II SA/Ke 658/24

II SA/Ke 658/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust. 3, art. 3 pkt 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek Protokolant Starszy inspektor sądowy Karolina Chrapkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 października 2024 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz A. W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadnienie
Wojewoda Świętokrzyski zaskarżoną decyzją z 28 października 2024 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. W., od decyzji Starosty Buskiego z 6 września 2024 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej na pięć stanowisk wraz z częścią techniczną na działkach nr ewid.[...] i [...] położonych w B. Z. , z powodu braku zgodności ww. projektów z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że 5 lipca 2024 r. do Starostwa Powiatowego w Busku-Zdroju wpłynął wniosek A. W. o wydanie pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej na pięć stanowisk wraz z częścią techniczną na działkach nr ewid.[...] i [...] położonych w B. Z. . Starosta Buski pismem z 23 sierpnia 2024 r. zawiadomił inwestora o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie i zebraniu materiałów do wydania decyzji odmownej, a także poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłaszania zastrzeżeń i wniosków w ciągu 3 dni od otrzymania zawiadomienia. Inwestor nie wniósł zastrzeżeń w przysługującym terminie. Następnie
Starosta wydał decyzję z 6 września 2024 r.
Dalej organ II instancji oceniając zgodność złożonego w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę z wymogami zawartymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wskazał, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego część miasta Busko-Zdrój, zatwierdzony uchwałą nr X/123/2007 Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z dnia 29 listopada 2007 r., zmienioną uchwałą nr XII/162/2008 Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z dnia 31 stycznia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego nr 61 poz. 939 i 940 z 31 marca 2008 r.), dalej mpzp miasta Busko. Projekt zagospodarowania terenu inwestycji sporządzony został na kopii mapy opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego.
Z projektu zagospodarowania inwestycji wynika, że projektowana myjnia samoobsługowa zlokalizowana jest na działkach nr ewid.[...] i [...]. Działki te znajdują się na terenach oznaczonych symbolami: [...], 16M,U-2 oraz [...] na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przeznaczonych pod obsługę komunikacyjną, poszerzenie planowanej ulicy klasy G oraz zabudowę mieszkaniową lub związaną z działalnością usługową, na terenach niezainwestowanych. Na mapie do celów projektowych zaznaczono linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, jednak nie naniesiono poprawnie wszystkich oznaczeń określających przeznaczenie terenu. Teren projektowanej inwestycji mieści się w granicach oznaczonych na rysunku miejscowego planu symbolami [...] i [...] Wojewoda wymienił następujące ustalenia miejscowego planu istotne w niniejszej sprawie:
§ 11 Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.
1. Komunikacja:
1) Na obszarze planistycznym "na północ od ul. [...]" występują następujące tereny przeznaczone pod:
a. [...] - poszerzenie planowanej ulicy klasy G,
n. 7, 8, 15 Ks-2 - obsługę komunikacji - rozwiązania techniczne skrzyżowań dróg lub urządzeń parkingu.
2) Wzdłuż ulicy [...] (projektowana obwodnica miasta [...]) wyznaczono pas terenu ograniczony od wschodu linią rozgraniczającą projektowanej ulicy w śladzie drogi głównej (KDG-3), w pasie tym obowiązuje zakaz jakiejkolwiek zabudowy.
3) Wzdłuż linii rozgraniczającej drogi [...] wyznacza się:
a. Oznaczoną na rysunku planu granicę strefy zakazu lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej, w odległości 30,0 m od linii rozgraniczającej drogi,
b. Pas terenu o szerokości 20 m gdzie obowiązuje bezwzględny zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych, co oznacza, że inne niż mieszkalne obiekty budowlane mogą być lokalizowane nie bliżej niż 20,0 m od linii rozgraniczającej drogi,
4) Nowa zabudowa na terenach, usytuowanych w sąsiedztwie drogi [...], musi być obsługiwana komunikacyjnie docelowo z drogi serwisowej w projektowanym rozwiązaniu obwodnicy,
9) Odległość obiektów budowlanych od linii rozgraniczającej drogi oznaczono na rysunku planu jako obowiązujące lub nieprzekraczalne linie zabudowy. Na terenach bez oznaczenia przebiegu linii zabudowy, nowe obiekty należy sytuować w
nawiązaniu do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy, lecz nie bliżej niż w odległościach określonych w art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.),
11) Na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem Ks-2 obowiązują następujące ustalenia:
d. na terenie oznaczonym symbolem [...], możliwe jest czasowe użytkowanie gruntów. W granicach własności gruntów, istniejących w chwili wejścia w życie niniejszego planu, mogą być realizowane usługi komunikacji, niezwiązane z budową obiektów trwałych. Obiekty te muszą być usunięte z terenu niezbędnego pod realizację skrzyżowania po złożeniu, przez inwestora drogi i skrzyżowań, wniosku o pozwoleniu na budowę.
Organ II instancji podniósł, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podstawowym przeznaczeniem obszaru, na którym zaprojektowano myjnię samoobsługową, jest obsługa komunikacji tj. rozwiązania techniczne skrzyżowań dróg lub urządzenie parkingu. Możliwe jest czasowe użytkowanie gruntów, poprzez realizację usług komunikacji, niezwiązanych z budową obiektów trwałych. Ponadto projektowana myjnia samoobsługowa częściowo znajduje się w pasie oznaczonym symbolem [...], w którym zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu obowiązuje zakaz jakiejkolwiek zabudowy.
Wojewoda Świętokrzyski podzielił stanowisko Starosty, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, że z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że samoobsługowa myjnia samochodowa na pięć stanowisk wraz z częścią techniczną, została zaprojektowana na płycie fundamentowej umieszczonej w gruncie. Posadowienie obiektu na gruncie wymaga szeregu prac typowych dla procesu budowlanego, takich jak prace badawcze struktury gruntu czy też prace niwelacyjne. Ponadto wielkość i konstrukcja nośna projektowanego obiektu - zaprojektowano obiekt o powierzchni zabudowy 192,5 m2 i wymiarach 27,50m x 7,00m - świadczą o tym, że stanowi on trwale związany z gruntem obiekt wolnostojący.
Wobec powyższego, organ II instancji, nie zgodził się ze stwierdzeniem, że sporny obiekt nie jest obiektem trwale związanym z gruntem, a więc przenośnym i możliwe jest jego dowolne (swobodne) przemieszczanie do każdej innej wybranej lokalizacji. Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym.
Podając definicję tymczasowego obiektu budowlanego organ odwoławczy uznał, że zaprojektowane usługi komunikacyjne, polegające na budowie myjni samoobsługowej, związane są z budową obiektów trwałych, co jest niezgodne z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie działek inwestora. Dodał, że bez znaczenia pozostaje fakt, że inwestor zapewnia o dokonaniu rozbiórki myjni po złożeniu wniosku o pozwoleniu na budowę drogi przez zarządcę drogi. W obecnym stanie prawnym niemożliwe jest wydanie decyzji warunkowej o pozwoleniu na budowę z obowiązkiem rozbiórki inwestycji w przypadku złożenia wniosku na realizację skrzyżowania w przyszłości przez zarządcę drogi. Ponadto organ zauważył, że w dokumentacji projektowej brak jest oświadczenia projektanta wymaganego art. 33 ust. 2 pkt 10 ustawy Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.), co stanowi brak formalny wniosku.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, A. W. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. art. 7 kpa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. ustalenia, jak należy rozumieć pojęcie "obiekty trwałe" użyte w planie zagospodarowania przestrzennego i poprzestanie na odwołaniu się do definicji "budynku trwale związanego z gruntem", które to pojęcie nie jest tożsame z pojęciem "obiektu trwałego";
2. art. 35 ust 3 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie uchylenia decyzji Starosty Buskiego i nakazanie ponownego przeprowadzenia postępowania, uwzględniającego nakaz wydania postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust 3 Prawa budowlanego;
3. art. 35 ust. 1 pkt w związku z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania pozwolenia na budowę, mimo zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
4. art. 7a kpa poprzez niezastosowanie zasady, że wątpliwości co do treści normy prawnej są rozstrzygane na korzyść strony i uznanie, że nie zachodzi wątpliwość, co do desygnatu pojęcia "obiekt trwały", chociaż nie jest to pojęcie posiadające ustawową definicję i konieczne było zastosowanie wykładni celowościowej;
5. art. 136 kpa poprzez zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego we własnym zakresie lub zlecenie uzupełnienia Staroście Buskiemu, w odniesieniu do ustalenia, czy projektowana myjnia samochodowa ma cechy "obiektu trwałego" w znaczeniu nadanym przez plan zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozwala na czasowe użytkowanie gruntów, pod warunkiem, że użytkowanie to nie będzie związane z budową obiektów trwałych. Pojęcie "obiektu trwałego" nie jest tożsame z pojęciem "budynku trwale związanego z gruntem". Rozumienie "obiektu trwałego" wyjaśnia już samo brzmienie planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi: "obiekty te muszą być usunięte z terenu niezbędnego pod realizację skrzyżowania, po złożeniu przez inwestora drogi i skrzyżowań, wniosku o pozwoleniu na budowę". Oznacza to, że w rozumieniu pojęcia użytego w planie, "obiekt trwały" to taki obiekt, którego usunąć się nie da, a nie obiekt, który nie jest trwale połączony z gruntem. A contrario taki obiekt, który da się usunąć po rozpoczęciu inwestycji rozbudowy drogi i skrzyżowania, nie jest "obiektem trwałym" w rozumieniu zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Gdyby plan zagospodarowania przestrzennego zakazywał czasowego użytkowania gruntów poprzez stawianie budynków trwale związanych z gruntem, to powinien wprost taki zapis zawierać, ewentualnie pozwalać na stawianie tymczasowych obiektów budowalnych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Skoro zaś w nomenklaturze użytej w planie świadomie zrezygnowano z odwoływania się do niebudzącej wątpliwości definicji ustawowej "tymczasowego obiektu budowlanego" to nieuprawnione jest odwoływanie się do tej definicji dla oceny, czy myjnia samoobsługowa jest takim tymczasowym obiektem budowlanym. Zasadnym natomiast byłoby albo odszukanie ustawowej definicji "obiektu trwałego", ewentualnie poszukiwanie znaczenia tego pojęcia w drodze wykładni językowej lub celowościowej. Ustawowa definicja "obiektu trwałego" nie istnieje, a zatem pozostaje odwołanie się do wykładni językowej i celowościowej. Wykładnia językowa nie powinna budzić wątpliwości albowiem dokonał jej już sam autor planu, wskazując, że budynek trwały to taki, którego nie da się usunąć. Z kolei wykładnia celowościowa także nie nastręcza większych trudności: plan zakazuje posadawiania takich budynków, których nie da się usunąć, albowiem konieczne będzie usunięcie wszystkich budynków w chwili rozbudowy drogi. Tym samym organy powinny rozważyć, czy planowana myjnia samoobsługowa, da się usunąć z miejsca jej posadowienia, a jeśli jest to możliwe, to należało uznać, że nie jest ona obiektem trwałym w rozumieniu zapisów planu zagospodarowania przestrzennego.
Wnoszący skargę dalej podniósł, że jeśli organ stwierdził nieprawidłowości w projekcie polegające na niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to powinien wydać postanowienie wzywające do przedstawienia projektu, z którego wynikałoby, że myjnia nie jest "obiektem trwałym" (wyrok WSA w Gdańsku z 20 kwietnia 2023 r., II SA/Gd 790/22).
Zdaniem skarżącego istotne jest, że prawidłowej wykładni brzmienia zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dokonał Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta i Gminy w Busku - Zdroju, potwierdzając, że "w ocenie tut. organu należy uznać, że projektowana inwestycja - myjnia samochodowa mieści się w ustaleniach ww. planu miejscowego przy założeniu, że w przypadku realizacji skrzyżowania będzie istniała możliwość jej usunięcia, a więc nie będzie obiektem stałym". Urząd Miasta słusznie odwołał się do jedynego kryterium oceny "trwałości" i "stałości" obiektu, jaki zawiera plan zagospodarowania przestrzennego tj. do możliwości usunięcia takiego obiektu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody Świętokrzyskiego utrzymująca w mocy dokonaną przez Starostę Buskiego odmowę zatwierdzenia
projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej na pięć stanowisk wraz z częścią techniczną, na działkach nr [...] i [...], obręb geodezyjny 0012 w B. Z. .
Powodem wydania takiej decyzji było uznanie braku zgodności tych projektów z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Busko - umotywowane w dwojaki sposób. Po pierwsze tym, że planowana inwestycja ma zostać zlokalizowana na terenie oznaczonym w planie symbolem [...], na którym, ze względu na planowane poszerzenie ulicy klasy G, obowiązuje bezwzględny zakaz jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej, a po drugie tym, że projektowany do zabudowania przedmiotową myjnią teren oznaczony w planie symbolem [...], jest wprawdzie przewidziany do czasowego użytkowania gruntów poprzez realizację usług komunikacji, ale niezwiązanych z budową obiektów trwałych. Obiekty te muszą bowiem być usunięte z terenu niezbędnego pod realizację skrzyżowania po złożeniu przez inwestora drogi i skrzyżowań, wniosku o pozwolenie na budowę. Organ I instancji uznał przy tym wprost, a organ II instancji to zaakceptował, że z uwagi na brak możliwości dostosowania złożonego wniosku do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odstąpiono od nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym.
Z tym ostatnim twierdzeniem nie można się jednak zgodzić z powodu błędnej materialnoprawnej oceny zapisów mpzp miasta Busko oraz odnośnych przepisów prawa budowlanego.
Na wstępie trzeba wyjaśnić, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., kwestie zgodności projektu budowlanego z normami planistycznymi należą do merytorycznej oceny organu architektoniczno-budowlanego, a nie – braków formalnych wniosku. Jeżeli w tym zakresie istnieją nieprawidłowości, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, co wynika z art. 35 ust. 3 P.b. (wyrok NSA z 11 września 2024 r., II OSK 546/24). Wydanie natomiast merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 p.b. stanowiłoby nie tylko naruszenie tego przepisu prawa materialnego, ale jednocześnie naruszałoby ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Należy mieć przy tym na uwadze, że celem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest znalezienie podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia, ale takie procedowanie, aby w efekcie postępowania przedstawiony przez inwestora projekt budowlany był prawidłowy i mógł zostać zrealizowany (zob. A. Ostrowska [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 519-521, wyrok NSA z 28 lutego 2024 r., II OSK 159/24).
Z powyższego wynika, że co do zasady, stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie między innymi zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powoduje konieczność zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a więc nałożenia postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie. Obligatoryjność wszczęcia takiego postępowania zachodzi zwłaszcza wtedy, gdy stwierdzone nieprawidłowości mają charakter usuwalny, co należy interpretować szeroko, skoro w ramach usuwania nieprawidłowości inwestor może istotnie zmodyfikować swoje zamierzenie budowlane i stosownie do tego poprawić przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu. W okolicznościach niniejszej sprawy przy tym, możliwość ta w ocenie Sądu istnieje mimo tego, że jeden z powodów uznania przez organy niezgodności planowanej inwestycji z mpzp miasta Busko istotnie zachodzi i nawet nie był w skardze podważany. Chodzi tu o wprowadzony w § 11 ust. 2 i 3 lit. b mpzp miasta Busko bezwzględny zakaz jakiejkolwiek zabudowy i bezwzględny zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych na terenie oznaczonym w tym mpzp symbolem [...] w sytuacji, gdy część działki inwestora nr [...] oraz część obszaru projektowanej inwestycji, w tym stanowisk projektowanej myjni - znajduje się na terenie oznaczonym właśnie symbolem [...] Również w ocenie Sądu, na tym terenie nie jest dopuszczalne usytuowanie projektowanej myjni samoobsługowej, a w szczególności stanowiących jej kluczowe elementy pięciu stanowisk wraz z częścią techniczną. Te ostatnio wymienione obiekty budowlane mają bowiem charakter obiektów kubaturowych, przez co jednoznacznie kolidują z bezwzględnymi zapisami mpzp miasta Busko zakazującymi lokalizacji lub zabudowy na tym terenie.
Odmiennie natomiast należy ocenić drugi ze wskazanych przez organ powodów uznania przez organy niezgodności planowanej inwestycji z mpzp miasta Busko, tj. ten dotyczący terenu oznaczonego w planie symbolem [...] W związku z określonymi w § 11 ust. 1 pkt 11 lit. d mpzp miasta Busko warunkami realizacji na tym terenie usług komunikacyjnych należy ocenić, czy projektowana myjnia bezdotykowa ma charakter obiektu trwałego.
Określenie takie nie jest znane w obowiązującym prawie budowlanym. W związku z tym w okolicznościach niniejszej sprawy jego definicji należy poszukiwać w przepisach mpzp miasta Busko. Skarżący trafnie w tym zakresie wywiódł, że istotne elementy tej definicji można wywieść z brzmienia § 11 ust. 1 pkt 11 lit. d. zd. 3 mpzp miasta Busko. Zgodnie z nim bowiem dopuszczone do realizacji na tym terenie obiekty muszą być usunięte z terenu niezbędnego pod realizację skrzyżowania po złożeniu przez inwestora drogi i skrzyżowania wniosku o pozwolenie na budowę. Wymóg taki natomiast został w niniejszej sprawie spełniony, skoro inwestor deklarował takie usunięcie już we wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód poprzedzającego wniosek złożony w niniejszej sprawie (por. uzasadnienie decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w Kielcach z 24 sierpnia 2021 r. – k. I – 1 akt administracyjnych), jak i w toku całego postępowania.
Organy obu instancji wywodziły, że przedmiotowej myjni nie można kwalifikować jako tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, ponieważ nie spełnia ona warunku nieposiadania trwałego połączenia z gruntem. Nie kwestionując takiego poglądu należy jednak zauważyć, że zamieszczona w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego ustawowa definicja tymczasowego obiektu budowlanego obejmuje dwie różne kategorie obiektów budowlanych, tj. takie, które są przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej i przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki oraz takie, które są niepołączony trwale z gruntem. Aby więc obiekt miał charakter tymczasowy nie muszą być spełnione łącznie obydwie przesłanki, lecz jedynie jedna z nich, a więc planowana krótkotrwałość użytkowania lub nietrwałość związania go z gruntem (por. M. Jastrzębski, Samowola budowlana w obiektach tymczasowych (oraz innych prowizorycznych budowlach) - a zakres odpowiedzialności inwestora, projektanta i organów, LEX/el. 2020). W przypadku pierwszego z tych dwóch rodzajów tymczasowych obiektów budowlanych o jego "tymczasowości" stanowi przeznaczenie do sezonowego użytkowania w jednym miejscu (tj. okresowego użytkowania obiektu w czasie krótszym od jego trwałości technicznej, po upływie którego obiekt ma być albo rozebrany, albo przeniesiony w inne miejsce). Cecha ta ma charakter częściowo subiektywny, gdyż o czasowym użytkowaniu obiektu w jednym miejscu mogą decydować nie tylko czynniki obiektywne (np. parametry techniczne i użytkowe obiektu wskazujące na fakt, że mamy do czynienia z sezonowo użytkowanym obiektem), lecz także względy czysto subiektywne, takie jak wola inwestora, która może z góry zakładać okresowe użytkowanie obiektu, a następnie jego rozbiórkę i to pomimo dobrego stanu technicznego rzeczy. Powyższa definicja jest więc na tyle pojemna, że do tymczasowych obiektów budowlanych może być zaliczony właściwie każdy rodzaj obiektu budowlanego (budynek, budowla, obiekt małej architektury) pod warunkiem spełnienia co najmniej jednej z wymienionej wyżej cech – zob. wyrok WSA w Gdańsku z 17.01.2018 r., II SA/Gd 672/17, F. Wasilewski, Tymczasowe obiekty budowlane, domki holenderskie, wiaty, altany, przyczepy kempingowe, garaże - w procedurze budowlanej, LEX/el. 2021). Odnośnie myjni samoobsługowych trzeba też wyjaśnić, że należy ją traktować jako budowlę stanowiącą całość techniczno-funkcjonalną.
Odnosząc powyższe wywody do okoliczności niniejszej sprawy należy wyrazić pogląd, że przedmiotowa myjnia samoobsługowa mimo niespełniania cechy nietrwałego połączenia z gruntem, może jednak być klasyfikowana jako tymczasowy obiekt budowlany, ponieważ z woli inwestora stymulowanej zapisami obowiązującego na tym terenie mpzp miasta Busko, posiada cechę tymczasowości ściśle czasowo powiązanej z datą złożenia wniosku o pozwolenie na budowę przez inwestora drogi i skrzyżowania, jakie - zgodnie z mpzp miasta Busko - na tym terenie są planowane. Jak zauważył przy tym skarżący, z uzyskanej przez niego informacji od Świętokrzyskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Kielcach dołączonej do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód poprzedzającego wniosek złożony w niniejszej sprawie (por. pismo ŚZDW w K. z 22 września 2020 r., znak: [...] wskazane w uzasadnieniu decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z 24 sierpnia 2021 r. – k. I – 1 akt administracyjnych) wynika, że w rejonie działek nr [...] i [...] obręb 12 w [...] nie jest planowana żadna inwestycja oraz, że województwo świętokrzyskie nie ma żadnych środków na realizację takowego przedsięwzięcia w Wieloletniej Prognozie Finansowej Województwa Świętokrzyskiego na lata 2017-2033. Z tego natomiast ma wynikać, że inwestycja polegająca na budowie drogi i skrzyżowania na działkach skarżącego - w ciągu najbliższych lat nie powstanie. Okoliczność ta jednak nie została w sprawie wzięta pod uwagę, choć może mieć znaczenie przy ocenie przewidywanego okresu, przez który przedmiotowa myjnia mogłaby funkcjonować bez uszczerbku i zagrożenia dla realizacji zamierzeń planistycznych gminy Busko-Zdrój.
W dalszym ciągu należy wyjaśnić, że wbrew wywodom organów, w sytuacji zakwalifikowania przedmiotowej myjni jako tymczasowego obiektu budowlanego, obowiązujące przepisy prawa budowlanego przewidują możliwość wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę obwarowanego zastrzeżeniem dotyczącym czasu użytkowania takiego obiektu, jak i terminem jego rozbiórki. Możliwość taka wynika wprost z treści art. 36 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Skoro więc z zapisów mpzp miasta Busko wynika obowiązek usunięcia obiektów realizujących usługi komunikacji (do których niewątpliwie samochodowa myjnia samoobsługowa należy) z terenu niezbędnego pod realizację skrzyżowania po złożeniu przez inwestora drogi i skrzyżowania wniosku o pozwolenie na budowę, a inwestor akceptuje taki obowiązek i deklaruje niezwłoczne jego wykonanie, to nie ma w ocenie Sądu przeszkód, aby stosując art. 36 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego taki obowiązek na inwestora nałożyć, określając czas użytkowania takiej myjni i termin jej rozbiórki. Taka możliwość powoduje, że niedopuszczalne było zaniechanie zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i wezwania inwestora postanowieniem do usunięcia stwierdzonych przez organ nieprawidłowości dotyczących zlokalizowania części projektowanej myjni na terenie oznaczonym w mpzp miasta Busko symbolem [...], na którym obowiązuje bezwzględny zakaz jakiejkolwiek zabudowy, względnie również do usunięcia innych dostrzeżonych nieprawidłowości.
Niewydanie takiego postanowienia stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie bowiem wykonania przez inwestora w wyznaczonym terminie obowiązków, jakie organ powinien na niego nałożyć na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, uzyskanie pozwolenia na budowę myjni samoobsługowej na działkach nr [...] i [...] położonych w B. Z. może okazać się możliwe. W szczególności może to nastąpić wtedy, gdy inwestor tak zmodyfikuje wniosek oraz załączony do niego projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlanego, że nie będą one przewidywały realizacji przedmiotowej myjni na terenie oznaczonym w mpzp miasta Busko symbolem [...]
Wskazany przez organy brak w dokumentacji projektowej oświadczenia projektanta wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego, potraktowany jako brak formalny wniosku, również podlegał uzupełnieniu w toku postępowania administracyjnego, w związku z czym organ nie mógł z powodu braku takiego oświadczenia odmówić udzielenia pozwolenia na budowę bez umożliwienia inwestorowi jego uzupełnienia.
Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji obarczoną takimi samymi naruszeniami prawa.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji uwzględni powyższą argumentację związaną z wykładnią powołanych przepisów Prawa budowlanego i kodeksu postępowania administracyjnego i wynikające z niej, przedstawione wyżej wskazania. Organ w szczególności zastosuje przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w zakresie niezgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie. W zależności od reakcji inwestora organ wydana następnie stosowne rozstrzygnięcie.
Orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt II wyroku, znajduje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie to uwzględnia wysokość należnego wpisu sądowego uiszczonego przez stronę skarżącą (500 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej w wysokości [...] zł obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
(Dz.U.2023.1935 ze zm.) oraz opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.