II SA/KE 95/22

II SA/Ke 95/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2022-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek
Krzysztof Armański /sprawozdawca/
Renata Detka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1466/22 - Wyrok NSA z 2024-03-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. c, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Ke 95/22
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 2 lutego 2022 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję z dnia 18 listopada 2021 r. znak: [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że wnioskiem z dnia 12 czerwca 2021 r. Stowarzyszenie R. (dalej też jako "Stowarzyszenie") zwróciło się do organu I instancji o przesłanie trójstronnego porozumienia między gminą D., Szkołą Podstawową w N. a D. P . Pismem (w formie mail-a) z dnia 21 czerwca 2021 r. sekretariat organu pierwszej instancji przesłał wnioskodawcy informację, że z uwagi na jeden z paragrafów w/w porozumienia, strony zobowiązały się do jego nieujawniania i niepublikowania i mogą podać tylko informację o jego zawarciu. W odpowiedzi na w/w pismo, Stowarzyszenie wniosło o wydanie formalnej odmowy udostępnienia informacji publicznej wraz z uzasadnieniem. W dniu 28 czerwca 2021 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie przesłania trójstronnego porozumienia między gminą D., szkołą, a D. P., która to decyzja po złożeniu odwołania została przez Kolegium uchylona rozstrzygnięciem z dnia 4 sierpnia 2021 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, z uwagi na konieczność wyeliminowania uchybień formalnych przy załatwieniu w/w sprawy, a w przypadku wydania ponownie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, sporządzenie uzasadnienia odpowiadającego przepisom art. 107 k.p.a. Decyzją z dnia 10 września 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy ponownie orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie przesłania trójstronnego porozumienia między gminą D., szkołą, a D. P . W dniu 28 października 2021 r. SKO po raz kolejny Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Kolegium wyjaśniło m.in., że w realiach niniejszej sprawy oznacza to, iż prawo do prywatności pozwala odmówić udostępnienia tylko i wyłącznie tej treści kontraktu, która bezpośrednio narusza to prawo, natomiast pozostała część kontraktu podlega udostępnieniu. W niniejszej sprawie dane osobowe podmiotów będących stronami zawartej ugody są znane, zatem niejasne pozostaje o jaki zakres ochrony prywatności w niniejszej sprawie chodzi, gdyż organ pierwszej instancji tego nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia 30 listopada 2021 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej, powołując w podstawie prawnej art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.), dalej "u.d.i.p.".
Rozpatrując odwołanie Stowarzyszenia od tej decyzji Kolegium wskazało, że bezspornym jest, iż porozumienie objęte wnioskiem, którego stroną jest m.in. Gmina D. jak i Szkoła Podstawowa w N., stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. albowiem dotyczy wydatkowania środków publicznych i dokument ten został wytworzony przez podmiot publiczny. Spór natomiast pomiędzy organem pierwszej instancji a wnioskodawcą dotyczy tego, czy pełna treść zawartego porozumienia między gminą D , Szkołą Podstawową w N. a D. P. powinna podlegać ujawnieniu i przekazaniu na rzecz wnioskującego Stowarzyszenia.
Kolegium zwróciło uwagę, że część treści zawartych w w/w porozumieniu jest wnioskodawcy znana. Nadto część zapisów tego porozumienia została upubliczniona na stronie 15 i 16 wystąpienia pokontrolnego Regionalnej Izby Obrachunkowej . Dodatkowo wyciąg z wystąpienia RIO w zakresie w/w porozumienia został przekazany wnioskodawcy wraz z decyzją organu pierwszej instancji z dnia 28 czerwca 2021 r. Zatem wnioskodawcy znane jest imię i nazwisko osoby fizycznej, której na mocy w/w porozumienia wypłacono odszkodowanie, znana jest data zawarcia porozumienia, podmioty które je zawarły, poszczególne kwoty należne D. P. na mocy konkretnych tytułów wykonawczych (postanowienia i wyroków sądów z podaniem daty i sygnatury sądowej) od danego podmiotu i z jakiego tytułu. Pozostałe zaś zapisy w ocenie organu pierwszej instancji nie mogą zostać udostępnione na żądanie wnioskodawcy, gdyż dotyczą sfery prywatnej osoby niepełniącej funkcji publicznej, jej działań i zaniechań, zobowiązań.
Powołując się na wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4488/21, SKO podniosło, że w pewnych sytuacjach, w szczególności kiedy wnioskujący zna część danych osobowych osób ujawnionych w orzeczeniach czy umowach, anonimizacja tych dokumentów nawet w bardzo szerokim zakresie może nie spełnić swojej funkcji ochronnej. Z kolei zanonimizowanie w treści danego dokumentu większości jego fragmentów, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osób i poznanie danych wrażliwych dotyczących ich życia prywatnego, czyniłoby taką informację nieczytelną i jako taką nieprzydatną do celu jakiemu służy prawo do informacji publicznej.
Przechodząc dalej należy zatem ocenić, czy D. P., który był kandydatem na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej w N., ale który w wyniku unieważnienia przez Burmistrza Miasta i Gminy konkursu na to stanowisko, stanowiska tego nie objął, można przypisać przymiot osoby pełniącej funkcję publiczną, a także czy żądane przez wnioskodawcę informacje (poza tymi już znanymi) mają jakikolwiek związek z pełnieniem funkcji publicznej.
Kolegium zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Dane zawarte w porozumieniu, będącym przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie, dotyczą poza podmiotami publicznymi, tj. Gminą D. i Szkołą Podstawową, także osoby fizycznej, tj. D. P., który był kandydatem na Dyrektora w/w szkoły, wygrał konkurs na to stanowisko, ale konkurs został przez Burmistrza Miasta i Gminy unieważniony. Wobec powyższego zdaniem Kolegium rację ma organ pierwszej instancji, że skoro D. P. nie objął nigdy stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w N., to należy uznać, że nie pełnił tej funkcji publicznej. Ponadto należy mieć na względzie, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne niż do pozostałych osób. Wartości związane z potrzebą kontroli społecznej nad wydatkami publicznymi, czy transparentnością działania organów wykonujących zadania publiczne nie uzasadniają według art. 5 ust. 2 cyt. ustawy pozbawienia ochrony prywatności osób, które nie pełnią funkcji publicznych, a żądane informacje nie mają związku z pełnieniem tych funkcji (w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji) chyba, że dana osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 177/19). Z kolei, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 8 marca 2019 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2496/16, osoby dopiero kandydujące na funkcje publiczne, z tego wyłącznie tytułu że kandydują nie mogą być co do zasady i automatycznie uznane za podlegające normie przepisu art. 5 ust. 2 zd. drugie u.d.i.p. w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne czy mających związek z pełnieniem tych funkcji. Wyraźnie akcentuje się to w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym podnosi się, że należy odróżnić sytuację osób pełniących funkcje publiczne i mających związek z pełnieniem tych funkcji od sytuacji osób, które dopiero ubiegają się o przyjęcie do służby i które nie zostaną zatrudnione i w związku z tym nie będą pełnić funkcji publicznej. W konsekwencji żądanie informacji publicznej o kandydatach do służby publicznej wymaga rozważenia przesłanek wyłączających udostępnienie tej informacji określonych w art. 5 ust. 2 tej ustawy (wyrok NSA z dnia 27 października 2017 r., I OSK 3254/15). O ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do konkursu na stanowisko publiczne, stanowią informacje publiczne w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze, takie jak np. informacje o kandydatach potwierdzające wykształcenie, staż pracy, doświadczenie zawodowe na odpowiednich stanowiskach oraz inne informacje dotyczące wymagań związanych z danym stanowiskiem (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OSK 683/09). Osoby te jednak z tego tylko tytułu, że zgłosiły swój udział w konkursie na stanowisko związane z pełnieniem funkcji publicznej nie stają się osobami pełniącymi funkcje publiczne bądź mającymi związek z pełnieniem tych funkcji w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Tym samym D. P. nie można uznać za osobę pełniącą funkcję publiczną – dyrektora szkoły, a informacji dotychczas nieujawnionych zawartych w porozumieniu, za związane z pełnieniem przez w/w funkcji publicznej jako dyrektora szkoły.
Niemniej jednak w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ograniczenie prawa do informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej nie obowiązuje, gdy osoba której żądane informacje dotyczą zrezygnuje z prawa do tego ograniczenia. Z akt sprawy nie wynika aby D. P. zrezygnował z powyższego ograniczenia, natomiast z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie wynika obowiązek zwracania się przez adresata wniosku do osób fizycznych, których dotyczy ta informacja, z zapytaniem czy wyrażają zgodę na jej udostępnienie (wyrok NSA z 9 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 3388/21). Nadto w powyższym wyroku NSA stwierdził, że w pewnych sytuacjach, w szczególności kiedy wnioskujący zna część danych osobowych osób ujawnionych w żądanych orzeczeniach, anonimizacja tych orzeczeń nawet w bardzo szerokim zakresie może nie spełnić swojej funkcji ochronnej. Z kolei zanonimizowanie w treści żądanych orzeczeń większości ich fragmentów, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osób i poznanie danych wrażliwych dotyczących ich życia prywatnego, czyniłoby taką informację nieczytelną i jako taką nieprzydatną do celu jakiemu służy prawo do informacji publicznej. W takich okolicznościach adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej uprawniony jest do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanych orzeczeń sądowych, bowiem za spełnione uznać wówczas należy przesłanki do ograniczenia dostępu do informacji publicznej, wskazane w art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosło Stowarzyszenie R., zarzucając decyzji SKO naruszenie:
- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że informacja publiczna w zakresie porozumienia zawartego pomiędzy gminą D., szkołą a D. P., nie podlega udostępnieniu ze względu na prywatność osoby fizycznej,
- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, polegającej na wyrażeniu zgody przez p. D. P. na udostępnienie wnioskowanej informacji.
Zarzucając powyższe Stowarzyszenie wniosło o uchylenie skarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, a także rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja organu jest błędna albowiem zbyt wąsko ujmuje kategorię osób pełniących funkcje publiczne. Przede wszystkim należy podkreślić, iż prawo do informacji publicznej jest prawem o randze konstytucyjnej, lecz także jednym z praw człowieka. Tym samym zasadą demokratycznego państwa prawa jest rozpatrywanie ograniczeń tegoż prawa maksymalnie wąsko. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej winno bowiem służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate (wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 267/14). Organ winien kierować się tymi regułami rozpatrując wnioski o udostępnienie informacji publicznej – aby umożliwić obywatelom możliwie szeroki dostęp do informacji o sprawach publicznych. Pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, a nawet dopiero ubiegającą się do ich wypełniania. Zadaniem publicznym jest natomiast m.in. realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia w ramach pracy wykonywanej przez nauczycieli szkolnych, co pozwala ich kwalifikować jako osoby pełniące funkcje publiczne (tak WSA w Białymstoku w wyr. z dnia II SA/Bk 191/20). Jako że D. P. ubiegał się o stanowisko dyrektora i był jedną ze stron porozumienia, to trzeba uznać, że całość treści tego porozumienia podlega udostępnieniu jako dotycząca wykonywania zadań gminy w zakresie edukacji publicznej, zaś fakt ubiegania się o to stanowisko sprawia, że ograniczenie prawa do informacji publicznej zostaje wyłączone, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie drugie.
Decyzja jest także wadliwa ze względów formalnych, tj. z uwagi na nierozpatrzenie materiału dowodowego w całości i w sposób wyczerpujący. Organ wskazuje, że z akt sprawy nie wynika, by D. P. zrezygnował z ograniczenia prawa do informacji. Zdaniem skarżącego natomiast doszło do złożenia takiego oświadczenia, które przesłał w załączeniu. Doszło więc do rezygnacji D. P. z prawa do prywatności w zakresie treści porozumienia, a tym samym nie istnieją żadne przeszkody w udostępnieniu wnioskowanej informacji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów odwołania podniósł, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji z akt sprawy nie wynikało aby D. P. zrezygnował z ograniczenia wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Także do dnia sporządzania odpowiedzi na skargę do SKO nie wpłynął oryginał oświadczenia D. P. o rezygnacji z ograniczenia prawa do prywatności, o którym mowa w treści skargi. Jedynie w dniu 13 lutego 2022 r. na adres poczty elektronicznej Kolegium wpłynął skan pisma D. P., w którym wyraził wolę udostępnienia całości porozumienia, rezygnując ze swojego prawa do prywatności.
Przy piśmie z dnia 28 lutego 2022 r. Kolegium przesłało do tut. Sądu oryginał pisma D. P. z dnia 11 lutego 2022 r., w którym stwierdził, że organ I instancji nie wystąpił do niego z pytaniem o zrezygnowanie z prawa do prywatności w związku z wnioskiem o udostępnienie trójstronnego porozumienia, którego jest stroną. Jednocześnie oświadczył, że wyraża wolę udostępnienia całości porozumienia między nim, Gminą D. i Szkołą Podstawową w N. Tym samym rezygnuje ze swojego prawa do prywatności w przedmiotowym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy podnieść, że bezspornym jest, iż treść przedmiotowego trójstronnego porozumienia stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. c, dotyczy bowiem kwestii dysponowania majątkiem publicznym. Z kolei Burmistrz Miasta i Gminy jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Odmowa udostępnienia informacji publicznej dokonana w drodze decyzji oparta została w niniejszym przypadku na regulacji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Uzasadnieniem zastosowania tej regulacji przez organy był fakt, że żądane przez Stowarzyszenie porozumienie dotyczy m.in. osoby D. P., który był jedynie kandydatem na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej w N., ale stanowiska tego ostatecznie nie objął, w związku z czym nie można twierdzić, jak podnoszą organy, że jest on osobą pełniącą funkcję publiczną. Zapisy porozumienia nieznane jak dotąd wnioskodawcy dotyczą zaś sfery prywatnej D. P. – jego działań, zaniechań i zobowiązań. Z kolei, zdaniem organów, zanonimizowanie w treści dokumentu większości jego fragmentów, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osób i poznanie danych wrażliwych dotyczących ich życia prywatnego, czyniłoby taką informację nieczytelną i jako taką nieprzydatną do celu jakiemu służy prawo do informacji publicznej.
W kontekście zastosowanego przez organy przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. istotnym w rozpatrywanej sprawie jest fakt, że w piśmie z dnia 11 lutego 2022 r., adresowanym do SKO , D. P. stwierdził, iż organ I instancji nie wystąpił do niego z pytaniem o zrezygnowanie z prawa do prywatności w związku z wnioskiem o udostępnienie trójstronnego porozumienia, którego jest stroną. Tymczasem w piśmie tym D. P. oświadczył, że wyraża wolę udostępnienia całości porozumienia między nim, Gminą D. i Szkołą Podstawową w N. Tym samym rezygnuje ze swojego prawa do prywatności w przedmiotowym postępowaniu.
Tak wyrażone stanowisko w sposób zasadniczy wpływa na możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej przez organ z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Co prawda zostało ono zawarte w piśmie sporządzonym już po wydaniu zaskarżonej decyzji, niemniej jednak powstaje pytanie, czy w tym konkretnym przypadku nie było zasadnym uzyskanie stanowiska D. P. w tym przedmiocie już na etapie rozpatrywania wniosku Stowarzyszenia.
W ocenie Sądu za odpowiedzią pozytywną w tym zakresie przemawiają następujące okoliczności. Trzeba zwrócić uwagę, że porozumienie dotyczy wydatkowania środków publicznych, dwie spośród trzech stron tego porozumienia to podmioty publiczne, a zatem jedyną przeszkodą w jego udostępnieniu była ochrona prywatności D. P. Pomijając fakt, że – jak słusznie zwrócono uwagę w skardze – pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych (nawet dopiero ubiegającą się o ich wypełnianie – por. m.in. wyroki NSA z 14 lutego 2020 r., sygn. I OSK 1644/18, z 24 maja 2019 r., sygn. I OSK 2530/17), a do zadań publicznych zalicza się m.in. realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia, sam organ odwoławczy przyznał, że zasadnicza treść przedmiotowego porozumienia (imię i nazwisko osoby fizycznej, której na mocy porozumienia wypłacono odszkodowanie, data zawarcia porozumienia, podmioty które je zawarły, poszczególne kwoty należne D. P. na mocy konkretnych tytułów wykonawczych, tj. postanowienia i wyroków sądów z podaniem daty i sygnatury sądowej, od danego podmiotu i z jakiego tytułu) jest i tak znana wnioskodawcy. W związku z tym istotnym było wyjaśnienie, czy pozostała część porozumienia zawiera takie elementy, które z punktu widzenia D. P. byłyby istotne i podlegały ochronie na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Na konieczność dokonania ustaleń w tym przedmiocie zwracało uwagę także SKO w swojej decyzji kasacyjnej z dnia 28 października 2021 r., podnosząc że "niejasne pozostaje o jaki zakres ochrony prywatności w niniejszej sprawie chodzi, gdyż organ pierwszej instancji tego nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji". Jak się jednak okazuje, nawet jeśli takie elementy (które mogłyby być istotne z punktu widzenia prawa do prywatności D. P.) w pozostałej części porozumienia istnieją, sam D. P. nie uznaje ich za wymagające ochrony, o czym jednoznacznie wypowiedział się w piśmie z 11 lutego 2022 r., a co jest rozstrzygające z punktu widzenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uzyskanie stanowiska w tym przedmiocie (wyłącznie od jednej, znanej organowi osoby) jednoznacznie wyjaśniałoby kwestię możliwości udzielenia informacji, bez potrzeby prowadzenia długotrwałego postępowania. Znając zatem pogląd wyrażony w powoływanym przez SKO wyroku NSA z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. III OSK 3388/21, Sąd stoi na stanowisku, że w tej konkretnej sytuacji brak stosownego zapytania stanowił istotne naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., skutkujące koniecznością uchylenia decyzji organów obu instancji, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią powyższą argumentację, w tym w szczególności wezmą pod uwagę treść stanowiska wyrażonego przez D. P. w kwestii rezygnacji z przysługującego mu prawa do prywatności.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych na rzecz skarżących kosztów postępowania złożyły się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w wysokości 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.