. 1 -5 ustawy, nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla terenu objętego wnioskiem.
Organ II instancji podniósł, iż samo wydanie decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy na działce nr ewid. 7, nie pozbawi działek sąsiednich możliwości ich zagospodarowania, bowiem projektowany obiekt musi zostać usytuowany zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, w granicach terenu inwestycji tj. działki nr ewid. 7.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. B. – J. i S. M.
S. M. cofnął skargę, dlatego w stosunku do niego postępowanie sądowe zostało umorzone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2006 r. Natomiast M. B. – J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła, że planowana na działce nr ewid. 7 zabudowa przy zachowaniu przepisanej odległości od ul. W. i ul. D. utworzy zabudowę zwartą. Ponadto, proponowana zabudowa działki spowoduje, że jej posesja stanie się parkingiem i placem zabaw dla dzieci. Zaskarżona decyzja uniemożliwi zagospodarowanie jej działki przez co stanie się ona bezużyteczna. Skarżąca wskazała również, że decyzja należycie nie wyjaśnia zakresu planowanej inwestycji w części dotyczącej urządzeń techniczno – budowlanych.
W uzupełnieniu skargi zawartym w piśmie z dnia 5 grudnia 2006 r. (k-111) skarżąca podniosła, że analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu objęto zbyt wąski wycinek jednostki urbanistycznej w obrębie ul. D. Stanęła również na stanowisku, że badana okolica jest przejawem zabudowy pierzejowej, która pozwoliłaby na bardziej racjonalne zagospodarowanie jej działki. Ponadto zarzuciła, że projektowana na działce nr 7 zabudowa wyznacza standardy dla dalszej zabudowy ulicy W., a warunki tej zabudowy uniemożliwią racjonalną i ekonomiczną zabudowę jaka była zapisana w planach miejscowych i która powinna być kontynuowana zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Nadto organ wskazał, iż w punkcie 4 decyzji organu I instancji wyjaśniono z jakich urządzeń budowlanych składać się będzie uzbrojenie techniczne inwestycji, a zatem zarzut, iż w decyzji tych urządzeń nie wymieniono jest nie zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zmianami/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną /art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej ppsa.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, będącej przedmiotem skargi /art. 145 § 1 ppsa/.
Art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) zwanej dalej ustawą wskazuje pięć warunków, których łączne spełnienie warunkuje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do danego terenu.
Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). W tym miejscu zaznaczyć należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym działki sąsiedzkie, obejmują swym zasięgiem nie tylko nieruchomości graniczące ze sobą, ale również i te, które nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności
Cechy nowej zabudowy zostały określone w akcie wykonawczym do wyżej cytowanej ustawy, którym jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wydane na podstawie delegacji ustawowej (art. 61 ust. 6).
Zgodnie z § 3 wymienionego rozporządzenia właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.
W niniejszej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej zabudowy wokół działki nr 7 wyznaczono obszar analizowany o promieniu 50 m. Zgodnie z § 3 ust 2 powyższego rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z uwagi na to, że front działki w przedmiotowej sprawie wynosi 11,5 m, jego trzykrotność nie przekracza 50 m, a więc, przyjęta przez organ wartość 50 m odpowiada wymogom rozporządzenia. Dlatego zarzut skargi, że analizą objęty zbyt wąski odcinek nie znajduje uzasadnienia.
Jak trafnie wskazał to organ odwoławczy działki sąsiednie, są zabudowane w taki sposób, iż pozwalały na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Wniosek dotyczył budowy dwóch budynków mieszkalnych dwurodzinnych, a w analizowanym obszarze znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, wolnostojące, a ponadto budynki o funkcji gospodarczej i usługowej. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać parametrom, gabarytom i cechom istniejącej zabudowy. Dokonana przez pierwszoinstancyjny organ analiza odniosła się do parametrów, gabarytów, formy architektonicznej obiektów zlokalizowanych w analizowanym obszarze. W szczególności z analizy tej wynika, że nieprzekraczalna linia planowanej zabudowy na działce nr ewid. 7 od ulicy Warszawskiej może wynosić 47 m od krawędzi jezdni, gdyż wówczas będzie ona stanowić kontynuację istniejącej zabudowy w największej odległości od pasa drogowego. Natomiast od ul D. linia nowej zabudowy została wyznaczona w odległości około 12 m od granicy pasa drogowego zgodnie z linią wyznaczoną przez budynek nr 35. Ze względu na bardzo zróżnicowane szerokości występujących w obszarze analizowanym działek, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wynosić może 0,26. Szerokość elewacji frontowej, nie może przekroczyć 5,50 m, natomiast. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie może przekroczyć 7 m, gdyż tyle wynosi wysokość najwyższej w analizowanym terenie górnej krawędź elewacji frontowej budynku mieszkalnego nr 176 znajdującego się przy ul. W. Ze względu na różną w obszarze analizowanym geometrię dachów wnioskowana działka może zostać zabudowana budynkiem o dachu dwuspadowym symetrycznie lub wielospadowym symetrycznie o kącie nachylenia nawiązującym do dachów na istniejących budynkach.
Zgodzić więc należy się z dokonaną przez organy orzekające w sprawie oceną, że cechy istniejącej zabudowy na terenie objętym wnioskiem inwestora dają możliwość ustalenia warunków zabudowy dla dwóch budynków mieszkalnych dwurodzinnych wolnostojących i garaży w zabudowie bliźniaczej związanych z zabudową jednorodzinną.
Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 3 ust 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 207 z 2003 r. poz 2016) przez budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Planowane budynki spełniają powyższe wymagania. Przedmiotowa decyzja dotyczy bowiem w istocie jednorodzinnych budynków służących zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych, posiadających samodzielną konstrukcyjną całość, w obrębie których wydzielono dwa lokale przeznaczone dla dwóch rodzin.
Choć w sentencji decyzji organu I instancji wprost nie wskazano, że ustala się warunki zabudowy dla budynków jednorodzinnych używając nieprecyzyjnego określenia budynek dwurodzinny, to nie budzi wątpliwości, że przedmiotem planowanej inwestycji jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wynika to wprost z pkt. 1) tej decyzji, którym ustala się rodzaj zabudowy w postaci zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Natomiast przedmiotem inwestycji jest budowa dwóch budynków mieszkalnych dwurodzinnych i dwóch dwustanowiskowych garaży na samochody osobowe.
Zauważyć należy, że utrzymując w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy opisując sentencję rozstrzygnięcia organu I instancji zmienił ją przyjmując, iż "inwestycja polega na "budowie dwóch jednorodzinnych budynków mieszkalnych dwurodzinnych..", jednakże pomyłka ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bo organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całym zakresie. Dlatego też w pełni obowiązują ustalenia zawarte w decyzji organu I instancji, z której treści jak wyżej podano, wynika, iż ustalono warunki zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
W ocenie Sądu nie jest trafny zarzut, iż dokonując ustaleń warunków zabudowy organ winien to uczynić w oparciu o koncepcję zabudowy pierzejowej. Przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna nie pozostawia wątpliwości, iż na badanym terenie nie istnieje zabudowa pierzejowa lecz budynki wolnostojące i w zabudowie szeregowej. Wobec tego nie było podstaw do ustalenia warunków zabudowy o charakterze pierzejowym.
Bezzasadny jest także zarzut, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje utrudnienia skarżącej w korzystaniu z jej działki.
Wskazać należy, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje, możliwości by w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazywano konkretną lokalizację poszczególnych elementów planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem (a jednocześnie w stosunku do nieruchomości sąsiednich). Kwestia, o którą chodzi skarżącej, a mająca przemawiać za ograniczeniem i uniemożliwieniem zagospodarowania jej działki winna być przedmiotem postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy wskazuje się jedynie podstawowe cechy i rodzaj projektowanej inwestycji. Z kolei w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę określa się szczegółowo charakter inwestycji w tym jej dokładną lokalizację i formę architektoniczną (art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm). Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Nadto stosownie do treści art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.
Jeśli chodzi o zarzut, że nienależycie wyjaśniono zakres planowanej inwestycji w części dotyczącej urządzeń techniczno – budowlanych, stwierdzić należy, że punkt 4 decyzji o warunkach zabudowy zawiera opis obsługi planowanej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W punkcie tym wskazano, iż na tę infrastrukturę składają się urządzenia służące zaopatrzeniu w wodę, odprowadzaniu ścieków i wód opadowych, zaopatrzeniu w energię elektryczną i gaz oraz budowę i przebudowę zjazdów i miejsc postojowych. We wskazanym punkcie decyzji organ więc wyczerpująco określił, z jakich urządzeń budowlanych składać się będzie uzbrojenie techniczne inwestycji, dlatego zarzut, iż w decyzji nie wyjaśniono zakresu planowanej inwestycji w części dotyczącej urządzeń techniczno – budowlanych jest całkowicie niezasadny.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że prawidłowo organ odwoławczy ustalił, że w sprawie spełnione zostały łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1- 5 ustawy, a zatem podjęta przez niego decyzja nie budzi wątpliwości co do zgodności z prawem.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie § 2 ust. 3, §18 ust.1 pkt 1 c oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / DZ. U. Nr 163 poz.1348 ze zm./ oraz na podstawie art. 250 ppsa.
-----------------------
8