II SA/KE 9/06

II SA/Ke 9/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Danuta Kuchta /przewodniczący/
Jacek Kuza /sprawozdawca/
Renata Detka
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Marszałek Województwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145 par.1 pkt 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 19 poz 239
art.10 ust.3 pkt2, art.9 ust.1 pkt1
Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Marszałek Województwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Nauczycielskiego Kolegium Języków Obcych z dnia [...], w sprawie nadania P. R. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego.
W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że P. R., w okresie od 1 października 1997 r. do 30 września 1998 r. a następnie w okresie od 1 października 1998 r. do 30 września 1999 r. zatrudniony był w Nauczycielskim Kolegium Języków Obcych na podstawie umowy o pracę na czas określony, w zastępstwie nauczyciela przebywającego na urlopie dla poratowania zdrowia, a następnie w zastępstwie nauczyciela przebywającego na urlopie bezpłatnym. Praca ta stanowiła dla P. R. dodatkowe zatrudnienie, gdyż od 1 października 1997 r. do 30 marca 1998 r. zatrudniony był w Wyższej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, a od 1 kwietnia 1998 r. świadczy usługi edukacyjne na rzecz tej uczelni, na podstawie zawieranych corocznie umów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W dniu 6 kwietnia 2000 r. tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, P. R. był w dalszym ciągu zatrudniony w Nauczycielskim Kolegium Języków Obcych na podstawie umowy o pracę, a nie mianowania, z uwagi na specyfikę placówki i względy organizacyjne.
Decyzją Dyrektora NKJO z dnia [...] P. R. uzyskał stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. W wyniku jego odwołania, Zarząd Województwa decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W wyniku skargi P. R. na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 1272/03 stwierdził, że zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Organem właściwym do wydania decyzji w tej sprawie był bowiem Marszałek Województwa, a nie Zarząd Województwa.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i na podstawie powyższych ustaleń, Marszałek Województwa uznał, że P. R. spełnia ustawowe przesłanki do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, ale nie spełnia ustawowych wymagań uprawniających do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie Karty Nauczyciela, nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nie określony. Skoro więc P. R. w dniu 6 kwietnia 2000 r. był nauczycielem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, a nie na podstawie mianowania, to spełniał wymagania do uzyskania stopnia nauczyciela kontraktowego. Organ uznał równocześnie, że P. R. w dniu 6 kwietnia 2000 r. nie spełniał przesłanek do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego określonych w art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie Karty Nauczyciela, który mówi, że nauczyciele spełniający wymagania kwalifikacyjne, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1, zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole, placówce oraz innej jednostce organizacyjnej, wymienionej w art. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć. Poglądu tego organ jednak nie uzasadnił.
W skardze z dnia 16 listopada 2005 r., wysłanej w dniu 17 listopada 2005 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, P. R. wniósł o:
1). odrzucenie zaskarżonej decyzji,
2). stwierdzenie, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie Karty Nauczyciela posiadał z mocy prawa stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego i
3). nakazanie Marszałkowi Województwa zmianę aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego na akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.
W uzasadnieniu skargi P. R. zarzucił wadliwą interpretację przez organ art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie Karty Nauczyciela. Skarżący twierdził, że przepis ten ma zastosowanie do nauczycieli w jego sytuacji, gdyż wymaga zatrudnienia na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy oraz pozostawania w dniu wejścia w życie tej ustawy, w zawartym na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, stosunku zatrudnienia co najmniej w wymiarze ½ obowiązkowego wymiaru zajęć, m. in. w jednostce organizacyjnej wymienionej w art. 1 Karty Nauczyciela. W tym przepisie z kolei wymienione są m. in. publiczne zakłady kształcenia nauczycieli, do których należy Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych. W kolegium tym skarżący był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze obowiązkowego czasu pracy, m. in. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie Karty Nauczyciela. Ponieważ równocześnie skarżący posiadał Akt Mianowania go z dniem 23 stycznia 1997 r. nauczycielem Zespołu Szkół, gdzie był zatrudniony w okresie od 1 września 1995 r. do 31 sierpnia 1997 r., w dniu 23 stycznia 1997 r. legitymował się dyplomem ukończenia NKJO o specjalności język angielski i dyplomem ukończenia Uniwersytetu Jagiellońskiego – Wydział Filologiczny w zakresie nauczania języka angielskiego – tytuł licencjata, a w dniu 10 lipca 1997 r. uzyskał tytuł magistra filologii angielskiej – z dniem 6 kwietnia 2000 r. nabył stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.
W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzupełniająco stwierdził, że do skarżącego nie ma zastosowania art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie Karty Nauczyciela, gdyż dotyczy on nauczycieli, o których mowa w art. 7 ust. 10 tej ustawy, tj. nauczycieli zatrudnionych w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach prowadzonych przez osoby fizyczne oraz osoby prawne nie będące jednostkami samorządu terytorialnego. Tymczasem województwo jest osobą prawną i jednostką samorządu terytorialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, że niniejsza skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Choć bowiem skarga ta wpłynęła do organu II instancji (za pośrednictwem którego zgodnie z art. 54 § 1 u.p.p.s.a. powinna być wniesiona), dopiero w dniu 1 grudnia 2005 r., a więc w 41 dni od dnia doręczenia skarżącemu odpisu decyzji z dnia [...] (k. 5 i 39), to jednak zgodnie z przejściowym przepisem art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. który obowiązywał do dnia 1 stycznia 2006 r., w związku z wniesieniem skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w dniu 17 listopada 2005 r. (koperta k. 19), a więc w terminie określonym w art. 53 § 1 u.p.p.s.a. , należy przyjąć, że skarga została wniesiona ze skutkiem, określonym w art. 54 § 1 tej ustawy. Według bowiem art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2 (tj. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2.
Skarga jest zasadna, częściowo z przyczyn w niej wskazanych.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Rozstrzygnięcie sprawy zależało od wykładni przepisów ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karty Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, przytaczanej dalej jako ustawa o zmianie Karty Nauczyciela (Dz. U. Nr 19/2000 poz. 239 ze zm.), dotyczących przesłanek nabywania przez nauczycieli stopni awansu zawodowego.
Organ odmówił w sprawie zastosowania art. 10 ust. 3 pkt 2 tej ustawy powołując się na niespełnienie przez skarżącego jednej z określonych w tym przepisie przesłanek warunkujących wydanie deklaratoryjnej decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.
Zgodnie z tym przepisem nauczyciele spełniający wymagania kwalifikacyjne, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1, zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole, placówce oraz innej jednostce organizacyjnej, wymienionej w art. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 257/04 poz. 2579), z dniem 3 grudnia 2004 r. art. 10 ust. 3 pkt 2 w części obejmującej słowa: "w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć", został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zmiana ta jednak nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ poprawiała sytuację nauczycieli zatrudnionych w wymiarze niższym niż ½, a ponadto P. R. zatrudniony był w pełnym wymiarze zajęć.
Wymagania kwalifikacyjne o jakich mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1 ustawy o zmianie Karty Nauczyciela, tj. ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela, przytaczanej dalej jako Karta Nauczyciela (tekst jednolity Dz. U. Nr 118/03 poz. 1112 ze zm.), to m. in. posiadanie wyższego wykształcenia z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym. Z kolei przedszkola, szkoły, placówki oraz inne jednostki organizacyjne, wymienionej w art. 1 Karty Nauczyciela, to m. in. publiczne przedszkola, szkoły i placówki oraz zakłady kształcenia i placówki doskonalenia nauczycieli działające na podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 67/96 poz. 329 ze zm.), z zastrzeżeniem m. in. art. 1 ust. 2 pkt 1a oraz pkt 2 lit. a Karty Nauczyciela. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, w celu kształcenia nauczycieli przedszkoli, szkół podstawowych, placówek oświatowo-wychowawczych, a także nauczycieli języków obcych, mogą być tworzone kolegia nauczycielskie i nauczycielskie kolegia języków obcych, zwane dalej "kolegiami". Stosownie do treści § 3. ust. 1. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 sierpnia 1997 r. w sprawie zakładów kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 104/97 poz.664 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 77 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, kolegia prowadzone przez jednostki samorządu terytorialnego są kolegiami publicznymi.
Wskazane w przytoczonych przepisach przesłanki dotyczące wymagań kwalifikacyjnych i zatrudnienia w dniu wejścia w życie ustawy o zmianie Karty Nauczyciela (tj. w dniu 6 kwietnia 2000 r.)w odpowiedniej jednostce organizacyjnej, zostały przez P. R. spełnione, co nie było w sprawie kwestionowane. Miał on bowiem od dnia 10 lipca 1997 r. wymagane kwalifikacje z racji uzyskania tytułu magistra filologii angielskiej, a Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych, w którym był zatrudniony m. in. w dniu 6 kwietnia 2000 r. stanowiło publiczny zakład kształcenia nauczycieli prowadzony przez województwo, czyli jednostkę samorządu terytorialnego, o jakim mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela.
Rozbieżności dotyczyły natomiast tego, czy P. R. przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie Karty Nauczyciela, tj. przed dniem 6 kwietnia 2000 r. był zatrudniony na podstawie mianowania. Według poglądu organu (który wbrew treści art. 107 § 3 kpa i wbrew zasadzie ogólnej wyrażonej w art. 11 kpa, nie znalazł wyraźnego i jasnego odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tylko da się z tego uzasadnienia wyinterpretować), zatrudnienie na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie Karty Nauczyciela oznacza zatrudnienie na podstawie mianowania (w rozumieniu oczywiście przepisów Karty Nauczyciela sprzed wejścia w życie ustawy o zmianie Karty, gdzie mianowanie oznaczało sposób nawiązania przez nauczyciela stosunku pracy, a nie szczebel jego awansu zawodowego), bezpośrednio przed dniem 6 kwietnia 2000 r. tj. aż do 5 kwietnia 2000 r.
Z taką wykładnią nie można się zgodzić.
Przepis art. 10 ust. 3 ustawy o zmianie Karty Nauczyciela jest przepisem przejściowym i dotyczy sytuacji nauczycieli, którzy przed wejściem w życie ustawy nowelizującej Kartę Nauczyciela byli zatrudnieni na podstawie mianowania, ale ich stosunek mianowania wygasł i w dniu wejścia w życie ustawy lub w okresie późniejszym po jej wejściu w życie są zatrudnieni w oparciu o umowę o pracę. Gdy spełniają wymogi przewidziane w art. 9 ust. 1 Karty Nauczyciela, uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego. Regulacja art. 10 ust. 3 ustawy nowelizującej Kartę Nauczyciela oznacza, że nauczyciel, który w swojej karierze nauczycielskiej był już zatrudniony na podstawie mianowania i wypełnia w dniu wejścia w życie ustawy wymogi niezbędne do zajmowania stanowiska nauczyciela, uzyskuje - przy spełnieniu innych warunków ustawy - stopień nauczyciela mianowanego mimo późniejszego, przed wejściem w życie ustawy, zatrudnienia go w drodze umowy o pracę. Jest to konsekwencja rozdzielenia sposobu zatrudnienia w drodze mianowania od stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego (por. uzasadnienie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 listopada 2004 r. P 15/03, OTK-A 10/2004 poz. 108, uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2001 r. , II SA1561/01, LEX nr 84358).
W rozpoznawanej sprawie nie mogło być wątpliwe, że P. R. przed dniem 6 kwietnia 2000 r. był nauczycielem zatrudnionym na podstawie mianowania w przytoczonym rozumieniu. Z dniem 27 stycznia 1997 r., na podstawie art. 10 ust. 2, 11 ust. 1 i 14 Karty Nauczyciela w ówczesnym brzmieniu, został bowiem mianowany nauczycielem Zespołu Szkół (akt mianowania – k. 3 B akt osobowych skarżącego), a w związku z tym, że przystąpił do pracy w dniu określonym w akcie mianowania, tj. w dniu 23 stycznia 1997 r. i w szkole tej pracował do 31 sierpnia 1997 r. (świadectwo pracy k. 6 A akt osobowych P. R.), mianowanie to nie wygasło w trybie art. 16 Karty Nauczyciela w brzmieniu wynikającym z Dz. U. Nr 3/82 poz.19 ze zm. dokonanymi do dnia 23 stycznia 1997 r. Fakt późniejszego rozwiązania tego stosunku pracy na wniosek nauczyciela, tj. na podstawie art. 23 ust. 1 pkt. 1 Karty Nauczyciela w brzmieniu wynikającym z Dz. U. Nr 3/82 poz.19 ze zm. wprowadzonymi do dnia 31 sierpnia 1997 r., nie pozbawił skarżącego przymiotu nauczyciela, który przed dniem 6 kwietnia 2000 r. był już zatrudniony na podstawie mianowania.
Przytoczone przez skarżącego wywody dotyczące sprawy z jego powództwa o ustalenie istnienia stosunku pracy na podstawie mianowania i zapłatę, toczącej się przed Sądem Rejonowym Sądem Pracy w K. i Sądem Okręgowym w K., nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie dotyczyły bowiem stosunku pracy P. R. w Zespole Szkół, lecz w Nauczycielskim Kolegium Języków Obcych, które było w tamtych sprawach pozwane. Wydane w tamtych sprawach wyroki nie mogły więc rzutować na ocenę wcześniejszego stosunku pracy skarżącego. Dopóki bowiem tamto zatrudnienie i jego podstawa nie zostanie we właściwym trybie podważone, aktualne są konsekwencje wcześniejszego zatrudnienia na podstawie mianowania, o jakich mowa w art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy o zmianie Karty Nauczyciela. W sprawach o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela sąd administracyjny nie może bowiem rozstrzygnąć sporu dotyczącego rodzaju stosunku pracy, będącego podstawą zatrudnienia nauczyciela (wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2001 r. II SA/Łd 16/01, Prawo Pracy 2002/4/39).
Nie były w sprawie istotne przytoczone w odpowiedzi na skargę rozważania dotyczące uzyskiwania stopnia nauczyciela mianowanego w warunkach, o jakich mowa w art. 10 ust. 4 ustawy o zmianie Karty Nauczyciela, skoro skarżący spełniał przesłanki do uzyskania takiego stopnia awansu zawodowego określone w art. 10 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, a organ zasadnie uznał, że przepis art. 10 ust. 4, nie ma do skarżącego zastosowania.
Ponieważ zastosowana przez organy, wadliwa wykładnia istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy przepisu art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy o zmianie Karty Nauczyciela, miała istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawiła skarżącego możliwości uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a). u.p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Należy dodać, że niewątpliwy fakt spełniania przez skarżącego w dniu 6 kwietnia 2000 r. określonych w art. 7 ust. 3 ustawy o zmianie Karty Nauczyciela, przesłanek uzyskania z mocy prawa stopnia nauczyciela kontraktowego (na co powoływały się organy administracji), nie mógł uczynić zgodną z prawem decyzji o nadaniu P. R. stopnia nauczyciela kontraktowego, wydanej w sprawie w I instancji. W zgodzie bowiem z przepisami ustawy nowelizującej Kartę Nauczyciela z dniem 6 kwietnia 2000 r., nauczyciel nie może uzyskać z dniem wejścia w życie tej ustawy, z mocy prawa, dwóch różnych stopni awansu zawodowego. Spełnienie bowiem przesłanek kwalifikujących nauczyciela do uzyskania wyższego stopnia awansu zawodowego, konsumuje skutki spełnienia przesłanek uprawniających do uzyskania niższych szczebli tego awansu. Dlatego też rozpatrując ponownie niniejszą sprawę organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie pamiętając o treści art. 105 § 1 i 138 § 1 pkt 2 in fine kpa. Organ musi bowiem pamiętać, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może rozszerzać zakresu sprawy rozstrzygniętej w I instancji, nie może też zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Organ odwoławczy nie może więc wydać decyzji w innej sprawie niż ta, która była przedmiotem decyzji pierwszej instancji.
Skoro w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji dotyczyła nadania skarżącemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, to niedopuszczalne byłoby rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym o nadaniu, bądź odmowie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2001 r. II SA 1022/01, LEX 77671).
W nawiązaniu do zawartego w skardze wniosku o stwierdzenie, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie Karty Nauczyciela P. R. posiadał z mocy prawa stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego i nakazanie Marszałkowi Województwa zmianę aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego na akt nadania stopnia awansu zawodowego - należy wyjaśnić, że wynikające z art. 145 § 1 i 151 u.p.p.s.a. kompetencje wojewódzkich sądów administracyjnych nie pozwalają na rozstrzyganie spraw co do istoty, czego właśnie w przytoczonych wnioskach domaga się skarżący. Sąd nie mógł więc w wyroku stwierdzić jaki stopień awansu zawodowego uzyskał P. R., skoro w ramach badanie legalności zaskarżonej decyzji może ją tylko uchylić, stwierdzić jej nieważność bądź stwierdzić wydanie jej z naruszeniem prawa lub, w razie nieuwzględnienia skargi, ją oddalić. Z przyczyn wskazanych wyżej, dotyczących zakresu rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji, który determinuje zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą, sąd nie mógł też nakazać Marszałkowi Województwa zmianę aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego na akt nadania stopnia awansu zawodowego, nie tylko w wyroku, ale również w swoich wskazaniach co do dalszego postępowania.