II SA/Ke 679/09

II SA/Ke 679/09 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2009-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Chobian
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 120 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 124 ust. 3, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołanie W. C. utrzymało w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję Starosty z dnia [...].
Decyzją z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) orzekł o cofnięciu kierowcy W. C. uprawnień do kierowania pojazdami spalinowymi kategorii B, C, C + E, wydanych 11 września 1999r. przez Starostę, dokument prawa jazdy 0003999209011, druk nr A0057565 i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 124 ust 1 pkt. 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym badaniu psychologicznemu, przeprowadzonemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie W. C. przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 i zgodnie z powołanym przepisem został skierowany przez Komendanta Powiatowego Policji w dniu 6 sierpnia 2007r. na badania psychologiczne w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.
Organ wskazał, że zgodnie z pouczeniem na skierowaniu kierowca winien zgłosić się do jednostki uprawnionej do przeprowadzenia tego rodzaju badań, w terminie 30 dni od otrzymania skierowania. Skierowanie Komendanta Powiatowego Policji na badanie psychologiczne zostało doręczone W. C. w dniu 14 sierpnia 2007r. i jak wynika z akt sprawy nie zostało od niego złożone odwołanie. W. C. nie przedłożył wyników badań psychologicznych.
Spowodowało to wszczęcie w dniu 9 października 2007r. z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, o czym powiadomiono W. C., wzywając go jednocześnie do przedłożenia wymaganych badań, wyznaczając kolejny 7-dniowy termin od daty doręczenia zawiadomienia.
Organ odwoławczy wskazał, że W. C. nie przedłożył do daty orzekania dokumentu potwierdzającego poddanie się badaniu psychologicznemu, wobec czego organ I instancji zasadnie orzekł na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.c ustawy o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Decyzja została wydana w dniu 24 czerwca 2009r., mimo wszczęcia postępowania w dniu 9 października 2007r. Wykazany odstęp czasu pomiędzy wszczęciem postępowania a wydaniem decyzji związany był z zawieszeniem postępowania administracyjnego, z uwagi na wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie VI 995/06 Sądu Rejonowego w Sandomierzu. Wniosek ten został przez Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział III Karny w dniu 15 listopada 2007r. oddalony (sygn. akt III Ko 188/07/Wzn).
Organ odwoławczy podniósł także, że zważywszy na powód skierowania W. C. na badania psychologiczne stan faktyczny sprawy uzasadnia nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego oraz interesu społecznego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł W. C., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji.
W skardze zarzucono wydanie decyzji bez czynnego udziału strony postępowania (art. 10 kpa), brak zebrania materiału dowodowego niezbędnego dla rozpatrzenia sprawy (art. 7 i art. 77 kpa), błąd w ustaleniu stanu faktycznego, gdyż strona posiadała i posiada badania psychologiczne i poddała się badaniom zgodnie z wydanym skierowaniem.
Do skargi W. C. dołączył kserokopię "orzeczenia psychologicznego nr 160/2009" z dnia 25 maja 2009r. podpisane przez "B. S. – psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu na podstawie art. 124a ust. 9 z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 ze zm.)" oraz kserokopię świadectwa kwalifikacji z dnia 13 maja 2002r.
W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu i gdyby organy administracji realizowały obowiązek wynikający z treści art. 10 kpa miałby szansę wskazania twierdzeń i dowodów w zakresie poddania się badaniu psychologicznemu. Ponadto z uwagi na długi okres zawieszenia postępowania obowiązkiem organu I instancji było wezwanie do złożenia wyjaśnień, czy badania zostały wykonane. Organu zaniechał, zdaniem skarżącego realizacji tego obowiązku, czym naruszyły art. 7 i 77 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwanej dalej p.p.s.a. zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis ten uprawnia starostę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3. Natomiast przepis art. 120 ust. 1 pkt 2 lit. b stanowi, że badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany w drodze decyzji przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Badania te przeprowadzane są przez uprawnionego do orzekania psychologa w pracowni psychologicznej ( art. 124 ust. 3).
W sprawie niniejszej W. C. został prawomocną decyzją Komendanta Powiatowego Policji skierowany w dniu 6 sierpnia 2007r. na badania psychologiczne (Nr 143/07), na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. W decyzji tej zawarto pouczenie, że na badania należy zgłosić się w terminie 30 dni od otrzymania skierowania, a badania należy wykonać w jednostkach uprawnionych do przeprowadzenia stosownych badań. Pouczono także o przysługującym prawie wniesienia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji w terminie 14 dni od jej otrzymania, z którego to uprawnienia W. C. nie skorzystał. Skierowanie na badania skarżący otrzymał w dniu 14 sierpnia 2007r.
Bezspornym jest, że wyrokiem z dnia 22 listopada 2006r. sygn. VI W 995/06 Sąd Rejonowy w Sandomierzu w Wydziale Grodzkim uznał W. C. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 97 k.w. w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, polegającego na tym, że w dniu 13 lipca 2006r. o godz. 10.47 na w S. będąc kierowcą pojazdu marki M. o nr rej. [...] na obszarze zabudowanym, gdzie obowiązywała dopuszczalna prędkość 50 km/godz. prowadził pojazd z prędkością 81 km/godz., czym naruszył dopuszczalną prędkość o 31 km/godz. Sąd wymierzył mu grzywnę w kwocie 100zł na podstawie art. 97 k.w. Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 listopada 2007r. Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział III Karny oddalił wniosek W. C. o wznowienie postępowania w sprawie VI W 995/06.
Za czyn ten W. C. otrzymał 6 punktów karnych. Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, skierowanego do Starosty Powiatowego o sprawdzenie kwalifikacji z dnia 12 czerwca 2007r. wynika, że W. C. otrzymał jeszcze: 10 pkt za popełnienie przestępstwa drogowego w dniu 14 listopada 2005r. w D., 5 pkt za niezastosowanie się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" w S. oraz 6 pkt za spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego – kolizja drogowa w dniu 10 listopada 2006r. w K., łącznie 27 pkt. Skarżący w postępowaniu administracyjnym stwierdził, że "liczba punktów karnych na koncie winna wynosić 21", kwestionował jedynie 6 punktów nałożonych za wykroczenie, za które został ukarany wyrokiem z dnia 22 listopada 2006r.
Wyrok z dnia 22 listopada 2006r. jest prawomocny, a wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, który był podstawą do zawieszenia postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - został prawomocnie oddalony.
W. C. winien był w związku z powyższym poddać się badaniu psychologicznemu, na które został skierowany prawomocnym orzeczeniem z dnia 6 sierpnia 2007r.
Z akt sprawy wynika, że dnia 12 marca 2009r. Starosta ponownie zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, pouczając go jednocześnie, że zgodnie z art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 kpa przysługuje mu przed wydaniem decyzji prawo czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu poprzez możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również możliwości przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w Starostwie Powiatowym Wydziale Komunikacji i Transportu od poniedziałku do piątku w godz. od 8 do 15.30.
Zauważyć należy, że skarżący brał czynny udział w postępowaniu, kwestionował podjęcia z urzędu postępowania, składał zażalenie i skargę do WSA, a także kwestionował ukaranie go za wykroczenie w dniu 13 lipca 2006r.. Nie złożył jednak wyniku badania psychologicznego. Decyzja Starosty wydana została w dniu 24 czerwca 2009r. po rozpatrzeniu zgłoszonych środków odwoławczych, wyjaśnieniu że wyrok Sądu Rejonowego jest prawomocny, a wniosek o wznowienie postępowania karnego nie został uwzględniony.
W tej sytuacji nie można uznać za zasadny zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 10 kpa poprzez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa poprzez "brak zebrania materiału dowodowego niezbędnego dla rozpatrzenia sprawy" oraz błąd w ustaleniach faktycznych.
Wskazać należy, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty wydawania zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że do dnia wydania decyzji przez organ I instancji – [...] oraz przez organ II instancji – 15 wrzesień 2009r. skarżący nie przedstawił organowi orzekającemu wyniku z badania psychologicznego. W tej sytuacji organ prawidłowo orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B,C,CE - na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy.
Podnieść należy, że organ był zobligowany do wydania tej treści orzeczenia, gdyż przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit c ustawy nie ma charakteru uznaniowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżący dopiero wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego załączył do niej kserokopię Orzeczenia psychologicznego Nr 160/2009 z dnia 25 maja 2009r., wydanego przez psychologa uprawnionego do badań psychologicznych oraz kserokopię świadectwa kwalifikacji z dnia 13 maja 2002r. Orzeczenie wydane zostało w Pracowni Psychologii Pracy przy PKS w wyniku przeprowadzenia badania psychologicznego na podstawie art. 39k i art. 39m ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2003r. Nr 125, poz. 874 i Nr 176, poz. 1238). Stwierdzono w nim brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy kat. B,C,CE. Powyższe orzeczenie psychologiczne miało na uwadze stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do "wykonywania pracy na stanowisku kierowcy" (art. 39k ustawy o transporcie drogowym i § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy - Dz.U. Nr 69, poz. 622), podczas gdy skierowanie z dnia 6 sierpnia 2007r. dotyczyło badania psychologicznego mającego na celu orzeczenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do "kierowania pojazdem" (art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005r.). Odmienne są wzory orzeczeń wydanych osobom na podstawie art. 124 ust. 1 i 2 (załącznik nr 12 do rozporządzenia) i na podstawie art. 39k i 39m ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (załącznik nr 13 do rozporządzenia). Orzeczenie to jednak nie mogło być poddane ocenie przez organ orzekający w sprawie, ponieważ nie zostało przedstawione organowi. Jak już wyżej wskazano Sąd bada jedynie legalność decyzji, uwzględniając stan faktyczny, materiał dowody, którym dysponował organ w dacie orzekania.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.