II SA/Ke 650/12

II SA/Ke 650/12 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2012-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Anna Żak /przewodniczący/
Dorota Pędziwilk-Moskal
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
II GSK 512/13 - Wyrok NSA z 2014-05-30
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
art. 18 ust. 1, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 2 pkt 2, 3, 4
Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 8. 9, 78 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 25 ust. 1 i 2, art. 58 akapit  trzeci
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej ARiMR), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. z dnia [...] o odmowie przyznania A. W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z dnia 16 maja 2011r. A. W. wystąpiła o przyznanie na rok 2011 jednolitej płatności obszarowej (JPO) do dwudziestu trzech działek rolnych głównych oznaczonych we wniosku literami od A do Z, o łącznej powierzchni 57,79 ha. Do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) A. W. zgłosiła powierzchnię 3,56 ha.
Przeprowadzona w dniu 8 sierpnia 2011r. przez organ I instancji kontrola krzyżowa wykazała, że działki ewidencyjnych o nr 76, 185/3, 248, 64, 42/2, 91, 6, 74/2, 82, 96, 25/2, 41, 66/2, 48/2, 26, 15, 17, 3 i 4 położone w gminie S. zostały zadeklarowane przez dwóch różnych producentów rolnych. W tym samym dniu wystawiono skierowane do A. W. wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie powierzchni deklarowanej przez wszystkich rolników ubiegających się o płatności na ww. działki oraz skontaktowano się z producentką rolną telefonicznie – celem osobistego stawiennictwa.
W dniu 9 sierpnia 2011r. A. W. stawiła się w Biurze Powiatowym ARiMR w J., gdzie doręczono jej wezwanie do złożenia wyjaśnień, poinformowano o stwierdzonych nieprawidłowościach. Następnie strona przedstawiła dokumenty dotyczące posiadania spornych działek ewidencyjnych i złożyła na urzędowym formularzu oświadczenie "w odpowiedzi na wezwanie", że nie jest ich użytkownikiem, jak również formularz korekty wniosku wraz z załączonymi dokumentami.
W dniu 9 sierpnia 2011r. wnioskodawczyni nadała w Urzędzie Pocztowym w Oksie pismo do Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w J. informujące o wycofaniu się przez nią z wnioskowania o płatności dla spornych działek – ponieważ nie może ich użytkować.
W dniu 19 sierpnia 2011r. A. W. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. z prośbą o wyjaśnienie, czy jej żądanie wycofania części wniosku z dnia 9 sierpnia 2011r. zostało rozpatrzone. Jednocześnie producentka podniosła, że wycofała sporne działki ewidencyjne "z własnej inicjatywy" i podnosi, że najpierw (przed odebraniem wezwania) wypełniła formularz "zmiany wniosku", a następnie złożyła odpowiednie wyjaśnienia. Strona wskazała, że następnie zostało jej "podsunięte" wezwanie, którego odbiór musiała pokwitować własnoręcznym podpisem, a z jego treścią zapoznała się dopiero po wyjściu z Biura Powiatowego ARiMR.
Pismem z dnia 24 sierpnia 2011r. organ I instancji udzielił stronie odpowiedzi, w której powołał się na notatkę służbową z dnia 9 sierpnia 2012r., potwierdzającą opisany na wstępie przebieg zdarzeń.
Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. odmówił przyznania A. W. jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na rok 2011 oraz nałożył sankcję z tytułu jednolitej płatności obszarowej w kwocie 37.731,27 zł. W podstawie prawnej powołano art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 58 oraz art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L nr 316 z 2009 str. 65 ze zm.),
W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia A. W. wskazała, że wniosek o przyznanie jednolitej płatności skorygowała w dniu 9 sierpnia 2011r. – ale dobrowolnie, z własnej inicjatywy – przed doręczeniem jej wezwania. Natomiast postępowanie prowadzone w tym zakresie przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. narusza, zdaniem strony, art. 8 i 9 K.p.a.
Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, podzielił w całości ustalenia faktyczne i podstawę prawną przywołane przez organ I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że producentka nie poinformowała z własnej inicjatywy ARiMR, iż złożony wniosek jest nieprawidłowy – przed dniem powiadomienia przez organ I instancji o nieprawidłowościach we wniosku – w związku czym prawidłowo rozstrzygnięto o odmowie przyznania żądanych płatności i nałożono stosowne sankcje.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. W. zarzuciła decyzji organu odwoławczego:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, wyrażający się w przyjęciu, że skarżąca w dniu 9 sierpnia 2011r. najpierw odebrała wezwanie do złożenia wyjaśnień, a następnie dokonała korekty wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011;
2. naruszenie przepisu art. 78 § 2 K.p.a., polegające na oddaleniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków: W. W. oraz M. P., obecnych podczas spotkania w dniu 9 sierpnia 2011r. oraz uznaniu, że żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami;
3. naruszenie przepisów objętych dyspozycją art. 8 i 9 K.p.a. poprzez uznanie, że organ administracji publicznej udziela stronom niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania tylko i wyłącznie na ich żądanie;
Mając na uwadze powyższe skarżącą wniosła o:
1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia;
2. obciążenie strony przeciwnej w całości kosztami postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu o braku przesłuchania świadków powołano się w tym zakresie na art. 78 § 2 K.p.a., wskazując na treść notatki służbowej z dnia 9 sierpnia 2012r., której treść została potwierdzona pismem pracownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 29 maja 2012r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – t. j.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.
Na wstępie rozważań prawnych wskazania wymaga, że postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wszczynane jest wyłącznie na wniosek rolnika (art. 18 ust. 1 ww. ustawy o płatnościach, zwanej dalej ustawą) i to na nim spoczywa ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy). Rolą organu rozpatrującego wniosek nie jest aktywne poszukiwanie dowodów, co nie oznacza jednak jego bierności, skoro zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy na organie ciąży obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz w innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Równocześnie organ udziela niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych bądź prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron, wyłącznie na ich żądanie; na żądanie stron zapewnia im także czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy).
W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie podkreśla się, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, co powinno wpłynąć w praktyce na uaktywnienie stron tego postępowania. Ustawodawca zastosował bowiem regulację odmienną od art. 7 K.p.a., zgodnie z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Klauzula "ciężaru udowodnienia" przejęta została z art. 6 k.c. (J. Bieluk, D. Łobos-Kotowska, Ustawa o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Komentarz, Oficyna 2008, s. 54).
Mając na uwadze zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, stwierdzić trzeba, że ustalenia organów obu instancji dokonane zostały w zgodzie z cyt. powyżej art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy i nie można im skutecznie postawić zarzutu dowolności.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zagadnienie, czy w zaistniałym na jej gruncie stanie faktycznym zmiana wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych nastąpiła po poinformowaniu rolnika o stwierdzeniu nieprawidłowości w złożonym wniosku. Jak wynika bowiem z art. 25 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 wniosek o przyznanie pomocy można w każdej chwili wycofać w całości lub w części na piśmie (ust. 1) – z zastrzeżeniem, że jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części wniosku, których dotyczą nieprawidłowości (ust. 2).
W tym miejscu przypomnieć należy, że dla przyznania A. W. płatności bezpośrednich istotne było ustalenie, kto był w 2011r. posiadaczem spornych działek ewid. o nr 76, 185/3, 248, 64, 42/2, 91, 6, 74/2, 82, 96, 25/2, 41, 66/2, 48/2, 26, 15, 17, 3 i 4, położonych w gminie S. – co do których przeprowadzona przez organ I instancji kontrola krzyżowa wykazała, że zostały zadeklarowane we wnioskach o przyznanie pomocy przez dwóch różnych producentów rolnych. Jak wynika bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. nr 170, poz. 1051 ze zm.), rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli m. in. posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha (pkt 1).
Od rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia zależy wysokość przyznanej producentowi rolnemu pomocy – stosownie do art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. Jak wynika z tego przepisu:
- jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru;
- jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej;
- jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia; kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006; jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane.
Zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 (Dz. U. UE L nr 171 z 2006r. str. 90) bez uszczerbku dla wszelkich innych działań mających na celu egzekwowanie prawa przewidzianych przez przepisy krajowe, państwa członkowskie odliczają wszelkie zaległe należności dłużnika, których wysokość została ustalona zgodnie z krajowym ustawodawstwem, od wszelkich płatności wypłacanych mu przez agencję płatniczą, odpowiedzialną za odzyskanie długu od tego samego beneficjenta.
Zastosowanie w niniejszej sprawie sankcji wskazanych w art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 nastąpiło w konsekwencji uznania przez ARiMR, że do jednolitej płatności obszarowej płatności nie kwalifikuje się powierzchnia gruntów 53,10 ha położona na ww. działkach ewidencyjnych w gminie S. – podczas gdy powierzchnia zadeklarowana we wniosku przez A. W. wynosiła 57,79 ha. W rezultacie powyższych ustaleń odmówiono skarżącej przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz nałożono sankcję w kwocie 37.731,27 zł stanowiącą iloczyn ww. powierzchni 53,10 ha i stawki płatności JPO na 1 ha gruntu za rok 2011 - 710,57 zł (§ 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 listopada 2011r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2011r. – Dz. U. nr 238, poz. 1421). Mając na uwadze art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz odmowę przyznania jednolitej płatności obszarowej w konsekwencji odmówiono skarżącej również przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy praw podstawowych (UPO). Jak wynika bowiem z treści tego przepisu rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa), do których została przyznana jednolita płatność obszarowa.
Treść powyższych ustaleń została zdeterminowana przez stwierdzenie organów obu instancji, że wycofanie wniosku skarżącej w zakresie zakwestionowanych działek nastąpiło już po powiadomieniu przez ARiMR o nieprawidłowościach we wniosku (art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009) – co budzi stanowczy sprzeciw A. W..
Mając na uwadze całokształt zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego za zasadne należy uznać stanowisko ARiMR co do spóźnionego wycofania przez producentkę rolną zakwestionowanych działek wniosku skarżącej – jak również prawidłowość zastosowania – w oparciu o tak ustalony stan faktyczny –przepisów prawa materialnego, przesądzających o konieczności odmowy przyznania A. W. płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej na rok 2011 oraz nałożeniu sankcji w kwocie 37.731,27 zł.
Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, po wygenerowaniu z systemu informatycznego wezwania, pracownik organu I instancji skontaktował się telefonicznie ze skarżącą – w celu jej niezwłocznego stawiennictwa (dowód – notatka służbowa). W wezwaniu tym wskazano m.in., że powierzchnia deklarowana przez wszystkich rolników ubiegających się o płatności na ww. działki jest większa od maksymalnego kwalifikowanego obszaru występującego na ww. działkach ewidencyjnych położonych w S.u.
W dniu 9 sierpnia 2011r. A. W. stawiła się w Biurze Powiatowym ARiMR w J. i wówczas doręczono jej opisane powyżej wezwanie. W rezultacie należy uznać, że nastąpiło poinformowanie rolnika o stwierdzeniu nieprawidłowości w złożonym wniosku o przyznanie płatności – jako że z treści tego pisma, mówiącego w cyt. zakresie o "wszystkich rolnikach", niewątpliwie można wysnuć wniosek, że ww. działki do płatności zgłosił oprócz skarżącej jeszcze inny (inni) producent rolny. Dodatkowo pracownik ARiMR poinformował stronę o ww. nieścisłościach jej wniosku. Dopiero po dokonaniu tych czynności A. W. przedstawiła dokumenty dotyczące posiadania spornych działek ewidencyjnych (kopie umowy dzierżawy gruntów z dnia 30 grudnia 2010r. pomiędzy W. W. a B. S., pisma B. S. do Biura Powiatowego ARiMR w S. i dwóch pism B. S. do K.D.) i złożyła na urzędowym formularzu oświadczenie "w odpowiedzi na wezwanie", że nie użytkuje spornych działek. Ponadto A. W. złożyła formularz korekty wniosku. Podkreślić przy tym trzeba, że odbiór wezwania, jak również złożone formularze zostały opatrzone własnoręcznym podpisem skarżącej. To samo dotyczy zawartego we wniosku o przyznanie płatności z dnia 16 maja 2011r. oświadczenia strony o tym, że zna zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności (sekcja IX i X formularza wniosku) – co czyni niezasadnymi zarzuty pod adresem organów dotyczące naruszenia art. 8 i 9 K.p.a.
W rezultacie brak podstaw by uznać, jak chce tego skarżąca, że z własnej inicjatywy – jeszcze przed powzięciem od organu wiedzy na temat nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy – wycofała z pierwotnego wniosku o przyznanie płatności na działki, których w rzeczywistości nie użytkuje. Tym samym – z uwagi na cyt. art. 25 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 – nie mogła odnieść zakładanego przez stronę korzystnego skutku podjęta w dniu 9 sierpnia 2011r. (data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym w Oksie) próba wycofania się przez nią z wnioskowania o płatności dla spornych działek. Analiza notatki służbowej z dnia 9 sierpnia 2011r. oraz pisemnych wyjaśnień obsługującego stronę pracownika z dnia 29 maja 2012r. prowadzi bowiem do wniosku, że skarżąca nie wysyłała takiego pisma przed datą spotkania w Biurze Powiatowym ARiMR – zwłaszcza że nie wspominała o tym podczas tego spotkania. Nielogiczne byłoby bowiem uznanie, że strona zadałaby sobie trud udania się do Urzędu Pocztowego celem wysłania przedmiotowego pisma – w sytuacji, gdy tego samego dnia miała zaplanowane spotkanie w ARiMR (związane z uprzednim telefonicznym wezwaniem do osobistego stawiennictwa). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego twierdzenia A. W. dotyczące wycofania spornych działek przed poinformowaniem przez organ o stwierdzonych nieprawidłowościach należy ocenić jako działania mające na celu uchronienie jej przed negatywnymi skutkami finansowymi niekorzystnej decyzji – w związku z czym nie zasługują one na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutu skargi o braku przesłuchania świadków W. W.a oraz M. P., obecnych podczas spotkania w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu 9 i 10 sierpnia 2011r., należy uznać brak uwzględnienia przez organy formułowanego w tym zakresie wniosku skarżącej za prawidłowy. W zaskarżonej decyzji właściwie wskazano bowiem, powołując się na art. 78 § 2 K.p.a., że żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami – to jest notatką służbową z dnia 9 sierpnia 2012r., potwierdzoną następnie ww. pismem z dnia 29 maja 2012r. Dodatkowo wskazać trzeba, że przebieg spotkania w dniu 9 sierpnia 2011r. – w wersji lansowanej przez skarżącą – został już kilkukrotnie przedstawiony w kierowanych do organów pismach, natomiast z pisemnych wyjaśnień M. P. – Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. z dnia 29 maja 2012r. wynika, że nie jest on w stanie przypomnieć sobie przebiegu przedmiotowego spotkania.
Końcowo, odnosząc się do zarzutu skargi o naruszeniu art. 8 i 9 K.p.a. należy wyjaśnić stronie, że jakkolwiek do postępowań w sprawach indywidualnych dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to przepisy ustawy o płatnościach mogą wprowadzać modyfikacje regulacji wyrażonych w K.p.a. (art. 3 ust. 1 i 2 ustawy). Przykładem takiego przepisu jest art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach, który zawiera ograniczenie ciążącej na organie administracji zasady informowania wynikającej z art. 9 K.p.a. (a w konsekwencji również zasady z art. 8 K.p.a.), stanowiąc, że organ udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest dowodu, potwierdzającego zwrócenie się przez skarżącą do organu o udzielenie stosownego pouczenia, związanego z brakiem użytkowania przez nią pierwotnie zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności działek – w związku z czym, z uwagi na art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach, brak było po stronie organu obowiązku udzielenia stosownej informacji w tym zakresie.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.