II SA/KE 909/19

II SA/Ke 909/19 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2020-08-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /sprawozdawca/
Beata Ziomek /przewodniczący/
Dorota Chobian
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II OSK 252/21 - Wyrok NSA z 2023-10-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 71 ust. 1, ust. 2,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 799
art. 124 ust. 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2003 nr 192 poz 1883
Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku  oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów
Dz.U. 2020 poz 293
art. 55
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skarg [...] na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 17 września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 września 2019 r. znak: [...] Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję Starosty Włoszczowskiego
nr 1.27/2019 z dnia 3 czerwca 2019 r. [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą spółce [...]S.A. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową "KKI_KLUCZEWSK PILCZYCA/27676" wraz z linią zasilającą oraz utwardzeniem terenu na działce nr ewid. [...], gm. Kluczewsko.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał następujący stan faktyczny
i prawny sprawy.
W dniu 5 lutego 2019 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek ww. Spółki o wydanie pozwolenia na budowę ww. wieży telekomunikacyjnej, do którego dołączono: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniami projektantów o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję Wójta Gminy Kluczewsko z dnia 21 grudnia 2018 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Po sprawdzeniu zgodności uzupełnionego projektu budowlanego z postanowieniami decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego organ pierwszej instancji, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. - w dacie wydania aktu - Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) zwanej dalej "Prawem budowlanym" lub "p.b.", zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę ww. wieży telekomunikacyjnej, uznając, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, na skutek odwołań [...] Wojewoda ustalił, że przedmiotowa wieża telekomunikacyjna wraz ze stacją bazową przewidziana jest do realizacji na działce nr ewid. [...] w gminie Kluczewsko. Stację stanowi stalowa wieża typu ETNA 51125 10 o trzonie kratowym i wysokości 11=51.0 m (53,0 m n.p.t. z trzonami fundamentowymi i odgromami), służąca do zawieszenia 3 anten sektorowych typu ADU4517R0v01 oraz jednej anteny radioliniowej, posadowiona na stopie fundamentowej żelbetowej o powierzchni 61 m2, oraz zlokalizowane przy wieży urządzenia teletechniczne, zamontowane na platformie sprzętowej posadowionej na projektowanym fundamencie. Zaprojektowano ogrodzenie terenu stacji o wysokości 2,5 m n.p.t., dostęp na teren stacji przez furtkę w ogrodzeniu. Dostęp do projektowanej stacji bazowej odbywać się będzie po przedmiotowej działce nr ewid. 127/2. Dojazd do działki jest możliwy poprzez istniejący zjazd z drogi powiatowej nr 0251T. Stacja bazowa zostanie zaopatrzona w energię elektryczną, projektowaną wewnętrzną linią zasilającą.
Organ odwoławczy wskazał, że z projektu zagospodarowania działki sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, opisanej jako mapa do celów projektowych, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny o nr ewid. P.2613.2019.30, wpisany do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Włoszczowskiego w dniu 10 stycznia 2019 r., wynika, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej zaprojektowana jest przy zachodniej granicy działki nr ewid. położonej w miejscowości gmina Kluczewsko. Działka ta od strony południowej graniczy z działką nr ewid. (będącą drogą powiatową) oraz działką nr ewid., od strony zachodniej - z działką nr ewid. 126, a od strony wschodniej - z działką nr ewid., której właścicielem jest J.D. Działka posiada dostęp do drogi publicznej.
Przedmiotową stację zlokalizowano w zachodniej części działki nr ewid., w odległości 4,4 m od granicy z działką nr ewid. oraz w odległości 3,7 m od granicy z działką nr ewid.. Działka nr ewid. jest niezabudowana, a na działkach sąsiednich znajdują się głównie pola uprawne oraz budynki mieszkalne i gospodarcze. Obszary oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, uznawanej za szkodliwą dla ludzi - w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. nr 192, poz. 1883) zwanego dalej "rozporządzeniem" - emitowanego przez sektory szt. 3, znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, nad działkami nr ewid. [...]. Działki te są niezabudowane w miejscu zalegania wyżej wskazanych obszarów. Powyższe ustalenia dokumentują rysunki znajdujące się w projekcie budowlanym. Obszar oddziaływania pozostałych elementów przedmiotowej stacji bazowej zamyka się w obszarze działki nr ewid.. Na obszarze, na którym znajduje się działka nr ewid. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Wojewoda podkreślił, że inwestor wywiódł swoje prawo do realizacji przedmiotowej inwestycji na ww. działce z decyzji Wójta Gminy Kluczewsko z dnia 21 grudnia 2018 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla ww. przedsięwzięcia.
Organu odwoławczy ocenił, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z warunkami określonymi w powyższej decyzji lokalizacyjnej. Przedmiotowa wieża telekomunikacyjna wraz ze stacją bazową składa się z: wieży, o wysokości 51,50 m posadowionej na stopie fundamentowej o powierzchni 61 m2, systemu kabli przesyłowych i transmisyjnych, linii zasilającej kablowej nN WLZ EMITEL, urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo-odbiorczych oraz ogrodzenia. Inwestycja została usytuowana w miejscu wskazanym w decyzji lokalizacyjnej, to jest na działce nr ewid. położonej w miejscowości gmina Kluczewsko, z zachowaniem wskazanej nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do decyzji. Przyjęte do obliczeń w projekcie budowlanym typy anten są tożsame ze wskazanymi w ww. decyzji, tj. przyjęto do obliczeń: 1 antenę radiolinii o średnicy 0,6 m zlokalizowanej na azymucie 11°, zawieszonej na wysokości 48,70 m n.p.t. oraz 3 anteny sektorowe pracujące w paśmie 800/900 MHz, zlokalizowane na azymutach 20°, 140° i 280°, zawieszone na wysokości 50,2 m n.p.t., moc izotropowa EIRP każdej z anten wynosi 9427W, natomiast maksymalny TILT elektryczny 0-10°.
Dalej Wojewoda wskazał na znajdujące się w projekcie budowlanym opracowania pt.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową KKI KLUCZEWSK PILCZYCA/27676" oraz "Analizę Środowiskową", dotyczące oddziaływania na środowisko przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, w której wskazano, że EIRP - moc równoważna promieniowań izotropowo dla trzech anten sektorowych, pracujących w paśmie o częstotliwości 800/900 MHz, wynosi 9427 W. Obliczony przez Inwestora zasięg sumaryczny występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, tj. większym lub równym wartości 0,1 W/m2 dla anten sektorowych wynosi 86,6 m w każdym azymucie, a przy największym pochyleniu zasięgi te (obszary) zlokalizowane są w minimalnych odległościach od 32,4 m n.p.t. do 34,1 m n.p.t. w zależności od azymutu. W "Kwalifikacji przedsięwzięcia..." określono zaś położenie głównej wiązki promieniowania pod względem dostępności dla ludności, w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny, uwzględniając kierunek osi głównej wiązki promieniowania, a także pochylenie wiązki - str. 115 projektu budowlanego.
Jak podkreślił organ odwoławczy na tej podstawie stwierdzono, że obszary oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, uznawanej za szkodliwą dla ludzi - w myśl ww. rozporządzenia - emitowanego przez anteny sektorowe szt. 3, znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, na wysokości minimum 32,4 m ponad poziomem terenu, uwzględniającej odchylenie osi wiązki głównej promieniowania, nad terenami działek nr ewid. [...] Także obszary potencjalnego oddziaływania pola elektromagnetycznego przedmiotowych anten znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, na wysokości minimum: 13,5 m, 18,2 m, 15,0 m ponad poziomem terenu, uwzględniającej odchylenie osi wiązki głównej promieniowania, określone dla azymutów odpowiednio: 20° antena sektorowa S1A1, 140° antena sektorowa S2A1, 280° antena sektorowa S3A1 (str. 121-123 projektu budowlanego). Najbliżej położone miejsca dostępne dla ludności zarówno istniejące, jak i potencjalnie mogące powstać, położone są w odległości minimum 10 m od lokalizacji wieży. Wysokość istniejącej zabudowy nie przekracza 10 m, podobnie będzie kształtowany parametr wysokości zabudowy w przypadku potencjalnej zabudowy, a więc znacznie poniżej wysokości, na jakiej wystąpi negatywne oddziaływanie.
Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.), zwanej dalej "p.o.ś" przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Na podstawie zaś ww. opracowania stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie należy ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać ną środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 71).
Organ odwoławczy powołał dalej art. 59 ust. 1 oraz art. 71 ust. 12 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) i wskazał, że działki nr ewid. [...] nie są usytuowane na terenie obszaru Natura 2000.
Jak podał dalej Wojewoda, inwestycja zlokalizowana jest na terenie, który podlega ochronie prawnej w aspekcie ochrony przyrody z uwagi na położenie na terenie Przedborskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, dla którego obowiązuje Uchwała Nr XLIX/885/14 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie Przedborskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. U. Woj. Świętokrzyskiego z 2014 r., poz. 3159). Przedmiotowa inwestycja z uwagi na jej charakter nie narusza jednak wskazanych uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego określonych dla tego obszaru.
Na podstawie powyższego Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Nadto organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, dotyczących usytuowania inwestycji, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), tj. planowana inwestycja nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wody powierzchniowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, teren przeznaczony pod budowę stacji posiada dostęp do drogi publicznej. Inwestycja ta nie narusza również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 2019, poz. 1864 ze zm.). Zdaniem Wojewody, projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się pismo Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 lipca 2018 r. Nr 4586/18 zaświadczające, że oznakowanie przeszkodowe wieży nie jest wymagane.
Wobec powyższego, w ocenie Wojewody, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, co następuje:
- art. 35 ust. 4 p.b. stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;
- zgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami w zakresie określonym art. 35 ust. 1 p.b. została wykazana i omówiona powyżej;
- na mocy art. 32 ust. 4 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
- brak jest przepisów prawa regulujących termin sporządzenia projektu budowlanego dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o lokalizacji celu publicznego;
- powołane wyżej przepisy nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości organu w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę, dlatego też, skoro w analizowanej sprawie nie zostały naruszone obowiązujące przepisy prawa, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji;
- zgodnie z art. 4 p.b., każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami.
Wojewoda podkreślił, że na etapie wydawania pozwolenia na budowę zabudowa działki nr ewid. nie ogranicza możliwości zabudowy działek sąsiednich, zaś przepisy Prawa budowlanego nie wymagają zgody właściciela sąsiedniej działki na wybudowanie przedmiotowej inwestycji. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczą uprawnienia inwestora. Nie można też brać pod uwagę wyłącznie hipotetycznego założenia, że na nieruchomości sąsiedniej w przyszłości powstanie budynek.
Zdaniem organu odwoławczego, bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje zarzut odwołania sprowadzający się do wątpliwości wobec przedmiotu działalności Sp. z o.o., bowiem w dziale 3 Krajowego Rejestru Sądowego ww. Spółki jako przedmiot działalności podmiotu wskazano m.in. "działalność w zakresie telekomunikacji bezprzewodowej z wyłączeniem telekomunikacji satelitarnej".
Odnosząc się zaś do zarzutu nieuwzględnienia maksymalnych wartości pochylenia wiązek (tiltów), Wojewoda wskazał, że zarówno z dokumentacji projektowej jak i z dołączonej do akt sprawy karty katalogowej anteny ADU4517R0v06 nie wynika, aby istniała możliwość mechanicznego pochylenia wiązek do tiltu 18°. Tożsame stanowisko przedstawił autor projektu budowlanego w piśmie z dnia 29 lipca 2019 r., w którym wyjaśnił, że anteny posiadają możliwość zmiany kąta nachylenia, który zgodnie z kartą katalogową można zdalnie regulować w zakresie od 0° do maksymalnie 10°. Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana dla nachylenia anten - 10°, a więc dla maksymalnego możliwego zdalnie do osiągnięcia pochylenia anten. Uwzględniono zmiany w wysokości poziomu terenu. Zjawiska atmosferyczne mogą mieć wpływ na zmianę kąta nachylenia anteny oraz zmianę azymutu, a zatem mogą wywołać zmianę kierunku promieniowania, jednak roczne prawdopodobieństwo wystąpienia maksymalnych odchyleń wynosi 0,02, co odpowiada średniemu okresowi powrotu 50 lat (Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje - Część 1-4: Oddziaływania ogólne - Oddziaływania wiatru, pkt 3.4). Maksymalne wychylenia mają charakter krótkotrwały, więc nie zachodzi konieczność ich uwzględniania w opracowaniach środowiskowych
Ponadto, odnosząc się do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego, Wojewoda wyjaśnił, że sumowanie pól elektromagnetycznych zostało przeanalizowane w opracowaniu pt. "Analiza środowiskowa", zaś przedstawione w nim obliczenia uwzględniają zasięgi występowania pól elektromagnetycznych o wartości 0,1 W/m2 od poszczególnych systemów dla każdej z anten, sumaryczne występowanie pól elektromagnetycznych o wartości 0,1 W/m2 od planowanych systemów łącznie dla każdej z anten, a także zasięg występowania pól elektromagnetycznych o wartości 0,1 W/m2 od całej inwestycji.
Wojewoda podniósł również, że uwagi dotyczące zagrożenia w zakresie zdrowia, ograniczenia zabudowy oraz zmiany lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji, zostały wyjaśnione przez inwestora na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji i dodał, mając na uwadze art. 96a § 1 k.p.a., że charakter sprawy nie pozwalał na przeprowadzenie mediacji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego wywiedli [...]. Wnosząc o uchylenia tej decyzji w całości, skarżący zarzucili jej naruszenie:
- art. 6 i art. 7 k.p.a poprzez brak wydania odpowiedniej decyzji z katalogu wydawanych przez organ odwoławczy zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. oraz poprzez brak zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego, procesowego w przeprowadzonym postępowaniu i przy wydaniu decyzji;
- art. 15 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia sprawy i ustalenia stanu faktycznego;
- art. 80 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie braku dowodów;
- poprzez wydanie decyzji faktycznie pozornej w celu przeprowadzenia na niej inwestycji innej niż określonej w decyzji, co ma na celu omijanie prawa;
- art. 8 k.p.a poprzez brak wykorzystania przez organ odwoławczy narzędzi prawnych do zapobieżenia naruszania zasady praworządności i zaufania obywatela do państwa prawa;
- poprzez stronniczość i lobbing na rzecz inwestora i operatora sieci;
- poprzez zaakceptowanie bezprawnego wywierania wpływu jednego organu publicznego na drugi organ w przedmiocie wydania określonej decyzji dla inwestora;
- poprzez naruszenie i pozbawienie praw konstytucyjnych przysługującym stronom postępowania i wydania decyzji podważającej istnienie i działanie demokratycznego państwa prawa.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli w szczególności, że organ odwoławczy nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, co ich zdaniem prowadziłoby do uznania, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Skarżący podnieśli, że Wójt Gminy Kluczewsko, Starosta Włoszczowski i Wojewoda Świętokrzyski wydali decyzje w oparciu o dokumenty dostarczone przez inwestora, a nieznane przepisom prawa i w oparciu o brak oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Skarżący zarzucili, że Starosta stosując art. 35 p.b. nie mógł ustalić stanu faktycznego rzetelnie i obiektywnie, gdyż brak było dowodów na jego ustalenie, zatem postępowanie powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe. Zdaniem skarżących, dowody nie mogły być uzupełnione w trakcie postępowania w sposób zgodny z art. 6 i art. 7 k.p.a oraz art. 63 ust. 1 lub 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zdaniem skarżących, Starosta nie mógł sprawdzić w dostarczonej dokumentacji przez inwestora, przestrzegając zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a., zgodności projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, bo w decyzji brak było ustaleń warunków oraz zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, z uwagi na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i postanowienia Wójta Gminy Kluczewsko o odmowie przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko. Nie złożono żadnego dokumentu wymaganego prawem dla sprawdzenia kwestii ochrony środowiska. Nie było też w aktach decyzji rezerwacyjnej wydanej przez Prezesa UKE, aby organ samodzielnie mógł określić, czy przedsięwzięcie może zaliczać się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 1 pkt 1, § 2 ust. 1 pkt 7), gdyż przyznany zakres częstotliwości musi mieć określoną moc wypromieniowania anteny sektorowej, a moc ta decyduje o sporządzeniu raportu o oddziaływaniu na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Dalej skarżący zarzucili, że Wojewoda nie ustalił, jaki jest obszar oddziaływania obiektu, brak jest bowiem graficznego oznaczenia obszaru oddziaływania obiektu przez organ publiczny ustalający ten obszar. Rzetelnie i obiektywnie organ publiczny też nie mógł ustalić obszaru oddziaływania, gdyż brak jest decyzji rezerwacyjnej częstotliwości nr DZC.WAP.5174.7.2015.239 z dnia 25 stycznia 2016 r., zmienionej decyzją nr DZC.WAP.514.20.2018.8 z dnia 11 maja 2018 r. (dalej "Rezerwacja częstotliwości A"). W decyzji organ nie ustalił obszaru oddziaływania obiektu, a jedynie obszary oddziaływania pola elektromagnetycznego, co staowi zasadniczą różnicę.
Skarżący podnieśli także, że organy obu instancji nie określiły, w jaki sposób został ustalony krąg stron postępowania oraz obszar oddziaływania planowanej inwestycji, gdyż w aktach sprawy brak jest dowodu na takie ustalenie. Brak prawidłowo ustalonego obszaru oddziaływania obiektu pozbawia ustalenia kręgu stron postępowania, więc ewentualnie pominięte strony postępowania pozbawione są praw wynikających z przepisów prawa, a zagwarantowanych im w Konstytucji RP.
Jak zarzucili skarżący, organ odwoławczy stwierdził, że istnieje tylko oddziaływanie elektromagnetyczne obiektu, zaś brak jest dowodu na poparcie tego twierdzenia.
Nadto skarżący podnieśli, że organ odwoławczy nie ustalił:
- jaki tytuł prawny do nieruchomości nr 127/2 i w jakiej jej części posiada inwestor;
- jaki jest wpływ zrealizowania inwestycji na prawa osób trzecich w zakresie możliwości zabudowy działek sąsiednich lub możliwości realizacji tożsamych inwestycji;
- gdzie znajduje się środek elektryczny anteny i czy w związku z tym jest konieczność sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko i wydania decyzji środowiskowych;
- gdzie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi;
- jakich rozmiarów będzie to inwestycja, tj. ilu anten sektorowych dotyczy i jaka będzie moc promieniowania, na ilu częstotliwościach i z jakim natężeniem pola elektromagnetycznego, ile będzie kierunków wiązek promieniowania - brak jest bowiem decyzji o rezerwacji częstotliwości;
- w jaki sposób przez 50 lat (okres dzierżawy pod inwestycję) użytkowania inwestycja wpłynie na środowisko i prawa osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu;
- posiadania przez inwestora upoważnienia do gwarantowania bezpieczeństwa inwestycji w fazie eksploatacji udzielonego przez operatora sieci Orange Polska S.A.
- kwestii zjazdu z drogi publicznej do nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja.
Skarżący wskazali również, że Wojewoda Świętokrzyski wydał w dniu 4 października 2019 r. postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji na wniosek skarżących, argumentując, że kwestia rezerwacji zakresu częstotliwości nie jest przedmiotem sprawdzenia w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem skarżących, skoro kwestia zakresu częstotliwości nie jest przesłanką ustalenia mocy anten, to w jakim celu w projekcie budowlanym i w decyzjach zostały zawarte informacje, jaka jest moc anten i zakres częstotliwości.
Reasumując skarżący podnieśli, że przysługujące im prawo własności zostało przez wydanie zaskarżonej decyzji naruszone, gdyż nie uzyskają oni w przyszłości decyzji rezerwacyjnej częstotliwości, aby móc wybudować stację bazową telefonii komórkowej, czy też wynająć pod jej budowę swoją nieruchomość - taka inwestycja będzie bowiem kolidować z inwestycją, na którą wydano zaskarżoną decyzję, gdyż wystąpią zakłócenia i nie będzie ona ekonomicznie opłacalna. Wskazali, że nie będą mogli przeprowadzić również zabudowy zagrodowej czy mieszkaniowej bądź wypoczynkowej, bowiem niska zabudowa wynosi do 15 m, a średnia - do 25 m.
J.D. w skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego podniósł, że stwierdzenie organu odwołanego, iż obszar oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 uznanej za szkodliwą dla ludzi w oparciu o ww. rozporządzenie Ministra Środowiska znajduje się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludzi, w tym - w obszarze jego działki nr jest bezprawne. Zdaniem skarżącego bowiem, przestrzeń do wysokości 15000 m nad jego działką stanowi jego własność. Skarżący podniósł, że brak jest w dokumentacji organu sposobu ograniczenia korzystania z jego własności, co do gruntów i przestrzeni, poprzez choćby częściowe wywłaszczenie skarżącego. Zarzucił nadto, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono, w myśli art. 154 § 1 k.p.a., interesu społecznego, jaki wyrazili mieszkańcy sołectwa wsi Wilczyca na zebraniu w dniu 9 czerwca 2019 r., nie wyrażając zgody na przedmiotową inwestycję w obecnym miejscu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda Świętokrzyski wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargi udzielonej pismem z dnia 14 lipca 2020 r. uczestnik postępowania wniósł o ich oddalenie, jako oczywiście bezzasadnych. Jednocześnie spółka wyjaśniła, że inwestycja wykonana została zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, na podstawie wymaganych w procesie inwestycyjnym decyzjami administracyjnymi oraz oddana została do użytku, co potwierdza zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Włoszczowie z dnia 28 kwietnia 2020 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, w związku z obowiązującą na ten dzień regulacją wynikającą z art. 31zy1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nim sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).
W dniu 9 sierpnia 2020 r. wpłynął do sądu wniosek E.H. przesłany drogą elektroniczną o uzupełnienie materiału dowodowego.
Na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe regulacje, w ocenie Sądu, skargi [...] nie zasługują na uwzględnienie.
W postępowaniu administracyjnym prowadzonym z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej - zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej jako "Prawo budowlane") - zobowiązane są przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzić:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
5) przed dniem 15 sierpnia 2019 r. także spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".
Jak wynika z powyższego, organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane). Jeśli na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to inwestor przed wystąpieniem o wydanie pozwolenia na budowę jest obciążony obowiązkiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.
W niniejszej sprawie wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji na działce nr 127/2 w miejscowości P. inwestor przedłożył decyzję Wójta Gminy Kluczewsko z dnia 21 grudnia 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z ustaleń faktycznych poczynionych w tej decyzji przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową na ww. działce nie jest ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga wobec tego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tę ocenę dotyczącą wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko podzieliły organy administracji architektoniczno-budowlanej, co zdecydowanie kwestionują skarżący.
Na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 poz. 2081 ze zm., dalej jako "ustawa środowiskowa"), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1); przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Stosownie zaś do rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. przedsięwzięcia - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. f ww. rozporządzenia).
W orzecznictwie sądów administracyjnych miejsca dostępne dla ludności definiowane są stosownie do art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (na datę wydania zaskarżonej decyzji - Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm., dalej też jako "P.o.ś."), zgodnie z którym przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Przy określaniu miejsc dostępnych dla ludności, o których mowa w tym przepisie w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wzniesiona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Zatem pod pojęciem tym należy rozumieć miejsca, na których może, choćby potencjalnie powstać zabudowa, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki NSA z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1421/12, z dnia 25 października 2011 r., sygn. II OSK 1485/10, z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. II OSK 104/13, z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1193/12). Skoro zatem w art. 124 ust. 2 P.o.ś., za miejsce dostępne dla ludności uznaje się takie, do którego człowiek ma dostęp bez użycia sprzętu technicznego, to nie przeznaczenie terenu, na którym miejsce to się znajduje, ale faktyczna możliwość dostępu do niego (bez użycia sprzętu technicznego) determinuje jego kwalifikację, jako dostępnego dla ludności. W przypadku terenu, miejscem dostępnym dla ludności będzie zatem takie, w którym człowiek może znaleźć się w ramach zwykłego, codziennego korzystania z tego terenu (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 16/10, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie inwestor wraz z projektem budowlanym przedłożył dokument tzw. "Kwalifikację przedsięwzięcia", który zawiera informacje odnośnie tego, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten. W dokumencie tym przyjęto, posiłkując się treścią regulacji zawartej w załączniku nr 2 pkt 35 rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003, nr 192, poz. 1883), że miejsca dostępne dla ludności to miejsca w przestrzeni 2 metrów nad powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie (powierzchnią ziemi, dachami spełniającymi rolę tarasów, tarasami, balkonami, podestami itp.).
Istotne znaczenie dla wyniku sprawy miało zatem ustalenie, czy właściwie w sprawie organy administracji uznały, że nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji, że projekt budowlany jest kompletny pomimo braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Działka nr, na której planowana jest budowa przedmiotowej wieży bazowej, podobnie jak działki sąsiednie położona jest na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Są to przede wszystkim tereny zabudowy zagrodowej (oznaczenie symbolem R), w mniejszej części zabudowy mieszkaniowej (oznaczenie symbolem B). Kierunki przyszłej zabudowy tych terenów wskazują postanowienia obowiązującej zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kluczewsko (uchwała Rady Gminy Kluczewsko z dnia 28 marca 2014 r., nr XXV/9/2014, dalej w skrócie też jako "Studium"). Zgodnie ze Studium, w celu zachowania walorów krajobrazowych gminy oraz mając na uwadze zasadę dostosowania gabarytów i wysokości nowych obiektów do istniejącego charakteru zabudowy w Studium ustala się dopuszczalną wysokość nowo powstającej zabudowy na 10 metrów i dwie kondygnacje. Zatem na terenach rolnych (R), nad którymi będą przebiegać wiązki promieniowania anten w ramach planowanej inwestycji, zgodnie z ustaleniami Studium, nie może powstać zabudowa powyżej 10 metrów. Jedynie bowiem dla terenów usługowych i terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej ustalono w tym Studium możliwość powstania zabudowy o wysokości 12 metrów i 3 kondygnacji nadziemnych, ale z akt sprawy nie wynika, że wokół inwestycji w odległości do 200 metrów była dopuszczalna tego rodzaju zabudowa. Wskazane wysokości nie dotyczą ponadto obiektów kultu religijnego oraz obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, niemniej bez użycia sprzętu technicznego ludzie zazwyczaj nie przebywają na takich obiektach czy urządzeniach na wysokości 10 metrów.
Z kolei z ustaleń ww. "Analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego" wynika z kolei, że wysokość istniejącej zabudowy na powyższym terenie (czyli przede wszystkim anteny ustawionej na azymucie 140o) nie przekracza 10 m.
Jak wskazują na to informacje zawarte w "Kwalifikacji przedsięwzięcia", w odległości do 200 m od środka elektrycznego anten, które zawieszone zostaną na wieży bazowej, w osi głównej wiązki promieniowania tych anten: na azymucie 200 i maksymalnym nachyleniu wynoszącym 10o ich oddziaływanie będzie sięgać: na azymucie 20o - wysokości 13,5 m nad powierzchnią terenu (jak również wyższej - przy uwzględnieniu różnicy poziomu terenu), na azymucie 1400 – 18,2 m nad powierzchnią ziemi (15,4 m - przy uwzględnieniu różnicy poziomu terenu), na azymucie 280o – 15,0 m (jak również wyższej - przy uwzględnieniu różnicy terenu).
Mając powyższe na względzie, trzeba stwierdzić, że przy stanie zagospodarowania terenu istniejącym w dniu kwalifikowania przedsięwzięcia i wysokości potencjalnej zabudowy, która może powstać na tym terenie, anteny nie będą emitować promieniowania elektromagnetycznego w przestrzeni do 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których w normalnych warunkach mogą przebywać ludzie w odległości od 150 do 200 metrów od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania każdej z tych anten. Nie występują i nie będą zatem występować tam miejsca dostępne dla ludności, wobec tego planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście także nie jest to przedsięwzięcie zawsze mogące znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ miejsca dostępne dla ludności - definiowane jak wyżej przedstawiono - uwzględniając moc promieniowana izotropowo anten w ramach planowanej inwestycji, nie będą znajdować się w odległości mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania każdej z tych anten.
Podobnie obszary występowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy uznanej za szkodliwą dla ludzi będą występować na wysokościach, na których w normalnych warunkach (tzn. bez użycia sprzętu technicznego) nie mogą znajdować się ludzie, czyli powyżej 30 metrów w przypadku przedmiotowej inwestycji (uwzględniając możliwe pochylenie anten).
Oznacza, to, że zarzuty i twierdzenia skarg mające związek z koniecznością przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również niewłaściwym wyznaczeniem obszaru oddziaływania inwestycji nie zasługiwały na uwzględnienie. Należy przy tym wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołań w tym zakresie, jak również wyjaśnił w sposób przekonywujący, dlaczego funkcjonowanie inwestycji po jej wybudowaniu, a nawet zmienne warunki pogodowe wpływające na położenie anten nie powodują oceny przedmiotowego jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Przechodząc do kolejnego zarzutu skarżących, należy wyjaśnić, że zarówno z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i z projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora i zatwierdzonego przez organy administracji orzekające w tej sprawie wynika, że anteny będą pracować w paśmie na częstotliwości 800/900 MHz. Kwestie związane z rezerwacją częstotliwości reguluje ustawa 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 poz. 2460 ze zm. – zob. art. 114 i nast.). Nie miało w sprawie znaczenia dla wyniku sprawy to, czy po wybudowaniu projektowanej wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową, w okresie jej użytkowania, faktycznie inwestor będzie korzystał z tych częstotliwości. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że ww. częstotliwości przewidział inwestor. Nie stanowi wystarczającego powodu dla uchylenia zaskarżonej decyzji to, że inwestor nie zrealizuje inwestycji zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, bądź że z wybudowanego obiektu nie będzie korzystał w sposób zgodny z prawem. Obowiązujące przepisy prawa zawierają regulacje związane z kontrolowaniem inwestora w okresie użytkowania obiektu, aby nie doszło przekroczenia dopuszczalnych norm szkodliwego dla ludzi oddziaływania przedsięwzięcia, jak również regulacje określające warunki, jakie inwestor musi spełnić w razie zamiaru zmiany decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości. W każdym razie na etapie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organy administracji nie kontrolują, czy inwestor posiada zarezerwowany zakres częstotliwości, który wskazano w projekcie budowlanym. To w gestii inwestora pozostaje kwestia możliwości użytkowania obiektu zgodnie z prawem. Z tych powodów inwestor nie był w tej sprawie zobowiązany do przedłożenia decyzji rezerwacyjnej ustalającej przyznane inwestorowi przez Prezesa UKE zakresy częstotliwości, zaś orzekające w sprawie organy – do włączenia w poczet materiału dowodowego decyzji wskazywanych przez skarżących w przedmiocie rezerwacji częstotliwości.
W efekcie wszystkie zarzuty skarg, które znajdują swoje uzasadnienie w nieprzeprowadzeniu przez organ administracji w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym postępowania dowodowego w kierunku ustalenia zakresu częstotliwości zarezerwowanego dla inwestora nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Odnośnie pozostałych zarzutów skarg, należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż zjazd z terenu nieruchomości, na której planowana jest budowa wieży bazowej, na publiczną drogę powiatową już istnieje; ponadto budowa zjazdu na drogę powiatową nie wymaga pozwolenia na budowę, a przebudowa zjazdu istniejącego wymaga wydania zezwolenia, o które inwestor będzie zobowiązany wystąpić w razie konieczności wykonania robót budowlanych tego rodzaju (art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – Dz. U. z 2020 r. poz. 470).
Z kolei, jak wskazuje inwestor, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wywodzi ze stosunku zobowiązaniowego zawartego z właścicielem działki, który był stroną postępowania i który nie zakwestionował istnienia takiego prawa.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z udziałem stron postępowania wyznaczonym dyspozycją art. 28 Prawa budowlanego. Krąg stron postępowania przede wszystkim odpowiada zasięgowi oddziaływania inwestycji wyznaczonemu zasięgiem obszaru występowania pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2. Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że uprawnieniem do podnoszenia zarzutu pozbawienia możliwości udziału w postępowaniu dysponuje wyłącznie podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie powoływać na okoliczność zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., II OSK 87/17, Lex nr 2442985). Obszar oddziaływania inwestycji został graficznie przedstawiony na mapie przedstawiającej projekt zagospodarowania terenu, z projektu budowlanego wynika, że zamyka się on w granicach działki nr 127/2, albowiem oddziaływanie przedsięwzięcia, które uznaje się szkodliwe dla ludzi będzie występować w miejsca niedostępnych dla ludności definiowanych zgodnie z ustawą – Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 3 pkt 20 rawa budowlanego, obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Realizacja inwestycji nie wyklucza możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich, a wysokość zabudowy na tych nieruchomościach będzie determinowana ustaleniami Studium i przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Dodatkowo, w odpowiedzi na zarzuty skargi, trzeba wskazać, że zarówno z decyzji lokalizacyjnej, jak również z projektu budowlanego i pozwolenia na budowę wynika rodzaj, ilość i moc anten, jakie inwestor planuje umieścić na wieży telekomunikacyjnej, która wraz ze stacją bazową będzie stanowić stację telefonii komórkowej. Natomiast natężenie pola elektromagnetycznego i zakres obszaru, na którym będą występować pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 przedstawia Analiza środowiskowa (również w formie graficznej – k. 142 proj. Bud.). Jeszcze raz podkreślić należy, że realizacja i eksploatacja inwestycji z zachowaniem zatwierdzonych projektem budowlanym zasad i wymagań, a w sposób nienaruszający wymagań przewidzianych prawem, a więc w szczególności możliwość emisji sygnału na określonej w pozwoleniu na budowę częstotliwości nie leży w kompetencjach organów administracji architektoniczno-budowlanej (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego).
Ustosunkowując się do z kolei do zarzutów skargi J.D., należy podnieść, że zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W granicach określonych przez społeczno- gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (art. 143 zd. 1 k.c.). Dla ustalenia miary przestrzennego zasięgu własności gruntu - we wnętrzu ziemi i w przestrzeni powietrznej, tj. pionowego zasięgu własności nieruchomości gruntowej - zastosowano funkcjonalne kryterium społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. Tak wyznaczone granice własności gruntu w istocie wskazują na ograniczony zasięg tej własności. Odwołanie się do społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu wskazuje na pełną akceptację uprawnień właściciela związanych z funkcją gruntu, przy równoczesnym wykluczeniu jego uprawnień (często nierealnych) do korzystania z gruntu w nazbyt głębokiej i wysokiej przestrzeni, bez związku z właściwym przeznaczeniem gruntu (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 października 2007 r., II SA/Bd 527/07, lex nr 413535). Właściciel gruntu zatem może dokonywać robót ziemnych i budowlanych, ale w dostępnym dla niego zakresie i w zgodzie z przepisami prawa. Jego zamierzenia muszą być realne, a nie abstrakcyjne. O przestrzennych granicach konkretnego gruntu przesądzają więc uzasadnione potrzeby jej właściciela, zależne od rodzaju i przeznaczenia jego nieruchomości. W niniejszej sprawie nie wykazano zaś, aby przekroczenie granic działki objętej wnioskiem z uwagi obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 oznaczało naruszenie możliwości korzystania przez skarżącego (czy właścicieli działek sąsiednich) z jego nieruchomości w granicach prawa własności definiowanego jak w art. 140 k.c., ale z zastrzeżeniem określonym w art. 143 zd. 1 k.c.
W świetle treści art. 35 Prawa budowlanego, w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają celowości zaplanowania inwestycji w konkretnej lokalizacji, a jedynie zgodność projektowanej inwestycji i jej lokalizacji z przepisami prawa budowlanego. Bez znaczenia pozostaje dla wyniku tej sprawy również okoliczność, że na nieruchomościach sąsiednich w przyszłości planowana jest budowa obiektów o parametrach takich, jak obiekt którego dotyczy przedmiotowa sprawa, jeżeli nie wynika z akt sprawy, aby na datę wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym funkcjonowało pozwolenie na budowę wydane dla innej inwestycji, której z kolei oddziaływanie mogłoby doprowadzić do kumulacji oddziaływań obu przedsięwzięć. Skarżący wskazują na naruszenie ich interesów, naruszenie uprawnień właścicielskich. Niemniej właściciel działki nr 127/2 również korzysta ze swojego prawa własności. Organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, aby przy korzystaniu ze swoich uprawnień żaden z właścicieli nieruchomości nie naruszył obowiązującego prawa.
W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej nie kontroluje zgodności z prawem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 poz. 293 ze zm.), decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W decyzji lokalizacyjnej, wbrew twierdzeniu skarżących, określone zostały warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Ponieważ przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w tej sprawie ustaliły organy, nie było w sprawie wymagane złożenie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ani postanowienie o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Sąd nie stwierdził także, aby w tej sprawie organy zastosowały niewłaściwe przepisy prawa materialnego, bądź dokonały ich niewłaściwej wykładni. Organy obu instancji sprostały wymogom, jakie stawiają przepisy regulujące zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności nie podziela Sąd opinii skarżących, aby organy nie wykazały się w toku tego postępowania obiektywizmem. Zatwierdzony projekt budowlany wraz z załącznikami został sporządzony przez osoby posiadających uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności, a co za tym idzie - wiedzę i kompetencje do formułowania wniosków zawartych w swoich opiniach. Organy weryfikując zgodność z prawem i zasadami sztuki budowlanej założeń projektowych, nie mogą – w świetle art. 35 Prawa budowlanego – ingerować w celowość inwestycji. Według postanowień art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność, że rozstrzygnięcia wydane przez organy obu instancji nie spełniają oczekiwań skarżących, nie świadczy o naruszeniu przez te organy zasady budowania zaufania obywateli do działalności organów administracji publicznej. Organy wyjaśniły motywy wydanych decyzji. Niewątpliwie często inwestycje tego rodzaju, jakiego dotyczy niniejsza sprawa, wzbudzają sprzeciw społeczności lokalnych, dlatego zadaniem organów administracji jest szczególnie wnikliwa ocena, czy inwestycja po jej zrealizowaniu, nie będzie oddziaływać na środowisko w stopniu przekraczającym dopuszczalne normy (przy założeniu, że zostanie zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę). W tej sprawie organy sprostały tym wymogom, uwzględniając obowiązujący na dzień wydania zaskarżonej decyzji porządek prawny. W toku postępowania inwestor odniósł się na wezwanie organu do zarzutów ze sprzeciwu dla inwestycji zgłoszonego przez mieszkańców Pilczycy i wyjaśnił, dlaczego ocenił, że inwestycja nie zagraża zdrowiu ludzi. Trzeba zwrócić uwagę, że organy administracji architektoniczno-budowlanej kontrolują założenia projektowe, przyjmując, że realizacja inwestycji nastąpi w zgodzie z projektem budowlanym. Naruszenie prawa, jakiego może dopuścić się inwestor nie jest przedmiotem badania w sprawie jak obecnie kontrolowana, a czego oczekiwali skarżący.
Sąd zauważa, że postanowienie z dnia 4 października 2019 r. o odmowie uzupełnienie zaskarżonej decyzji, które w skardze kwestionują skarżący [...] nie ma samodzielnego bytu prawnego, lecz pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienie dotyczy (art. 111 k.p.a. i np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r., II SA/Wa 1915/17, Lex nr 2779740). W tej sprawie Sąd nie stwierdził, aby odmowa uzupełnienia przez Wojewodę Świętokrzyskiego zaskarżonej decyzji w zakresie wnioskowanym przez skarżącą E.H. była niezasadna.
Końcowo należy wskazać, że w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę organy nie są uprawnione do kontrolowania prawidłowości przeprowadzenia i wydania decyzji w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tej też przyczyny również sąd administracyjny w sprawie jak niniejsza nie może oceniać legalności decyzji lokalizacyjnej, skoro od tej decyzji przysługiwało stronom postępowania odwołanie, a potem skarga.
Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skarg zarówno natury procesowej jak i materialnej nie zasługiwały na uwzględnienie, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.