II SA/Ke 759/12

II SA/Ke 759/12 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2013-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Anna Żak /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Chobian
Sylwester Miziołek
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1157/13 - Wyrok NSA z 2014-11-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 647
art. 61 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 145
art. 1 ust. 2-4, art. 54 ust. 1, art. 58 ust. 1
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 87 ust. 1-2, art. 178 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. ze skargi D.N. i J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D. i J. małż. N., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...], znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i studni kopanej na działce nr ewid. 570, 563/7 i 564/7 w granicach terenu oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEFGHIJKL-A, obręb 0015, w rejonie ul. P. w K.
Decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (RZGW) w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., gmina K., powiat k.
W odwołaniu małżonkowie N. podnieśli, że teren ich działki otoczony jest obszarem zabudowanym, dlatego nie rozumieją przyczyn odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren, na którym wnioskodawcy zamierzają realizować opisaną na wstępie inwestycję położony jest w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K. – B., ustanowionej ww. rozporządzeniem Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r. w rozporządzeniu tym wprowadzono w § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 zakaz lokalizowania m.in. budynków mieszkalnych oraz zakaz wykorzystywania gruntów do celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie. Teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym na stanowiącej załącznik nr 2 mapie symbolem K (funkcja podstawowa: komunikacja – pętla autobusowa, bez funkcji dopuszczalnej) oraz na bardzo małej powierzchni symbolem Z1 (funkcja podstawowa: zieleń izolacyjna, funkcja dopuszczalna: zabudowa mieszkaniowa i usługowa ograniczona do istniejącego zainwestowania).
Następnie organ wskazał, że powyższe rozporządzenie, wydane na podstawie art. 58 ust. 1 Prawa wodnego, jest aktem prawa miejscowego, a tym samym, w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji, źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Katalog zakazów wymienionych w art. 54 ust. 1 i 2 Prawa wodnego dotyczących terenów ochrony pośredniej ujęcia wody nie jest wyczerpujący, co oznacza, że właściwy organ może ustanowić inne, uzasadnione przesłankami, zakazy nie wymienione w tym przepisie. Planowana przez wnioskodawców inwestycja nie spełnia jednego z koniecznych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. warunku zgodności z przepisami odrębnymi (pkt 5). Oznacza to, że wydanie dla takiej inwestycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest niemożliwe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D. i J. małż. N. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucają im naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie wyklucza możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w sytuacji gdy inwestycja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi, w szczególności Prawem wodnym;
2) art. 58 i 54 Prawa wodnego poprzez zastosowanie niezgodnego z tymi przepisami § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie, wykraczającego poza delegację ustawową i cel określony w ustawie poprzez wprowadzenie bezwzględnego zakazu wykorzystywania gruntów na cele inne niż dotychczasowe, bez względu na fakt, czy inwestycja wywoła niekorzystne zmiany na obszarze ochrony wód;
3) przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedokonanie ustaleń, czy planowana inwestycja wywoła jakiekolwiek niekorzystne zmiany na obszarze ochrony wód, w sytuacji gdy w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której ma być lokalizowana przedmiotowa inwestycja wybudowane są liczne domy oraz inne obiekty budowlane, a na nieruchomości skarżących znajdują się szklarnie.
W uzasadnieniu skargi przywołano treść uzasadnienia wyroku wydanego przez WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 674/08 w następstwie uchylenia przez NSA wyrokiem w sprawie II OSK 1404/07 wcześniejszego wyroku tut. Sądu, gdzie również pojawiła się kwestia stosowania § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie. Zgodnie z przedstawionym w przywołanych orzeczeniach stanowiskiem zakaz ustanowiony w § 4 ust. 2 pkt 11 ww. rozporządzenia jest niezgodny z art. 58 i 54 Prawa wodnego, ponieważ został wprowadzony w oderwaniu od celu, jakiemu służy art. 54 ust. 1 ustawy, który nie zezwala na wprowadzenie zakazu wykonywania wszelkich robót, lecz jedynie robót, które mogą spowodować zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. Zdaniem skarżących Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powinien na podstawie art. 178 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1-2 i art. 92 ust. 2 Konstytucji RP odmówić zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie.
W skardze podniesiono, że nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia dla pozostawienia nieruchomości skarżących niezabudowanej, skoro znajdujące się w jej sąsiedztwie budynki nie zagrażają ujęciu wody i stanowi wód podziemnych. Organom zarzucono niezbadanie w ogóle, czy planowana inwestycja może negatywnie oddziaływać na ujęcie wody i wody podziemne. Zakazy z § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 cyt. rozporządzenia należy bowiem wykładać w świetle przepisu art. 54 ust. 1 Prawo wodnego.
Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd jednak zastosował § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie, skarżący podnieśli, że budowa planowanego budynku mieszkalnego na nieruchomości skarżących jest dozwolona nawet przy zastosowaniu ww. przepisu, ponieważ na terenie inwestycji zostanie zachowana dotychczasowa funkcja zabudowy. Działki sąsiednie są bowiem zabudowane budynkami mieszkalnymi, a w miejscu gdzie ma powstać planowany budynek znajdują się szklarnie. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika zaś, że kwestii kontynuacji zabudowy nie wolno interpretować zawężająco (wyrok WSA w Białymstoku, sygn. II SA/Bk 104/09, wyrok WSA w Kielcach, sygn. II SA/Ke 691/08).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Na wstępie wskazać należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone przez tut. Sąd w wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. II SA/Ke 802/12, zapadłym w sprawie, której przedmiotem również był wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K.-B..
Zadaniem organów orzekających w niniejszej sprawie była ocena, czy planowana inwestycja, polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i studni kopanej na działce nr ewid. 570, 563/7 i 564/7 w granicach terenu oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEFGHIJKL-A, obręb 0015, w rejonie ul. P. w K. spełnia wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647), dalej "u.p.z.p.", w tym m.in. wymóg zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5. Jeżeli więc inwestycja nie spełnia któregokolwiek z wymogów określonych w powołanym przepisie należy odmówić ustalenia warunków zabudowy.
W ocenie Sądu organy I i II instancji słusznie przyjęły, że budowa budynku jednorodzinnego na działce znajdującej się na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K.-B. jest niezgodna z przepisami odrębnymi, a mianowicie z § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia nr 5/2005 Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K. - B., gmina K., powiat k. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego nr 220, poz. 2610).
Przepis art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145) stanowi wprost, że strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 52-57. Tym samym organy orzekające w niniejszej sprawie, prawidłowo uznając powołany przepis rozporządzenia za przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., mając na względzie, że budowę domu jednorodzinnego zaplanowano w granicach strefy ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej miały obowiązek zbadać, czy inwestycja ta nie narusza przepisów rozporządzenia ustanawiającego ową strefę.
Wymaga podkreślenia, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). Źródłami prawa powszechnie obowiązującego zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia i akty prawa miejscowego – na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Powyższe oznacza, że organy administracji nie mogą odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia nawet w sytuacji gdy jest on wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Sąd natomiast związany jest wyłącznie Konstytucją i ustawami. Zgodnie bowiem z art. 178 ust. 1 Konstytucji, sędziwie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Sąd administracyjny może zatem w konkretnej sprawie odmówić zastosowania przepisu aktu wykonawczego, jeżeli uzna, że przepis ten narusza Konstytucję lub ustawy.
Oceniając zawarty w § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 cyt. rozporządzenia zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K. - B., poza terenami przeznaczonymi na ten cel, w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji, oraz zakaz wykorzystywania gruntów do celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie stwierdził sprzeczności tych zakazów z wynikającymi z przepisów ustawy Prawo wodne zasadami regulującymi ochronę zasobów wodnych na terenach strefy ochrony pośredniej.
Przy ocenie zgodności ww. przepisów rozporządzenia z ustawą Prawo wodne należy mieć na względzie założenia, jakimi kierował się ustawodawca regulując gospodarowanie wodami. Przede wszystkim określił, że gospodarowanie wodami jest prowadzone z zachowaniem zasady racjonalnego i całościowego traktowania zasobów wód powierzchniowych i podziemnych, z uwzględnieniem ich ilości i jakości (art. 1 ust. 2 Prawa wodnego), uwzględnia zasadę wspólnych interesów i jest realizowane przez współpracę administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności tak, aby uzyskać maksymalne korzyści społeczne (art. 1 ust. 3), jest prowadzone w taki sposób, aby działając w zgodzie z interesem publicznym, nie dopuszczać do wystąpienia możliwego do uniknięcia pogorszenia ekologicznych funkcji wód oraz pogorszenia stanu ekosystemów lądowych i terenów podmokłych bezpośrednio zależnych od wód (art. 1 ust. 4).
Realizacji powyższych założeń służą zakazy, nakazy i ograniczenia możliwe do wprowadzenia na terenie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych, których zakres wskazuje art. 54 ust. 1 Prawa wodnego. Wynika z niego, że na takich terenach może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia przy czym ustawa przykładowo wskazuje szereg takich zakazów lub ograniczeń. Wśród nich nie został wymieniony generalny zakaz zmiany dotychczasowego sposobu korzystania z gruntu stanowiącego teren ochronny ujęcia wody lub zakaz jakiejkolwiek jego zabudowy. Wprowadzenie takich zakazów jest jednak możliwe pod warunkiem, że służyłyby one wskazanemu w początkowej części przepisu art. 54 ust. 1 celowi, tj. zapobieganiu zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2008 r., sygn. II OSK 1404/07).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że właściwy organ, o ile uzna, że jest to uzasadnione przesłankami, o których mowa na wstępie art. 54 ust. 1, może wprowadzić inne, nie wymienione w tych przepisach zakazy. Katalog ten nie jest zamknięty, ponieważ w art. 54 ust. 1 Prawa wodnego ustawodawca poprzez użycie sformułowania "a w szczególności" wskazał, że wymienione w punktach zakazy mają charakter przykładowy.
W piśmie A. Sp. z o.o. z dnia 9.05.2011r. wskazano, że strefa ochronna ujęcia wody podziemnej K.-B. została ustanowiona na podstawie sporządzonej przez uprawnione osoby "Dokumentacji hydrogeologicznej Rejonu Eksploatacji Wód Podziemnych RE K. – aktualizacja zasobów eksploatacyjnych ujęcia komunalnego w K.-B.." Z dokumentacji tej wynika, że strefa taka powinna być ustanowiona ze względu na potrzebę ochrony ilości ujmowanej wody oraz zabezpieczenie ujęcia przed pogorszeniem fizyko-chemicznych własności ujmowanej wody. W roku 1968 zasoby eksploatacyjne ujęcia w B. zostały ustalone na 3600 m³/h. Weryfikacja w roku 1994 wykazała spadek możliwości eksploatacyjnych do poziomu 1400 m³/h. Jako główną przyczynę spadku wydajności ujęcia wskazano postępującą urbanizację, w tym m.in. niekontrolowaną zabudowę w rejonie ujęcia. Kolejna weryfikacja w roku 2003 ograniczyła zasoby ujęcia do poziomu 1040 m³/h. Według autorów dokumentacji sposobem na utrzymanie zasobów eksploatacyjnych na powyższym poziomie jest jedynie zabezpieczenie obszaru umożliwiającego wsiąkanie opadów atmosferycznych poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy w bezpośrednim rejonie ujęcia. Zakaz taki pozwoli ponadto na ograniczenie ilości przenikających zanieczyszczeń do warstwy wodonośnej i utrzymanie wysokiej jakości ujmowanych wód. Analizy przeprowadzane na przestrzeni lat 1994-2003 wykazały bowiem istotny wzrost stężeń azotanów i zasolenia.
Treść i wnioski zawarte w dokumentacji hydrogeologicznej w pełni zatem uzasadniają wprowadzenie zakazów, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie. Zakazy ten służą bowiem celowi określonemu w art. 54 ust. 1 Prawa wodnego, tj. zapobieganiu zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. W ocenie Sądu, nie ma sprzeczności między bezwzględnym zakazem zabudowy wprowadzonym w § 4 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia, a treścią art. 54 ust. 1 Prawa wodnego.
Odnosząc się natomiast do wyroku WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 674/08, wydanego w następstwie ponownego rozpoznania sprawy zakończonej orzeczeniem uchylonym przez NSA wyrokiem w sprawie II OSK 1404/07, podkreślić należy, że Sąd w tamtej sprawie odmówił zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie, wprowadzającego zakaz wykorzystywania gruntów dla celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie. Nie oznacza to jednak, że wyrokiem tym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr 5/2005 Dyrektora RZGW, pomijając już kwestię, że odmówił on zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11, podczas, gdy w niniejszej sprawie chodzi także o zakaz wynikający z § 4 ust. 2 pkt 10 tego rozporządzenia. Sprawa II SA/Ke 674/08 dotyczyła lokalizacji stacji telefonii komórkowej, a więc jednostkowej inwestycji, o szczególnym charakterze, tj. niezwiązanej ze stałym przebywaniem ludzi i niepowodującej zakłóceń wsiąkania opadów atmosferycznych, której funkcjonowanie nie może mieć wpływu na zanieczyszczenie gruntu, a co za tym idzie jakość ujmowanej wody czy też wydajność ujęcia. Co innego natomiast, gdy wniosek dotyczy budowy domu mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą.
Wobec ustalenia, że zaplanowana inwestycja jest sprzeczna z przepisem odrębnym (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 2 pkt 10 powołanego wyżej rozporządzenia) zbędne było badanie, czy spełnia ona pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p. W tych okolicznościach organy zobowiązane były odmówić ustalenia warunków zabudowy, a żądanie przez skarżących badania pozostałych przesłanek wymienionych w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest nieuzasadnione. Chybiony jest zdaniem Sądu argument skarżących, że skoro w sąsiedztwie znajdują się budynki nie zagrażające ujęciu wody i stanowi wód podziemnych, to także planowana przez nich inwestycja takiego zagrożenia nie będzie stwarzać. Z dokumentacji hydrologicznej wyraźnie bowiem wynika, że główną przyczyną spadku wydajności ujęcia wody K.-B. była urbanizacja, w ramach której wybudowano również budynki w sąsiedztwie nieruchomości skarżących. Aby więc zapobiec sytuacji, w której każdy kolejny inwestor będzie wywodził, że jego inwestycja nie wpływa na zmniejszenie przydatności ujmowanej wody czy wydajność ujęcia, Dyrektor RZGW w Krakowie wprowadził zakazy, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia. Z uwagi na malejące zasoby wody i ciągły wzrost jej zapotrzebowania związany ze standardem potrzeb kulturalnych i technicyzacją życia społecznego konieczne jest wprowadzanie regulacji prawnych chroniących przed niedostatkiem wody i pogarszaniem jej jakości.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.