II SA/Ke 951/20

II SA/Ke 951/20 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2021-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal /sprawozdawca/
Jacek Kuza
Renata Detka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2647/21 - Wyrok NSA z 2024-09-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i ust. 4,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1990
art. 124
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1839
par. 3 ust. 1 pkt 31
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi U. N. na decyzję Wojewody z dnia 25 sierpnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. znak: [...] Wojewoda Ś., po rozpatrzeniu odwołania U.N., utrzymał w mocy decyzję nr [...] Starosty S. z dnia 26 czerwca 2020 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Polskiej Spółce Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Tarnowie (zwanej dalej "Spółką" lub "inwestorem") pozwolenia na budowę obejmującego budowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji [...], etap IV, km gazociągu 7.3186 - 8.8413 w zakresie budowy: gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 DZ 508 x 11 mm PN 6,3Mpa MOP6.0Mpa długości L=1 522,7 m; rurociągu dla prowadzenia kabla światłowodowego do technicznej obsługi gazociągu; kabli ochrony katodowej; wyłączenie z eksploatacji istniejącego gazociągu DN 300 po wybudowaniu zaprojektowanego gazociągu DN 500 na działkach Nr Nr: [...]
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że niniejsza sprawa była ponownie rozpatrywana przez organ pierwszej instancji na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt. II SA/Ke 668/19, którym oddalono sprzeciw od decyzji Wojewody Ś. z dnia 10 lipca 2019 r., uchylającej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję Starosty S. z dnia 7 maja 2019 r. w sprawie zatwierdzenia ww. projektu budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji [...]., etap IV. W ponownym postępowaniu Starosta ustalił zakres wniosku o pozwolenie na budowę, na nowo określił obszar oddziaływania obiektu, zawiadomił strony o prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a następnie wydał zakwestionowaną odwołaniem decyzję z dnia 26 czerwca 2020 r.
Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda powołał się na treść art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. - w dacie wydania aktu - Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), zwanej dalej: "ustawą, P.b." oraz § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), zwanego dalej "rozporządzeniem".
Wojewoda ustalił, że inwestor do wniosku o pozwolenia na budowę załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane i wskazał, że dla terenu, na którym znajdują się działki objęte inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy W., przyjęty uchwałą nr IX/46/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2012 r., poz. 82) oraz zmiana planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. nr XXI/124/2013 z dnia 19 kwietnia 2013 r., (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z dnia 29 maja 2013 r., poz. 2315), zwany dalej "m.p.z.p.". Organ odwoławczy podkreślił, że z porównania projektu budowlanego i planu miejscowego wynika, że przedmiotowa inwestycja w całości została usytuowana na terenie oznaczonym na rysunku m.p.z.p. gazociąg oraz w granicach strefy kontrolowanej.
Dalej Wojewoda wyjaśnił, że inwestor uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 17 listopada 2011 r. znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia, zmienioną decyzją tego organu z dnia 8 listopada 2012 r., znak: [...] i utrzymaną w mocy decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 czerwca 2013 r., znak: [...] Dodał, że postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K.wyraził opinię, że nie zmieniły się uwarunkowania środowiskowe określone w decyzji tego organu z dnia 17 listopada 2011 r.
Jak wskazał Wojewoda, w decyzji organu pierwszej instancji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych oraz zaprojektowano gazociąg DN 500 wysokiego ciśnienia wraz z infrastrukturą towarzyszącą i linią światłowodową do technicznej obsługi gazociągu. W części dotyczącej szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych organ pierwszej instancji wskazał na potrzebę zachowania warunków zawartych w ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tego przedsięwzięcia. Nadto Wojewoda podał, że w aktach sprawy znajdują się:
- decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 8 kwietnia 2019 r., znak: [...] udzielająca pozwolenia wodnoprawnego dla Spółki na przekroczenie rzeki O.;
- odpis protokołu narady koordynacyjnej z dnia 14 sierpnia 2015 r. Starostwa Powiatowego w S.;
- decyzje Wójta Gminy W. z dnia 13 czerwca 2012 r. znak: [...] oraz z dnia 31 maja 2011 r. znak: [...]., zezwalające na zlokalizowanie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500, DN 50 oraz kabla światłowodowego w pasach drogowych dróg gminnych;
- pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego przez Wójta Gminy W. z dnia 9 grudnia 2013 r. w zakresie przekroczenia dróg gminnych gazociągiem relacji [...]
- decyzja Zarządu Dróg Powiatowych w S. z dnia 23 grudnia 2013 r., znak: [...] zezwalająca na umieszczenie sieci gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 wraz z kablem światłowodowym w pasie drogowym dróg powiatowych: nr 0750T w msc. Łukowa oraz nr 0735T w msc. W.;
- uzgodnienie PSG sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w K. z dnia 31 października 2018 r. nr 804/2018 na projekcie zagospodarowania terenu;
- opinia i zalecenia konserwatorskie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 1 lutego 2011 r. wydane dla projektowanej trasy gazociągu wysokiego ciśnienia [...]
Organ odwoławczy podkreślił, że projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, wykonanej przez uprawnionego geodetę, opisanej jako mapa do celów projektowych,
stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany pod numerem [...], przyjętej w dniu 31 lipca 2018 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę S.
W ocenie Wojewody, projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie z dnia 26 kwietnia 2013 r. (Dz.U. z 2013r., poz. 640).
Wojewoda wskazał nadto, że gazociąg DN 500 zaprojektowano w I klasie lokalizacji i wykonany zostanie z rur stalowych w klasie PSL 2 zgodnie z normą PN-EN ISO 3183. Dla projektowanego gazociągu wyznaczono strefę kontrolowaną o szerokości 8 m, po 4 m od osi poziomej gazociągu, zgodnie z § 10 ust. 6 pkt 3 lit. c ww. rozporządzenia.
Zdaniem Wojewody, projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) - jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy.
Odnosząc się do kwestii podnoszonych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem z dnia 2 listopada 2018 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zawierającym pouczenie o odpowiedzialności karnej za podanie w oświadczeniu nieprawdy, inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością nr 35/9 w msc. W. na budowę przedmiotowego gazociągu na podstawie decyzji Starosty S. z dnia 26 lutego 2015 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją ostateczną Wojewody Ś. z dnia 17 kwietnia 2015 r., znak: [...], na które skargi do WSA w Kielcach i NSA zostały oddalone. Dodał, że Minister Rozwoju postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2020 r. znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Ś. z dnia 17 kwietnia 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty S. z dnia 26 lutego 2015 r.
W tym stanie rzeczy Wojewoda stwierdził, że inwestor wywiązał się z obowiązków określonych przepisami Prawa budowlanego do uzyskania pozwolenia na budowę, zaś zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody wniosła U.N. zarzucając temu rozstrzygnięciu sprzeczność ustaleń faktycznych z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co skutkowało błędnym zastosowaniem przepisów prawa materialnego.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że Wojewoda w dniu 17 kwietnia 2015 r. na podstawie oświadczenia inwestora wydał decyzję dotyczącą braku możliwości zmiany trasy przebiegu projektowanego gazociągu i ustanowił służebność przesyłu. Zdaniem skarżącej, ograniczenie prawa własności nastąpiło na skutek podania nieprawy przed inwestora, o czym organ odwoławczy posiadał wiedzę i na co dowody znajdują się w aktach sprawy. W ocenie skarżącej, nie można było wydać decyzji o pozwoleniu na budowę gazociągu na jej działce, ponieważ inwestor nie posiada prawa dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. W tym zakresie skarżąca powołała się na postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 23 grudnia 2014 r. sygn. akt I Ns 64/13, utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II Ca 536/15, wyznaczające ramy czasowe zakończenia budowy spornego gazociągu na działce skarżącej do dnia 31 grudnia 2016 r.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda wyjaśnił, że dotyczą one w zasadzie poprawności decyzji Wojewody Ś. z dnia 17 kwietnia 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty S. z dnia 26 lutego 2015 r., orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w W., gm. W., oznaczonej nr [...], stanowiącej własność skarżącej przez udzielenie Spółce zezwolenia m.in. na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu gazu ziemnego, tj. gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji [...] wraz z linią światłowodową. Wojewoda ponownie wyjaśnił, że skarga do WSA w Kielcach na decyzję tego organu z dnia 17 kwietnia 2015 r. i skarga kasacyjna do NSA od wyroku WSA w Kielcach zostały oddalone, zaś Minister Rozwoju postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2020 r., odmówił wszczęcia postępowania na wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody. Organ odwoławczy dodał, że powyższe rozstrzygnięcia pozostają w obrocie prawnym i wiążą organy oraz sądy.
W piśmie procesowym z dnia 2 marca 2021 r. skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze, podnosząc, że zmiana projektowanej trasy przebiegu
gazociągu w celu obejścia jej działki jest możliwa przy zastosowaniu czterech łuków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, wobec spełnienia warunków wynikających z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia, odpowiadające przepisom prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Ś. z dnia 25 sierpnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. z dnia 26 czerwca 2020 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę opisanego na wstępie gazociągu.
W sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby istotnie wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego.
W sprawie niniejszej, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom. Ustalenia organów obu instancji, jak również ich ocena prawna, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania decyzji. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne.
Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji należy podnieść, że stosownie do art. 4 P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z kolei zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 P.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.). Należy podkreślić, że użyty w tym przepisie zwrot: "nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia powyżej wyliczonych przesłanek, jest związany przepisami i ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy.
Analiza materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy niniejszej pozwala Sądowi stwierdzić, że wymagania formalne, dotyczące pozwolenia na budowę, określone w przytoczonych wyżej przepisach zostały przez inwestora spełnione. Zgodnie z oświadczeniem z dnia 2 listopada 2018 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na budowę przedmiotowego gazociągu na podstawie decyzji Starosty S. z dnia 26 lutego 2015 r. orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w W., gm. W., oznaczonej Nr [...] stanowiącej własność skarżącej, przez udzielenie Polskiej Spółce Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział w Tarnowie zezwolenia m.in. na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu gazu ziemnego, tj. gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji [...] wraz z linią światłowodową. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Ś. z dnia 17 kwietnia 2015 r. Skarga U.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego i skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku WSA w Kielcach, zostały oddalone (K-II-4c i K-II-4d akt adm.). Z kolei Minister Rozwoju postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2020 r., odmówił wszczęcia postępowania na wniosek U.N. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody Ś. (K-II-4e akt adm.).
Zostały również spełnione wymagania, dotyczące projektu budowlanego, o których mowa w art. 35 ust. 1 oraz wymagania z art. 32 ust. 4 P.b.
W tej sytuacji, złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji.
Organ prawidłowo uznał, że projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., uchwalonego uchwałą Nr IX/46/2011 z dnia 14 listopada 2011 r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2012 r., poz. 82, zmienionego uchwałą Rady Gminy W. Nr XXI/124/2013 z dnia 19 kwietnia 2013 r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z dnia 29 maja 2013 r., poz. 2315 (K- I-10 akt adm.). Planowana inwestycja w całości została bowiem usytuowana na terenie oznaczonym na rysunku planu miejscowego jako gazociąg oraz w granicach strefy kontrolowanej.
Sąd podziela również ocenę organu w zakresie zgodności projektu budowalnego z wymaganiami ochrony środowiska. Inwestor uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 17 listopada 2011 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, utrzymaną w mocy decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 czerwca 2013r. (K-I-6). Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wyraził opinię, że nie zmieniły się uwarunkowania środowiskowe określone w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 17 listopada 2011 r., zmienionej decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 8 listopada 2012 r. (K-I-7 akt adm.).
Zasadnie również organ wskazał, że projekt budowlany spełnia wymagania:
- rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie z dnia 26 kwietnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 640);
- rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1935).
Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy.
Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.
Prawidłowo więc organy administracji architektoniczno-budowlanej stwierdziły, że projekt nie narusza przepisów prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione.
Pozostałe zarzuty skargi koncentrują się wokół kwestii poprawności i legalności decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 17 kwietnia 2015 r. znak: IN.XL.7536.13.2015 (K-II-4b akt adm.). Skarżąca podnosi, że Wojewoda Ś.w dniu 17 kwietnia 2015 r., na podstawie oświadczeń Polskiej Spółki Gazownictwa o braku możliwości zmiany trasy przebiegu gazociągu, wydał decyzję znak: [...] ustanawiając służebność przesyłu (K-II-4b akt adm.). Zdaniem skarżącej obecnie istnieje dowód na to, że ograniczenie prawa własności zostało uzyskane na skutek podania nieprawdy, a Wojewoda posiada wiedzę na ten temat i dowody, które znajdują się w aktach sprawy.
W ocenie Sądu zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Po pierwsze. Kontrolowana sprawa nie dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, lecz pozwolenia na budowę. W związku z powyższym zarzuty skargi w tym zakresie nie mogą zostać przez Sąd ocenione, gdyż dotyczą innego postępowania.
Po drugie. Wskazaną wyżej decyzją Wojewoda Ś. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia 26 lutego 2015 r. orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w W., gm. W., oznaczonej Nr [...], stanowiącej własność skarżącej, przez udzielenie Polskiej Spółce Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział w Tarnowie zezwolenia m.in. na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu gazu ziemnego, tj. gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji [...] wraz z linią światłowodową. Skarga U.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Wojewody Ś. z dnia 17 kwietnia 2015 r. i skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku WSA w Kielcach, zostały oddalone (K-II-4c i K-II-4d akt adm.). Minister Rozwoju postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2020 r., odmówił wszczęcia postępowania z wniosku U.N. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody Ś. (K-II-4e akt adm.). Wskazane wyżej decyzje pozostają w obrocie prawnym i wiążą organy administracji publicznej.
Końcowo wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości, jaki powstaje na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i służebność przesyłu ustanawiana na podstawie art. 3051 k.c. to dwa różne tytuły prawne, z których przedsiębiorca może korzystać według swego wyboru (por. wyrok NSA z 18 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2864/15, LEX nr 2114263). Przepis art. 124 u.g.n. samodzielnie reguluje instytucję ograniczenia własności związaną z zakładaniem instalacji przesyłowych i określa przesłanki takiego ograniczenia (por. wyrok WSA w Olsztynie z 19 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 665/13, LEX nr 1504611).
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.