II SA/Ke 790/20

II SA/Ke 790/20 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2021-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Kuza
Krzysztof Armański
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 6072/21 - Wyrok NSA z 2023-02-08
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 41 ust. 2 pkt 7, art. 37a pkt 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zzs ust. 1 pkt 6 i ust. 7
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2020 poz 256
art. 113 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 108 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję - rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata M. N. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem podatku od towarów i usług.
Uzasadnienie
II SA/Ke 790/20
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 26 czerwca 2020 r. działając podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 11 maja 2020 r. zwalniający E. M. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2020 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji wskazał co następuje:
Komendant Powiatowy Policji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wydał rozkaz personalny o zwolnieniu E. M. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2020 r., uznając, że ww. przez ponad 12 miesięcy nie pełnił służby z powodu choroby. Rozkaz ten został zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności.
Od powyższego rozkazu odwołanie złożył E. M. zarzucając naruszenie:
art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w ww. przepisie, pomimo że w przypadku skarżącego nie upłynął okres co najmniej 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby, które to przesłanki muszą występować łącznie i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozkazu polegający na błędnym ustaleniu, że upłynęło 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby przez skarżącego z powodu choroby, kiedy w rzeczywistości skarżący nie pełnił służby z powodu choroby od 24 marca 2019 r. do 8 marca 2020 r., a następnie nie pełnił obowiązków służbowych na skutek niedopuszczenia go do służby, a nie z powodu choroby.
naruszenie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, który to przepis umożliwia przeniesienie policjanta w przypadku zwolnienia go z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. W tym też czasie możliwe jest zweryfikowanie, czy policjant zdolny jest w ogóle do pełnienia służby.
wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o nieostateczne orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej, w sytuacji kiedy orzeczenie to zostało zaskarżone w całości i na dzień wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby nie było ostatecznego orzeczenia dotyczącego zdolności skarżącego do pełnienia służby.
art. 15 zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego oraz wydanie decyzji w okresie zagrożenia epidemicznego.
6. § 22 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów poprzez błędne dane identyfikacyjne policjanta zwalnianego ze służby.
brak uzasadnienia wykonalności decyzji w trybie art. 130 § 3 pkt 1 k.p.a.
art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu skarżącego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia w obiektywny sposób całego materiału dowodowego oraz braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
art. 130 § 2 k.p.a. poprzez uznanie nieprawomocnej decyzji RKL przy MSWiA jako ostatecznej.
art. 41 Kodeksu pracy poprzez zwolnienie pracownika podczas usprawiedliwionej nieobecności w pracy.
art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru oraz błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym.
Rozpatrując odwołanie, Komendant Wojewódzki Policji ustalił, że sierż. szt. E. M. do służby w Policji został przyjęty z dniem 27 lutego 2008 r. Od 18 kwietnia 2016 r. pełnił służbę jako referent Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w B. Od dnia 24 marca 2019 r. do dnia 8 marca 2020 r. ww. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. W dniu 9 marca 2020 r. funkcjonariusz stawił się do jednostki celem podjęcia służby i odebrał skierowanie na badania kontrolne do lekarza medycyny pracy w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim powyżej 30 dni. W dniu 10 marca 2020 r. lekarz medycyny pracy przekazał pismo do Komendy Powiatowej Policji z prośbą o wystawienie skierowania dla sierż. szt. E. M. do Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych , celem oceny dalszej przydatności ww. policjanta do służby. W dniu 11 marca 2020 r. skierowanie wraz dokumentacją zostało doręczone do Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych . W dniu 14 kwietnia 2020 r. Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych orzekła, że sierż. szt. E. M. jest trwale niezdolny do służby w Policji.
Zgodnie ze stanowiskiem organu II instancji, w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 41 ust. 2 ustawy o Policji, co oznacza, że przesłanką warunkującą zwolnienie policjanta ze służby jest upływ 12 miesięcznego okresu od dnia zaprzestania przez funkcjonariusza służby z powodu choroby. Decyzje w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie tego przepisu mają charakter uznaniowy. W takiej sytuacji obowiązkiem organu jest ustalenie, czy wystąpiła przesłanka upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.
W rozpatrywanej sprawie za bezsporny organ przyjął fakt, że od dnia 24 marca 2019 r. sierż. szt. E. M. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby przedkładając w jednostce organizacyjnej kolejne zwolnienia lekarskie. W opinii organu, na dzień wszczęcia procedury w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji, tj. na dzień 30 marca 2020 r., istniała przesłanka uzasadniająca podjęcie takiej decyzji, bowiem nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby. Z dokumentacji zgromadzonej wynika, że absencja chorobowa policjanta rozpoczęła się od 24 marca 2019 r. i trwała do dnia 31 maja 2020 r., co łącznie stanowi 1 rok, 2 miesiące i 7 dni (do dnia wszczęcia postępowania: 1 rok, 6 dni). Organ wywiódł, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji stanowi o "nieprzerwanym okresie zaprzestania służby z powodu choroby", nie zaś o nieprzerwanym okresie korzystania przez policjanta ze zwolnień lekarskich. Przerwanie okresu o jakim mowa w powołanym przepisie mogłoby nastąpić jedynie wówczas, gdy policjant po zakończeniu leczenia, ale przed upływem 12 miesięcy od zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby, stawił się do niej i został dopuszczony do wykonywania czynności służbowych, co w analizowanej sprawie nie miało miejsca.
Za bez znaczenia dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia organ uznał takie okoliczności jak: stan zdrowia odwołującego po upływie 12 miesięcy od zaprzestania służby (czyli po 24 marca 2020 r.), zgłoszenie przez policjanta w dniu 9 marca 2020 r. gotowości do służby jak również to, czy po upływie ostatniego dnia zwolnienia lekarskiego stan zdrowia policjanta pozwalałby na podjęcie służby, czy też nie. Choć jak wskazał organ, o tym, że stan jego zdrowia nie pozwalał na podjęcie służby świadczy nieprawomocne orzeczenie komisji lekarskiej. Zdaniem organu, w świetle art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, przerwanie biegu okresu wskazanego w art. 41 ust. 2 pkt 7 tej ustawy może nastąpić w przypadku ustalenia zdolności policjanta do pełnienia służby, przy czym przepis ten odnosi się do stanu zdrowia policjanta, a nie do samego faktu przedłożenia zwolnienia lekarskiego.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Powiatowy Policji, jako przełożony policjantów na terenie swojego działania, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, kierując się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji i uwzględniając specjalizację zadań oraz ciągłość ich realizacji, decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach i komórkach.
W ocenie organu drugiej instancji funkcjonariusz, który nieprzerwanie przez ponad 12 miesięcy nie realizował absolutnie żadnych zadań i czynności służbowych, nie może nadal pozostawać w służbie. Powyższe uzasadnione jest koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję poprzez taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja sierż. szt. E. M. wpływa negatywnie na organizację służby w Komendzie Powiatowej Policji . Powyższy stan faktyczny rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów. Sierż. szt. E. M. jako funkcjonariusz winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom. Ponadto funkcjonariusz za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim pobierał uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości 80 %. Zatem dalsze jego pozostawanie w służbie, w takich okolicznościach, byłoby kontynuowaniem przez niego służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów. Za pozostawieniem sierż. szt. E. M. w służbie nie przemawiały również posiadane przez wymienionego kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Posiada on jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe i nie dysponuje innymi, szczególnymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby go na tle innych policjantów.
Odnosząc się do zarzutów natury procesowej organ uznał je za nieuzasadnione stwierdzając, że sierż. szt. E. M. jako strona postępowania został skutecznie zawiadomiony o wszczęciu postępowania, pouczony o przysługujących mu uprawnieniach i cały materiał dowodowy był mu znany.
Zdaniem organu w postępowaniu przez Komendantem Powiatowym Policji nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r., poz. 374 ze zm.), albowiem z przepisu art. 15zzs ust. 1 tej ustawy wynika, że zawieszaniu uległy określone terminy procesowe, a nie możliwość wszczynania postępowań administracyjnych.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niedostateczne orzeczenie komisji lekarskiej podniesiono, że wskazane orzeczenie, wobec upływu okresu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i nie stanowi podstawy zwolnienia odwołującego ze służby w Policji. Powołane przez stronę orzeczenie mogłoby być podstawą rozwiązania stosunku służbowego w myśl art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, gdyby było prawomocne.
Ustosunkowując się do zarzutu nieprawidłowości w zakresie podania błędnego identyfikatora wskazano, że uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy i zostało sprostowane przez Komendanta Powiatowego Policji postanowieniem nr [...] z dnia 18 maja 2020 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej.
Zdaniem organu II instancji, poza sprawą pozostaje okoliczność niezastosowania art. 37 a pkt 1 ustawy o Policji, bowiem przepis ten stanowi samodzielną podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu wymienionego w pkt 11 petitum odwołania podniesiono, że za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiał charakter zadań przypisanych ustawowo Policji w powiązaniu z długotrwałą nieobecnością policjanta w służbie, która realizację tych zadań uniemożliwia. Dodatkowo podniesiono, że długotrwała nieobecność policjanta w służbie wiązała się również z koniecznością obciążania innych funkcjonariuszy dodatkową pracą, którą miałby wykonywać odwołujący, przez co dochodziło do kumulacji zadań wykonywanych przez jedną osobę.
Podsumowując, Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny jest prawidłowy i brak jest podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiódł E. M. domagając się przywrócenia do służby na dotychczasowym stanowisku.
W skardze powtórzono wszystkie 11 zarzutów, które zostały podniesione w odwołaniu od rozkazu personalnego organu I instancji.
W uzasadnieniu autor skargi podtrzymał twierdzenie, że stawiając się w dniu 9 marca do służby i wyrażając gotowość do świadczenia pracy, tym samym przerwał bieg 12 miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, niepodjęcie służby w dniu 9 marca 2020 r. nastąpiło nie z powodu choroby, lecz niedopuszczenia go do pełnienia obowiązków służbowych przez pracodawcę. W okresie od 9 marca 2020 do 13 kwietnia 2020 r. powodem zaprzestania służby nie była choroba - w tym okresie nie ma ani żadnego orzeczenia lekarskiego, ani nawet okres ten nie jest objęty nieostatecznym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej. Nie ma żadnego dokumentu wskazującego, iż w tym okresie odwołujący nie pełnił służby z powodu choroby. Okres od chwili zgłoszenia się funkcjonariusza po długotrwałym okresie chorobowym do chwili wydania orzeczenia o jego stanie zdrowia, jest okresem usprawiedliwionej nieobecności zgodnie z § 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1632 ze zm.). Tym samym okres usprawiedliwionej nieobecności w pracy nie może być traktowany jako okres absencji chorobowej, zaliczany do 12 miesięcznego okresu określonego w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.
Według skarżącego, faktyczną przyczyną niepodjęcia służby mimo zgłoszenia swojej gotowości w dniu 9 marca 2020 r. nie była choroba, lecz jego niedopuszczenie do służby i skierowanie skarżącego na badania lekarskie. Przesłanki wymienione w art. 42 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji zostały określone precyzyjnie i nie mogą podlegać jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej, w sposób naruszający oczywiście ochronną funkcję tej regulacji. W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie doszło do upływu wymaganej ww. przepisem 12 miesięcznej nieprzerwanej niezdolności do pełnienia służby, ponieważ 9 marca 2020 r. został przerwany 12-miesięczny okres od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W dniu podjęcia decyzji przez organ o zwolnieniu skarżącego ze służby nie było więc podstaw nawet do zastosowania fakultatywnej uznaniowej decyzji o zwolnieniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Nadto z kodeksu pracy (art. 41) wynika, że pracodawca nie ma możliwości wypowiedzenia umowy w czasie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ, mimo uznaniowego charakteru decyzji o zwolnieniu policjanta, nie ocenił materiału dowodowego w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, a tylko w świetle niektórych z nich. Nie rozważył interesu zwalnianego policjanta, a w szczególności możliwości podjęcia pracy przez odwołującego na innym stanowisku niż dotychczas pełnione.
W opinii skarżącego wadą formalną, mającą istotny i zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie jest brak wskazania daty końcowej, przyjętej przez organ dla określenia okresu zaprzestania służby, co powoduje, że w tej sprawie trzeba się tego domyślać, a brak dokładnego wskazania uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę prawidłowości decyzji tak ze strony odwołującego, jak też w zakresie kontroli instancyjnej. Powyższe powoduje, iż jest to w całości decyzja do uchylenia, ponieważ odwołujący nie ma możliwości kontroli podstawowej przesłanki zwolnienia ze służby. Nie ma żadnego dowodu, ani przesłanki, aby okres od 9 marca 2020 r. do 13 kwietnia 2020 r. traktować jako zaprzestanie obowiązków służbowych z powodu choroby, nie zostało to w żaden sposób wykazane, ani udowodnione i nie wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie. Przesłanki te powinny być wykazane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości.
Skarżący kwestionuje nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności podnosząc, że nie zostało ono w jakikolwiek sposób uzasadnione. Wyjaśnia, że w dniu 3 kwietnia 2020 roku otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby nr [...] z dnia 20 marca 2020 r. Tym samym decyzja jak również prowadzone czynności w tej sprawie są niezgodne z art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568), gdzie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych, - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jego zdaniem, zapoznanie się z dokumentami w tej sprawie w przysługującym terminie zawartym w piśmie skutkowałoby złamaniem wprowadzonych obostrzeń przemieszczania się w związku z wprowadzonym stanem epidemii oraz złamaniem § 5 (Zakaz przemieszczania się w czasie stanu epidemii) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii.
Podsumowując, skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego - w tym art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji oraz z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie zostały spełnione w niniejszej sprawie przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji oraz naruszone zostało prawo odwołującego do dwuinstancyjności postępowania (w zakresie orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej).
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 19 stycznia 2021 r. stanowisko skarżącego w całości podtrzymał wyznaczony zarządzeniem o zmianie pełnomocnika z urzędu adw. M. N .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w Policji w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Uznaniowy charakter decyzji wydanej w oparciu o powyższy przepis nie budzi wątpliwości. Tego typu działania podlegają kontroli sądowej, ale tylko w zakresie ich zgodności z prawem. Sąd zobowiązany jest więc zbadać czy przy rozstrzyganiu danej sprawy administracyjnej nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Nie może natomiast wkraczać w słuszność dokonanego przez organ wyboru i oceniać celowość zaskarżonego aktu. W warunkach określonych wspomnianym przepisem sądowa kontrola legalności decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby ogranicza się do zbadania, czy istotnie policjant z uwagi na stan zdrowia, nie świadczył pracy przez okres ponad 12 miesięcy. W sytuacji bowiem spełnienia tej przesłanki organ Policji jest uprawniony do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.
Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący w okresie od 24 marca 2019 r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim aż do 8 marca 2020 r. Na podstawie art. 71b ustawy o Policji otrzymał w dniu 9 marca 2020 r. wystawione w dniu 6 marca 2020 r. skierowanie na badanie kontrolne (nr [...]). Lekarz medycyny pracy nie wydał orzeczenia o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, natomiast wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji o skierowanie do Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW celem oceny dalszej przydatności do służby. W dniu 10 marca 2020 r. takie skierowanie nr [...] zostało policjantowi wydane. Orzeczeniem nr [...] z dnia 14.04.2020 r. Rejonowa Komisja Lekarska MSW stwierdziła, że komisjonowany jest trwale niezdolny do służby w Policji, zdolny do pracy, co kwalifikuje badanego do III gr. inwalidów. Od powyższego orzeczenia skarżący odwołał się do Centralnej Komisji Lekarskiej , o czym poinformował przełożonego w dniu 11 maja 2020 r. Komendant Powiatowy Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji w dniu 11 maja 2020 r. wydał rozkaz personalny o zwolnieniu sierż. Szt. E. M. ze służby z dniem 31 maja 2020 r. Z informacji pełnomocnika skarżącego wynika, że orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia 13 lipca 2020 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie a sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wa [...].
W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, zgodnie z którym, w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jest mowa o nieprzerwanym okresie zaprzestania służby z powodu choroby. Przerwanie okresu, o jakim mowa w ww. przepisie mogłoby nastąpić jedynie wówczas, gdyby policjant po zakończeniu leczenia, ale przed upływem okresu 12 miesięcy od zaprzestania świadczenia służby z powodu choroby, stawił się do służby i został dopuszczony do wykonywania czynności służbowych (por. wyrok NSA z dnia 23.05.2019 r. sygn. akt I OSK 499/18). Takie stanowisko zaprezentował w analizowanej sprawie organ i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni to stanowisko akceptuje.
Zdaniem Sądu, choroba jako powód uzasadniający przesłankę upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby nie musi być potwierdzona wyłącznie zaświadczeniem lekarskim, jak uważa skarżący. Takiego wymogu nie stanowi art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Użyte w tym przepisie sformułowanie "z powodu choroby", nie oznacza, że policjant musi być chory. Dla spełnienia tej przesłanki istotne jest to, że przyczyną niepodjęcia służby po okresie zwolnienia lekarskiego był fakt choroby. Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez organy § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz.U. z 20001 r. Nr 131, poz. 1471 ze zm.) po okresie usprawiedliwionej nieobecności w służbie policjant podejmuje służbę w pierwszym dniu, który zgodnie z harmonogramem jest jego dniem służby, chyba, że kierownik komórki organizacyjnej jednostki organizacyjnej Policji zarządzi inaczej. W niniejszej sprawie z uwagi na niezdolność do pracy z powodu choroby, trwającą dłużej niż 30 dni, funkcjonariusz został skierowany na badania kontrolne do lekarza medycyny pracy, a następnie do komisji lekarskiej, w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy. To na skarżącym ciążył obowiązek przedstawienia stosownego dokumentu. Pracodawca bowiem nie mógł dopuścić do służby funkcjonariusza bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. W konsekwencji istniała konieczność przedstawienia zaświadczenia (czy też orzeczenia) potwierdzającego zdolność do pracy po dniu 8 marca 2020 r., a tych skarżący nie przedłożył, co w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 7 należy traktować jako okoliczność "z powodu choroby".
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, ani brak dokumentu stwierdzającego, że skarżący w okresie od 9 marca 2020 r. do 13 kwietnia 2020 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie pełnił służby z powodu choroby, ani fakt zgłoszenia do służby i wyrażenia gotowości do jej podjęcia, nie świadczą o przerwaniu biegu 12 miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby. Nie ma również znaczenia, że w dacie wydania decyzji organu I instancji orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW było nieostateczne. Skoro skarżący od 24 marca 2029 r. do 8 marca 2020 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a od 9 marca do wydania decyzji o zwolnieniu z dniem 31 maja 2020 r. nie wykonywał żadnych czynności na skutek niedopuszczenia go do służby po okresie długotrwałej nieobecności z powodu choroby, to Komendant Powiatowy Policji zasadnie przyjął, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, i że doszło do spełnienia przewidzianej w tym przepisie przesłanki upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, stwarzającej podstawę do zwolnienia policjanta ze służby. Z tych względów zarzut zawarty w pkt. 1 i związany z nim zarzut w pkt 2 skargi należało uznać za chybiony.
Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 37 a pkt 1 ustawy o Policji. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że reguluje on kwestie związane z przeniesieniem policjanta do dyspozycji przełożonego. Jakkolwiek mieści się w zakresie kompetencji organu to dotyczy odmiennej problematyki i innej instytucji prawa niż w analizowanej sprawie. Wobec uznania Sądu, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo jako podstawę rozstrzygnięcia powołał przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, brak było podstaw do stosowania art. 37 a pkt 1 tej ustawy.
Od dnia 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, zaś z dniem 20 marca 2020 r. w jego miejsce ogłoszono stan epidemii (rozporządzenia Ministra Zdrowia: z dnia 13 marca 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 433 oraz z dnia 20 marca 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Z dniem 31 marca 2020 r. weszła natomiast w życie ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568), mocą której do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dodano art. 15 zzs. Ustęp 1 tego artykułu stanowił, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych (pkt 6) nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Jednocześnie zgodnie z brzmieniem ustalonym w ust. 7 cyt. przepisu, czynności dokonane w okresie wstrzymania rozpoczęcia albo zawieszenia biegu powyższych terminów są jednak skuteczne.
W rozpoznawanej sprawie, jak wskazuje materiał dowodowy, 30 marca 2020 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego wobec skarżącego, a następnie prowadził postępowanie, w wyniku którego w dniu 11 maja 2020 r. wydał decyzję pierwszoinstancyjną. W opinii Sądu, z przywołanej regulacji nie wynika zakaz wszczęcia postępowania administracyjnego jak również wydania decyzji, gdyż nie dotyczą one terminów ani procesowych ani sądowych. Wobec jednoznacznej treści ust. 7 art. 15 zzs stanowiącego o skuteczności czynności dokonanych w okresie wstrzymania albo zawieszenia terminów określonych w ust. 1 art. 15 zzs zarzut naruszenia powyższego przepisu należy uznać za niezasadny.
Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 22 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, albowiem błędne dane identyfikacyjne policjanta wskazane w zaskarżonym rozkazie personalnym, jako oczywista omyłka pisarska zostały zgodnie z prawem sprostowane postanowieniem z dnia 18 maja 2020 r. w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. Trafnie zatem zauważa organ, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.
Wbrew zarzutom skargi organ działając w granicach uznania administracyjnego przed podjęciem zaskarżonego rozstrzygnięcia wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy zgodnie z zasadami i regułami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie sposób przyjąć, że organ wybiórczo ocenił materiał dowodowy pomijając możliwość rozważenia interesu zwolnionego policjanta, w tym możliwości podjęcia przez niego pracy na innym stanowisku, skoro w świetle mającego zastosowanie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, taki obowiązek dla organu nie istniał.
W odniesieniu do zawartego w pkt. 10 zarzutu należy podnieść, że do spraw ze stosunku służbowego policjantów – który ma charakter administracyjnoprawny, nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu Pracy, zatem organ nie mógł naruszyć art. 41 tego Kodeksu poprzez zwolnienie pracownika podczas usprawiedliwionej nieobecności w pracy.
Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a, zgodnie z którym decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.
Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie niezbędne wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524). Co do zasady ważnym interesem społecznym uprawniającym do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności jest potrzeba zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej (zob. wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r., I OSK 1806/11, wyrok NSA z 23 maja 2019 r., I OSK 499/18). Ma to związek z realizacją ustawowych zadań Policji przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz warunków jakie w świetle art. 25 ustawy o Policji powinien spełniać policjant.
Komendant Wojewódzki Policji akcentując niezbędny element dyspozycyjności policjanta trafnie przyjął, że skarżący z uwagi na zły stan zdrowia wykazał zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Długotrwała absencja policjanta powoduje, że nie tylko nie realizuje on obowiązków nałożonych na Policję ale również istnieje konieczność powierzenia tych obowiązków innym funkcjonariuszom, co niewątpliwie ma negatywny wpływ na politykę kadrową.
Powyższe pozwala stwierdzić, że Organ II instancji w sposób szczegółowy uzasadnił podstawy nadania zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o ustalony stan faktyczny.
W świetle powyższego, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 41 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji organ zasadnie wydał rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. W konsekwencji, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 Ppsa.
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty składa się kwota 295,20zł tytułem wynagrodzenia ustanowionego z urzędu profesjonalnego pełnomocnika skarżącego obliczonego na podstawie § 2 pkt 1, § 4 ust. 1, § 21 ust. 1 pkt 1 lit c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019. poz. 18).