II SA/Ke 900/05

II SA/Ke 900/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-09-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Renata Detka
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2006r. sprawy ze skargi K.S-Ż. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA /Ke 900/05
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia 16 czerwca 2005 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Busku-Zdroju z dnia 14 kwietnia 2005 r. nie stwierdzającej choroby zawodowej narządu głosu, na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, § 1 i § 10 ust.1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz.1115) i art. 138 § 1 pkt. 1 kpa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ ten wskazał, iż postępowanie diagnostyczno- orzecznicze w sprawie rozpoznania u K. S. choroby zawodowej rozpoczęło się przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr. 132, poz. 1115), a zatem decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydano w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).
Z dokumentacji przedmiotowej sprawy wynika, że odwołująca się
w okresie zatrudnienia pracowała w następujących zakładach pracy:
1. od 1.IX.1967r. do 31.VIII.1973 r. jako nauczyciel w pełnym wymiarze czasu pracy w Zespole Szkół Rolniczych w C.,
2. od 1.IX.1973 r. do 31.VIII.1975 r. jako nauczyciel w pełnym wymiarze czasu pracy w Zespole Szkół Rolniczych w W.,
3. od 1.IX.1975 r. do 31.VIII.1980 r. jako nauczyciel w pełnym wymiarze czasu pracy w Zespole Szkół Rolniczych w B.,
4. od 1.IX.1980 r. do 31VIII.2001 r. jako nauczyciel w pełnym wymiarze czasu pracy w Zespole Szkół Rolniczych w O.
Postępowanie diagnostyczno - orzecznicze przeprowadzone było dwuinstancyjnie przez upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych zakłady służby zdrowia. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wydał w dniu 15 lipca 1999 r. i w dniu 18 lutego 2004 r. dwa, mające zgodnie z art. 84 kpa cechy opinii biegłego, orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczenia w sposób jasny i czytelny orzeczono o zajęciu negatywnego dla zainteresowanej stanowiska.
Skarżąca K. S. nie zgodziła się z treścią tego orzeczenia i została skierowana na ponowne badania do jednostki badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, jako jednostka diagnostyczno - orzecznicza II szczebla po przeprowadzeniu u skarżącej badań laryngologicznych, foniatrycznych i videostroboskopowych podtrzymał stanowisko orzecznicze Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i w dniu 2.08.2004 r. wydał, mające zgodnie z art. 84 kpa cechy opinii biegłego, orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u K. S. choroby zawodowej narządu głosu, w uzasadnieniu której orzeczono, że:
- przeprowadzona aktualnie ocena wydolności głosowej krtani wykazała, że fałdy głosowe są prawidłowo ruchome przy fonacji i oddychaniu gładkie,
- stopień zaawansowania i charakter stwierdzonych zmian morfologiczno-czynnościowych w obrębie krtani, nie upoważniają do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu,
- stwierdzono jedynie występowanie u skarżącej zlepianie fałdów głosowych w 1/3 przedniej tj. w miejscach typowych dla tworzenia się guzków głosowych, aktualnie bez zmian organicznych na fałdach głosowych.
Te orzeczenia były podstawą dla Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. do wydania negatywnej dla zainteresowanej decyzji, ponieważ wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową figurującą w wykazie chorób zawodowych jest możliwe tylko wówczas, gdy upoważniony zakład służby zdrowia rozpozna chorobę zawodową figurującą w wykazie, a przeprowadzone przez organy inspekcji sanitarnej postępowanie dowiedzie występowania w środowisku pracy czynnika szkodliwego, którego następstwem jest rozpoznane schorzenie.
Reasumując organ II instancji stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B., nie stwierdzająca u skarżącej choroby zawodowej została wydana z powodu braku jej rozpoznania i brak w niej uchybień prawnych i merytorycznych, a postępowanie tego organu jest zgodne z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
Skargę na tę decyzję, wniosła K. S., zarzucając, iż jest ona dla niej krzywdząca, bowiem pracowała 34 lata jako nauczycielka w pełnym wymiarze godzin i cały czas była narażona na nadmierny wysiłek głosowy.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002roku Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego.
W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.
Na wstępie należy podnieść, że wobec tego, iż postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia u skarżącej zostało rozpoczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz.1115), postępowanie, zgodnie z § 10 tego rozporządzenia prowadzone jest na podstawie dotychczasowych przepisów, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.
Za chorobę zawodową uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy (§ 1 rozporządzenia). Zatem ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Sanitarną musi wykazać ścisły związek przyczynowy rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy. Nie spełnienie tych przesłanek skutkuje wydaniem decyzji negatywnej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, albowiem wobec skarżącej K. S. w/w warunki nie zostały spełnione: nie rozpoznano choroby zawodowej narządu głosu. Za chorobę zawodową, zgodnie z pkt 7 załącznika uznać należy bowiem "przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacza, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe)".
Skarżąca K. S. była trzykrotnie badana w jednostkach orzeczniczych, początkowo pierwszego szczebla - w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy dwukrotnie - pierwszy raz w 1999 roku i drugi raz w 2004 r., a więc po 3 latach od przejścia na emeryturę, a następnie po złożonym odwołaniu w Instytucie Medycyny Pracy.
Żadna z wyżej wymienionych jednostek orzeczniczych nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Natomiast obie jednostki stwierdziły, iż rozpoznane schorzenie ma postać przewlekłego prostego nieżytu gardła i krtani.
Orzeczenia te były między innymi podstawą do wydania zaskarżonej decyzji.
Podnoszona przez skarżącą w skardze okoliczności, iż 34 lata była nauczycielką w pełnym wymiarze godzin i była narażona na nadmierny wysiłek głosowy - nie stanowi podstawy do rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej
Jeśli zaś chodzi o zgłoszony przez nią wniosek o "przeprowadzenie dodatkowych badań specjalistycznych stwierdzających chorobę zawodową" Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia, że przepis art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ograniczył postępowanie dowodowe prowadzane przed sądem administracyjnym jedynie do dokumentów i tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego postępowania w sprawie.
Orzeczenia, znajdujące się w aktach sprawy należy traktować jak opinie w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, a ich ocena, dokonywana przez właściwy organ podlegać musi kryteriom określonym w art. 80 kpa. Jeżeli zatem orzeczenie lekarskie poddane takiej ocenie zawiera w sobie logiczne i przekonujące wyjaśnienie zajętego przez lekarzy orzeczników stanowiska, to organ nie może sprzecznie z tą opinią dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, że jest ona chorobą zawodową umieszczoną w wykazie chorób zawodowych, czyli ma związek przyczynowy z wykonywaną przez skarżącą pracą jako nauczycielki, tj. narażeniem na nadmierny wysiłek głosowy.
Z przeprowadzonych w sprawie opinii wynika, iż fałdy głosowe u skarżącej są prawidłowo ruchome przy fonacji i oddychaniu, stwierdzono jedynie zlepianie fałdów głosowych w 1/3 przedniej tj. w miejscach typowych dla tworzenia się guzków głosowych, aktualnie bez zmian organicznych na fałdach głosowych, stopień zaawansowania i charakter stwierdzonych zmian morfologiczno-czynnościowych w obrębie krtani nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Brak zatem podstaw do uznania, że rozpoznane schorzenie jest objęte wykazem chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia.
Sąd podziela stanowisko organu, że orzeczenia lekarskie znajdujące się w aktach zawierają jasne, uzasadnione stanowisko, oparte na przeprowadzonych badaniach. Z przyczyn wskazanych wyżej organy nie miały podstaw do kwestionowania ich wiarygodności, bądź do żądania uzupełnienia opinii. Ponieważ w postępowaniu orzeczniczym uprawniona jednostka organizacyjna nie stwierdziła u skarżącego choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej nie mogły wydać decyzji odmiennych od wniosków przedstawionych w tej opinii.
Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu, o czym orzekł Sąd w sentencji wyroku.