II SA/Ke 71/19

II SA/Ke 71/19 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2019-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach
Dorota Pędziwilk-Moskal /sprawozdawca/
Krzysztof Armański /przewodniczący/
Symbol z opisem
6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 1646/21 - Wyrok NSA z 2022-12-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 799
art. 273 ust. 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 2, art. 286 ust. 1, art. 288 ust. 1 pkt 2,
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2018 poz 800
art. 281 ust. 1, art. 23 par. 3 pkt 1-6 i par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 75, art. 84 par. 1,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 i 2, art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 26 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżaną decyzją z dnia 26 listopada 2018r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej: organem II instancji, organem odwoławczym, Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka jawna (zwanej dalej Spółką) utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia 26 lipca 2017r. znak: [...], którą organ ten wymierzył Spółce opłatę na korzystanie ze środowiska (składowanie odpadów) za 2016 rok stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu złożonego w dniu 3 kwietnia 2017r. w kwocie
28.436,00 zł oraz zobowiązał Spółkę do naliczenia odsetek z tytułu zwłoki w zapłacie ww. opłaty za okres od dnia 1 kwietnia 2017r. tj. od dnia następnego po dniu, w którym przypadał termin płatności opłaty, do dnia rzeczywistej zapłaty.
Materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 799) zwanej dalej "Poś" oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.) zwanej dalej "Op.".
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło następujący stan faktyczny i argumentację prawną.
W dniu 2 marca 2016r. Spółka wystąpiła do Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z wnioskiem o wyrażenie zgody na zamknięcie składowiska odpadów w S., której jest zarządzającym. Marszałek Województwa Świętokrzyskiego decyzją z dnia 30 czerwca 2016r. znak: [...] wyraził zgodę na zamknięcie składowiska. Zgodnie z ww. decyzją składowanie odpadów na przedmiotowym składowisku, należało zakończyć w dniu 31 maja 2016r.
W dniach od 1 do 22 czerwca 2016r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej ŚWIOŚ) przeprowadził kontrolę na przedmiotowym składowisku. Czynności kontrole wykazały nieprawidłowości w zakresie prowadzenia ewidencji odpadów. Z kart ewidencji odpadów wynikało, że łączna masa odpadów zdeponowanych w 2016r. na tym składowisku odpadów do dnia 31 maja 2016r. wynosiła 133,51 Mg, z czego 54,20 Mg stanowiły odpady o kodzie 20 02 02 (gleba i ziemia, w tym kamienie), 35,69 Mg - 20 02 03 (inne odpady ulegające biodegradacji), 1,70 Mg - 20 03 03 (odpady z czyszczenia ulic i placów), 3,10 Mg - 20 03 07 (odpady wielkogabarytowe) oraz 38,82 Mg - 20 03 99 (odpady komunalne niewymienione w innych podgrupach). ŚWIOŚ stwierdził, że przedstawione dane dotyczące rodzaju składowanych odpadów nie odpowiadają stanowi faktycznemu na składowisku, bowiem na składowisku zdeponowane zostały odpady tworzyw sztucznych, nie zaś odpady wykazane w ewidencji odpadów.
Kolejną kontrolę na składowisku odpadów w S.ŚWIOŚ przeprowadził w dniach od 15 lutego do 3 marca 2017r. Czynności kontrolne po raz kolejny wykazały nieprawidłowości w zakresie prowadzenia ewidencji odpadów oraz nieprawidłowości w kwestii naliczania i uiszczania opłat za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów za 2016r. ŚWIOŚ po przeprowadzonych oględzinach czaszy składowiska stwierdził, że na składowisku znajdują się odpady tworzyw sztucznych, których podmiot nie wykazał w ewidencji odpadów i za które nie uiścił opłaty. Organ ochrony środowiska zakwestionował także m.in. dotrzymanie terminu składowania odpadów tj. do dnia 31 maja 2016r. oraz docelowej rzędnej składowania określonej w instrukcji prowadzenia składowiska (decyzja Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia 16 lutego 2015r. znak: [...] zatwierdzająca instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w S.).
W oparciu o dokonane pomiary geodezyjne wykonane przez uprawnionego geodetę z Biura Usług Geodezyjno Kartograficznych [...] ŚWIOŚ ustalił, że na przeważającej powierzchni czaszy składowiska docelowa rzędna składowania określona w instrukcji prowadzenia składowiska została przekroczona oraz określił przyrost objętości składowanych odpadów w okresie od dnia 21 października 2015r. do 21 lutego 2017r., który wyniósł 2809 m3.
W tych okolicznościach ŚWIOŚ powiadomił Marszałka Województwa Świętokrzyskiego o wynikach przeprowadzonej w dniach od 15 lutego do 3 marca 2017r. kontroli na składowisku odpadów w S., wnosząc jednocześnie m.in. o rozpatrzenie zasadności przeprowadzenia weryfikacji opłat za 2016r.
Kolegium wskazało, że w dniu 3 kwietnia 2017r. Spółka przedłożyła Marszałkowi Województwa Świętokrzyskiego wykaz zawierający informacje o zakresie korzystania ze środowiska (składowanie odpadów) oraz o wysokości należnych opłat za 2016r., w którym wymieniła odpady zdeponowane w 2016r. na składowisku odpadów w S. w łącznej masie 133,51 Mg, z czego 54,20 Mg stanowiły odpady o kodzie 20 02 02 (gleba i ziemia w tym kamienie), 35,69 Mg - 20 02 03 (inne odpady ulegające biodegradacji), 1,70 Mg 20 03 03 (odpady z czyszczenia ulic i placów), 3,10 Mg - 20 03 07 (odpady wielkogabarytowe) oraz 38,82 Mg - 20 03 99 (odpady komunalne niewymienione w innych podgrupach). Podmiot ustalił opłatę za składowanie odpadów w wysokości 6.359,00 zł i wniósł ją na rachunek Urzędu Marszałkowskiego.
Organ odwoławczy dokonując ponownej oceny zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w oparciu o dane zawarte w protokole kontroli z dnia 22 czerwca 2016r. nr [...] oraz pisma ŚWIOŚ z dnia 14 lipca 2016r. znak: [...] ustalił, że Spółka w 2016r. prowadziła ewidencję odpadów niezgodnie ze stanem faktycznym, gdyż zawierała ona informacje o różnych rodzajach odpadów (odpady o kodach: 20 02 02, 20 02 03, 20 03 03, 20 03 07, 20 03 99) zdeponowanych w łącznej masie 133,51 Mg, a powinna ona dotyczyć tworzyw sztucznych. Na składowisku w S. składowano odpady stanowiące morfologicznie różne rodzaje tworzyw, które widoczne są także na zdjęciach załączonych do protokołu ŚWIOŚ, np.: zdjęcia nr 5-15. Widoczne na zdjęciach pryzmy odpadów zawierają różnego rodzaju tworzywa sztuczne. Odpady zdeponowane na składowisku w S. w 2016r. należało zakwalifikować, jako odpady komunalne o kodzie 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych) albo odpady o kodzie 19 12 04 (tworzywa sztuczne i guma) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie klasyfikacji odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923).
Następnie, na podstawie protokołu kontroli z dnia 3 marca 2017r. nr [...], pisma ŚWIOŚ z dnia 3 kwietnia 2017r. znak: [...] oraz pisma ŚWIOŚ z dnia 14 lipca 2017r. znak: [...] Kolegium ustaliło, iż na składowisku w S. deponowano różne rodzaje tworzyw sztucznych, co potwierdzają zdjęcia załączone do protokołu ŚWIOŚ, np.: zdjęcia nr 7-17. Widoczne na zdjęciach pryzmy odpadów zawierają różnego rodzaju tworzywa sztuczne. Odpady zdeponowane na składowisku w S. w 2016r. należy zakwalifikować, jako odpady komunalne o kodzie 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych) albo odpady o kodzie 19 12 04 (tworzywa sztuczne i guma) zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Środowiska.
Kolegium wskazało ponadto, że Spółka nie zakończyła składowania odpadów z dniem 31 maja 2016r., określonym w decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego, na co wskazuje przyrost objętości odpadów składowanych na składowisku w S. w okresie od dnia 21 października 2015r. do dnia 21 lutego 2017r., wynikający z pomiarów geodezyjnych tj. 2809 m3. Organ odwoławczy ustalił, że wskaźnik masy dla nagromadzonych odpadów, jakimi są tworzywa sztuczne wynosi 150 kg/m3 = 0,15 Mg/m3.
W tym stanie faktycznym Kolegium stwierdziło, że nie można uznać za wiarygodną ewidencję prowadzoną przez Spółkę, gdyż zawiera ona rozbieżności, których w toku postępowania strona nie wyjaśniła. Przekazana przez Spółkę ewidencja odpadów stanowi w istocie ewidencję, której wiarygodność zakwestionował ŚWIOŚ podczas kontroli przeprowadzonych w dniach od 1 do 22 czerwca 2016r. oraz w dniach od 15 lutego do 3 marca 2017r. na składowisku odpadów w S. Kolegium podkreśliło, że Spółka podpisała protokoły ŚWIOŚ z obu przeprowadzonych kontroli i nie kwestionowała ustaleń, co do rodzaju odpadów, które w ocenie ŚWIOŚ były składowane na składowisku odpadów.
Kolegium wskazało, że poza ww. protokołami z kontroli oraz pismami ŚWIOŚ, dodatkowym bardzo istotnym dowodem w sprawie ustalenia rodzaju i masy odpadów zdeponowanych w 2016r. jest opinia biegłego z zakresu gospodarki odpadami powołanego przez organ I instancji. Biegły ustalił, że Spółka:
– na składowisku odpadów w S. w 2016r. składowała odpady stanowiące morfologicznie różne rodzaje tworzyw sztucznych,
– mimo wydanej decyzji o zamknięciu składowiska odpadów dalej składowała odpady po wskazanej dacie zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania oraz przekroczyła docelową rzędną składowania określoną w instrukcji prowadzenia składowiska,
– nieprawidłowo prowadziła ewidencję oraz naliczyła i uiściła opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów na składowisku za 2016r.
Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania przeprowadzony został również dowód z zeznań świadka – [...] pracownika Spółki. Z zeznań zawnioskowanego przez Spółkę świadka wynikało, że w 2016r. na składowisko odpadów w S. przyjmowano odpady do końca maja 2016r. i dla tych odpadów prowadzona była ewidencja odpadów.
Kolegium oceniło powyższe zeznania za niewiarygodne, bowiem stoją one w sprzeczności z ustaleniami ŚWIOŚ i biegłego z zakresu gospodarki odpadami, a ponadto nie wyjaśniają w sposób przekonywujący odmiennych ustaleń poczynionych przez biegłego i organ specjalistyczny.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że sposób dokonania ustaleń masy odpadów zeskładowanych w 2016r. na składowisku w S. był następujący:
Punktem wyjściowym, wyliczeń szacunkowej masy odpadów zeskładowanych w 2016r., na składowisku w S., był przyrost objętości składowanych odpadów w okresie od dnia 21 października 2015r. do dnia 21 lutego 2017r., który wynosił 2809 m3. Pierwszym etapem obliczeń było ustalenie objętości odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od października do końca 2015r. Odejmując od wartości 2809 m3 wyliczoną objętość odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od października do końca 2015r. można było obliczyć przyrost objętości składowanych odpadów w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. Na podstawie kart przekazania odpadów za 2015r. ustalono rodzaj i masę odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie październik - grudzień 2015r. (odpady o kodach: 20 02 03, 20 03 02, 20 03 99 o łącznej masie 103 Mg) oraz rodzaj i masę odpadów stanowiących warstwę izolacyjną (odpady o kodzie 17 01 07 - 29,00 Mg), zaś w oparciu o decyzję Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia 16 lutego 2015r. znak: [...] zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w S. przyjęto wskaźnik masy dla nagromadzonych odpadów - 0,77 Mg/m3, co pozwoliło na obliczenie objętości odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od października do końca 2015r. i wynosiła ona 172 m3 (sposób wyliczenia: 103,33 Mg + 29,00 Mg = 132,33 Mg; 132,33 Mg/ 0,77 Mg/m3 = 172 m3). Odejmując od wartości 2809 m3 objętość 172 m3 wyliczono przyrost objętości odpadów (w tym warstwy izolacyjnej) w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. - 2637 m3. Obliczoną objętość 2637 m3 pomniejszono o warstwę izolacyjną stanowiącą maksymalnie 15 % w stosunku do warstwy odpadów składowanych w tym okresie tj. 396 m3 (zgodnie z § 16 ust. 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013r. w sprawie składowisk odpadów - Dz. U. z 2013 r., poz. 523), co dało 2241 m3 odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. (sposób obliczenia: 15% x 2637m3 = 396 m3; 2637m3 - 396 m3 = 2241 m3). Aby jednak przyrost objętości odpadów odnieść do masy odpadów zdeponowanych na składowisku we wskazanym okresie należało pomnożyć tę objętość przez wskaźnik masy nagromadzonych odpadów. W ramach pomiarów geodezyjnych wykonanych w dniu 21 lutego 2017 r. nie określono jednak ciężaru nasypowego odpadów, czyli wskaźnika masy nagromadzonych odpadów, stanowiących różne rodzaje tworzyw sztucznych. Zgodnie z oceną ŚWIOŚ, opartą na literaturze przedmiotu oraz informacjach pozyskanych w trakcie kontroli podmiotów gospodarujących odpadami, a także opinią biegłego z zakresu gospodarki odpadami, dla odpadów jakimi są tworzywa sztuczne właściwy do przyjęcia jest wskaźnik 150 kg/m3 = 0,15 Mg/m3. Posługując się przyjętym wskaźnikiem obliczono masę odpadów, które trafiły na składowisko odpadów w S. w badanym okresie tj. 2241 m3 x 0,15 Mg/m3 = 336,15 Mg.
Kolegium wskazało, że z powyższych obliczeń wynika, iż w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. na składowisku w S. zdeponowano 336,15 Mg tworzyw sztucznych. Aby określić masę odpadów zdeponowanych na składowisku w 2016r. dokonano ustalenia jaka część masy 336,15 Mg została zeskładowana w tym okresie. W tym celu masę 336,15 Mg podzielono na 14 (okres 14-tu miesięcy składowania od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r.), co dało średnią masę odpadów składowanych miesięcznie, a następnie wartość tę pomnożono przez 12 (okres 12 miesięcy od stycznia do grudnia 2016r.), co dało w konsekwencji masę odpadów zeskładowanych w 2016r. tj. 288,13 Mg, których kontrolowany nie wykazał w ewidencji odpadów za 2016r., ani też nie uiścił za nie opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów.
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że zdaniem organu I instancji odpady zeskładowane w 2016r. na składowisku odpadów w S. to tworzywa sztuczne, stanowiące morfologicznie różne rodzaje tworzyw, co stwierdził dwukrotnie ŚWIOŚ podczas przeprowadzonych kontroli. Odpady zeskładowane w 2016r. na składowisku odpadów w S., jakie Spółka powinien wskazać w wykazie za 2016r. to odpady o kodzie 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych) i za takie odpady winna być uiszczona opłata. Dowód na to stanowi m.in. dokumentacja fotograficzna załączona do protokołów z ww. kontroli. Odpady tworzyw sztucznych widoczne są na zdjęciach np. zdjęcia nr 5-15 załączone do protokołu ŚWIOŚ z dnia 22 czerwca 2016r. nr [...] oraz zdjęcia nr 7-17 załączone do protokołu z dnia 3 marca 2017r. nr [...]. Na zdjęciach tych wyraźnie widać odpady opakowaniowe z tworzyw sztucznych (np. butelki pet, torebki foliowe) oraz nieporozrywane foliowe worki, co sugeruje, że odpady te nie pochodzą z mechanicznej obróbki odpadów np. sortowania, a zatem nie są to odpady o kodzie 19 12 04 (tworzywa sztuczne i guma).
Kolegium podkreśliło także, że powyższe ustalenia organu I instancji, co do rodzaju i masy odpadów zeskładowanych w 2016r. na składowisku odpadów w S., jakie Spółka powinna wskazać w wykazie za 2016r. i uiścić za nie opłatę za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów, potwierdza opinia biegłego z zakresu gospodarki odpadami.
Dalej Kolegium wskazało, że w odpowiedzi na zastrzeżenia do opinii biegłego zgłoszone przez Spółkę, biegły szczegółowo wyjaśnił stronie zasady, jakimi kierował się przy sporządzaniu opinii.
Oceniając sporządzoną przez biegłego opinię wraz z wyjaśnieniami, Kolegium uznało ją za fachową, rzetelną, sporządzoną na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego. Biegły po przeanalizowaniu materiału dowodowego szczegółowo wypowiedział się na temat rodzaju i masy odpadów zdeponowanych w 2016r. na składowisku odpadów w S.. W ocenie Kolegium, opinia jest również kategoryczna, pełna, rzeczowa i logiczna, biegły w dostateczny i przekonywujący sposób uzasadnił zajęte stanowisko, zawiera odniesienia do wszystkich pytań objętych tezą dowodową i została wydana po przeanalizowaniu przez biegłego całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Kolegium nie znalazło podstaw, aby kwestionować sporządzoną w toku postępowania opinię biegłego.
Dalej Kolegium wskazało, że opłata za korzystanie ze środowiska za 2016r. stanowiąca różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu złożonego przez Spółkę w dniu 3 kwietnia 2017r. wynosi 28.436,00 zł.
Zdaniem Kolegium odpady, które Spółka powinna wykazać
w wykazie za 2016r. stanowią odpady o kodzie 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych) w łącznej masie 288,13 Mg i za takie odpady powinna być uiszczona opłata. Kolegium wyjaśniło, że jednostkowe stawki opłat za umieszczenie odpadów na składowisku zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 października 2015r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2016 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1875). Stawka opłaty za odpad 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych) wynosi 120,76 zł/Mg. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku dla odpadów o kodzie 15 01 02 i odpadów o kodzie 19 12 04 jest taka sama i wynosi 120,76 zł/Mg. Kolegium wyjaśniło, że opłatę wyliczono jako iloczyn masy odpadów umieszczonych na składowisku odpadów (288,13 Mg) oraz jednostkowej stawki (120,76 zł/Mg) i stanowi ona kwotę 34.794,58 zł. Natomiast wniesioną w 2017r. opłatę w wysokości 6.359,00 zł zaliczono na poczet wymierzonej opłaty, ustalając tym samym różnicę w kwocie 28.436,00 zł.
Reasumując Kolegium stwierdziło, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż faktycznie składowanymi odpadami na składowisku w S., w 2016r. były odpady o kodzie 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych), których Spółka nie uwzględniła w wykazie zawierającym informacje o składowanych odpadach oraz o wysokości należnych opłat, oraz nie dokonała należnej opłaty w tym zakresie. Z pomiarów geodezyjnych wykonanych w dniu 21 lutego 2017r. przez uprawnionego geodetę z Biura Usług Geodezyjno Kartograficznych [...] ustalono, że na przeważającej powierzchni czaszy składowiska docelowa rzędna składowania określona w instrukcji prowadzenia składowiska została przekroczona oraz określono przyrost objętości składowanych odpadów w okresie od dnia 21 października 2015r. do 21 lutego 2017r., który wynosi 2809 m3. W oparciu o ww. wyliczony przyrost objętości przy uwzględnieniu masy odpadów, które trafiły na składowisko w okresie październik - grudzień 2015r. oraz wskaźnika masy dla tych odpadów - 0,77 Mg/m3 (ustalono objętości odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od października do końca 2015r. - 172 m3) wyliczono przyrost objętości odpadów, które trafiły na składowisko w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. - 2637 m3 (2809 m3 -172 m3 = 2637 m3).
Kolegium wskazało, że prezentowany sposób wyliczenia stanowi szczególną formę oszacowania masy odpadów zeskładowanych na składowisku w S. w 2016r. Jak wynika z treści art. 281 ust. 1 Poś, do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa. Z uwagi na charakter prowadzonej działalności polegającej na składowaniu odpadów, nie można było użyć metod wymienionych w art. 23 § 3 pkt 1-6 Ordynacji podatkowej tj. metody porównawczej wewnętrznej, porównawczej zewnętrznej, remanentowej, produkcyjnej, kosztowej, czy też udziału dochodu w obrocie. Przepisy Działu III ustawy Op., w tym art. 23, stosuje się w sprawach ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska jedynie "odpowiednio" (art. 281 ust. 1 Poś). Metody oszacowania wymienione w art. 23 § 3 Op. służą, co do zasady, określaniu podstawy opodatkowania. Dlatego zastosowanie tych metod dla określenia opłaty za korzystanie ze środowiska z konieczności jest ograniczone i musi uwzględniać specyfikę działalności przedsiębiorstwa, z którą związane jest korzystanie ze środowiska.
Kolegium podniosło, że w niniejszej sprawie uzasadnione było dokonanie oszacowania należnej opłaty za składowanie odpadów na podstawie wyników kontroli Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w tym wykonanych pomiarów geodezyjnych, opinii biegłego z zakresu gospodarki odpadami oraz własnych ustaleń. Organ odwoławczy wskazał, że w stanie faktycznym mniejszej sprawy z uwagi na specyfikę prowadzonej działalności polegającej na składowaniu odpadów nie mają zastosowania przepisy działu III Op w odniesieniu do oszacowania podstawy podatkowej.
Zobowiązanie do wpłaty odsetek znajduje uzasadnienie w art. 53 Op, który stanowi, iż z tytułu nieterminowego uiszczenia opłaty należne są odsetki za zwłokę, które nalicza zobowiązany. Odsetki naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności opłaty i wpłacane są bez wezwania. Termin płatności opłaty przypadał na dzień 31 marca 2017r., zatem uzasadnione jest naliczanie odsetek od dnia 1 kwietnia 2017r.
Mając, zatem powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że masa odpadów zeskładowanych w 2016r., jaką Spółka powinna wskazać w wykazie za 2016r. to 288,13 Mg i za taką masę odpadów winna być uiszczona opłata. W konsekwencji Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 281 ust. 1 w zw. z art. 288 ust. 1 pkt 2 Poś oraz art. 21 § 3 w zw. z art. 53 § 3 Op. poprzez błędne zastosowanie, a polegające na wadliwym poczynieniu przez organ własnych ustaleń w sprawie i w bezpodstawne wymierzenie opłaty za korzystanie ze środowiska (składowanie odpadów) za 2016 rok stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu złożonego w dniu 4 kwietnia 2017r. w kwocie 28.436,00 zł wraz z naliczeniem odsetek, podczas gdy przepisy prawa nakazują wymierzenie takiej opłaty w sytuacji gdy podmiot korzystające ze środowiska zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia, które organ winien w sposób wszechstronny ustalić, zbadać i ocenić, tymczasem materiał dowodowy w sprawie, na który powołuje się organ, a w szczególności:
– treść protokołu kontroli ŚWIOŚ nr [...] z dnia 22 czerwca 2016r. sygn. sprawy [...];
– treść protokołu kontroli ŚWIOŚ nr [...] z dnia 3 marca 2015r. sygn. sprawy [...];
– pisma WIOŚ odpowiednio z dnia 3 kwietnia 2017r. oraz 14 lipca 2017r.;
– opinii biegłego dr inż. S. Z.
nie dają podstaw do uznania wbrew temu co twierdzi sam organ, że spółka w sposób nierzetelny, niezgodny z zaistniałym stanem faktycznym sporządziła wykaz złożony w dniu 3 kwietnia 2017r. za korzystanie ze środowiska w 2016r., co miałoby doprowadzić do nieuiszczenia należnej opłaty (różnicy) w kwocie 28.436,00 zł;
2) przepisów postępowania, tj.:
– art. 84 § 1 k.p.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a polegające na powołaniu biegłego z zakresu sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, który nie przedstawił jakichkolwiek wiadomości specjalnych związanych z ilością i rodzajem odpadów jakie zostały zeskładowane na składowisku w 2016 roku, skupiając swoją uwagę na ocenie już zebranego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o których biegły sporządził wnioski końcowe, a które to dokumenty w całości były kwestionowane przez skarżącą, a co więcej w oparciu o ich treść nie sposób wyciągnąć wniosków jakie sam biegły zawarł w kwestionowanej opinii,
– art. 84 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie opinii, ograniczającej się tylko i wyłącznie do weryfikacji ustaleń faktycznych przyjętych wcześniej przez sam organ, nie wnosząc do sprawy żadnych wiadomości specjalnych ponadto to co już organ sam wcześniej ustalił, a także brak oceny i jakichkolwiek wyjaśnień w zakresie przyjętej metody wyliczenia rodzaju i masy odpadów zeskładowanych na składowisku w 2016 roku przez skarżącą co miałoby doprowadzić do powstania różnicy pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu złożonego przez spółkę na kwotę w wysokości 28.436,00 zł,
– art. 81a § 1 k.p.a poprzez jego niezastosowanie w sprawie, przez co wszelkie zachodzące wątpliwości, co do stanu faktycznego w sprawie (co wynika wprost z treści uzasadnienia decyzji) zostały zinterpretowane na niekorzyść odwołującej, przy jednoczesnym braku wykazania, że zachodzą przesłanki o których mowa w art. 81a § 2 k.p.a.,
– art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, a przejawiającego się w pierwszej kolejności brakiem rzetelnego i wnikliwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie przyjętego za podstawę wydanej decyzji, dokonywanie oceny faktów w dużej mierze przez pryzmat prywatnej opinii innego organu (ŚWIOŚ) oraz bliżej nieokreślonej literatury przedmiotu czy informacji pozyskanych w trakcie kontroli podmiotów gospodarujących odpadami,
a w konsekwencji naruszenie:
– art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a w konsekwencji na zupełnie bezpodstawnym przyjęciu, że spółka złożyła wadliwy wykaz w dniu 3 kwietnia 2017r. na podstawie którego ustalono opłatę za korzystanie ze środowiska (składowanie odpadów) w 2016 roku i w efekcie nie uiszczono opłaty stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu w kwocie 28.436,00 zł,
– art. 7 k.p.a w zw. z art. 8 k.p.a w zw. z art. 76 § 1 k.p.a w zw. z art. 85 § 1 k.p.a zw. z art. 80 k.p.a poprzez:
– błędne stwierdzenie w oparciu o dokumenty urzędowe jakimi są protokoły kontroli ŚWIOŚ, że spółka dokonała wadliwego wykazu złożonego w dniu 3 kwietnia 2017r. za korzystanie ze środowiska w 2016r. co doprowadziło do nieuiszczenia kwoty w wysokości 28 436,00 zł, podczas gdy z treści tego dokumentu nie wynika jaka była ilość i rodzaj takich rzekomo niewykazanych odpadów stanowiący podstawę naliczenia różnicy pomiędzy opłatę należną, a wynikającą z wykazu, zaś takie dokumenty stanowią jedynie dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone, zaś sam organ nie udowodnił faktów mogących wychodzić ponad treść tego dokumentu, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych,
– bezpodstawną i niczym nieuzasadnioną odmowę wiarygodności z zeznań świadka [...], która potwierdziła w sposób jednoznaczny, że odpady nie były składowane na składowisku po 31 maja 2016 roku zaś odpady wożone przed tą datą zanim były zeskładowane na składowisku były ważone i w oparciu o te dane wagowe sporządzano ewidencję odpadów, która została organowi w stosownym czasie przedstawiona i w oparciu o którą została wyliczona opłata za korzystanie ze środowiska w 2016 roku,
– zinterpretowanie wątpliwości (które z punktu widzenia ustaleń własnych organu zachodzą) co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do zupełnie nieuprawnionego ustalenia, że spółka dokonała wadliwego wykazu złożonego w dniu 3 kwietnia 2017r. za korzystanie ze środowiska w 2016 roku co doprowadziło do nieuiszczenia kwoty w wysokości 28.436,00 zł,
– art. 107 § 3 k.p.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a polegające na braku wyjaśnienia sposobu wyboru i metody szacowania danych stanowiących podstawę wyliczenia opłat za korzystanie ze środowiska, tym bardziej, że organ dokonał identycznych wyliczeń jak w pierwszej decyzji, która została uchylona w całości i do której wówczas jak wskazał organ zastosowano metodę porównawczą wewnętrzną, z której de facto organ teraz sam się jednak wycofuje (opinia biegłego również tej kwestii w ogóle nie wyjaśnia).
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego naruszenia przez organ administracji art. 81a § 1 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pozwalał na ustalenie opłaty za korzystanie ze środowiska (składowanie odpadów) za 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niej naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest kwestia opłat należnych za korzystanie ze środowiska polegające na składowaniu przez skarżącą Spółkę odpadów w S. w 2016r.
Opłatę za korzystanie ze środowiska za składowanie odpadów przewiduje wprost art. 273 ust. 1 pkt 4 Poś. Wysokość należnej opłaty ustala podmiot korzystający ze środowiska we własnym zakresie według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce i wnosi na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego, za dany rok kalendarzowy do dnia 31 marca następnego roku (art. 284 ust. 1 i art. 285 ust. 2 Poś). Równocześnie podmiot korzystający ze środowiska przedkłada wykaz zawierający informacje i dane wykorzystane do ustalenia wysokości tych opłat (art. 286 ust. 1 Poś). Jeżeli informacje i dane zamieszczone w tym wykazie dotyczące zakresu korzystania ze środowiska oraz wysokości należnych opłat nasuwają zastrzeżenia, marszałek województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu, o czym stanowi art. 288 ust. 1 pkt 2 Poś. Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat; innych danych technicznych i technologicznych (ust. 2 pkt 1-2 art. 288). Dokonując własnych ustaleń organ ma obowiązek stosować wszelkie reguły i zasady określone przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 75 k.p.a. nakazujący, jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska na mocy art. 281 ust. 1 Poś stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa. Art. 23 § 3 określa metody oszacowania podstawy wymierzanych opłat zaś § 4 przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w § 3, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania.
Wbrew zarzutom skargi, organy nie naruszyły powołanych wyżej przepisów prawa materialnego.
Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że dane i informacje zamieszczone w przedstawionym przez skarżącą Spółkę wykazie w dniu 3 kwietnia 2017r. zawierającym informacje o składowanych odpadach oraz o wysokości należnych opłat za 2016r. nasuwały zastrzeżenia. Świadczą o tym wyniki kontroli przeprowadzonych na składowisku odpadów w S., a także opinia biegłego z zakresu gospodarki odpadami wykonana na zlecenie organu I instancji wraz z uzupełnieniem dotyczącym zgłoszonych zastrzeżeń. Przekazana przez Spółkę ewidencja odpadów stanowi w istocie ewidencję, której wiarygodność zakwestionował ŚWIOŚ podczas kontroli przeprowadzonych w dniach od 1 do 22 czerwca 2016r. oraz w dniach od 15 lutego do 3 marca 2017r. na składowisku odpadów w S. Podkreślić należy, że Spółka podpisała protokoły ŚWIOŚ z obu przeprowadzonych kontroli i nie kwestionowała ustaleń, co do rodzaju odpadów, które w ocenie ŚWIOŚ były składowane na składowisku odpadów.
W ocenie Sądu, prawidłowych ustaleń organów nie podważyły zeznania świadka - pracownika Spółki. Jak słusznie wskazał organ, zeznania świadka stoją w sprzeczności z ustaleniami ŚWIOŚ i biegłego z zakresu ochrony środowiska, a ponadto nie wyjaśniają w sposób przekonywujący odmiennych ustaleń poczynionych przez biegłego i ŚWIOŚ.
Wbrew zarzutom skargi organy dokonały prawidłowych ustaleń masy odpadów zeskładowanych w 2016r. Sąd podziela w całości ustalenia organu (uznając je za własne) wskazujące, że "punktem wyjściowym, wyliczeń szacunkowej masy odpadów zeskładowanych w 2016r., na składowisku w S., był przyrost objętości składowanych odpadów w okresie od dnia 21 października 2015r. do dnia 21 lutego 2017r., który wynosił 2809 m3. Pierwszym etapem obliczeń było ustalenie objętości odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od października do końca 2015r. Odejmując od wartości 2809 m3 wyliczoną objętość odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od października do końca 2015r. można było obliczyć przyrost objętości składowanych odpadów w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. Na podstawie kart przekazania odpadów za 2015r. ustalono rodzaj i masę odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie październik - grudzień 2015r. (odpady o kodach: 20 02 03, 20 03 02, 20 03 99 o łącznej masie 103 Mg) oraz rodzaj i masę odpadów stanowiących warstwę izolacyjną (odpady o kodzie 17 01 07 - 29,00 Mg), zaś w oparciu o decyzję Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia 16 lutego 2015r. zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w S.przyjęto wskaźnik masy dla nagromadzonych odpadów - 0,77 Mg/m3, co pozwoliło na obliczenie objętości odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od października do końca 2015r. i wynosiła ona 172 m3 (sposób wyliczenia: 103,33 Mg + 29,00 Mg = 132,33 Mg; 132,33 Mg/ 0,77 Mg/m3 = 172 m3). Odejmując od wartości 2809 m3 objętość 172 m3 wyliczono przyrost objętości odpadów (w tym warstwy izolacyjnej) w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. - 2637 m3. Obliczoną objętość 2637 m3 pomniejszono o warstwę izolacyjną stanowiącą maksymalnie 15 % w stosunku do warstwy odpadów składowanych w tym okresie tj. 396 m3 (zgodnie z § 16 ust. 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013r. w sprawie składowisk odpadów - Dz. U. z 2013 r., poz. 523), co dało 2241 m3 odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. (sposób obliczenia: 15% x 2637m3 = 396 m3; 2637m3 - 396 m3 = 2241 m3). Aby jednak przyrost objętości odpadów odnieść do masy odpadów zdeponowanych na składowisku we wskazanym okresie należało pomnożyć tę objętość przez wskaźnik masy nagromadzonych odpadów. W ramach pomiarów geodezyjnych wykonanych w dniu 21 lutego 2017 r. nie określono jednak ciężaru nasypowego odpadów, czyli wskaźnika masy nagromadzonych odpadów, stanowiących różne rodzaje tworzyw sztucznych. Zgodnie z oceną ŚWIOŚ, opartą na literaturze przedmiotu oraz informacjach pozyskanych w trakcie kontroli podmiotów gospodarujących odpadami, a także opinią biegłego z zakresu gospodarki odpadami, dla odpadów jakimi są tworzywa sztuczne właściwy do przyjęcia jest wskaźnik 150 kg/m3 = 0,15 Mg/m3. Posługując się przyjętym wskaźnikiem obliczono masę odpadów, które trafiły na składowisko odpadów w S.w badanym okresie tj. 2241 m3 x 0,15 Mg/m3 = 336,15 Mg.
(...) Z powyższych obliczeń wynika, iż w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. na składowisku w S. zdeponowano 336,15 Mg tworzyw sztucznych. Aby określić masę odpadów zdeponowanych na składowisku w 2016r. dokonano ustalenia jaka część masy 336,15 Mg została zeskładowana w tym okresie. W tym celu masę 336,15 Mg podzielono na 14 (okres 14-tu miesięcy składowania od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r.), co dało średnią masę odpadów składowanych miesięcznie, a następnie wartość tę pomnożono przez 12 (okres 12 miesięcy od stycznia do grudnia 2016r.), co dało w konsekwencji masę odpadów zeskładowanych w 2016r. tj. 288,13 Mg".
Nie budzi wątpliwości Sądu, że w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie w tym m.in. materiału z kontroli ŚWIOŚ, odpady zeskładowane w 2016r. na składowisku odpadów w S. to tworzywa sztuczne, stanowiące morfologicznie różne rodzaje tworzyw. Z dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołów kontroli z dnia 22 czerwca 2016r. oraz z dnia 3 marca 2017r. wynika, że odpady zeskładowane w 2016r. na składowisku odpadów w S., jakie Spółka powinna wskazać w wykazie za 2016r. to odpady o kodzie 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych). Zauważyć należy, że na zdjęciach nr 5-15 i nr 7-17 uwidoczniono odpady opakowaniowe z tworzyw sztucznych (np. butelki pet, torebki foliowe) oraz nieporozrywane foliowe worki.
Powyższe ustalenia organu, co do rodzaju i masy odpadów zeskładowanych w 2016r. na składowisku odpadów w S., znajdują potwierdzenie w opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska dr inż. S. Z., powołanego przez organ I instancji.
W realiach rozpoznawanej sprawy biegły sporządził opinię na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, a wyciągnięte wnioski oparł na wiedzy technicznej. Biegły szczegółowo wypowiedział się na temat rodzaju i masy odpadów zdeponowanych w 2016r. na składowisku odpadów w S. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. jest nieuzasadniony.
Podkreślić również należy, że istotnym dowodem w sprawie są pomiary geodezyjne wykonane 21 lutego 2017r. przez uprawnionego geodetę z Biura Usług Geodezyjno Kartograficznych [...] pozwalające na dokonanie ustaleń, że na przeważającej powierzchni czaszy składowiska docelowa rzędna składowania określona w instrukcji prowadzenia składowiska została przekroczona oraz określenie przyrostu objętości składowanych odpadów w okresie od dnia 21 października 2015r. do 21 lutego 2017r., który wynosi 2809 m3. W oparciu o wyliczony przyrost objętości przy uwzględnieniu masy odpadów, które trafiły na składowisko w okresie październik - grudzień 2015r. oraz wskaźnika masy dla tych odpadów - 0,77 Mg/m3 (ustalono objętości odpadów zdeponowanych na składowisku w okresie od października do końca 2015r. - 172 m3) organ prawidłowo wyliczył przyrost objętości odpadów, które trafiły na składowisko w okresie od 1 stycznia 2016r. do 21 lutego 2017r. - 2637 m3 (2809 m3 -172 m3 = 2637 m3).
Wbrew zarzutom skargi organ wyjaśnił sposób wyboru i metody szacowania wskazując, że z uwagi na charakter prowadzonej działalności polegającej na składowaniu odpadów, nie można było użyć metod wymienionych w art. 23 § 3 pkt 1-6 Op. tj. metody porównawczej wewnętrznej, porównawczej zewnętrznej, remanentowej, produkcyjnej, kosztowej, czy też udziału dochodu w obrocie. Kolegium podkreśliło, że metody oszacowania wymienione w art. 23 § 3 Op. służą, co do zasady, określaniu podstawy opodatkowania. Dlatego zastosowanie tych metod dla określenia opłaty za korzystanie ze środowiska z konieczności jest ograniczone i musi uwzględniać specyfikę działalności przedsiębiorstwa, z którą związane jest korzystanie ze środowiska. Kolegium podniosło również, że w niniejszej sprawie uzasadnione było dokonanie oszacowania należnej opłaty za składowanie odpadów na podstawie wyników kontroli Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w tym wykonanych pomiarów geodezyjnych, opinii biegłego z zakresu gospodarki odpadami oraz własnych ustaleń. Z uwagi na specyfikę prowadzonej działalności polegającej na składowaniu odpadów nie mają zastosowania przepisy działu III Op. w odniesieniu do oszacowania podstawy podatkowej.
Nietrafne okazały się pozostałe zarzuty skargi mające na celu podważanie dokonanych przez organ ustaleń faktycznych.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie na organie spoczywa tzw. ciężar dowodu. Wskazuje się także na potrzebę inicjatywny dowodowej strony, zwłaszcza w określonych kategoriach spraw. W sytuacji zatem gdy na składowisku w toku typowych czynności kontrolnych, stwierdzono odpady nie wykazywane, powinność współdziałania w ustalaniu stanu faktycznego nabiera szczególnego znaczenia. Strona chcąc zakwestionować ustalenia organu powinna wskazać dowody pozwalające na poczynienie odmiennych ustaleń.
W sprawie niniejszej Spółka takich dowodów nie przedstawiła.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.