II SA/KE 88/25

II SA/Ke 88/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 34
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 200 i art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz A. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 11 grudnia 2024 r. [...] Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania A. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 20 sierpnia 2024 r. znak: [...], orzekającą o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektów architektoniczno -budowlanych budynków A’, A, B, C, C’, B’, D, D’ oraz udzieleniu KPM Developers Sp. z o.o. (dalej "Spółka", "inwestor") pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, oznaczonych jako A’, A, B, C w zabudowie szeregowej oraz czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, oznaczonych jako D’, D, B’, C’ w zabudowie szeregowej wraz z budową dwóch wjazdów oraz odcinków instalacji: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, gazowej oraz elektrycznej w P. przy ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb ewidencyjny 0008, jednostka ewidencyjna 260804_4 P., sprostowanej postanowieniem Starosty [...] z 3 października 2024 r. w zakresie nr działki błędnie określonego [...], a powinno być [...].
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, co następuje.
W dniu 29 listopada 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek inwestora dla zamierzenia budowlanego o nazwie "Budowa ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej przy ul. [...], dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] obręb 0008 w P." rozpatrywany przez Starostę Pińczowskiego po raz trzeci (po dwukrotnym uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ).
Starosta decyzją z 14 stycznia 2022 r. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na ww. budowę na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", kwestionując możliwość zakwalifikowania zamierzenia budowlanego jako zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Organ stwierdził w szczególności, że w rezultacie realizacji inwestycji powstaną dwa budynki nie różniące się wyglądem od budynków wielorodzinnych.
Wojewoda decyzją z 3 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 198/22 uchylił powyższą decyzję w związku z wystąpieniem przesłanki wyłączenia Wojewody Świętokrzyskiego, jako organu II instancji od załatwienia sprawy (art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a).
Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 30 września 2022 r. wyznaczył Wojewodę Podkarpackiego do załatwienia sprawy z odwołania od decyzji Starosty [...] z 14 stycznia 2022 r.
Wojewoda Podkarpacki decyzją z 25 listopada 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty, nie podzielając stanowiska tego organu w zakresie oceny braku zgodności spornej inwestycji z postanowieniami mpzp.
Starosta [...] postanowieniem z 3 lutego 2023 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, zobowiązując inwestora m. in. do doprowadzenia do zgodności z art. 33 ust. 1 P.b. projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, który winien obejmować całość zamierzenia budowlanego mogącego samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, w tym pod względem obsługi komunikacyjnej oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Starosta decyzją z 24 kwietnia 2023 r. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektów architektoniczno-budowlanych oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Inwestor wniósł zażalenie do Wojewody Świętokrzyskiego na postanowienie Starosty z 7 kwietnia 2023 r. oraz odwołanie od decyzji Starosty z 24 kwietnia 2023 r.
W związku z wystąpieniem przesłanki wyłączenia Wojewody Świętokrzyskiego od załatwienia sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyznaczył Wojewodę Podkarpackiego do załatwienia sprawy.
Wojewoda Podkarpacki postanowieniem z 5 lipca 2023 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego na postanowienie Starosty z 7 kwietnia 2023 r., zaś decyzją z 10 listopada 2023 r. uchylił decyzję Starosty z 24 kwietnia 2023 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Sprzeciw A. C. od powyższej decyzji Wojewody Podkarpackiego oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 19 litego 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1982/23.
Starosta rozpatrując po raz trzeci sprawę wniosku inwestora z 29 listopada 2021 r., postanowieniem z 10 maja 2024 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości.
W dniu 20 sierpnia 2024 r. Starosta wydał wymienioną na wstępie decyzję, która stała się przedmiotem postępowania odwoławczego zakończonego zaskarżoną w tej sprawie decyzją.
Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda Świętokrzyski przypomniał, że wniosek o pozwolenie na budowę z 29 listopada 2021 r. obejmuje budowę 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na nieruchomości składającej się z 5 działek (nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...]). Wniosek rozpatrywany trzykrotnie przez Starostę, uzupełniany był przez inwestora: 14 kwietnia 2023 r., 13 czerwca 2024 r., 8 lipca 2024 r. i 16 lipca 2024 r.
W toku ostatniego postępowania Starosty, inwestor złożył oświadczenie z lipca 2024 r. (art. 33 ust. 2 pkt 10 P.b.) projektanta posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych, z którego wynika, że źródłem ciepła projektowanych budynków będą lokalne kotłownie z ekologicznym nośnikiem. Inwestor przedłożył nowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z 12 czerwca 2024 r., powiększające zakres nieruchomości pod inwestycję przez dodanie 3 działek nr ewid.: [...], [...] i [...] do wskazanych dotychczas. Inwestor wniósł o zmianę nazwy inwestycji na "Budowa ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie szeregowej wraz z budową dwóch wjazdów przy ul. [...] na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb 0008 w P. wraz z budową zewnętrznych odcinków instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, instalacji gazowej oraz zewnętrzny odcinek wewnętrznej linii zasilającej". Wyjaśnił, że wniosek o pozwolenie na budowę został rozszerzony o działki pod wjazdy (utwardzenie terenu umożliwiające dojazd do terenu inwestycji z drogi wewnętrznej), a nie pod budowę zjazdów. W projekcie zagospodarowania terenu z września 2022 r. poprawionym w czerwcu 2024 i lipcu 2024 r. zamierzenie budowlane nazwano: "Budowa ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie szeregowej wraz z budową dwóch wjazdów" i wskazano 8 ww. działek. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu na działkach nr [...], [...], [...] oznaczono lokalizację zjazdów, informując, że projektowane będą wg odrębnego opracowania. Zaprojektowano 2 wjazdy o szerokości 5 m jako "utwardzenie - dojazd do drogi wewnętrznej jako wjazd na teren inwestycji". Inwestor udokumentował posiadanie zgody właściciela - Gminy P. na dysponowanie działkami nr [...], [...], [...] na cele budowlane.
Wojewoda podkreślił, że dla terenu inwestycji zapewniony jest dostęp do drogi publicznej (drogi gminnej nr 365059T - ul. [...] w P.) pośrednio przez drogę wewnętrzną (działkę nr ewid. [...]), która nie jest drogą publiczną i przez 2 wjazdy na działkach nr [...], [...], [...] - wydzielonych i przeznaczonych pod drogę, oznaczonych w rejestrze gruntów symbolem Tp. Teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej, z którą nie jest połączony bezpośrednio - nie ma zatem zjazdów, o których mowa w ustawie o drogach publicznych z terenu inwestycji na drogę publiczną. Projektant w projekcie zagospodarowania terenu pokazał jedynie lokalizację zjazdów, które aktualnie nie są projektowane tylko planowane w przyszłości - po poszerzeniu drogi i nadaniu jej kategorii drogi publicznej. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 4 P.b. budowa wjazdów jest możliwa bez decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia.
Wojewoda uznał, że inwestor legalnie dysponuje nieruchomością na budowę inwestycji, w tym działkami nr ewid. [...], [...], [...] na budowę 2 wjazdów łączących teren inwestycji przez drogę wewnętrzną z drogą publiczną. Teren inwestycji posiada więc dostęp do drogi publicznej.
Jak wskazał Wojewoda, dla terenu inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzony uchwałą nr XL/372/09 Rady Miejskiej w Pińczowie z 25 listopada 2009 r. oraz zmiany uchwałą nr XLIX/405/14 Rady Miejskiej w Pińczowie z 26 lutego 2014 r. Z rysunku planu wynika, że teren inwestycji (5 działek), na którym zaprojektowano sporne budynki, położony jest na terenie oznaczonym symbolem BMN 23 i przylega do terenu oznaczonego w mpzp jako 58KDL, na którym usytuowane są 3 działki przeznaczone na wjazdy.
Z dokumentacji projektowej wynika, że inwestycja polegać będzie na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, każdy budynek o wysokości 9,6 m od poziomu terenu do kalenicy, przykryty dachem dwuspadowym o nachyleniu 35?, zgodnie z warunkami mpzp. Usytuowanie budynków nie narusza linii zabudowy, oznaczonej na rysunku mpzp od strony drogi o symbolu 58KDL. Żaden budynek nie będzie usytuowany bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich. Budowa tych budynków w zabudowie szeregowej na terenie inwestycji jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym terenu BMN 23 ustalonym w mpzp, którym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.
Dalej Wojewoda powołał się na treść § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.), dalej "rozporządzenie" oraz art. 3 pkt 2a P.b., oceniając, że budowa ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej spełnia wymagania ustawowe dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem planowana inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym terenu ustalonym w § 49 pkt 1 mpzp. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że w mpzp na terenie inwestycji ustalono zakaz budowy budynków w zabudowie szeregowej, które wywiedzione zostało z § 49 pkt 11 mpzp zakazującego lokalizacji budynków mieszkalnych bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich.
Zapewnienie dla terenu inwestycji dostępu do drogi publicznej przez wjazdy i drogę wewnętrzną, w ocenie Wojewody, również jest zgodne z ustaleniami § 255 części tekstowej mpzp.
Jak ustalił Wojewoda, wyliczony przez projektanta wskaźnik powierzchni zabudowy wyniesie 30%, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 60,03%, w odniesieniu do powierzchni działki (terenu inwestycji; do bilansu powierzchni nie wliczono działek pod wjazdy) jest zgodny z § 3 pkt 22 rozporządzenia oraz § 3 pkt 17 mpzp. Kwestionowane przez skarżącą powierzchnie również prawidłowo zaliczono do powierzchni biologicznie czynnej. Nadto na terenie inwestycji zaprojektowano
2 parkingi po 8 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, łącznie 16 miejsc postojowych, co dla inwestycji stanowi 1 miejsce postojowe na mieszkanie, co jest zgodnie z mpzp.
Wojewoda wskazał, że sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1112).
Odnosząc się do projektu zagospodarowania terenu, Wojewoda wskazał, że sporządzony został na mapie do celów projektowych aktualnej na 20 marca 2023 r., wykonanej przez uprawnionego geodetę, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany (identyfikator zgłoszenia prac geodezyjnych: [...], data sporządzenia dokumentu zatwierdzającego wynik pozytywnej weryfikacji: 04.04.2023 r.
Wojewoda nie zgodził się z zarzutem naruszenia § 15 ust. 1 rozporządzenia przez uzupełnienie w lipcu 2024 r. projektu zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych, która w ocenie skarżącej była nieaktualna w związku ze zmianami na działkach sąsiednich (demontażem budynków garażowych w kwietniu i maju 2024 r. oraz rozpoczęciem budowy budynku handlowego) - mając na uwadze odległość projektowanych budynków Wojewoda uznał, że nie ma to wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku o pozwolenie na budowę z 29 listopada 2021 r. z pierwotnie załączoną mapą do celów projektowych (aktualną na 30 sierpnia 2021 r.) i aktualizację mapy do celów projektowych (na 20 marca 2023 r.) przy uzupełnieniach z 14 kwietnia 2023 r. oraz mając na uwadze zakres wskazanych przez skarżącą zmian, Wojewoda uznał, że mapa do celów projektowych z 2023 r. była aktualna w dacie uzupełnienia planu zagospodarowania terenu w kwietniu 2023 r. i wystarczająca do uzupełnień tego planu w lipcu 2024 r. Dodatkowa aktualizacja mapy do celów projektowych, zdaniem Wojewody, jest nieuzasadniona.
Wojewoda ocenił, że budynki mieszkalne jednorodzinne zaprojektowane na ww. działkach budowlanych usytuowano zgodnie z § 12 rozporządzenia. Najbliżej względem granicy działki usytuowany jest skrajny budynek C - ścianą z drzwiami w odległości 4 m od północno-wschodniej granicy. Tarasy oraz schody zewnętrzne od granic działki budowlanej usytuowano w odległości nie mniejszej niż 2,5 m.
Odnośnie dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej Wojewoda wskazał, że z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że dostęp ten pośrednio przez drogę wewnętrzną zapewniono wjazdami o szerokości 5 m, pełniącymi funkcję dojścia i dojazdu, które spełniają warunki § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Przy ciągach pieszo-jezdnych zaprojektowano 2 odrębne parkingi, każdy na 8 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, obsługiwanych niezależnymi wjazdami, oddzielonych od siebie pasem zieleni, ogrodzeniem, palisadą prefabrykowaną i różnicą poziomu terenu - 30 cm, co umożliwia przejazd między parkingami. Wbrew stanowisku skarżącej w tej sprawie zastosowanie znajduje § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, który został spełniony przez zaprojektowanie 2 parkingów (do 10 stanowisk postojowych każdy) z usytuowaniem stanowisk postojowych w odległości 3,06 m od najbliższej granicy działki (nie mniej niż 3 m).
Co do zarzutu skarżącej, że w sprawie naruszono § 18 rozporządzenia, gdyż w ramach projektowanych miejsc postojowych dla inwestycji nie zaprojektowano stanowisk dla osób niepełnosprawnych, Wojewoda wskazał, że mając na uwadze przeznaczenie terenu i sposób zabudowy (budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej) w projekcie zagospodarowania terenu przewidziano parkingi dla mieszkańców, dostosowując liczbę miejsc postojowych do wymagań mpzp. Dodał, że w rozporządzeniu ani w mpzp prawodawca nie zobowiązał do zapewnienia na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (szeregowej) miejsc postojowych dla samochodów osób niepełnosprawnych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma zatem podstaw, aby stwierdzić, że w tej sprawie urządzając parking należało zaprojektować stanowiska postojowe dla osób niepełnosprawnych. Brakuje także podstaw, aby określić liczbę takich stanowisk. Zdaniem Wojewody, zaprojektowane 2 parkingi na 16 stanowisk postojowych, które łącznie spełniają wymogi § 18 rozporządzenia i mpzp.
Dalej Wojewoda zwrócił uwagę, że miejscami do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa § 22 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, mogą być m. in. zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi. Stosownie do § 23 ust. 4 rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej nie określa się odległości miejsc do gromadzenia odpadów stałych w stosunku do granic działki oraz okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.
Z przepisów rozporządzenia i Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy P. - nie wynika, że każdy budynek na nieruchomości (terenie inwestycji) powinien być wyposażony w osobne miejsce gromadzenia odpadów lub że wielkość zaprojektowanej osłony śmietnikowej można ocenić jako niewystarczającą do czasowego gromadzenia odpadów komunalnych na terenie inwestycji. Dla ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych 2 lokalowych na terenie inwestycji zaprojektowano 1 osłonę śmietnikową (9,33 m2) na 4 pojemniki po 120 litrów i 2 pojemniki po 1100 litrów służące do czasowego gromadzenia odpadów komunalnych z możliwością segregacji, spełniając przywołane przepisy.
Nadto Wojewoda ocenił, że z analizy nasłonecznienia, zacieniania i przesłaniania załączonej do projektu zagospodarowania terenu, sporządzonej dla budynków projektowanych, sąsiedniej zabudowy istniejącej oraz hipotetycznej sąsiedniej zabudowy wynika, że projektując inwestycję spełniono przepisy § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia.
Podsumowując, Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu i projekty architektoniczno-budowlane są kompletne, zawierają wymagane informacje, opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi, w tym wypis z mpzp, informację o obszarze oddziaływania inwestycji, opinię geotechniczną, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, analizę systemów ogrzewania dla zastosowanego źródła ciepła (gazu ziemnego). Dokumentacja projektowa została sporządzona przez projektantów, posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego aktualnym w dacie sporządzenia projektów, stosownie do art. 12 ust. 7 P.b., a także zawierają wymagane art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b. oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła A. C., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów wskazanych w odwołaniu z 2 września 2024 r. od decyzji Starosty z 20 sierpnia 2024 r., dokonanie błędnej analizy materiału, brak odniesienia się do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, brak ustosunkowania się i wyraźnego wskazania przyczyny nieuwzględnienia stanowiska skarżącej, brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, odstąpienie od zbadania kwestii związanej z ochroną interesów osób trzecich, których skutkiem były nieprawidłowe ustalenia, że inwestor spełnił wszystkie wymogi ustawowe do udzielenia mu pozwolenia na budowę;
b) brak wystarczającego uzasadnienia decyzji - zarówno decyzja Starosty, jak i decyzja Wojewody zawierają lakoniczne uzasadnienia, co uniemożliwia weryfikację przesłanek, na podstawie których zostało wydane pozwolenie na budowę. Narusza to zasadę praworządności i obowiązek wyczerpującego uzasadnienia decyzji administracyjnej wynikający z art. 107 § 3 k.p.a.;
c) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. przez jego błędne zastosowanie i interpretację oraz utrzymanie w mocy pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że inwestycja jest niezgodna z mpzp miasta P.;
d) naruszenie zasad gospodarowania przestrzennego - w decyzjach organów obu instancji nie uwzględniono zgodności inwestycji z zasadami ładu przestrzennego; projektowana budowa może w znaczny sposób pogorszyć funkcjonowanie sąsiednich nieruchomości, w tym ich wartość użytkową.
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a) § 15 rozporządzenia w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b., poprzez utrzymanie w mocy pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu i została sporządzona na nieaktualnej mapie do celów projektowych;
b) § 18 rozporządzenia przez utrzymanie w mocy pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że inwestycja nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu - nie posiada wydzielonych miejsc do parkowania dla osób niepełnosprawnych;
c) § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że inwestycja nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu - zlokalizowany na terenie inwestycji parking nie spełnia wymogów zachowania odległości od działek sąsiednich (zastosowany sztuczny podział terenu/parkingów);
d) § 14 ust. 1 rozporządzenia przez brak zapewnienia dostępu do drogi publicznej;
e) § 22 pkt 1 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy pozytywnej decyzji
o pozwoleniu na budowę, mimo że zaprojektowane miejsca do gromadzenia odpadów komunalnych nie spełniają wymagań uchwały nr XX/202/2020 Rady Miejskiej w Pińczowie z 30 czerwca 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Pińczów;
f) nazwa zamierzenia budowlanego w zaskarżonej decyzji jest niespójna z nazwą zamierzenia inwestora, na którą zostało wydane pozwolenie na budowę, tj. decyzji Starosty z 20 sierpnia 2024 r.
W uzasadnieniu skargi jej autorka przedstawiła argumentację na poparcie postawionych zarzutów, w oparciu o które wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie 10 kwietnia 2025 r. Przewodnicząca zarządziła dołączenie do akt sprawy wydruku odpisu pełnego z KRS, z którego wynika, że obecni D. K. i M. S. - przedstawiciele K. K. są członkami jej dwuosobowego zarządu. D. K. wniósł o oddalenie skargi i złożył do akt stanowisko Spółki na piśmie wraz z wyjaśnieniami projektanta K. Ś.. Wyjaśnił, że stanowisko to nie zostało podpisane, gdyż zostało przesłane mailem. Stanowisko to jest stanowiskiem Spółki w tej sprawie i je popiera. M. S. przyłącza się do powyższego stanowiska.
Sąd odroczył ogłoszenie orzeczenia na dzień 24 kwietnia 2025 r., godz. 13:00, sala B, o czym obecni zostali poinformowani.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 poz. 935 t.j. ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że organy nie dokonały wszystkich niezbędnych ustaleń faktycznych w sprawie, co skutkowało udzieleniem pozwolenia na budowę przedwcześnie.
Przedmiotem skargi była decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu i projekty architektoniczno-budowlane oraz udzielająca spółce KPM Developers pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z budową dwóch wjazdów oraz odcinków niezbędnych instalacji.
Na wstępie należy przypomnieć, że z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. wynika, że obiekt budowlany należy projektować i budować z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym z zapewnieniem dostępu do drogi publicznej. Do wniosku o pozwolenie na budowę (stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 1 Pr. bud.) należy dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów. Na mocy art. 34 ust. Pr. bud., zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. d Pr. bud., projekt budowlany zawiera projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, obejmujący m.in. układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Stosownie zaś do art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy - Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Jest to o tyle zrozumiałe, że trudno wyobrazić sobie właściwy sposób użytkowania obiektu budowlanego - bez względu na jego charakter - bez istnienia szlaków komunikacyjnych umożliwiających swobodny dostęp do nieruchomości nie tylko pieszym, ale również pojazdom mechanicznym (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2016 r., II SA/Gd 647/15).
Przepisy ustawy - Prawo budowlane nie zawierają definicji ustawowej odnoszącej się do pojęcia "dostępu do drogi publicznej". Nie oznacza to jednak, że pojęcie to nie zostało sprecyzowane. Z uwagi na konieczność zapewnienia spójności aktów prawnych regulujących cały proces inwestycyjny w budownictwie, przy udzielaniu pozwolenia na budowę należy kierować się definicją tego pojęcia zawartą w przepisie art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z treści cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca uznał, iż w przypadku braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, możliwy jest jedynie dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej, tj.: a) poprzez ustanowienie służebności drogowej, b) poprzez drogę wewnętrzną. Dostępu do drogi publicznej nie można zatem utożsamiać z faktycznym dostępem do tej drogi przez nieruchomości, na których inwestor nie posiada ustanowionej służebności, i które nie stanowią dróg wewnętrznych dostępnych prawnie dla wnioskodawcy. Pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć jako dostęp faktyczny i prawny, przy czym dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Nie może być on dostępem wyłącznie hipotetycznym. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych. Dodatkowo pojęcie "drogi publicznej" dla potrzeb ustawy - Prawo budowlane należy rozumieć według przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm.) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 1994 r., sygn. akt SA/Kr 1146/93 (Wokanda 1994 r., Nr 9, poz. 36). Aby uznać, że znajdująca się w pobliżu działki inwestora droga ma charakter drogi publicznej w rozumieniu powołanej ustawy o drogach publicznych, należy wykazać, że odpowiada ona warunkom określonym w tej ustawie.
Kwestia dostępu nieruchomości, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja była wyjaśniania w toku kontrolowanego postępowania. Organy obu instancji oceniły, że dla terenu inwestycji zapewniony jest dostęp do drogi publicznej (drogi gminnej ul. [...] w P.) pośrednio przez drogę wewnętrzną (działkę nr ewid. [...]), która nie jest drogą publiczną i przez 2 wjazdy na działkach nr [...], [...], [...] - wydzielonych i przeznaczonych pod drogę, oznaczonych w rejestrze gruntów symbolem Tp. Inwestor dysponuje ośmioma działkami, z których teren inwestycji stanowi 5 działek (nr [...], [...], [...], [...], [...]) oraz 3 działki (nr [...], [...], [...]) na dwa wjazdy umożliwiające dojazd do terenu inwestycji. Inwestor udokumentował posiadanie zgody właściciela - Gminy P. na dysponowanie działkami nr [...], [...], [...] na cele budowlane, przedkładając dokumenty od Burmistrza [...] i Gminy P.. W aktualnym stanie teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej, z którą nie jest połączony bezpośrednio - nie ma zatem zjazdów, o których mowa w ustawie o drogach publicznych, z terenu inwestycji na drogę publiczną. Projektant w projekcie zagospodarowania terenu pokazał jedynie lokalizację zjazdów, które aktualnie nie są projektowane tylko planowane w przyszłości - po poszerzeniu drogi i nadaniu jej kategorii drogi publicznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku, jeśli łącznikiem z drogą publiczną ma być droga wewnętrzna, która zresztą zapewnia dostęp do drogi publicznej sąsiednim nieruchomościom, obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, ograniczony jest do terenu inwestycji, a nie innych terenów, jak w tym przypadku drogi wewnętrznej, która terenem inwestycji nie jest. Teren inwestycji posiada więc w ocenie organów dostęp do drogi publicznej.
Zdaniem Sądu, ta okoliczność nie została jednak w wystarczającym zakresie wyjaśniona.
Inwestor wymagany dostęp do drogi publicznej udokumentował decyzją Burmistrza [...] i Gminy P. z 20 lutego 2023 r. zezwalającą na lokalizację 2 zjazdów zwykłych z drogi wewnętrznej ul. [...] w P. (działek nr ewid. [...] i [...]) poprzez działki nr ewid. [...], [...], [...] wydzielone i przeznaczone na drogę - ul. [...] do 5 działek (nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...]). Decyzja ta została w części dotyczącej zatwierdzenia załącznika graficznego uchylona, a następnie w piśmie z 8 lipca 2024 r. organ wykonawczy gminy poinformował Spółkę KPM Developers o odmowie uzgodnienia przedłożonego projektu, z powodu usytuowania zjazdów w pasie drogowym ul. [...] w P. na działkach przeznaczonych pod drogę oznaczoną w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 58 KDL, przy czym do czasu budowy ul. [...] wyraził zgodę na korzystanie z ww. działek. W efekcie inwestor posiada wyłącznie czasową zgodę na korzystanie z działek nr [...], [...] i [...]. Działki te, jak wyjaśnił ww. autor pisma, przeznaczone są w planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę (58 KDL). Położone są w pasie drogowym ul. [...], która jest własnością gminy i stanowi drogę wewnętrzną. Trzeba zauważyć, że ustawa o drogach publicznych definiuje zjazd, jako część drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem po wybudowaniu drogi (ul. Spacerowej) dostęp do tej drogi umożliwić powinny wybudowane zjazdy. Budowa wjazdów, o których mowa powyżej, dowodzi tylko o zapewnieniu przez inwestora faktycznego dostępu do drogi publicznej, jednak nie stanowi o prawnym dostępie do tej drogi. Wjazdy będą mogły ponadto funkcjonować tylko do czasu budowy drogi. Brakuje zatem w zatwierdzonych projektach jednoznacznego stanowiska zarządcy drogi, że po wybudowaniu drogi na działkach nr [...], [...] i [...] zezwoli na lokalizację zjazdów na tę drogę z nieruchomości stanowiących teren inwestycji. Nie można uznać w tej sprawie, że wystarczające jest wydanie przez organ wykonawczy gminy decyzji z 20 stycznia 2023 r. (również z uwzględnieniem jej nowego załącznika graficznego). Po pierwsze z tej przyczyny, że organ gminy wycofał to uzgodnienie, a po drugie treść decyzji budzi wątpliwości co do tego, czy dotyczy uzgodnienia zjazdów (o których mowa w sentencji), czy też wjazdów (o których mowa w jej uzasadnieniu).
Z uwagi więc na brak wyjaśnienia istotnej dla wyniku sprawy kwestii dostępu do drogi publicznej konieczne stało się uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach w związku z naruszeniem prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).
Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dokonały jednak dalszych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy zaakceptowały brak zaprojektowania przez inwestora stanowiska postojowego dla osób niepełnosprawnych. Jak stanowi § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne.
Sąd nie podziela stanowiska Wojewody, że z uwagi na to, iż plan miejscowy obowiązujący na terenie, gdzie projektowana inwestycja ma być zrealizowana, nie zawiera wymogu zapewnienia miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych, to takiego obowiązku inwestor nie posiada. Inwestora obowiązują nie tylko przepisy prawa miejscowego, ale również przepisy prawa budowlanego, w tym rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przywołanego § 18 tego rozporządzenia wynika, że stanowiska postojowe dla samochodów z których korzystają osoby niepełnosprawne należy przewidzieć wówczas, gdy wskazuje na taką potrzebę przeznaczenie i sposób zabudowy działki budowlanej. W niniejszej sprawie inwestycja ma polegać na budowie ośmiu budynków jednorodzinnych, w których zostaną wyodrębnione po dwa lokale mieszkalne, zatem zaprojektowano łącznie 16 takich lokali w ośmiu budynkach. Na dwóch parkingach nie przewidziano żadnego stanowiska postojowego dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zdaniem Sądu, organy nie rozważyły dostatecznie tego, czy i ile stanowisk postojowych dla samochodów osób niepełnosprawnych powinien przewidywać kontrolowany projekt budowlany, ponieważ błędnie przyjęły, że przepisy prawa miejscowego i rozporządzenia takiego wymogu nie przewidują. Umknęło organom orzekającym w sprawie, że projektowane budynki, choć z definicji jednorodzinne, to z uwagi na ilość lokali (16) będą w istocie budynkami zamieszkałymi przez wiele rodzin tak jak budynki wielorodzinne. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy rozważą, czy co najmniej jedno takie stanowisko postojowe powinno być przewidziane w przypadku przedmiotowej inwestycji, biorąc pod uwagę, że na taką potrzebę może wskazywać opisane wyżej przeznaczenie i sposób zabudowy działki budowlanej. Istotnie obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych przewidują przepisy dotyczące zabudowy wielorodzinnej, niemniej przepisy § 18 rozporządzenia potrzeby projektowania takich miejsc nie zawężają tylko do zabudowy wielorodzinnej.
W skardze zarzucono również, że projekt budowlany przewiduje jedno miejsce do składowania odpadów dla wszystkich projektowanych budynków, czemu zdaniem Sądu nie sprzeciwiają się przepisy prawa budowlanego. Niemniej, w ocenie Sądu, nie została należycie wyjaśniona kwestia ilości i pojemności kontenerów potrzebnych do gromadzenia odpadów komunalnych. Przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 poz. 399) nakazują właścicielowi nieruchomości wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, utrzymanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, jak również zbieranie w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie (zob. art. 5 tej ustawy). Obowiązująca na terenie gminy P. uchwała Rady Miejskiej w P. z dnia 30 czerwca 2020r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy P. także wprowadza określone obowiązki na właścicieli nieruchomości. Zgodnie z § 1 ust. 1 zd. 1 tej uchwały, na terenie Gminy P. określa się selektywne zbieranie i odbieranie z terenów nieruchomości oraz przyjmowanie przez punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Stosownie do § 4 ust. 2 uchwały, na terenie nieruchomości dopuszcza się do stosowania następujące rodzaje i określa minimalne pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych:
1) dla papieru, pojemniki koloru niebieskiego, zamykane, oznaczone napisem "Papier", o minimalnej pojemności 120 litrów,
2) dla metali, tworzyw sztucznych i opakowań wielomateriałowych pojemniki koloru żółtego, zamykane, oznaczone napisem " Metale i tworzywa sztuczne", o minimalnej pojemności 120 litrów,
3) dla szkła, pojemniki koloru zielonego, zamykane, oznaczone napisem "Szkło" o minimalnej pojemności 120 litrów,
4) dla bioodpadów, pojemniki koloru brązowego, zamykane, oznaczone napisem "Bio", o minimalnej pojemności 120 litrów,
5) dla pozostałych odpadów zebranych w sposób selektywny pojemniki o innej kolorystyce niż wymieniona w pkt 1-4, o minimalnej pojemności 120 litrów,
6) dla niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych pojemniki koloru czarnego, zamykane, oznaczone napisem "Odpady zmieszane", o minimalnej pojemności 120 litrów.
Wynika z powyższych przepisów, że co najmniej 120 l powinien wynosić każdy pojemnik na poszczególne rodzaje odpadów segregowanych. Inwestor przewidział tylko 4 pojemniki po 120 l. Dodatkowo zaprojektowano 2 kontenery po 1100 l. Trudno stwierdzić, bez stosownych obliczeń poczynionych z uwzględnieniem zakładanej ilości lokatorów (lokali) i objętości odpadów, jaką średnio taki lokator, czy lokal może generować ze względu na zamierzony sposób użytkowania budynków, czy wskazana w projekcie ilość i pojemność pojemników jest wystarczająca, skoro wymagane wyżej minimalne objętości pojemników na odpady segregowane to przewidziane są dla każdej nieruchomości, co w tym wypadku oznaczałoby, że każdy budynek jednorodzinny powinien takimi własnymi pojemnikami dysponować. Nie wchodząc w rozważania co do tego, jak należałoby rozumieć pojęcie właściciela nieruchomości w przypadku przedmiotowej inwestycji, bo nie ma to kluczowego znaczenia dla sprawy, należało z całą pewnością wyjaśnić, czy projektowane pojemności pojemników - nawet w przypadku wspólnego miejsca na ich składowanie dla wszystkich budynków - będą wystarczające.
Kolejną kwestią, która nie została przez organ dostatecznie wyjaśniona, jest spełnienie warunku, o którym mowa w § 19 ust. 1 pkt lit. a rozporządzenia odnośnie budynku A’ . Należy bowiem zauważyć, że autor projektu określił odległość miejsca postojowego nr 09 od okien budynku. Nie została jednak określona odległość od okien ww. budynku do miejsca postojowego nr 05, które częściowo będzie w pobliżu okien tego budynku. Zgodnie zaś z ww. przepisem rozporządzenia odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż: dla samochodów osobowych 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. W każdym razie z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby ta odległość została wymierzona i naniesiona na projekt.
Organ odwoławczy nie wypowiedział się również odnośnie budowy parkingu w strefie kontrolowanej gazociągu, który przebiega przez teren inwestycji i oznaczony został kolorem czerwonym na mapie zagospodarowania terenu.
Z podanych wyżej powodów zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały uchylone przez Sąd, celem dokonania dodatkowych istotnych ustaleń faktycznych. Nie może być wątpliwości, że obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie zgodności projektowanej inwestycji z warunkami techniczno-budowlanymi.
W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt II wyroku i złożył się na nie wpis od skargi (art. 200 i at. 205 § 1 p.p.s.a.).
Powyższa ocena prawna i wskazania Sądu powinny zostać uwzględnione przez organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy.