II SA/Ke 66/21

II SA/Ke 66/21 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2021-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach
Beata Ziomek /przewodniczący/
Jacek Kuza /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2377/21 - Wyrok NSA z 2022-02-24
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 162 par. 1 pkt 1, art. 75 par. 1, art. 77 par. 4,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 66 pkt 1, art. 81c ust. 2,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. i S.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej oddala skargę.
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. G. i S. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z 17 października 2019 r., którą stwierdzono wygaśnięcie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z 26 maja 1999 r. nakazującej K. T. i M. T. wykonanie do 30 sierpnia 1999 r. następujących przeróbek budynku mieszkalnego przy ul. [...] mających na celu doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu:
1. Usunąć z istniejących przewodów kominowych we wspólnej ścianie grubości 38 cm piony kanalizacyjne i wodociągowe oraz usunąć odgałęzienia boczne przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych znajdujących się w ścianie wspólnej.
2. Istniejące przewody kominowe wykonane niezgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę należy wypełnić materiałem tłumiącym hałas lub zabetonować na całej wysokości (łącznie z kondygnacją piwnic). Betonowanie należy wykonać odcinkami o wysokości nie większej niż 1,5 m poprzez otwory boczne wykute w ścianach przewodów, poszczególne odcinki należy betonować w odstępach jednodniowych, wystający ponad dach istniejący komin należy zlikwidować.
3. Wykonać ścianę budynku od strony granicy z działką A. i J. G. jako samodzielną ścianę graniczną tak, jak to przewidywało wydane pozwolenie na budowę z 22 stycznia 1993 r., tj. w części muru bez przewodów grubości co najmniej 25 cm oraz w części muru z przewodami kominowymi grubości co najmniej 38 cm licząc od istniejącej osi ściany wspólnej pomiędzy budynkami nr [...], tej, która pokrywa się z granicą pomiędzy działkami, ścianę należy wykonać na całej wysokości budynku w następujący sposób: na odcinkach, gdzie obecnie grubość istniejącej wspólnej ściany wynosi 25cm należy domurować warstwę z cegły pełnej grubości 12cm od strony budynku Państwa T., natomiast w pozostałej części, tj. na odcinku, gdzie obecnie występują przewody kominowe, po likwidacji (zabetonowaniu) tych przewodów należy wykonać poza licem istniejącej ściany odrębny mur grubości 38cm z kanałami rozmieszczonymi tak. jak w projekcie technicznym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę z 22 stycznia 1993 r. Dopuszcza się rozwiązanie alternatywne polegające na wymurowaniu na tym odcinku poza licem istniejącej ściany odrębnego trzonu wentylacyjno - spalinowego z pustaków wentylacyjnych i spalinowych obudowanych cegłą grubości 6,5cm o ilości przewodów zgodnie z w/w projektem technicznym, zakończonych kominem wyprowadzonym ponad dach budynku.
4. Ruraż instalacji wodociągowo - kanalizacyjnej, tj. piony wodociągowe i kanalizacyjne wraz z rozgałęzieniami bocznymi należy umieścić poza licem pogrubionej ściany lub ze względów estetycznych w bruzdach (ale nie w kanałach) tak, aby w miejscu bruzdy pozostała grubości muru 25cm licząc do linii rozgraniczającej zbliźniaczone budynki, tj. osi obecnej ściany wspólnej.
5. Dokonać izolacji rurażu wodociągowo - kanalizacyjnego, tj. pionów wodociągowych i kanalizacyjnych wraz z odgałęzieniami bocznymi materiałem dźwiękochłonnym w celu zapobieżenia powstawaniu i rozchodzeniu się hałasów, w części dotyczącej:
pkt 1 tej decyzji, to jest usunięcia z istniejących przewodów kominowych we wspólnej ścianie grubości 38cm pionów kanalizacyjnych i wodociągowych oraz usunięcia odgałęzień bocznych przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych znajdujących się w ścianie wspólnej,
pkt 3 tej decyzji, w zakresie wykonania ściany budynku od strony granicy z działką Państwa G., jako samodzielnej ściany granicznej tak, jak to przewidywało wydane pozwolenie na budowę z 22 stycznia 1993 r., tj. w części muru bez przewodów grubości co najmniej 25 cm oraz w części muru z przewodami kominowymi grubości co najmniej 38cm licząc od istniejącej osi ściany wspólnej pomiędzy budynkami nr [...] i 73, tej, która pokrywa się z granicą pomiędzy działkami, ścianę należy wykonać na całej wysokości budynku w następujący sposób: na odcinkach, gdzie obecnie grubość istniejącej wspólnej ściany wynosi 25 cm należy domurować warstwę z cegły pełnej grubości 12cm od strony budynku Państwa T.,
z uwagi na to, że wykonanie obowiązków określonych w pkt 1 i 3 ww. decyzji stało się w obecnym stanie faktycznym bezprzedmiotowe, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji leży w interesie społecznym, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na podstawie dwóch odrębnych decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych w 1993 r. inwestorzy K. i M. T. oraz A. i J. G. rozbudowali budynki mieszkalne na działkach przy ul. [...] i [...] w ten sposób, że budynki zostały zbliźniaczone w granicy działek. Projekt na rozbudowę przewidywał odrębne ściany szczytowe dla każdego z budynków stykające się w granicy działek. Faktycznie inwestorzy zrealizowali tylko jedną ścianę dla obydwu budynków. W ścianie tej istnieją przewody kominowe w liczbie 14 sztuk obsługujące budynek Państwa T. , a ściana posiada na odcinkach bez kanałów kominowych grubość 25 cm zaś na odcinku, w którym istnieją przewody kominowe, grubość ściany wynosi 38 cm.
Decyzją z 26 maja 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] nakazał K. T. i M. T. wykonać w do 30 sierpnia 1999 r. przeróbki mające na celu doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu. W 2003 r. organ I instancji powziął informację, że istniejąca ściana rozdzielająca budynki znajduje się w całości na gruncie państwa G. .
Niewykonywanie decyzji z 26 maja 1999 r. poskutkowało wszczęciem przez PINB dla Miasta [...] postępowania egzekucyjnego i wykonaniem w 2009 r. określonych robót przez samych zobowiązanych, co następnie poskutkowało uznaniem przez ten organ, że decyzja z 26 maja 1999 r. została wykonana w całości.
A. i J. G. oraz S. G. wystąpili do organu I instancji z wnioskiem z 4 lutego 2011 r. żądając wykonania decyzji z 26 maja 1999 r. ściśle z jej treścią. PINB dla Miasta [...] postanowieniem z 22 kwietnia 2011 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy 13 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 3 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 509/11 oddalił skargę na postanowienie z 13 czerwca 2011 r. Z kolei NSA wyrokiem z 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1/12 uchylił wyrok z 3 października 2011 r. i uchylił postanowienie 13 czerwca 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie doprowadzenia do wykonania decyzji z 26 maja 1999 r., ściśle z treścią oraz zgodnie z literalnym brzmieniem sentencji tej decyzji, po czym wydał decyzję z 12 grudnia 2013 r. odmawiającą wydania decyzji w sprawie doprowadzenia do wykonania decyzji z 26 maja 1999 r. Została ona utrzymana w mocy decyzją z 17 lutego 2014 r. WSA w Kielcach wyrokiem z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 328/14 uchylił decyzję z 17 lutego 2014 r. oraz decyzję organu I instancji. NSA wyrokiem z 30 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 3218/14 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] wszczął postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania niewykonanych dotychczas obowiązków wynikających z decyzji z 26 maja 1999 r. W toku postępowania egzekucyjnego WSA w Kielcach wyrokiem z 20 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 272/17 uchylił postanowienie [...] w Kielcach z 9 marca 2017 r. oraz postanowienie organu I instancji z 19 stycznia 2017 r. W wyżej wskazanym wyroku Sąd wskazał, że sądy administracyjne, nie uczyniły przedmiotem swoich rozważań i oceny prawnomaterialnej okoliczności zmiany stanu własności i przebiegu granicy pomiędzy działkami, na których usytuowane są sporne budynki i nie dokonywały ustalenia, kto jest właścicielem ściany szczytowej budynku. Ponadto organ I instancji uzyskał zgodę właścicieli budynku przy ul. G. [...] na wykonanie decyzji. Jednak prowadzone dalej postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do wykonania reszty obowiązków wynikających z decyzji z 26 maja 1999 r.
Pismem z 16 kwietnia 2019 r. organ I instancji zawiadomił strony, że z urzędu zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 26 maja 1999 r., a następnie wydał decyzję, będącą przedmiot niniejszego postępowania odwoławczego, którą stwierdził wygaśnięcie decyzji z 26 maja 1999 r. w części dotyczącej punktów 1 i 3.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że decyzja wydana na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa jest decyzją wydaną w nowej sprawie. W orzecznictwie przyjęto, że postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji dotyczą takich decyzji, które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe. Przy czym wskazuje się (komentarz do Kpa autorstwa: Klonowski Kamil, Knysiak-Sudyka HA. (red.) i inni, dostępny w LEX Polonica), że stan bezprzedmiotowości może wystąpić między innymi w wyniku zmiany w stanie faktycznym, który był przesłanką wydania decyzji.
Z akt sprawy wynika, że długo po wydaniu decyzji organu I instancji z 26 maja 1999 r. doszło do przekształcenia rzeczy, której dotyczyła ta decyzja, czyli doszło do zmiany w stanie faktycznym, który był przesłanką wydania decyzji, ponieważ w budynku przy ul. G. 73 wykonane zostały w 2009 r. roboty budowlane. Przy czym w kwestii nakazów związanych z grubością ściany oddzielającej budynek przy ul. G. [...] i 73 wyróżnić należy na II i III kondygnacji odcinek ściany posiadający grubość 38 cm i zawierający kanały kominowe oraz odcinek ściany grubości 25 cm. W myśl nakazów decyzji z 26 maja 1999 r. odcinek ściany na II i III kondygnacji posiadający grubość 38 cm miał być pogrubiony o 38 cm, gdyż w nowo wykonanym murze grubości 38 cm miały zostać wykonane nowe kanały kominowe. Jednak dla nakazu dotyczącego tego odcinka ściany istniało przewidziane w decyzji z 26 maja 1999 r. rozwiązanie wariantowe, sprowadzające się do tego, że ściana na tym odcinku w ogóle nie miała być pogrubiana, miała pozostać ściana o grubości 38 cm, a kanały kominowe miały być wykonane w odrębnym trzonie wentylacyjno - spalinowym. Jak wskazano w opisie postępowania, w 2009 r. wykonany został wariant polegający na wykonaniu odrębnego trzonu wentylacyjno - spalinowego usytuowanego w odległości 74 cm od ściany pomiędzy budynkami. Tym samym decyzja z 26 maja 1999 r. w stosunku do odcinka ściany na II i III kondygnacji posiadającego grubość 38 cm została wykonana i tego nakazu nie dotyczy wygaśnięcie.
Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji z 26 maja 1999 r. z powodu zmian w stanie obiektu. W postępowaniu tym zamierzał ustalić wpływ wykonanych robót na aktualny stan obiektu, w tym na kwestię przenikania hałasu do budynku przy ul G. [...] przez ścianę. Organ I instancji podjął próbę uzyskania dowodu w postaci badań hałasu przeprowadzonych przez uprawnioną do tego jednostkę, jednak właściciele budynku przy G. [...] , nie zgodzili się na badania. Z tej przyczyny organ I instancji dokonał samodzielnej analizy literatury specjalistycznej i ustalił, że dla ściany grubości 25 cm z wykonanym obłożeniem wełną mineralną grubości 5 cm i płytami gipsowo kartonowymi wskaźnik izolacyjności akustycznej (RAI) wynosi w granicach 59-62 dB. Jednocześnie wskazał na wymogi normy PN-B-02151-3:1999 określające, że minimalna wartość wskaźnika izolacyjności akustycznej (RAI) dla ścian oddzielających lokale mieszkalne w budynkach jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej lub szeregowej winna wynosić 52-55 dB.
Wojewódzki Inspektor zgodził się z wnioskiem organu I instancji, że istniejąca obecnie ściana grubości 25 cm z wykonanym obłożeniem wełną mineralną i płytami gipsowo kartonowymi posiada większą izolacyjność akustyczną, niż wymogi normy z 1999 r. W konsekwencji zgodził się również z wnioskiem, że po wydaniu decyzji z 26 maja 1999 r. doszło do takiej zmiany w budynku, którego decyzja dotyczyła, że nie można już zarzucić niewystarczającej izolacyjności akustycznej ściany pomiędzy budynkami na odcinku o grubości 25 cm, pogrubionej obłożeniem wełną mineralną i płytami gipsowo-kartonowymi i dlatego decyzja ta jest w części dotyczącej nakazu pogrubienia tej ściany cegłą pełną grubości 12 cm bezprzedmiotowa.
Ponadto organ I instancji wskazał, że skoro decyzja z 26 maja 1999 r. stała się w obecnym stanie faktycznym w części niewykonanych dotychczas robót bezprzedmiotowa, to interes społeczny jednoznacznie wskazuje na potrzebę stwierdzenia jej wygaśnięcia. Teza taka znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie wskazuje się (wyrok NSA z 9 marca 2010 r., II OSK 485/09), że wygaszenie decyzji, która stała się bezprzedmiotowa, leży w szeroko pojętym interesie społecznym. Porządkuje bowiem sytuację prawną przez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która przestała istnieć i przez to nie nadaje się do wykonania.
Zdaniem organu odwoławczego, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z 25 maja 1999 r. leży w interesie stron postępowania. Organ zaznaczył, że sporne budynki wybudowane zostały na początku lat siedemdziesiątych jako wolnostojące budynki pośrodku działek. Następnie w 1993 r. wykonana została dobudowa łącząca te budynki. Pod dobudowaną częścią rozpoczął się proces osiadania gruntu, który niewątpliwie wywołał naprężenia na styku dobudowy i starych budynków, gdyż grunt pod starymi budynkami nie podległ już intensywnemu procesowi osiadania. W skardze z 17 marca 2014 r. A. i J. G. oraz S. G. poinformowali, że następuje oddzielanie się dobudowanej części od starego budynku, pisząc przy tym o występujących na styku pęknięciach. Organ II instancji wskazał, że w chwili obecnej wykonanie likwidacji lekkiej ścianki z wełny mineralnej i płyt gipskartonowych na ruszcie metalowym i w to miejsce domurowanie ciężkiej ściany z cegły pełnej grubości 12 cm do ściany grubości 25 cm z zwiększyłoby znacznie ciężar części dobudowanej, a więc zwiększyłoby osiadanie, co z kolei zwiększyłoby tendencje do pojawiania się pęknięć na styku starego budynku i dobudowy.
Inspektor Wojewódzki także podkreślił, że według stanu istniejącego w chwili obecnej, nowa instalacja wodociągowa i kanalizacyjna wykonana zgodnie z decyzją z 26 maja 1999 r. i zgodnie z tą decyzją zaizolowana, przejęła całkowicie funkcję starej instalacji. W punkcie 1 tej decyzji nakazano usunąć z istniejących przewodów kominowych we wspólnej ścianie grubości 38 cm piony kanalizacyjne i wodociągowe oraz usunąć odgałęzienia boczne przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych znajdujących się w ścianie wspólnej. Stare przewody wodociągowo - kanalizacyjne nie zostały w całości usunięte ze ściany, usunięta została jedynie ich część. Jednak stare przewody wodociągowo kanalizacyjne są wyłączone z pracy w sposób trwały, wstrzyknięta została pianka rozprężna w podejścia tej instalacji, co w sposób trwały uniemożliwia w przyszłości jej przywrócenie do użytku. Ponadto fakt istnienia nowej instalacji wyklucza dążenie do przywracania do użytku starej instalacji.
Reasumując organ II instancji ocenił, że wykonywanie punktu 1 decyzji jest w zaistniałych warunkach bezprzedmiotowe. Dodał, że ewentualna czynność rozkuwania ściany w celu usuwania starych przewodów, mogłaby wywołać pęknięcia także na części ściany od strony budynku Państwa G. . Zatem stan, w którym następuje rezygnacja z wykonywania rozkuwania ściany w celu usuwania starych nieczynnych przewodów wodociągowo - kanalizacyjnych leży w interesie wszystkich stron, gdyż zabezpiecza ścianę pomiędzy budynkami przed niepotrzebnym osłabianiem. Organ również zaznaczył, że po wydaniu decyzji z 26 maja 1999 r. doszło do jeszcze jednej zmiany stanu faktycznego - zmienił się przebieg granicy i Państwo T. w myśl decyzji z 26 maja 1999 r. musieliby wykonywać roboty na gruncie nie stanowiącym ich własności, co jest kolejną przyczyna uzasadniająca wygaśnięcie decyzji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy podał, że kwestia wypełnienia przewodów kominowych nie jest przedmiotem niniejszej decyzji. Nawiązując jednak do treści pisma procesowego, w którym wskazano, że od strony budynku A. G. i S. a G. częściowo kanały są odkryte i instalacje są widoczne oraz, że część kanałów jest odkryta "są widoczne puste kanały, zaś z innych kanałów można wybrać ręką śmieci styropianowe", organ przypomniał, że podczas oględzin przeprowadzonych 6 lipcu 2009 r. od strony budynku państwa T. dokonano badawczego odkucia otworów - w piwnicy trzy otwory, na piętrze dwa otwory stwierdzając, że przewody wypełnione były wówczas pokruszonymi kawałkami styropianu. Natomiast gdy w dniu tym organ I instancji dokonywał oględzin ściany od strony budynku Państwa G. zastał tam już wykute przez nich cztery otwory, a w otworach tych nie było styropianu, natomiast według oświadczenia Państwa G. w trzech przewodach nie było żadnego wypełnienia, a z przewodu w garażu "wysypało się wiaderko suchego styropianu", co mogło oznaczać, że styropian został poprzez rozkuwanie ścian i kanałów usunięty. Zatem istnienie otworów od strony budynku przy ul. G. [...] prowadzących do niektórych kanałów wentylacyjnych powoduje, że nie można zarzucić właścicielom budynku przy ul. G. 73 niewykonania w tym zakresie obowiązku. Może to natomiast prowadzić do wniosku o celowym opróżnianiu zapełnionych kanałów w ścianie pomiędzy budynkami, ale dokonanej już przez właścicieli tej ściany.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, A. G. i S. G. zarzucili naruszenie:
art. 162 § 1 kpa poprzez błędne zastosowanie i stwierdzenie, że decyzja z 26 maja 1999 r. w części niewykonanych dotychczas robót stała się bezprzedmiotowa, pomimo że stan faktyczny i prawny sprawy nie uzasadnia takiej konkluzji;
art. 7, 77 i 80 kpa poprzez akceptację przez organ II instancji stwierdzenia przez organ I instancji, że roboty budowlane wykonane dotychczas przez zobowiązanych w sposób wystarczający realizują cel określony w decyzji z 26 maja 1999 r., w sytuacji gdy zobowiązani nie wykonali obowiązków wymienionych w treści tej decyzji;
art. 7, 77 i 80 kpa poprzez akceptację przez organ II instancji stwierdzenia organu I instancji, że "wykonane przez zobowiązanych roboty budowlane doprowadziły obiekt do stanu zgodnego z prawem, usunięto bowiem przyczyny drgań i hałasu powodowanych pracą urządzeń wodnokanalizacyjnych, a prawidłowość ich wykonania potwierdziły oględziny dokonane przez inspektorów nadzoru budowlanego oraz oceny i opinii rzeczoznawców budowlanych", pomimo że, analiza materiału dowodowego nie uzasadnia wysnucia takich wniosków;
- art. 7, 77 i 80 kpa poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji stanowiska organu I instancji, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie egzekucji obowiązku wykonania robót budowlanych zgodnie z treścią decyzji z 26 maja 1999 r. stanowi niepotrzebną ingerencję w konstrukcję ściany wspólnej między budynkami, pomimo nieprzeprowadzenia przez organ I instancji czynności (w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego) służących ustaleniu czy wykonanie obowiązków określonych decyzją z 26 maja 1999 r. niesie za sobą niebezpieczeństwo katastrofy budowlanej;
art. 7, 77 i 80 kpa poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji stanowiska organu I instancji, że "wykonane przez zobowiązanych roboty budowlane doprowadziły obiekt do stanu zgodnego z prawem", pomimo nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia czy wykonane przez zobowiązanych roboty budowlane doprowadziły do zrealizowania celu określonego decyzją z 26 maja 1999 r.;
art. 7, 77 i 80 kpa poprzez pominięcie przez organ II instancji treści płynących z wyroków NSA z 25 kwietnia 2013 roku (sygn. akt. I OSK 1/12), z 30 grudnia 2015 r. (sygn. akt. II OSK 3218/14), a także z decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 grudnia 2016 r., pomimo że z treści tych dokumentów wprost wynika, że roboty budowlane powinny zostać wykonane zgodnie z treścią decyzji z 26 maja 1999 r., a nie w sposób świadczący o osiągnięciu jej efektów końcowych;
art. 7, 77 i 80 kpa poprzez stwierdzenie przez organ II instancji, że wyroki NSA z 25 kwietnia 2013 r. i 30 grudnia 2015 r. zapadły w sprawie postępowania egzekucyjnego od pozostającej w obrocie prawnym decyzji, natomiast postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji jest nowym postępowaniem, a opisane powyżej okoliczności panujące obecnie w niniejszej sprawie uzasadniają wygaśnięcie decyzji w określonej części, pomimo że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie od 2009 r.
Wobec powyższego skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji; dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżących na okoliczność niewykonania przez zobowiązanych decyzji z 26 maja 1999 roku zgodnie z literalnym jej brzmieniem, braku interesu społecznego w wygaśnięciu ww. decyzji oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów.
W uzasadnieniu skargi jej autorzy podnieśli, że zobowiązani nie wykonali obowiązków określonych w decyzji z 26 maja 1999 r. i tym samym nie zrealizowali celu określonego w tej decyzji. W żadnym stopniu nie można uznać, że wykonanie innych czynności niż określone w tej decyzji doprowadziło do realizacji celu decyzji.
Skarżący zarzucili, że organy obu instancji pominęły treść wyroków NSA: II OSK 1/12 i II OSK 3218/14 oraz decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 grudnia 2016 r. Zaznaczyli, że organ II instancji skonstatował, że wyroki te "zapadły w sprawie postępowania egzekucyjnego od pozostającej w obrocie prawnym decyzji, natomiast postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji jest nowym postępowaniem, a opisane powyżej okoliczności panujące obecnie w niniejszej sprawie uzasadniają wygaśnięcie decyzji z dnia 25.05. 1999 r. w określonej części..". Wniosek taki został wysnuty, pomimo że stan faktyczny niniejszej sprawy nie uległ zmianie od 2009 r. (w tym roku została bowiem wykonana instalacja w ścianie szczytowej konstrukcyjnej budynku nr [...] na 14 kanałach kominowych niezabetonowanych, a wiec w sposób niezgodny z treścią decyzji z 26 maja 1999 r. oraz z przepisami prawa budowlanego). Tożsamy stan faktyczny widniał zatem u podstaw wydania wyroków NSA z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt. II OSK 1/12 oraz z 30 grudnia 2015 r., sygn. akt. II OSK 3218/14 (w treści tych wyroków wprost wskazano, że przeróbki budynku mieszkalnego przy ul. G. 73 powinny być bezwzględnie wykonane ściśle z treścią oraz zgodnie z dosłownym, literalnym brzmieniem pięciu punktów decyzji z 26 maja 1999 r.).
Ponadto, organ I instancji (co w pełni zaaprobował organ II instancji) nie przeprowadził czynności służących ustaleniu czy wykonanie obowiązków określonych decyzją z 26 maja 1999 r. niesie za sobą niebezpieczeństwo katastrofy budowlanej. Organ I instancji ograniczył się jedynie do gołosłownego stwierdzenia, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie egzekucji obowiązku wykonania robót budowlanych zgodnie z treścią decyzji z 26 maja 1999 r. stanowi niepotrzebną ingerencję w konstrukcję ściany wspólnej między budynkami.
Ponadto zdaniem skarżących w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób stwierdzić, że decyzja z 26 maja 1999 r. winna podlegać wygaśnięciu. Nie stała się ona bowiem bezprzedmiotowa, zaś stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji nie leży w interesie społecznym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z 5 kwietnia 2021 r. skarżący w całości podtrzymali wniesioną skargę. Dodali, że organ wydając zaskarżoną decyzję skupił się jedynie na interesie uczestników i utożsamił ich interes z interesem społecznym, czym naruszył interes skarżących. Stwierdzili także, że organ przed wydaniem decyzji nie przesłuchał stron, a także nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego celem ustalenia, czy faktycznie cele decyzji z 1999 r. zostały osiągnięte. Dalej podnieśli, że piony i instalacje, do których usunięcia zostali zobowiązanie Państwo T. nie zostały usunięte. Za wykonanie nakazów nie można uznać zaślepienia tych instalacji, gdyż zaślepioną instalację można łatwo przywrócić do użytku. Ponadto organ zrezygnował z weryfikacji, czy doszło do pogrubienia ściany za pomocą cegły na całej jej wysokości. W decyzji z 1999 r. wskazano z jakich materiałów ma być wykonane pogrubienie. Pomijając kwestie akustyczne takie działanie miało na celu wzmocnienie konstrukcji budynku w miejscu gdzie pierwotnie miały powstać dwie przylegające do siebie murowane ściany. Za niezgodne z pierwotną decyzją skarżący uznali też umieszczenie instalacji wodociągowo–kanalizacyjnej na wszystkich kondygnacjach budynku w nośnej ścianie szczytowej bez zwiększenia jej grubości.
Uczestnik postępowania M. T. w piśmie procesowym z 21 kwietnia 2021 r. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że organy obu instancji ustaliły prawidłowo stan faktyczny i zastosowały właściwe przepisy prawa.
Uczestnicy postępowania M. T. i K. T. w piśmie procesowym z 10 maja 2021 r. wnieśli o oddalenie skargi. Wskazali, że wygaśnięcie decyzji z 26 maja 1999 r. dotyczy punktów 1 i 3, które zostały wykonane zamiennie, o czym pisze PINB w decyzji z 17 października 2019 r. Dodali, że w spornej ścianie kanały spalinowe i wentylacyjne zostały wypełnione materiałem tłumiącym hałas, a decyzja z 26 maja 1999 r. nie nakazywała, aby wykonać przerwy dylatacyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021.137 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 2019.2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 grudnia 2019 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] r. - nie naruszają prawa.
Na wstępie należy podkreślić, iż stwierdzenie wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jest rozstrzygnięciem wydawanym "w nowej sprawie" dotyczącym bezprzedmiotowości innej decyzji. W świetle wspomnianego przepisu organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. W przypadku zaś, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, do stwierdzenia jej wygaśnięcia, należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony.
Przedmiotem zaskarżonego stwierdzenia wygaśnięcia, była wydana na podstawie art. 66 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca wykonanie szczegółowo opisanych w tej decyzji przeróbek budynku mieszkalnego, mających na celu doprowadzenie go do odpowiedniego stanu. Należy przy tym - w kontekście części zarzutów formułowanych w toku postępowania przez skarżących - zauważyć, że zaskarżone w niniejszej sprawie stwierdzenie wygaśnięcia, nie dotyczyło całości decyzji PINB dla Miasta [...] z 26 maja 1999 r., ale tylko jej części dotyczącej dwóch z pięciu punktów opisujących nakazane przeróbki (tj. punktu 1 i 3), a nadto odnośnie przeróbek opisanych w punkcie 3 tej decyzji, tylko w zakresie jednego z dwóch alternatywnych rozwiązań przewidzianych w tym punkcie, ponieważ drugie z tych rozwiązań, zostało w ocenie organów zrealizowane. Oznacza to, że podnoszone przez skarżących kwestie dotyczące domniemanego niewykonania innych przeróbek niż wymienione w zaskarżonych decyzjach, w szczególności dotyczących umiejscowienia rurażu instalacji wodociągowo-kanalizacyjnej (pkt 4 decyzji z 26 maja 1999 r.), izolacji tego rurażu w celu zapobieżenia powstawania i rozchodzenia się hałasów (pkt 5) oraz wypełnienia istniejących przewodów kominowych materiałem tłumiącym hałas na całej wysokości łącznie z kondygnacją piwnic (punkt 2), zamiast ich zabetonowania – znajdowały się całkowicie poza zakresem zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji i niniejszej sprawy. Wszelkie więc zarzuty i wywody dotyczące tych kwestii były w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe, a odnoszenie się do nich w sposób inny, niż przedstawiony wyżej, było zbędne.
Odnosząc się natomiast do rzeczywistego zakresu sprawy należy wyjaśnić, że obowiązkiem organów administracji było wykazanie, że decyzja z 26 maja 1999 r. stała się bezprzedmiotowa.
Zagadnienie bezprzedmiotowości decyzji wiąże się z istnieniem stosunku administracyjnoprawnego, a więc z istnieniem jego przedmiotu, podmiotów oraz obowiązków i uprawnień stron. Bezprzedmiotowość wynika z "ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej" z powodu utraty bytu prawnego przez jego podmiot, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonywanie decyzji czy też zmiany w stanie prawnym, o ile powoduje on taki skutek (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz s. 765).
W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że bezprzedmiotowość decyzji oznacza jej nierealność z punktu widzenia możliwości osiągnięcia celu i wiąże się ze zmianą stanu faktycznego. Decyzja administracyjna jest bowiem narzędziem realizowania zadań nałożonych przez prawo na organy administracyjne (vide: wyrok NSA w W-wie z dnia 9 listopada 2001 r. sygn. akt I SA 861/00, LEX nr 81751).
[...] w K. stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż wykonanie obowiązków określonych w pkt 1 i 3 decyzji PINB dla Miasta [...] z dnia 26 maja 1999 r. stało się w obecnym stanie faktycznym bezprzedmiotowe, ponieważ długo po wydaniu decyzji z 26 maja 1999 r. doszło do zmiany stanu faktycznego, który był przesłanką wydania tamtej decyzji, ponieważ w przedmiotowym budynku wykonane zostały w 2009 r. istotne roboty budowlane.
W szczególności w ramach przeróbek nakazanych w punkcie 1 decyzji z 26 maja 1999 r., zamiast usunięcia w całości z istniejących przewodów kominowych we wspólnej (jak się wówczas wydawało, o czym będzie jeszcze niżej mowa) ścianie grubości 38 cm pionów kanalizacyjnych i wodociągowych oraz odgałęzień bocznych przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych znajdujących się w tej ścianie wspólnej, usunięto jedynie część tych przewodów, a pozostałości są wyłączone z pracy w sposób trwały i uniemożliwiający przywrócenie ich do użytkowania w przyszłości, ponieważ w podejściu do instalacji wstrzyknięta została pianka rozprężna. Ponadto organ zwrócił uwagę, że w miejsce tej starej, wyłączonej z użytkowania instalacji, została zgodnie z decyzją z 26 maja 1999 r. wykonana i zaizolowana nowa instalacja, która całkowicie przejęła funkcję starej. W ocenie organu, z którą należy się zgodzić, dodatkowo wyklucza to dążenie kogokolwiek do przywracania do użytku starej instalacji.
W ramach przeróbek nakazanych w punkcie 3 decyzji z 26 maja 1999 r., zrealizowany został wariant alternatywny polegający na wykonaniu odrębnego trzonu wentylacyjno-spalinowego usytuowanego w odległości 74 cm od ściany pomiędzy budynkami. W ten sposób, w ocenie organu, decyzja z 26 maja 1999 r. w stosunku do odcinka ściany na II i III kondygnacji posiadającego grubość 38 cm została wykonana i tego nakazu nie dotyczy wygaśnięcie decyzji z 26 maja 1999 r. Natomiast na odcinku ściany na II i III kondygnacji posiadającym grubość 25 cm, który miał być pogrubiony przez domurowanie warstwy z cegły pełnej grubości 12 cm od strony budynku T. , wykonane zostało obłożenie całej powierzchni ściany warstwą wełny mineralnej na stelażu, wykończone płytami gipsowo-kartonowymi.
W przedstawionych okolicznościach faktycznych, które zostały, zdaniem Sądu, prawidłowo ustalone, z powyższym stanowiskiem organu należy się zgodzić.
Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. z natury rzeczy dotyczy takich decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych ich wykonanie stało się bezprzedmiotowe, albo decyzji, które są w trakcie wykonywania lub są wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe. Jak to trafnie wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych, decyzja administracyjna wiąże tak długo, jak długo istnieją przesłanki faktyczne, w oparciu o które została wydana. Kiedy natomiast powstaną nowe przesłanki faktyczne, które czynią poprzednią decyzją nieodpowiadającą rzeczywistości, przestaje istnieć stosunek prawny w postaci skonkretyzowanej w tej decyzji i sama decyzja staje się bezprzedmiotowa wraz ze zmianą tych okoliczności, na których uregulowanie była skierowana (por. wyrok WSA w Warszawie z 1 grudnia 2010 r., II SA/Wa 1437/10). W sytuacji, gdy ustaje byt prawny jednego z elementów stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji, z powodu zmiany przedmiotu rozstrzygnięcia, można przyjąć, że wygaszenie takiej decyzji, która niewątpliwie stała się bezprzedmiotowa, leży w szeroko pojętym interesie społecznym. Porządkuje bowiem sytuację prawną przez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która przestała istnieć i przez to nie nadaje się do wykonania (wyrok NSA z 9 marca 2010 r., II OSK 485/09).
Spośród dwóch obowiązków nałożonych decyzją z 26 maja 1999 r. będących rzeczywistym przedmiotem zaskarżonej decyzji, obowiązek wskazany w punkcie 3 tamtej decyzji został wykonany zgodnie z jego brzmieniem, przy czym – jak o tym wyżej wspomniano – dotyczy to dopuszczonego w tamtej decyzji "rozwiązania alternatywnego polegającego na wymurowaniu na tym (tj. opisanym w pierwszej części tego punktu) odcinku poza licem istniejącej ściany odrębnego trzonu wentylacyjno-spalinowego z pustaków wentylacyjnych i spalinowych obudowanych cegłą grubości 6,5 cm o ilości przewodów zgodnie z w/w projektem technicznym, zakończonych kominem wyprowadzonym ponad dach budynku". Skoro tak, to dokonywanie alternatywnie przewidzianych w tym punkcie przeróbek zmierzających do realizacji tego samego celu, stało się w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Jeżeli jednak, zdaniem skarżących, zastosowane rozwiązanie alternatywne celu tego nie realizowało, to powinni oni byli zaskarżyć decyzję z 26 maja 1999 r. domagając się uchylenia tamtej decyzji w części dopuszczającej wspomniane alternatywne rozwiązanie. Skoro tego nie zrobili, a tamta decyzja stała się ostateczna, to dokonany przez inwestorów wybór jednego z dopuszczonych rozwiązań, musi być uznany za dopuszczalny.
Odnośnie drugiego z obowiązków nałożonych decyzją z 26 maja 1999 r. będących rzeczywistym przedmiotem zaskarżonej decyzji, tj. obowiązku, o jakim mowa w jej punkcie 1, należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że nie został on wykonany w całości. W szczególności nie doszło do usunięcia w całości ze ściany starych przewodów wodociągowo-kanalizacyjnych. Oceniając jednak zakres wykonanych robót budowlanych, t.j. fakt trwałego wyłączenia tych przewodów z możliwości użytkowania poprzez wstrzyknięcie do nich pianki rozprężnej, a także wykonania całkowicie nowej instalacji wodociągowej i kanalizacyjnej, zaizolowanej zgodnie z decyzją z 26 maja 1999 r., nie może być, również zdaniem Sądu, wątpliwości co do tego, że cel tej przeróbki został osiągnięty, a wywody skarżących dotyczące teoretycznej możliwości ponownego uruchomienia tej starej instalacji, pozbawione są racjonalnych podstaw. Jak to bowiem trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, istnienie nowej instalacji wyklucza racjonalność dążenia kogokolwiek do przywracania do użytku starej instalacji. Jest to również prawnie niedopuszczalne, skoro w toku postępowania, w wyniku rozgraniczenia dokonanego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Kielcach z 19 września 2003 r., sygn. akt VII Ns 807/02 pomiędzy nieruchomością małżonków G. , a nieruchomością małżonków T. okazało się, że ściana, w której znajdują się pozostałości starej instalacji, stoi obecnie w całości na gruncie skarżących. Dokonanie więc w niej jakichkolwiek robót budowlanych będzie wymagało zgody skarżących. Czyni to wskazywane przez skarżących ryzyko przywrócenia starej instalacji do użytku - iluzorycznym.
Ma rację organ odwoławczy wywodząc, że głównym motywem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego w 1999 r. i zakończonego wydaniem decyzji z 26 maja 1999 r., była kwestia przenikania hałasu przez ścianę do budynku skarżących. O takim celu tamtej decyzji świadczy jej uzasadnienie, a nawet wprost rozstrzygnięcie zamieszczone w jej piątym punkcie. Nałożono bowiem w nim obowiązek "dokonania izolacji rurażu wodociągowo-kanalizacyjnego wraz z odgałęzieniami bocznymi materiałem dźwiękochłonnym w celu zapobieżenia powstawaniu i rozchodzeniu się hałasu. Wskazanego natomiast w piśmie pełnomocnika skarżących z 5 kwietnia 2021 r. celu decyzji z 1999 r., tj. wzmocnienia konstrukcji budynku w miejscu, w którym zgodnie z pierwotnym projektem powinny istnieć dwie, przylegające do siebie murowane ściany - nie da się wyczytać ani z sentencji, ani z uzasadnienia tamtej decyzji.
Biorąc pod uwagę rzeczywisty i wynikający z przebiegu postępowania cel decyzji z 26 maja 1999 r., należy zgodzić się z organem, że został on w całości zrealizowany. Po wydaniu tamtej decyzji bowiem, doszło do takich zmian w przedmiotowym budynku, że nie można zarzucić braku wystarczającej izolacyjności akustycznej ściany pomiędzy budynkami stron. O wystarczającej izolacyjności świadczy charakterystyczne zachowanie się skarżących w toku postępowania, którzy nie wyrazili zgody na podjętą przez organ I instancji próbę wykonania pomiarów hałasu w ich budynku położonym w K. przy ulicy G. [...] celem stwierdzenia poziomu hałasu po wykonanych przeróbkach (pismo Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Kielcach, notatka urzędowa z 28 czerwca 2019 r. - k. I-13 i I-14, tom X akt administracyjnych organu I instancji). Gdyby normy hałasu rzeczywiście były w mieszkaniu skarżących przekroczone, nie powinni oni mieć wątpliwości ani obaw w przeprowadzeniu dowodu, który ich twierdzenia mógł wykazać. Sprzeciwiając się jego przeprowadzeniu bez racjonalnego powodu dali podstawy do tezy, że celem ich działań w toku postępowania nie była ochrona tych interesów, które legły u podstaw decyzji PINB w K. z 26 maja 1999 r. Taka okoliczność natomiast musi być brana pod uwagę w nowym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 162 § 1 kpa, a więc zmierzającym do oceny, czy nakaz wykonania przeróbek orzeczonych w decyzji z 26 maja 1999 r., nie stał się bezprzedmiotowy.
Nie mogąc skorzystać z dowodu z opinii biegłego, organy obu instancji zasadnie, na podstawie art. 75 § 1 i 77 § 4 kpa ustaliły i zakomunikowały stronom, akustyczną izolacyjność ściany oddzielającej mieszkania skarżących oraz K. i M. T. , o lepszym współczynniku, niż wymaga tego norma PN-B-02151-3:1999 dla ścian oddzielających lokale mieszkalne w budynkach jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej lub szeregowej.
Odnosząc się do drugiej z określonych w art. 162 § 1 kpa przesłanek wygaśnięcia decyzji administracyjnej, tj. istnienia interesu społecznego lub interesu strony w wygaszeniu decyzji, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie również została ona wykazana. Nie chodzi jednak o interes strony, bo w sytuacji, kiedy w postępowaniu bierze udział więcej niż jedna strona, interesu strony, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., nie można odnosić do jednej z nich, zwłaszcza kiedy druga strona ma interes przeciwny. Stosowanie tej normy (wygaszanie decyzji bezprzedmiotowej w interesie strony) jest możliwe w sytuacji, kiedy w postępowaniu bierze udział jedna strona lub gdy interesy wszystkich stron postępowania są zbieżne. Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. mówi bowiem o interesie strony, a nie o interesie niektórych ze stron postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2019 r., II SA/Kr 1565/18). Ponieważ w niniejszej sprawie bierze udział więcej niż jedna strona, a ich interesy są skrajnie rozbieżne, nie może być wątpliwości, że niewątpliwy interes K. i M. T. w stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji zobowiązującej ich decyzją z 26 maja 1999 r. do doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu – nie może być wystarczającym powodem do wydania decyzji opartej na treści art. 162 § 1 kpa.
Stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji, leży jednak, w ocenie Sądu, w interesie społecznym.
Po pierwsze dlatego, że jak to wyżej wykazano, decyzja ta w części objętej decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie, stała się bezprzedmiotowa. Pozostawanie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej narusza interes społeczny.
Po drugie Sąd wyraża pogląd, że zakończenie trwającego 22 lata postępowania dotyczącego wykonania decyzji nakazującej wykonanie przeróbek mających na celu doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu, w sposób, którego realnej szkodliwości dla skarżących nie wykazują nawet oni sami – w sposób niewątpliwy leży w interesie społecznym, zwłaszcza biorąc pod uwagę ilość postępowań i kosztów, jakie spór między stronami wygenerował.
Odnosząc się do domniemanych szkód i zagrożeń, jakich mają doznawać skarżący w wyniku wydania zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, że zostały one wskazane dopiero w piśmie pełnomocnika skarżących z 5 kwietnia 2021 r., a więc ponad rok po wydaniu zaskarżonych decyzji, co uniemożliwiało organom odniesienie się do nich. Ponadto zarzuty te sprowadzają się tylko do tezy, że niezgodne z pierwotną decyzją z 1999 r. umieszczenie przedmiotowych instalacji na wszystkich kondygnacjach budynku w ścianie szczytowej-nośnej bez zwiększenia jej grubości, w połączeniu z brakiem jakiejkolwiek przerwy dylatacyjnej powoduje hałasy, drgania oraz widoczne pęknięcia na ścianie. Według subiektywnych twierdzeń pełnomocnika skarżących, skutki niezrealizowania decyzji z 26 maja 1999 r. są w dalszym ciągu odczuwalne dla skarżących. Tymczasem z ustaleń organów, które zasługują na akceptację wynika, że nowa instalacja została wykonana całkowicie poza licem ściany szczytowej-nośnej, w której była ona poprzednio, a ponadto ten nowy ruraż wodociągowo-kanalizacyjny został zaizolowany stosownie do nakazu z punktu 5 decyzji z 26 maja 1999 r. W tym, a także w pozostałych nakazach tej decyzji nie ma natomiast wymogu pozostawienia przerwy dylatacyjnej. Trzeba ponadto powtórzyć, że jeżeli zdaniem skarżących, nakazane alternatywnie w punkcie 3 decyzji z 26 maja 1999 r. rozwiązanie, nie jest wystarczające dla osiągnięcia celów tamtej decyzji, to powinni byli doprowadzić do jej uchylenia bądź zmiany w tej części. Skoro do tego nie doszło, to obecnie nie można domniemanych niedogodności związanych z hałasem oraz szkód dotyczących ściany szczytowej-nośnej budynku skarżących, wiązać z niewykonaniem punktu 1 i 3 decyzji z 26 maja 1999 r. Sąd rozumie, że ciągnący się przez ponad 20 lat spór między stronami mieszkającymi przez ścianę, może wpływać na intensyfikację subiektywnych, negatywnych odczuć skarżących związanych z jakąkolwiek aktywnością ich sąsiadów powodującą hałas. Jednak nie może to mieć wpływu na ocenę sprawy, skoro decyzja z 26 maja 1999 r. została w objętym niniejszą sprawa zakresie wykonana w sposób powodujący jej bezprzedmiotowość, a nadto powoływane przez skarżących skutki i uciążliwości o skali przekraczającej obowiązujące normy, w tym normy hałasu w budynkach bliźniaczych, nie zostały w toku postępowania udowodnione, a skarżący sami zablokowali podjętą przez organ próbę zweryfikowania poziomu tego hałasu, o czym była wyżej mowa.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że również one nie mogły zmienić rozstrzygnięcia sprawy.
Zarzut zaakceptowania przez organ II instancji ustalenia organu I instancji, że dalsze prowadzenie egzekucji obowiązków wykonania robót budowlanych zgodnie z decyzją z 26 maja 1999 r. stanowi niepotrzebną ingerencję w konstrukcję ściany wspólnej między budynkami stron, pomimo nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia, czy wykonane przez zobowiązanych roboty budowlane doprowadziły do zrealizowania celu określonego wspomnianą decyzją, pomija powszechnie znaną i akceptowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych okoliczność, że nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, co powoduje, iż ewentualne wątpliwości dotyczące zagadnień technicznych odnoszących się do stanu technicznego obiektu może i powinien rozstrzygać we własnym zakresie, w ramach swoich merytorycznych kompetencji. Dopiero w odniesieniu do kwestii, co do których wiedza pracowników inspektoratu nie jest wystarczająca, zasadne jest skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy na podstawie art. 81c ust. 2 p.b. (wyrok NSA z 27 września 2017 r., II OSK 149/16). Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 29 lipca 2008 r., IV SA/Wa 765/08, w postępowaniu administracyjnym wiadomościami specjalnymi nie dysponują wyłącznie biegli, lecz również pracownicy organów administracji, którzy wykorzystują je w ramach wykonywania obowiązków orzeczniczych. Uwzględniając tę okoliczność, rodzaj kwestionowanego przez skarżących ustalenia, a przede wszystkim to, że domniemane osłabienie ściany mające wyniknąć z usunięcia starych przewodów ze ściany – k. 13 uzasadnienia decyzji organu II instancji, (a nie niebezpieczeństwo katastrofy budowlanej, jak wywodzili skarżący) stanowiło jedynie dodatkowy i uboczny, a nie kluczowy argument za uznaniem przez organy bezprzedmiotowości wykonania decyzji z 26 maja 1999 r. – nie można było uznać omawianego zarzutu skargi za zasadny.
Podnoszone przez skarżących kwestie dotyczące niewykonania decyzji z 26 maja 1999 r., co ma wynikać z powołanych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie miało dla sprawy znaczenia, ponieważ przedmiotem niniejszej sprawy nie była kontrola wykonania tamtej decyzji, ale jej bezprzedmiotowość w objętym niniejszą sprawą zakresie i zachodzenie interesu społecznego w jej umorzeniu, co zostało wyżej szczegółowo wyjaśnione.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.