II SA/Ke 622/22

II SA/Ke 622/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal
Jacek Kuza /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Armański
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1600/23 - Wyrok NSA z 2024-07-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 2233
art. 135 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] września 2022 r. [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 12 września 2022 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu m.in. odwołania A. W. od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 6 maja 2022 r. dotyczącej odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 24 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa pro-ekologicznego osiedla domów plus-energetycznych wraz ze szczególnym sposobem zagospodarowania terenu na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb 0021, w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych literami ABCDEF-A przy ul. [...], w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że złożony przez A. W. wniosek z 5 października 2020 r. o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji został skorygowany i aktualnie jest kompletny. Organ zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie została przeprowadzona analiza, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Analiza ta zawiera część graficzną i tekstową. Istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Jednak, z uwagi na niespełnienie warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2022 , poz. 503 ze zm.), nie jest celowe ustalenie tych wymagań w odniesieniu do planowanej inwestycji.
Organ odwoławczy zaznaczył, że teren, na którym inwestor chce realizować budowę 24 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, położony jest w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K. - B.. Jak wynika z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo wodne, na terenach ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia.
Kolegium podkreśliło, ze teren planowanego przedsięwzięcia znajduje się w strefie ochronnej pośredniej ujęcia wody podziemnej K.-B. ustanowionej rozporządzeniem Nr 4/2019 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., gm. K., powiat [...]Dz. Urz. Woj. Święt. z 2019r. poz. 5314). Rozporządzenie to jest aktem prawa miejscowego i dopóki pozostaje w obrocie prawnym to wynikające z niego zakazy i ograniczenia na terenie ochrony pośredniej, w tym zakaz lokalizowania nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, są obowiązujące. Organ II instancji stwierdził, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi to jest: § 4 ust. 2 pkt 1 i § 4 ust. 3 pkt 1 powyższego rozporządzenia. Zgodnie z tymi przepisami, w granicach strefy podwyższonej ochrony na terenie ochrony pośredniej, ze względu na zwiększone zagrożenie wód podziemnych oprócz zakazów wymienionych w ust. 1 wprowadza się zakaz wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych. Pojęcie ścieków zostało zdefiniowane w art. 16 pkt 61 ustawy Prawo wodne, a ścieków bytowych w art. 16 pkt 62 tej ustawy. Przywołując definicje ścieków, Kolegium uznało, że na wskazanym terenie funkcjonuje generalny zakaz wprowadzania do gruntu ścieków, bez rozdziału na ścieki oczyszczone i nieoczyszczone, bytowe czy też inne. Tymczasem, inwestor zadeklarował odbiór ścieków, przy użyciu nowoczesnych, pro-ekologicznych mini bloków oczyszczalni ścieków, który zostanie zintegrowany z tunelem rozsączającym, z którego przesączać się ma do gruntu wtórnie oczyszczona woda, która została pierwotnie oczyszczona do poziomu 98% czystości w mini bloku. Co oznacza, że oczyszczone ścieki będą odprowadzane do ziemi, podczas gdy na wskazanym obszarze został ustanowiony zakaz wprowadzania ścieków do gruntu. Organ dodał, że w przywołanym wyżej rozporządzeniu nie ma rozdziału na ścieki oczyszczone i nieoczyszczone, więc zakaz dotyczy wszystkich ścieków bez wyjątku.
W ocenie Kolegium, planowana inwestycja narusza także zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych, gdyż § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 4/2019 nie pozostawia wątpliwości, co do braku możliwości lokalizowania na terenie ochrony pośredniej - budynków mieszkalnych. Ustawodawca nie dokonał tutaj żadnego podziału na budownictwo niskie, wysokie, jednorodzinne, wielorodzinne, proekologiczne, realizowane z dowolnych materiałów i w dowolny sposób zagospodarowania. Jeżeli więc rozporządzeniem Nr 4/2019 na obszarze, na którym położony jest teren planowanej inwestycji, wprowadził zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych, to organ rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie był uprawniony do odmowy zastosowania w sprawie tej regulacji. Nie znajduje zatem uzasadnienia stanowisko inwestora, że organ I instancji nie dokonał, choć powinien, ustaleń, analiz i ocen dotyczących tego, czy planowana inwestycja faktycznie wywoła jakiekolwiek niekorzystne zmiany na obszarze ochrony wód, gdyż zakaz lokalizowania budynków w strefie ochronnej wynika z powołanego wyżej aktu.
Kolegium zwróciło uwagę, że inwestor w toku postępowania przedłożył dużo dowodów na okoliczność, że planowana inwestycja nie spowoduje żadnego, choćby najmniejszego zagrożenia dla zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia wody, w tym m.in.: opracowanie analityczne pn. "Wielokryteriowa ocena środowiskowa", analizę porównawczą dotycząca określenia wpływu wybudowania pro-ekologicznego osiedla 24 domów jednorodzinnych na stan jakości wód podziemnych oraz ich zasobów w obszarze aktywności leja depresyjnego, aneks nr 1 jako istotne uzupełnienie obliczeń zawartych w analizie porównawczej, opinię architektoniczno-urbanistyczną dotyczącą lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody K. - B., opinię prawna z 7 marca 2022 r., z której wynika, że w przepisach prawa wodnego i rozporządzenia Wojewody Świętokrzyskiego brak jest przepisów ustanawiających zakaz lokalizowania na terenie ochrony pośredniej wszelkich budynków lecz jedynie takich, których lokalizacja skutkować będzie zmniejszeniem przydatności ujmowanej wody lub wydajności danego ujęcia wody.
Organ II instancji wskazał, że zapoznał się z całością akt sprawy i uznał, że wobec zapisów rozporządzenia Wojewody Świętokrzyskiego, nie można odstąpić od stosowania zakazów w nim zawartych (§ 4 ust. 2 pkt 1 i § 4 ust. 3 pkt 1). Organ podkreślił, że aby zasoby wody w jej ujęciu chronić w sposób właściwy, to strefę ochronną i zakazy z tym związane należy oceniać w sposób całościowy, a nie cząstkowy ograniczony do jednej konkretnej inwestycji. Zatem, dopóki omawiane rozporządzenie funkcjonuje w obrocie prawnym, to obowiązują również zakazy w nim ustanowione. Niczego w tym przedmiocie nie może zmienić powoływanie się na to, że w strefie ochrony pośredniej istnieje zabudowa, gdyż zakaz ten dotyczy lokalizowania nowych budynków. Podobnie należy odnieść się do argumentu, że Prezydent Miasta Kielce wydał kilka decyzji zezwalających na budowę budynków w strefie ochronnej, gdyż sprawa ta dotyczy konkretnego rozstrzygnięcia, a nie decyzji w innych sprawach, których słuszności Kolegium nie mogło oceniać.
Dalej Kolegium zauważyło, że z zebranych przez inwestora materiałów wynika, że teren inwestycji położony był na gruntach rolnych użytkowanych rolniczo, natomiast przeprowadzona w latach 1992-1993 modernizacja klasyfikacji gruntów zakwalifikowała je jako las. Zdaniem inwestora, działki położone na terenie inwestycji nie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na nierolniczy i nieleśny, ponieważ na działkach o powierzchni mniejszej niż 0,1 ha w klasie V i gorszej, nie jest ona wymagana. Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1275 ze zm.), lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej. Ponadto, nie ma znaczenia decydującego wpis do ewidencji gruntów, gdyż dotyczy on działek o powierzchni mniejszej niż 0,1 ha każda, ponieważ ustawodawca w procesie uznania działki za teren leśny uzależnił to tylko od powierzchni działek oraz nie dopuścił przypadku sumowania powierzchni poszczególnych działek w celu uznania ich za las, czyli aby teren po zsumowaniu powierzchni był większy niż 0,1 ha
Organ odwoławczy stwierdził, że kwestie dotyczące klasyfikacji gruntów na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie mogą być prawnie badane w niniejszym postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszcza ustalenie warunków zabudowy, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Z dowodów wynika, że została wydana decyzja odmawiająca zmiany klasyfikacji gruntów i obecnie trwa postępowanie odwoławcze. Dopóki jednak w wypisie z ewidencji gruntów widnieje użytek "LsV", organ jest związany taką klasyfikacją.
Organ zauważył dalej, że część terenu inwestycji (oznaczona na załączniku graficznym literami BCDE-B), zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego terenu miasta Kielce zatwierdzonego uchwałą nr VII/30/77 WRN w Kielcach z dnia 20 czerwca 1977 r. (Dz. Urz. WRN Nr 6, poz. 36 z 1977 r. ze zm.) zlokalizowana była na obszarze o podstawowym przeznaczeniu - lasy. Pozostała część terenu inwestycji (oznaczona na załączniku graficznym literami ABEF-A) zlokalizowana była, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy B. zatwierdzonego uchwałą nr 422/93 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 27 maja 1993 r. (Dz. Urz. Woj. Kieleckiego 22.07.1993, Nr 7, poz. 59) na obszarze o podstawowym przeznaczeniu - lasy. Oba te plany utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003 r.
Skoro w dniu orzekania, teren inwestycji stanowią lasy, to warunkiem wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, byłoby objęcie tego terenu zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc. Dla obszaru obejmującego teren inwestycji takiej zgody nie było, co wprost wynika z treści obowiązującego do końca 2003 r. planu zagospodarowania przestrzennego.
Kolegium dodało, że definicja lasu określona w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 672) wyraźnie abstrahuje od kwestii własnościowych oraz geodezyjnych. Artykuł 3 ustawy o lasach nie daje podstaw, aby przyjąć, że lasem jest wydzielony grunt jako nieruchomość gruntowa. Innymi słowy, w tym ujęciu o zakresie rozumienia pojęcia lasu decydowałoby uprawnienie o charakterze cywilnym. Tymczasem definicja lasu pozostaje w związku z pojęciem nieruchomości gruntowej oraz uprawnień majątkowych przysługujących do tej nieruchomości nie odnosi się także do kwestii geodezyjnych. Zważając na powyższe, nietrafione są podnoszone przez wnioskodawcę argumenty. Zdaniem organu sytuacja kształtuje się odmiennie i prawna definicja lasu wskazuje nie na działki geodezyjne, lecz posługuje się zwrotem - teren o zwartej powierzchni co najmniej 0,1 ha. Ponadto, dowodem, na podstawie którego można stwierdzić, czy mamy do czynienia z lasem, jest przeznaczenie leśne gruntu, co może odzwierciedlać rejestr gruntów. Wynika z tego, że las może składać się z dwóch lub więcej wydzielonych geodezyjnie działek (wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., II OSK 2866/16). Dla potrzeb tej sprawy aktualna wydaje się teza wyroku NSA z 12 czerwca 2018 r., II OSK 1811/16, gdzie wskazano, że skoro działka jest terenem leśnym, to nie ma znaczenia na potrzeby ustalania warunków zabudowy kwestia wielkości rzeczywistego zalesienia tej działki. Dopóki taki wpis będzie znajdował się w ewidencji gruntów, dopóty organy w procedurze ustalania warunków zabudowy będą zobowiązane do respektowania jej przeznaczenia jako teren leśny. Zatem dopóki dla terenu inwestycji w ewidencji gruntów widnie zapis Ls to taki stan prawny terenu inwestycji Kolegium uznaje za funkcjonujący w obrocie prawnym.
Organ odwoławczy, nie zgodził się ze stanowiskiem inwestora, że planowana inwestycja nie zmieni statusu lasu z uwagi na dalsze zachowanie wielu istniejących drzew. Organ wskazał, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie osiedla 24 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z całą infrastrukturą towarzyszącą niezbędną do jego obsługi i funkcjonowania, stanowi zabudowę mieszkalną. Ponadto, Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji o objęciu zakresem planowanego przedsięwzięcia wylesienia gruntu, a następnie jego kwalifikacji do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, gdyż kwestia ta nie była objęta zakresem wniosku inwestora.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, A. W., decyzji tej zarzucił naruszenie:
1. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że przesłanki z tego artykułu nie zostały łącznie spełnione;
2. § 4 ust. 2 pkt 1 i § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 4/2019 w zw. z art. art. 130 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez błędną jego wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że do przedsięwzięcia niestanowiącego zagrożenia dla ujęcia wód w sposób opisany w art. 130 ust. 1, mimo to stosować należy zakazy określone w akcie prawa miejscowego wydanym na podstawie tej ustawy;
3. art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez zaniechanie wyczerpującego zbadania materiału dowodowego, rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść skarżącego oraz wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, co doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów przez przyjęcie, że nieruchomości objęte wnioskiem stanowią grunty leśne;
4. art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) i pkt 2 ustawy o lasach przez błędną jego wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy za grunt leśny może być uznany grunt niespełniający definicji gruntu leśnego z ustawy o lasach (grunt, który nigdy nie został przeznaczony do produkcji leśnej i nie jest związany z gospodarką leśną), a jedynie oznaczony jako leśny w ewidencji gruntów;
5. art. 2 i art. 21 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności skarżącego w sposób sprzeczny z zasadami demokratycznego państwa prawnego w sytuacji, w której nie jest sporne, że planowane przedsięwzięcie nie zagraża żadnym dobrom prawnie chronionym (wodzie, lasom, glebie itd.), a jedynie nie spełnia - nadmiernie restrykcyjnie interpretowanych, w oderwaniu od celu, jakiemu miały służyć - norm ustawowych.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania w tej sprawie do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w sprawie I OSK 959/22, która dotyczy prawidłowości oznaczenia nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem w ewidencji gruntów jako gruntów leśnych. Jest to okoliczność istotna dla niniejszej sprawy.
W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że skarżący opracował autorską, innowacyjną koncepcję budowy "pro-ekologicznego osiedla domów plus-energetycznych", które dzięki zastosowaniu szczególnych technologii nie wywierają negatywnego wpływu na wody podziemne, na roślinność (w tym na drzewa określane jako "las"), na glebę, ani w żaden inny sposób nie szkodzą środowisku. Te szczególne cechy przedsięwzięcia nie są kwestionowane przez organy. Mimo to organy odmówiły ustalenia warunków zabudowy. W ocenie skarżącego rażąco sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej jest ograniczanie jego konstytucyjnego prawa własności poprzez uniemożliwienie realizacji przedsięwzięcia, które nie tylko nie szkodzi żadnym dobrom prawnie chronionym, ale nawet mogłoby służyć za przykład dla innych inwestorów, jak zaspokajać potrzeby mieszkaniowe z pełnym poszanowaniem przyrody i środowiska. Przepisy rangi ustawowej powinny być przez organy wykładane w taki sposób, by uwzględnić zasadę społecznej sprawiedliwości i cel, jakiemu mają one służyć. Zaskarżona decyzja jest przejawem nadmiernego formalizmu, który stoi w sprzeczności ze sprawiedliwością. Naruszenie powyższe jest szczególnie rażące w kontekście wykazanego przez skarżącego istniejącego zagospodarowania w innych częściach przedmiotowej strefy ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych, gdzie dopuszczono m.in. do zabudowy polegającej na lokalizowaniu betonowych placów czy serwisów samochodowych.
Dalej wnoszący skargę zarzucił, że organ II instancji przy wykładni rozporządzenia 4/2019 nie zastosował art. 8 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP. Wskazał, że akt prawa miejscowego wydany może być jedynie na podstawie delegacji ustawowej i w jej ramach, przy czym Konstytucja RP (a zatem i zasada ochrony własności), jest elementem porządku prawnego w Polsce i stosuje się bezpośrednio, a więc nie wymaga wcześniejszego uchylania aktów prawa miejscowego w odrębnej procedurze. Zatem zakazy określone w § 4 ust.2 pkt 1 i § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia 4/2019 są wiążące tylko w takim zakresie, w jakim mieszczą się w ramach delegacji ustawowej z ustawy Prawo wodne, a więc o ile stanową "czynności powodujące zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia". Jak szczegółowo wykazał skarżący w obszernej dokumentacji, zaopiniowanej przez naukowców z odpowiednich dziedzin, planowane przez niego przedsięwzięcie nie spowoduje ani zmniejszenia przydatności ujmowanej wody, ani wydajności ujęcia.
Skarżący stwierdził, że przepisy prawa powinny być stosowane bezpośrednio, zgodnie z ich konstytucyjną hierarchią, więc zakazy zawarte w rozporządzeniu 4/2019 powinny być traktowane jako stosujące się tylko do tych przedsięwzięć, których realizacja powodowałyby zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. W realiach niniejszej sprawy brak takiego szkodliwego wpływu został wykazany. Organy obu instancji nie kwestionowały samej dokumentacji przedstawionej przez skarżącego, a jedynie - co jest przejawem nadmiernego formalizmu - powoływały się na spełnianie przez to przedsięwzięcie formalnych definicji pojęć z rozporządzenia 4/2019.
Dalej autor skargi podniósł, że nawet aktualne oznaczenie przedmiotowej nieruchomości w ewidencji gruntów jako las w V klasie gruntów, nie powinno stać na przeszkodzie w ustaleniu warunków zabudowy. Las w sensie prawnym musi spełniać przesłanki z art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy o lasach. Stan faktyczny na gruncie nie był przez organ kwestionowany: brak prowadzenia gospodarki leśnej, brak sadzenia lasu, brak prowadzenia wycinek lasu, funkcjonowanie terenu jako terenów rolniczych, a następnie - nieużytków. Organ stwierdził, że przedmiotowe nieruchomości są lasem, bo tak są oznaczone w ewidencji gruntów, a zmienić tego oznaczenia nie można bez przeprowadzenia procedury odlesienia. Skarżący natomiast konsekwentnie twierdził, że nieruchomości objęte wnioskiem nie są lasem w sensie prawnym. Jak przyjmuje doktryna: "Podtrzymujemy pogląd, że las w znaczeniu przyrodniczym stanie się lasem w znaczeniu prawnym dopiero wtedy, gdy zostanie w określonym trybie przeznaczony do produkcji leśnej (W. Radecki, Paragraf i środowisko. Prawna definicja gruntu leśnego i lasu, "Aura" 2011/5, s. 36), co w państwie dbającym o ład przestrzenny może nastąpić tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku nowego lasu powstałego w wyniku zalesienia, może to nastąpić decyzją o warunkach zabudowy, o której będzie mowa w uwagach do art. 14 komentowanej ustawy." D. Danecka, W. Radecki, Ustawa o lasach. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2021, art. 3, dostępne w Lex. Niesporne jest, że odnośnie przedmiotowych nieruchomości nie został uchwalony plan miejscowy, ani nie zostały wydane warunki zabudowy ustanawiające las.
Skarżący podkreślił, że wywody organu dotyczące tego, czym jest las oraz prymatu ewidencji gruntów nad stanem faktycznym zmierzają do zmuszenia go do prowadzenia na nieruchomościach faktycznej gospodarki leśnej, która zakłada przecież okresowe wycinki całych sektorów lasu i która skupia się na lesie nie jako zjawisku biologicznym, lecz jako na zasobie gospodarczym. W efekcie zamiast umożliwić ludziom zamieszkanie wśród drzew i cieszenie się przyrodą, a drzewom - dalsze niezakłócone trwanie, co dałoby pozytywny efekt współistnienia człowieka i przyrody, organ traktuje przyrodę jako zasób najprostszych surowców.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 5 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022.329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Zadaniem organów orzekających w niniejszej sprawie była ocena, czy planowana inwestycja, polegająca na budowie 24 budynków mieszkalnych jednorodzinnych spełnia wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2022.503 ze zm.), dalej "u.p.z.p.", w tym m.in. wymóg, aby teren planowanej inwestycji nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4) oraz wymóg zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków określonych w punktach 1-5. Jeżeli więc inwestycja nie spełnia któregokolwiek z wymogów określonych w powołanym przepisie, należy odmówić ustalenia warunków zabudowy.
W ocenie Sądu, organy I i II instancji słusznie przyjęły, że budowa 24 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, określona jako zamierzenie inwestycyjne p.n. budowa pro-ekologicznego osiedla domów plus-energetycznych wraz ze szczególnym sposobem zagospodarowania terenu na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb 0021 w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych literami ABCDEF-A przy ul. [...] w K., a więc na działkach znajdujących się na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K. – B., jest niezgodna z przepisami odrębnymi, a mianowicie z § 4 ust. 2 pkt 1 i § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 4/2019 Wojewody Świętokrzyskiego z 19 grudnia 2019 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., gmina K. , powiat [...]i (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego nr poz.), dalej rozporządzenie ws. strefy ochronnej ujęcia wody. Zasadnie również przyjęto, że objęta wnioskiem A. W. inwestycja planowana jest na obszarze, które zgodnie z zapisami aktualnej mapy ewidencyjnej oznaczony jest symbolem LsV, czyli lasy klasy V pochodzenia mineralnego oraz, że teren ten nie spełnia wymogów, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Odnosząc się do warunku wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. należy wyjaśnić, że zgodnie z art.135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U.2021.2233 ze zm.), dalej Pr. wodne, strefę ochronną obejmującą teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony pośredniej ustanawia wojewoda w drodze aktu prawa miejscowego. Tym samym organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały powołany przepis rozporządzenia za przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W związku z tym mając na względzie, że budowę 24 domów mieszkalnych jednorodzinnych zaplanowano w granicach strefy ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej, organy miały obowiązek zbadać, czy inwestycja ta nie narusza przepisów rozporządzenia ustanawiającego ową strefę. Wymaga podkreślenia, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). Źródłami prawa powszechnie obowiązującego zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia i akty prawa miejscowego – na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Powyższe oznacza, że organy administracji nie mogły odmówić zastosowania przepisów rozporządzenia ws. ochrony ujęcia wody nawet w sytuacji, gdyby zostało ono wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej. Sąd natomiast związany jest wyłącznie Konstytucją i ustawami. Zgodnie bowiem z art. 178 ust. 1 Konstytucji, sędziwie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Zasada ta została powtórzona w art. 4 ustawy z 25.07.2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U.2021.137 ze zm.). Zatem Sąd Administracyjny może w konkretnej sprawie odmówić zastosowania przepisu aktu wykonawczego, jeżeli uzna, że przepis ten narusza Konstytucję lub ustawy. Są jednak w niniejszej sprawie takiego naruszenia nie stwierdził, o czym będzie niżej mowa.
Oceniając zawarty w § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia ws. strefy ochronnej ujęcia wody zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej Kielce - Białogon w granicach obszaru A ograniczonej zabudowy, w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził sprzeczności tego zakazu z wynikającymi z przepisów ustawy Prawo wodne, zasadami regulującymi ochronę zasobów wodnych na terenach strefy ochrony pośredniej.
Zakres zakazów, nakazów i ograniczeń możliwych do wprowadzenia na terenie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych wskazuje art. 130 ust. 1 Prawa wodnego. Wynika z niego, że na takich terenach może być zakazane lub ograniczone wykonywanie robót lub czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. Wśród szeregu takich zakazów lub ograniczeń znalazł się zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych oraz obiektów budowlanych związanych z turystyką (art. 130 ust. 1 pkt 16 Pr. wodnego). W ocenie skarżącego, zakazy określone w § 4 ust. 2 pkt 1 i w § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody są wiążące tylko w takim zakresie, w jakim mieszczą się w delegacji z art. 130 ust. 1 prawa wodnego, a więc o ile stanowią czynności powodujące zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. W toku postępowania, a także w skardze, skarżący starał się wykazać, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje ani zmniejszenia przydatności ujmowanej wody, ani wydajności ujęcia wody podziemnej K.-B..
Odnosząc się do takiej argumentacji Sąd podziela poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, wprawdzie na gruncie analogicznego do art. 130 ust. 1 prawa wodnego przepis art. 54 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121), ale również odnoszące się do dopuszczalności lokalizacji obiektu kubaturowego (budynku mieszkalnego) na tym samy obszarze ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej Kielce – Białogon, na którym ma być lokalizowana budowa 24 domów mieszkalnych jednorodzinnych będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie (wyroki NSA z 27 listopada 2014 r. II OSK 1156/13, z 10 września 2013 r. II OSK 907/12 i z 3 marca 2016 r. II OSK 1666/14).
Zgodnie z tymi poglądami należy zwrócić uwagę na różnice między aktami wykonawczymi o charakterze rozporządzeń wykonawczych do ustaw i aktami prawa miejscowego, które nie są wydawane w celu wykonania ustawy, a ich związek z upoważnieniem zawartym w ustawie jest luźniejszy i pozwala organowi na większą swobodę w kształtowaniu rozwiązań prawnych (por. wyrok NSA z 27 listopada 2014 r., sygn. II OSK 1156/13). Należy uznać, że akt prawa miejscowego dotyczący ustanowienia strefy ochronnej może być samodzielnym źródłem ograniczeń w korzystaniu z terenu, w tym ograniczeń w jego zagospodarowaniu poprzez zabudowę, o czym wprost świadczą wymienione w art. 130 ust. 1 prawa wodnego rodzaje zakazów i ograniczeń w lokalizowaniu różnych obiektów budowlanych. Świadczy o tym także konieczność uwzględniania tych ograniczeń przy uchwalaniu planu miejscowego i przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu.
Po drugie, jednostkowa, każdorazowo indywidualnie dokonywana ocena wpływu planowanej inwestycji na przydatność ujmowanej wody i wydajność ujęcia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy niweczyłaby cel regulacji, jakim jest ochrona ujęcia wody. Sumowanie się bowiem oddziaływania poszczególnych inwestycji mogłoby prowadzić do bezskuteczności wprowadzonej strefy ochronnej. Nie jest zatem zasadne dokonywanie ewaluacji wpływu poszczególnych inwestycji na chroniony obszar ujęcia wody podziemnej.
Po trzecie badanie celowości i adekwatności wprowadzonego zakazu lub ograniczenia, jeżeli nie wykracza ono w sposób oczywisty poza przedmiot regulacji i mieści się w przedmiotowo dopuszczalnych zakazach i ograniczeniach, może mieć miejsce w toku kontroli legalności aktu prawa miejscowego przez organ nadzoru lub sąd administracyjny, nie może natomiast być prowadzone ad hoc przy rozstrzyganiu innej sprawy już choćby z tego powodu, że pozbawiony udziału w takim postępowaniu byłby organ wydający kwestionowany akt prawa miejscowego. Jak wynika z wyraźnego oświadczenia skarżącego i jego fachowego pełnomocnika, nie składali oni skargi na rozporządzenie ws. strefy ochronnej ujęcia wody, stwierdzając przy tym wyraźnie, że ich zdaniem nie jest ono sprzeczne z prawem.
Podsumowując tę część rozważań Sąd wyraża pogląd, że postulowane przez skarżącego badanie celowości i adekwatności zakazów wprowadzonych w rozporządzeniu Wojewody Świętokrzyskiego ws. stref ochronnych przez pryzmat zagrożeń dla przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia, o których mowa w art. 130 ust. 1 Pr. wodnego, co do zasady może mieć miejsce w sprawach skarg na takie akty prawa miejscowego. W niniejszej sprawie taka sądowoadministracyjna kontrola mogłaby mieć miejsce tylko wtedy, gdyby na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej B. , wprowadzone rozporządzeniem Wojewody Świętokrzyskiego z 19 grudnia 2019 r. zakazy lub ograniczenia wykonywania robót lub czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia, wykraczały w sposób oczywisty poza przedmiot regulacji określony w art. 130 ust. 1 Pr. wodnego. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie miała miejsca, o czym przekonuje przedstawiona powyżej argumentacja. Dlatego nie było w sprawie podstaw do odmowy zastosowania zakazów określonych w rozporządzeniu ws. strefy ochronnej ujęcia wody, będącym aktem prawa miejscowego.
Zasadnie również organy przyjęły, że planowana inwestycja narusza także zakaz wprowadzony w § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia ws. strefy ochronnej ujęcia wody.
Przywołany przepis stanowi, że na obszarze o powierzchni 634,6 ha terenu ochrony pośredniej, w granicach strefy podwyższonej ochrony, przedstawionych na mapach stanowiących załącznik nr 2, załącznik nr 2a oraz opisanych w załączniku nr 2b do rozporządzenia, ze względu na zwiększone zagrożenie wód podziemnych oprócz zakazów wymienionych w ust. 1 wprowadza się następujące zakazy: 1) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Wbrew wywodom skarżącego organ II instancji trafnie wyjaśnił, że mimo zadeklarowania przez inwestora przedmiotowej inwestycji odbierania ścieków przy użyciu nowoczesnych, proekologicznych mini bloków oczyszczalni ścieków, które zostaną zintegrowane z tunelem rozsączającym, z którego przesączać się ma do gruntu wtórnie oczyszczona woda, która została pierwotnie oczyszczona do poziomu 98 % czystości w mini bloku, ostatecznie te oczyszczone ścieki będą jednak odprowadzane do ziemi. Skoro natomiast w rozporządzeniu ws. strefy ochronnej ujęcia wody nie ma rozdziału na ścieki oczyszczone czy nieoczyszczone, to zakaz wprowadzony w § 4 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia dotyczy wszystkich rodzajów ścieków. Należy dodać, że mimo twierdzeń skarżącego dotyczących planowanego w ramach przedmiotowej inwestycji całodobowego monitorowania pracy mini bloków i decydowania o ich serwisowaniu, terminie opróżniania osadu, przez co ma być zagwarantowane utrzymanie wysokich standardów środowiskowych i wyeliminowane w 100% zagrożenie niekontrolowanego wpływu nieoczyszczonych ścieków bytowych do gruntu, ryzyka takiej sytuacji nie da się wykluczyć, na co wskazuje doświadczenie życiowe i liczne przykłady awarii, a czasem nawet katastrof urządzeń znacznie bardziej złożonych, monitorowanych i serwisowanych niż przydomowe oczyszczalnie ścieków. Omawianą regulację § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Wojewody ws. ochrony ujęcia wody podziemnej należy w związku z tym traktować jako racjonalne i wyważone unormowanie mające za zadanie minimalizowanie ryzyka zanieczyszczenia szczególnie cennych zasobów wód podziemnych wykorzystywanych jako rezerwuar czystej wody pitnej dla mieszkańców Kielc. Dlatego zasadne jest takie interpretowanie przepisów tego rozporządzenia, które jest zgodne z wyrażoną w art. 9 ust. 4 zasadą gospodarowania wodami w zgodzie z interesem publicznym, nie dopuszczając do wystąpienia możliwego do uniknięcia pogorszenia ekologicznych funkcji wód oraz pogorszenia stanu ekosystemów lądowych zależnych od wód.
Odnosząc się do zgłaszanego w toku postępowania twierdzenia strony skarżącej, że brak zagrożenia dla strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K. – B. ze strony planowanej inwestycji wynika dodatkowo z tego, że ma być ona zlokalizowana poza obszarem leja depresyjnego studni Nr 3/II, zlokalizowanej w osiedlu B. , wchodzącej w skład Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 417 K. - B., należy zauważyć, że ochrona przewidziana w rozporządzeniu ws. strefy ochronnej ujęcia wody dotyczy całego obszaru ochrony pośredniej, a nie jego części, na przykład objętej obszarem wspomnianego leja. Jeżeli skarżący uważa, że obszar ten został określony wadliwie, czy też na skutek zmiany poziomu wody jest obecnie określony wadliwie, to jedynym sposobem zmiany tego stanu jest doprowadzenie do zmiany aktu prawa miejscowego – rozporządzenia ws. strefy ochronnej ujęcia wody. W niniejszej sprawie natomiast taki zarzut nie może zostać uwzględniony.
Również trzeci z wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia między innymi następującego warunku: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.
Nie było w sprawie sporne, że część terenu inwestycji oznaczona na załączniku graficznym literami ABCDE-B, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego terenu miasta Kielce zatwierdzonego uchwałą Nr VII/30/77 WRN w Kielcach z 20 czerwca 1977 r. (Dz. Urz. WRN Nr 6, poz. 36), zlokalizowana była na obszarze o symbolu IV32.C1.RL o podstawowym przeznaczeniu: lasy. Pozostała część terenu inwestycji oznaczona na załączniku graficznym literami ABEF-A, zlokalizowana była, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy B. zatwierdzonego uchwałą Nr 422/93 Rady Miejskiej w Kielcach z 27 maja 1993 r. (Dz. Urz. Woj. Kieleckiego Nr 7, poz. 59), na obszarze o symbolu RL1 o podstawowym przeznaczeniu: lasy. Oba ten plany utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Wskazane przeznaczenie terenu przedmiotowej inwestycji w obu tych planach oraz niesporne w tej części ustalenia organów wskazują, że nie została przy ich sporządzaniu udzielona zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.
Wbrew zarzutom skargi nie mogło też być w sprawie wątpliwości, że teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Taki wniosek wynika już z faktu, że w aktualnych wypisach z ewidencji gruntów obszar, na którym planowana jest objęta wnioskiem A. W. inwestycja, oznaczony jest symbolem LsV, czyli lasy klasy V pochodzenia mineralnego. Jak to trafnie zauważył organ II instancji, A. W. nie doprowadził do zmiany takiego przeznaczenia tych gruntów mimo przeprowadzenia w
tym zakresie z jego wniosku postępowania administracyjnego mającego doprowadzić do zmiany klasyfikacji gruntów na obszarze objętym wnioskiem i mimo zaskarżenia nierozpoznaną jeszcze skargą kasacyjną do NSA w Warszawie, wyroku WSA w Kielcach z 18 stycznia 2022 r., II SA/Ke 968/21, którym oddalono skargę A. W. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 2 listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Ponieważ w tamtym postępowaniu nie doszło do wydania rozstrzygnięcia zmieniającego status działek objętych wnioskiem, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależało od wyniku toczącego się jeszcze przed NSA postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego nie było podstaw do wnioskowanego przez skarżącego zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Stąd wniosek taki został oddalony postanowieniem z dnia 5 stycznia 2023 r.
W dalszym ciągu na leży zauważyć, że organy prowadzące postępowanie w sprawie warunków zabudowy nie mają uprawnień do samodzielnej oceny rodzaju użytków gruntowych, na których inwestor planuje realizację swojego zamierzenia. Ocena taka należy bowiem do kompetencji organów uprawnionych do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, tj. starosty (art. 7d pkt 1 lit. a tiret 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz.U.2021.1990 ze zm., dalej prawo geodezyjne). Obowiązek respektowania przeznaczenia gruntów wynikającego z tej ewidencji w niniejszym postępowaniu wynika stąd, że zgodnie z art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego, podstawę między innymi planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a także stąd, że zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Na mapie zasadniczej natomiast zawarte są informacje między innymi o przestrzennym usytuowaniu: działek ewidencyjnych, konturów użytków gruntowych i konturów klasyfikacyjnych (art. 2 pkt 7 prawa geodezyjnego).
Powyższej oceny nie mogą zmienić zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że o zastosowaniu wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. odnoszących się do wymagania bądź niewymagania uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, na których inwestor planował swoją inwestycję, decyduje to, czy mamy do czynienia z lasem w sensie prawnym spełniającym przesłanki z art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy o lasach, spełniającym łącznie kryteria przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, określone w art. 3 pkt 1 lit. a-c tej ustawy, a także faktyczny sposób użytkowania gruntu, a w szczególności to, czy była na nich kiedykolwiek prowadzona gospodarka leśna, czy sadzono tam las, prowadzono jego wycinkę. Ponadto w toku postępowania administracyjnego skarżący dowodził, że przedmiotowe działki nie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na nierolniczy i nieleśny, ponieważ na działkach o powierzchni mniejszej niż 0,1 ha w klasie V i gorszej nie jest ona wymagana, a ustawodawca nie dopuścił możliwości sumowania powierzchni poszczególnych działek w celu uznania ich za las.
Nie zgadzając się z taką argumentacją Sąd zauważa, że definicja lasu określona w ustawie o lasach abstrahuje od kwestii własnościowych i geodezyjnych. Definicja lasu wskazuje nie na działki geodezyjne, lecz posługuje się zwrotem: teren o zwartej powierzchni co najmniej 0,1 ha. Dowodem, na podstawie którego można stwierdzić, czy mamy do czynienia z lasem, jest przeznaczenie leśne gruntu, co może odzwierciedlać rejestr gruntów. Las może więc składać się z dwóch lub więcej wydzielonych geodezyjnie działek (wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., II OSK 2866/16). W orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, który Sąd w niniejszym składzie podziela, że skoro działka jest terenem leśnym, to nie ma znaczenia na potrzeby sprawy o ustalenie warunków zabudowy kwestia wielkości rzeczywistego zalesienia tej działki (por. wyroki NSA z 14 lipca 2020 r, II OSK 623/20 i z 17 lipca 2020 r., II OSK 452/20). Ubocznie Sąd zwraca też skarżącemu uwagę, że co najmniej co do dwóch z działek objętych jego wnioskiem, jego twierdzenia dotyczące ich powierzchni mającej nie przekraczać wielkości 0,1 ha, nie są zgodne ze stanem prawnym i ewidencyjnym tych działek. Działka oznaczona w ewidencji gruntów numerem 719/1 ma bowiem powierzchnię 0,2170 ha i jest własnością jednej osoby fizycznej, a działka nr 720 o pow. 1,2950 ha jest na podstawie dziedziczenia stwierdzonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Kielcach z 19 listopada 2020 r., sygn. Akt I Ns 780/20 (k. 295 akt administracyjnych), współwłasnością w częściach ułamkowych kilkunastu osób fizycznych. Nie jest więc prawdą, że działka ta uległa podziałowi na działki o powierzchni do 0,1 ha. Skarżący winien też pamiętać, że ochrona gruntów leśnych, która jest realizowana między innymi poprzez regulację znajdującą się w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., nie dotyczy jakiejś określonej procentowo, czy powierzchniowo części gruntu leśnego, ale każdego jego fragmentu. Brak zalesienia na części, czy nawet całości takiej działki nie jest też podstawą do pozbawiania jej ochrony przed wylesieniem, skoro w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. chodzi o ochronę gruntów leśnych przed ich przeznaczaniem na cele nieleśne, a nie tylko o ochronę już istniejącego lasu.
Wobec ustalenia, że zaplanowana inwestycja jest sprzeczna z przepisem odrębnym (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Świętokrzyskiego z 19 grudnia 2019 r. ws. ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej Kielce - Białogon), a nadto wobec stwierdzenia, że nie zostało w sprawie wykazane spełnienie warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., zbędne było badanie, czy inwestycja ta spełnia pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p. W tych okolicznościach organy zobowiązane były odmówić ustalenia warunków zabudowy.
Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.