II SA/KE 644/24

II SA/Ke 644/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek
Jacek Kuza
Sylwester Miziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 3 pkt 22, par. 40 ust. 1, par. 19 ust. 1, par. 12 ust. 1 i 9
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skarg I. B., T. B. i E. J.-M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 września 2023 r. znak: WI-I.7840.5.66.2023.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego solidarnie na rzecz I. B. i T, B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz E. J.-M. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z 13 września 2023 r. znak: Wl-I.7840.5.66.2023.EU Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołań I. B. i T. B., S. S. oraz E. J., od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 456/6740.1/2023 z 19 kwietnia 2023 r. znak: AU-01-5.6740.1.1782.2022.JKU, utrzymał w mocy decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi: C. sp. z o.o. ., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego dwusegmentowego (segment A i B) z garażem podziemnym, z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., grzewczą, wentylacji grawitacyjnej i mechanicznej, elektryczną i niskoprądową, instalacjami elektrycznymi i niskoprądowymi wewnętrznymi na zewnątrz budynku, zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej wraz z zagospodarowaniem terenu oraz wewnętrznym układem drogowym, na działce nr [...] obr. [...], przy ul. O. w Krakowie.
W uzasadnieniu organ II instancji podkreślił, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1993 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W postępowaniu odwoławczym inwestor w piśmie z 27 lipca 2023 r. ustosunkował się do uwag stron zgłoszonych w odwołaniach, a 28 lipca 2023 r. uzupełnił projekt zagospodarowania terenu (dalej "PZT") i projekt architektoniczno-budowlanego (dalej "PAB") w zakresie:
w tomie I: PZT:
w części opisowej, w spisie rysunków na str. 32 dodano rysunek PB/PZT/11 Analiza nasłonecznienia placu zabaw;
w części opisowej, w punkcie 3, str. 34 dodano informację o projektowanym placu zabaw;
w części opisowej, w punkcie 3.3, str. 35 skorygowano liczbę miejsc postojowych dla rowerów;
w części opisowej, w punkcie 5.1 e), na str. 40 dodano informację na temat rozwiązań na elewacji, minimalizujących możliwość kolizji z ptakami;
w części opisowej, w punkcie 5.1 f), na str. 40 skorygowano informację na temat ilości miejsc postojowych dla rowerów;
w części opisowej, w punkcie 5.1 g), na str. 40 dodano informację na temat powierzchni biologicznie czynnej poza obrysem istniejących i projektowanych obiektów budowlanych;
na rysunku PB/PZT/01 Projekt zagospodarowania terenu dodano projektowany plac zabaw pomiędzy segmentami budynku;
na rysunku PB/PZT/01 Projekt zagospodarowania terenu dodano oznaczenie placu zabaw w legendzie;
na rysunku PB/PZT/01 Projekt zagospodarowania terenu uzupełniono wymiar (długość) miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych oraz odległość od granicy działki;
na rysunku PB/PZT/01 Projekt zagospodarowania terenu skorygowano ilość miejsc postojowych dla rowerów;
w tomie II: PAB:
w części opisowej, w punkcie 3.4 e), na str. 23 dodano informację na temat rozwiązań na elewacji, minimalizujących możliwość kolizji z ptakami;
w części opisowej, w punkcie 3.4 f), na str. 23 skorygowano informację na temat ilości miejsc postojowych dla rowerów;
w części opisowej, w punkcie 3.4 g), na str. 23 dodano informację na temat powierzchni biologicznie czynnej poza obrysem istniejących i projektowanych obiektów budowlanych;
w części opisowej, w punkcie 9.4, na str. 27 dodano informację na temat projektowanych wentylatorów i rozwiązań akustycznych, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku;
w części opisowej, w punkcie 12.2 , na str. 29 dodano informację na temat zasilania z miejskiej sieci c.o.;
na rysunku PB/A/02 Rzut garażu segmentów A i B dodano oświadczenie dotyczące spełnienia par.104 warunków technicznych;
w tomie IV: Dokumenty formalno-prawne dodano opinię geotechniczną uzupełniono o skany podpisanych stron, potwierdzone za zgodność z oryginałem (str. 26A, 34A, 44A).
W tym zakresie Wojewoda Małopolski stwierdził, że wszystkie wprowadzone zmiany nie zmieniają głównych założeń projektowych, a tylko stanowią ich doprecyzowanie, a ponadto zostały opatrzone datą, podpisem i pieczątką głównego projektanta branży architektonicznej. Organ odwoławczy, dokonując ponownej weryfikacji PZT i PAB w zakresie ww. art. 35 ust. 1 ustawy, wskazał na brak okoliczności stanowiących o naruszeniu tego przepisu, jako że:
1. w aktach zalega oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę nr [...];
2. PZT oraz PAB są zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwała Nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia 25 maja 2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "O.", zwanego dalej "m.p.z.p.":
- działka inwestycyjna zlokalizowana jest w terenach oznaczonych symbolem MW.7 - Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, podstawowe przeznaczenie pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi - a zatem spełniono ten warunek, gdyż projektowany budynek jest mieszkalny wielorodzinny;
- wskaźnik intensywności zabudowy 0,1-1,5 - warunek spełniony: projektowane 1,34),
- wysokość budynków mieszkalnych do 16m - warunek spełniony: projektowane 15,86m od terenu istniejącego przy najniżej położonym wejściu do budynku,
- nakaz realizacji zieleni poza obrysem istniejących i projektowanych obiektów budowlanych (w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych) z uwzględnieniem drzew, o powierzchni nie mniejszej niż 50% z ustalonej wielkości minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego - warunek spełniony,
- nakaz stosowania dachów dwuspadowych/wielospadowych o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 45° (z wyłączeniem dachu łamanego lub mansardowego) - warunek spełniony: projektowany dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 25°,
- nakaz stosowania pokrycia dachowego z dachówki, blachodachówki lub blachy płaskiej o odcieniach brązu, szarości lub czerwieni - warunek spełniony: projektowane pokrycie blachodachówka w kolorze ciemnoszarym,
- w zakresie ochrony przed hałasem, należy uwzględniać tereny faktycznie zagospodarowane zgodnie z ustaleniami planu, czyli dla terenów oznaczonych symbolem MW.7 - jako tereny pod zabudowę mieszkaniową - warunek spełniony: projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny nie generuje ponadnormatywnego hałasu,
- zakaz wykonywania instalacji na paliwa stałe w obiektach budowlanych - warunek spełniony: projektowana sieć ciepłownicza,
- określa się minimalną liczbę miejsc parkingowych (postojowych) dla samochodów, wliczając miejsca w garażach, odniesioną odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części: 1,2 miejsca na 1 mieszkanie. W ramach miejsc parkingowych (postojowych) nakazuje się zapewnienie stanowisk na kartę parkingową - min. 4% liczby miejsc parkingowych (postojowych), przeznaczonych dla danego obiektu i nie mniej niż 1 stanowisko - warunek spełniony: projektowane są 32 mieszkania, dla których zapewniono 40 miejsc postojowych dla samochodów w garażu i 1 miejsce na terenie nieruchomości, poza obrysem budynku. W liczbie projektowanych miejsc postojowych uwzględniono 5 miejsc dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne (stanowiska na kartę parkingową), w tym 4 w garażu podziemnym i 1 poza budynkiem (minimum wynikające z m.p.z.p. to 2 miejsca postojowe),
- określa się minimalną liczbę stanowisk postojowych dla rowerów, wliczając miejsca wewnątrz obiektów, odniesioną odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części: 0,5 miejsca na 1 mieszkanie - warunek spełniony: dla projektowanych 32 mieszkań, zaprojektowano 22 stanowiska postojowe dla rowerów w garażu (minimum wynikające z m.p.z.p. to 16 stanowisk);
- minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 50% - warunek spełniony: projektowane 50,1% czyli 1128,3m2, przy czym do powierzchni biologicznie czynnej wliczono w 100% powierzchnię trawników (698,4m2), w 50% powierzchnię terenów zielonych nad garażami (253,1m2 = 50% z 506,1m2), w 50% powierzchnię zadaszenia zielonego rampy (40,8m2 = 50% z 81,6m2) i w 50% powierzchnię ścian zielonych (136m2 = 50% z 272m2), co jest zgodne z zapisami § 7 ust. 6 pkt 4 m.p.z.p. W tym ostatnim zakresie powołano się na § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2022.1225), zwanego dalej "rozporządzeniem" oraz § 7 ust. 6 pkt 4 m.p.z.p., zgodnie z którym "Zasady odnoszące się do elewacji budynków: dopuszcza się kształtowanie elewacji budynków w formie zieleni na ścianach lub wertykalnych ogrodów"; organ zaznaczył, że elewacja północno-zachodnia segmentu A i południowo-wschodnia segmentu B oraz fragment elewacji północno-wschodniej segmentu B ukształtowana jest w formie ogrodów wertykalnych;
Wojewoda Małopolski podkreślił również, że:
1. przedmiotowa inwestycja nie znajduje się w granicach terenów lub budynków objętych ochroną konserwatorską i leży poza obszarami wpisanymi do rejestrów zabytków odrębnymi decyzjami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz poza obszarami wpisanymi do gminnej ewidencji zabytków;
2. planowany budynek znajduje się w strefie nadzoru archeologicznego – wobec czego ustanowiono szereg wyszczególnionych wymogów;
3. przedmiotowa działka nie znajduje się w terenie obszaru górniczego i nie podlega wpływom eksploatacji górniczej;
4. projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, w tym z przepisami:
- § 8 rozporządzenia: budynek należy do grupy budynków niskich (N),
- § 12 ust. 1 rozporządzenia - warunek spełniony: projekt zakłada lokalizację budynku w odległości 4,03 m od granicy działki (przepis dopuszcza nie mniej niż 4 m dla ściany z oknami i drzwiami), a zgodnie z § 12 ust. 9 rozporządzenia nie ustala się odległości podziemnej części budynku,
- § 12 ust. 6 rozporządzenia - warunek spełniony: odległość okapu, gzymsu, balkonu, daszków, tarasów, schodów zewnętrznych od granicy działki wynosi nie mniej niż 1,5m (przepis dopuszcza nie mniej niż 1,5m),
- § 14 rozporządzenia - warunek spełniony: działka posiada połączenie z drogą publiczną, o kategorii gminnej, tj. ul. O., a inwestor posiada zezwolenie na lokalizację zjazdu,
- § 16 rozporządzenia - warunek spełniony: zapewniono utwardzone dojście o szerokości 1,5 m (przepis dopuszcza nie mniej niż 1,5m);
- § 18 rozporządzenia - warunek spełniony: projektowane miejsca postojowe w granicach terenu inwestycyjnego,
- § 19 rozporządzenia - warunek spełniony: projektowane miejsca postojowe zorganizowane w zamkniętym garażu podziemnym; w zakresie miejsca postojowego usytuowanego poza obrysem budynku (dotyczy miejsca postojowego dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne) - odległość od granicy działki 3,48 m (przepis dopuszcza nie mniej niż 3m),
- § 21 ust. 1 rozporządzenia - warunek spełniony: wymiary stanowisk postojowych: 2,5 m x 5m oraz 3,6m x 5m dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne,
- § 22 rozporządzenia - warunek spełniony: zaprojektowano miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji: kontenery umieszczone w śmietnikach w poziomie parteru budynku;
- § 26 ust. 1 rozporządzenia - warunek spełniony: budynek przyłączony do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej,
- § 13 i § 57, § 60 rozporządzenia - warunek spełniony: z dołączonej do projektu analizy wynika, że projektowany budynek nie pogarsza warunków przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; projektowany budynek nie uniemożliwia zabudowy działek sąsiednich i nie generuje ponadnormatywnego oddziaływania,
- § 28 rozporządzenia - warunek spełniony: wody opadowe oraz roztopowe odprowadzane do zbiornika retencyjnych za pomocą instalacji kanalizacji deszczowej, a następnie do kanalizacji ogólnospławnej,
- budynek zostanie wyposażony w wodę (§ 45), kanalizację (§ 47), centralne ogrzewanie (§ 49), przewody kominowe (§ 50), wentylację (§ 51), wewnętrzną instalację elektryczną (§ 53), dźwig (§ 55), instalację teletechniczną (§ 56),
- § 34 rozporządzenia - warunek spełniony: projekt nie obejmuje budowy zbiornika na nieczystości ciekłe, założono odprowadzenie ścieków do sieci kanalizacji sanitarnej,
- § 40 rozporządzenia - warunek spełniony: projekt zakłada budowę placu zabaw dla dzieci i miejsce rekreacyjne dla osób niepełnosprawnych,
- § 55 rozporządzenia - warunek spełniony: budynek przystosowany dla osób niepełnosprawnych,
- § 70 rozporządzenia - warunek spełniony: projektowana pochylnia dla samochodów w garażu jednopoziomowym pod dachem o nachyleniu 20%,
- § 103 rozporządzenia - warunek spełniony: projektowana pochylnia dla samochodów o szerokości 5,55m,
- § 271 - 272 rozporządzenia - warunek spełniony: projekt zakłada lokalizację budynku w odległości nie mniejszej niż 4m od granicy działki,
- § 323 rozporządzenia - warunek spełniony: eksploatacja budynku nie jest związana z emisją hałasu ani drgań;
- projekt spełnia warunki szczególne wynikające z zapisów ustawy z 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych,
- projekt posiada pozytywne uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, potwierdzając zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej,
- projekt posiada pozytywne uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych,
- projekt zagospodarowania terenu opracowany na mapie przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej 22 stycznia 2021 r.,
- PZT i PB są zgodne z wymaganiami ochrony środowiska,
- przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
- inwestycja spełnia zapisy powołanej uchwały antysmogowej,
- działka posiada następujące klasy bonitacyjne gleby: RIVb i ŁIV, zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu zajmowanego na cele inwestycyjne z produkcji rolnej,
- projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny,
- do projektu dołączone zostały wymagane zaświadczenia,
- do projektu dołączono wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia,
- projektant i sprawdzający posiadają uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności oraz są wpisani na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego,
- projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, składa się z części dotyczącej projektu zagospodarowania działki, projektu architektoniczno-budowlanego oraz załączników.
Uwzględniając powyższe Wojewoda Małopolski stwierdził – w kontekście art. 35 ust. 1 ustawy – zgodność wniosku i PZT oraz PAB z prawem i ocenił, że wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest kompletny.
Za bezzasadny uznano zarzut odwołania dotyczący naruszenia § 40 ust. 1 rozporządzenia, podkreślając że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje swym zakresem plac zabaw i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, które zlokalizowane zostały pomiędzy projektowanymi segmentami budynku. 100% tej powierzchni znajduje się na terenie biologicznie czynnym, a czas nasłonecznienia wynosi min. 5 godzin w dniach równonocy. Miejsce to spełnia również zapis § 40 ust. 1 i § 19 ust. 1 rozporządzenia. Z kolei uzupełnienie w tym zakresie materiału dowodowego w toku prowadzonego postępowania odwoławczego uznano za akceptowalne przepisami prawa i utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych.
Co do kwestii powierzchni czynnej biologicznie i zarzutów naruszenia § 24 ust. 3 pkt 2 i pkt 5, w związku z § 7 ust. 6 pkt 4 i § 4 ust. 1 pkt 15 m.p.z.p. organ odwoławczy podniósł, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji wykazano zgodność inwestycji z tymi regulacjami, przedstawiając wyszczególnione już wyżej wyliczenia. Nie podzielono zarazem zarzutu odwołania co do tego, że przepis § 7 ust. 6 m.p.z.p. odnosi się tylko do wybranych terenów, wskazując że regulacja ta stanowi o ogólnych zasadach ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania zabudowy objętej ustaleniami m.p.z.p. Sprawdzenie zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. nie może odnosić się tylko do ustaleń szczegółowych dla danego terenu, ale również do ustaleń ogólnych całego planu. Projektowana powierzchnia ścian zielonych nie narusza również zapisów § 3 pkt 22 rozporządzenia, jako że w przepisie nie jest mowa tylko o tarasach, stropodachach, ale również o "innych powierzchniach zapewniających naturalną wegetację roślin" – do których można zaliczyć projektowaną ścianę zieloną. Forma projektowanej ściany zielonej, tj. systemowe kosze ścienne wypełnione substratem, geowłóknina chłonno- ochronna, zapewnia naturalną wegetację roślin. Jeżeli przepisy zarówno techniczno-budowlane, jak i prawa miejscowego, dopuszczają przyjęte przez projektanta rozwiązania, to nie sposób potwierdzić naruszenia przepisów dotyczących kształtowania powierzchni biologicznie czynnej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości analizowania projektowanej inwestycji pod kątem jej logiki, zasadności ekonomiczno-funkcjonalnej, czy też słuszności przyjętych rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę toczy się na wniosek inwestora, z treścią którego to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany. Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca projekt. Organ nie ma zaś uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego, w tym oceny konkretnych rozwiązań projektowych w zakresie ich zgodności z zasadami wiedzy technicznej.
Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 11 K.p.a., podkreślił że integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi PZT i PAB, które podlegają zatwierdzeniu tą decyzją (art. 34 ust. 4 ustawy), a ich obszerna część opisowa i rysunkowa uniemożliwia przeniesienie do uzasadnienia decyzji wszystkich warunków, uzgodnień itp. wynikających z treści projektu – przy czym każda ze stron postępowania ma prawa zapoznania się z treścią całości akt organu administracji publicznej, w tym PZT i PAB. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że brak zapisu w decyzji dot. poszczególnych parametrów inwestycji, potwierdza, że organ I instancji nie sprawdził PAB i PZT w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono przesłanki, którymi organ kierował się wydając decyzję, a co za tym idzie, wskazano spełnienie przez inwestora warunków wynikających z art. 32 - 35 ustawy. Ustalenia organu I instancji poczynione zostały na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i zebranego w sposób wyczerpujący, czyli przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego dla wydania przedmiotowej decyzji, która opatrzona została przekonującym uzasadnieniem. Ponadto przeprowadzona przez organ II instancji kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Odnosząc się do żądania odwołania, dotyczącego przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy, stwierdzono iż żądanie to zostało uwzględnione, niemniej jednak w innym zakresie niż żąda tego skarżąca. Końcowo, Wojewoda Małopolsk stwierdził, powołując się na przedstawioną wyżej analizę, że inwestycja spełnia warunki wynikające z zapisów m.p.z.p. i przepisów w tym techniczno-budowlanych.
Skargę na ww. decyzję organu II instancji skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach I. B. i T. B. (sprawa
o sygn. akt II SA/Ke 644/24). W uzasadnieniu strony powołały się na ich niezbywalne prawo do nienaruszalności ochrony środowiska, zgodnie z art. 5. Konstytucji RP, podnosząc że organ I instancji w żaden sposób nie uwzględnił praw człowieka i obywatela, w szczególności prawa do zapewnienia ochrony środowiska. Ponadto nie wzięto pod uwagę ww. argumentów, które przeczą prawu skarżących do ochrony zdrowia zgodnie z Konstytucją RP. Mianowicie, w złożonym odwołaniu skarżący wskazywali, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie uwzględnia interesów osób trzecich i narusza prawo. Wprawdzie teren inwestycji budynku wielorodzinnego obejmuje wąski pas obszaru zabudowy mieszkaniowej, niemniej w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji istnieją wyłącznie budynki jednorodzinne i granice działki znajdują się naprzeciwko siatki, odgradzającej te własnościowe działki wraz z domkami jednorodzinnymi od dużej inwestycji, jaką miałoby być posadowienie budynku wielorodzinnego w bezpośredniej bliskości domów jednorodzinnych. Stanowi to naruszenie zasad ładu przestrzennego i narusza dobrego sąsiedztwa. Nie spełnione zostały zatem przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wskazali na zignorowanie faktu, że na projekt budynku składają się w istocie właściwie dwa budynki oraz wspólny dla tych dwóch budynków garaż podziemny. Dodatkowo, zgoda na dodatkową kondygnację w obu budynkach – na tak wąskiej działce – stanowić będzie niebezpieczeństwo dla rodzin zamieszkujących w budynkach jednorodzinnych poprzez ewidentny brak zagwarantowania ładu przestrzennego mieszkającym tam od lat rodzinom. Tak drastyczna zmiana ukształtowania przestrzeni, zdaniem stron, nie stworzy harmonijnej całości z obszarem przylegającym do domów zgodnie z ładem przestrzennym. Zasadą ładu jest bowiem również uwzględnienie uporządkowania w uwarunkowaniach i wymaganiach funkcjonalnych, gospodarczo-społecznych, środowiskowych, kulturowych oraz w kompozycji i estetyce – których to relacji nie spełnia i nie zapewni wspomniana duża inwestycja, dodatkowo powiększona o następną kondygnację. Zgoda na dodatkową kondygnację i zarobek ze sprzedaży dodatkowych mieszkań wydana w interesie inwestora skutkuje podwyższeniem wysokości obu budynków wielorodzinnych, co po raz kolejny zaburza ład przestrzenny poprzez zacienienie i upośledzenie funkcjonowania i korzyści z instalacji fotowoltaicznej, którą posiada większość właścicieli posesji domów jednorodzinnych. Sprawia to, że posadowiona naprzeciwko w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa nie tylko nie odpowiada charakterystyce urbanistycznej, zgodnej z parametrami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz linii zabudowy, ale również charakterystyce architektonicznej – w kontekście gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych zabudowy już istniejącej. Posadowienie zatem dwóch budynków wielorodzinnych spowoduje zacienienie posesji skarżących, ograniczenie nasłonecznienia na działce i sąsiednich działkach, na których rozwija się roślinność i zaburzy prawidłowy rozwój roślinności w ww. ogródkach, burząc ład przestrzenny. Przewidywana inwestycja w postaci wielokondygnacyjnego budynków wraz z podziemnym garażem w sąsiedztwie domów jednorodzinnych grozi upośledzeniem w znaczny sposób jakości i komfortu życia skarżących, a ponadto stanowi zagrożenie dla ich zdrowia, poprzez zbytnie przegęszczenie potencjalnych mieszkańców. Przewidywane skutki takiej krótkowzrocznej decyzji, zezwalającej na tę inwestycję, upośledzą ochronę środowiska, do czego mieszkańcy mają niezbywalne prawo według art. 5 Konstytucji RP. Ponadto, zgromadzenie i przegęszczenie mieszkańców na tak małej powierzchni, może spowodować narażenie na rozwój zagrożenia epidemiologicznego, a tym samym upośledzi komfort życia, narażając pierwotnych mieszkańców na utratę zdrowia.
Odrębną skargę na ww. decyzję organu II instancji skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. J. (sprawa o sygn. akt II SA/Ke 1/25), reprezentowana przez radcę prawnego, podnosząc zarzuty naruszenia:
1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpoznania materiału dowodowego w sprawie;
2. prawa materialnego, a to: art. 35 ust. 1 pkt 1a, pkt 2 ustawy w związku z § 24 ust. 3 pkt 2 i pkt 5 oraz § 7 pkt 4 i § 4 ust. 1 pkt 15 m.p.z.p.
W uzasadnieniu wskazano, że planowane przedsięwzięcie ma powstać na stosunkowo wąskiej działce, a jego kondygnacja podziemna w zasadzie wyczerpuje cały obszar działki, gdyż jej odległość od granicy działek sąsiednich to jedynie 0,47 m. Skarżąca zakwestionowała uznanie inwestycji za jeden budynek, w sytuacji gdy są to dwa budynki, realizowane na dużo większej, jednej podziemnej hali – przez co doszło do ominięcia przepisów o wskaźniku intensywności zabudowy (i w konsekwencji naruszenie wymogów m.p.z.p. Zdaniem skarżącej przekroczono również wymagane odległości, o jakich mowa w ww. rozporządzeniu, jako że hala podziemna położona jest w odległości jedynie 0,47 m od sąsiedniej działki. Strona wskazała ponadto na naruszenie wymaganych odległości placu zabaw od budynku (10 m) i spóźnione uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez jej "dodanie" na etapie postępowania odwoławczego. Końcowo, skarżąca zwróciła uwagę na naruszenie wynikającego z m.p.z.p. wymogu zachowania powierzchni biologicznie czynnej (50 %) m.in. poprzez niezasadne dodanie do tej powierzchni "ścian zielonych".
W piśmie z 31 marca 2025 r. E. J. uzupełniła skargę, podnosząc zarzut, że zgodnie z załącznikiem graficznym do m.p.z.p. część terenu, jaki objęty ma być inwestycją, położony jest w obszarze oznaczonym jako strefa hydrogeniczna, w której zgodnie z treścią § 8 ust. 5 pkt 6 m.p.z.p. obowiązuje zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych z wyłączeniem liniowych obiektów infrastruktury technicznej i drogowej, pompowni ścieków, urządzeń wodnych oraz przepustów i obiektów mostowych. W tej sytuacji zaskarżona decyzja, dotycząca lokalizacji inwestycji na obszarze tej strefy, w ewidentny sposób narusza normę wyrażoną w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że:
- m.p.z.p. przewiduje zabudowę wielorodzinną,
- przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje realizowane na wspólnej hali garażowej dwa odrębne budynki i to od tych ścian budynków liczą się wymagane ww. rozporządzeniem odległości,
- "ściany zielone" ww. budynków są wystarczające do zaliczenia ich do powierzchni biologicznie czynnej, powołując się na regulację § 7 ust. 6 pkt 4 m.p.z.p., zgodnie z którym "dopuszcza kształtowanie elewacji budynków w formie zieleni na ścianach lub wertykalnych ogrodów".
Postanowieniem z 27 lutego 2025 r. tut. Sąd połączył ww. sprawy
o sygn. akt: II SA/Ke 644/24 i II SA/Ke 1/25 w celu ich łącznego rozpoznania
i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Ke 644/24.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wszystkie złożone w niniejszej sprawie skargi zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek argumentacja skarżących zasadna jest w części.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody Małopolskiego z 13 września 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego dwusegmentowego (segment A i B) z garażem podziemnym i z instalacjami na działce nr [...], obr. [...], przy ul. O. w Krakowie.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1993 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
5) (uchylony).
Niespornym jest, że działka, na której planowane jest sporne przedsięwzięcie, znajduje się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu obszaru "O.", zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Krakowa nr [...] z dnia 25 maja 2022 r. (zwanego dalej "m.p.z.p."), który wyznacza w tym zakresie, zgodnie z cyt. wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, określone wymogi – których brak spełnienia podnoszą skarżący.
Odnosząc się do sformułowanych w tym przedmiocie zarzutów skarg należy na wstępie zaznaczyć, że działka nr [...], obr. [...] zlokalizowana jest w terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolem MW.7 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi (§ 24 ust. 1 m.p.z.p.). W rezultacie, pomimo podnoszonej argumentacji o zlokalizowaniu inwestycji wśród budynków jednorodzinnych, zabudowa o planowanej funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej została dopuszczona przez lokalnego prawodawcę.
Przechodząc natomiast do szczegółowych wymagań, jakie omawiany m.p.z.p. formułuje względem nowych inwestycji, argumentację skarżących należy ocenić jako w większości zasadną.
Mianowicie, jak trafnie podnosi E. J., planowana inwestycja narusza wynikający z § 24 ust. 3 pkt 2 m.p.z.p. wymóg zachowania powierzchni biologicznie czynnej w wysokości 50 % - jako że w przedstawionej przez inwestora dokumentacji wynik powierzchni biologicznie czynnej – 50,1% (tj. 1128,3 m²) osiągnięto m.in. przez dodanie (do 100 % powierzchni trawników - 698,4 m², 50 % powierzchni terenów zielonych nad garażami - 50% x 506,1 m² = 253,1 m², 50% powierzchni zadaszenia zielonego rampy - 50% x 81,6 m² = 40,8 m²) 50% powierzchni tzw. "ścian zielonych" (50% x 272 m² = 136 m² ), co przytoczono na str. 6-7 zaskarżonej decyzji.
Z elementarnej arytmetyki wynika, że – jak prawidłowo zauważyła skarżąca –
bez zaliczenia do terenu biologicznie czynnego powierzchni 50% powierzchni tzw. "ścian zielonych", inwestycja nie spełnia ustaleń m.p.z.p. w zakresie minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego który wg § 24 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p. dla ww. terenu działki nr [...] o powierzchni 2256 m² winien wynieść 50 % - a zatem nie mniej niż 1128 m².
W tym zakresie tut. Sąd – w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę – w całości podziela stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w: Krakowie w wyroku z 6 lutego 2025 r. o sygn. akt II SA/Kr 1330/24, w Warszawie z 25 lipca 2023 r. o sygn. VII SA/Wa 887/23 (dostępne, jak wszystkie powołane orzeczenia, na http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w których trafnie zwrócono uwagę – w stanach faktycznych i prawnych zbliżonych do zaistniałych w rozpoznawanej obecnie sprawie – że od 1 stycznia 2018 r. obowiązuje § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), zwany dalej "rozporządzeniem". Przepis ten zawiera definicję terenu biologicznie czynnego, zgodnie z którą jest to "teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m², oraz wodę powierzchniową na tym terenie". Uwzględniając treść cyt. regulacji brak jest podstaw, by zaliczyć sporną powierzchnię "ścian zielonych" do powierzchni terenu biologicznie czynnego w jakimkolwiek procencie. Przepis § 3 pkt 22 rozporządzenia nie daje bowiem możliwości przyjęcia, że w zakresie tej definicji mieszczą się struktury pionowe – stanowiąc jedynie o "terenie" biologicznie czynnym, przy czym przez "teren" w języku polskim rozumie się część powierzchni ziemi wraz z jej rzeźbą i pokryciem. Innymi słowy, teren biologicznie czynny powinien być wyznaczony poziomo, horyzontalnie, choć nie są tu wykluczone pewne spadki. Prawodawca wskazuje, że nawierzchnia terenu biologicznie czynnego musi być urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych – a nawet kiedy zalicza do tego terenu 50% powierzchni tarasów i stropodachów, to czyni to z zastrzeżeniem, że również one muszą się cechować taką nawierzchnią. Przyjęcie, że "inne powierzchnie zapewniające naturalną wegetację roślin" mogłyby mieć strukturę pionową, dopuszczałoby np. sytuacje, w których inwestor na terenie w całości utwardzonej działki budowlanej tworzyłby pionowe konstrukcje "ścian zielonych" nie tylko na elewacji budynku ale np. jako odrębne pionowe struktury, które w żadnym wypadku nie spełniają funkcji chłonnej, tj. funkcji retencji wód opadowych. Takie rozumienie analizowanej definicji wskazywałoby zatem na pozbawienie terenu biologicznie czynnego jednej z jego dwóch podstawowych funkcji, tj. retencji wód opadowych, co ma istotne znaczenie w perspektywie konstytucyjnego nakazu ochrony środowiska i zasady zrównoważonego rozwoju. Innymi słowy, "inne powierzchnie zapewniające naturalną wegetację roślin", o których mowa w § 3 pkt 22 rozporządzenia, nadal muszą spełniać definicję terenu "o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych". Ponadto, jak logicznie stwierdził w ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: "gdyby przyjąć możliwość uwzględnienia wertykalnych konstrukcji do liczenia wskaźnika biologicznie czynnego, dotyczącego wszak poziomego z natury "terenu", musiałoby to skutkować powstaniem błędu logicznego, w postaci odniesienia terenu zielonego do ponad 100% terenu działki. Byłby to oczywisty absurd, godzący w fundamenty stosowanych w sprawie uregulowań".
Sąd zauważa w tym miejscu, że zna stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1664/20 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, przedstawione w wyroku z 17 kwietnia 2024 r. o sygn. akt II SA/Kr 142/24, w których za dopuszczalne przyjęto urządzenie pionowej ściany budynku jako powierzchni biologicznie czynnej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę – z uwagi na przedstawione wyżej rozważania – nie podziela jednak takiego poglądu.
Jeśli chodzi zaś o powołaną przez organ – jako uzasadnienie zaliczenia 50% ściany zielonej do powierzchni biologicznie czynnej – regulację § 7 ust. 6 pkt 4 m.p.z.p. – to brak podstaw by podzielić to stanowisko. Powołany przepis, co prawda, dopuszcza kształtowanie elewacji budynków w formie zieleni na ścianach lub wertykalnych ogrodów, jednak odnosi się wyłącznie do elewacji – nie zaś do istotnego w niniejszej sprawie wskaźnika terenu biologicznie czynnego – jakim zgodnie z definicją zawartą w § 4 ust. 1 pkt 15 m.p.z.p. jest procentowy udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu. Podkreślenia wymaga, że przepis ten posługuje się pojęciem "teren" zdefiniowanym w § 4 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. jako wydzielona liniami rozgraniczającymi część obszaru objętego planem o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania, oznaczoną symbolami literowymi i numerami wyróżniającymi go spośród innych terenów. W tak zdefiniowanym pojęciu terenu w oczywisty sposób nie mieści się elewacja budynku, ani tzw. ogród wertykalny, gdyż nie mogą zostać uznane za "teren". W rezultacie, zielona powierzchnia elewacji nie powinna być wliczana do wskaźnika terenu biologicznie czynnego, co powoduje, że przedstawiony projekt nie spełnia wymogu § 24 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p. Przyjęty przez inwestora przedmiotowy wskaźnik (50,1% = 1128,3 m²), po odjęciu powierzchni 50% "ścian zielonych" (136 m²), jest bowiem niższy niż wymagany przepisami uchwały wskaźnik 50% (nie mniej niż 1128 m²).
Ponadto, jak zauważyła E. J. w piśmie z 31 marca 2025 r. uzupełniającym skargę, zgodnie z załącznikiem graficznym do m.p.z.p. część terenu, jaki ma być objęty sporną inwestycją (wschodnia część działki, gdzie przewidziano jeden z projektowanych budynków), położona jest w obszarze oznaczonym jako strefa hydrogeniczna. Okoliczność ta – do której w żaden sposób nie odniesiono się w dokumentacji projektowej ani w podjętych decyzjach – ma istotne znaczenie dla oceny legalności podjętych decyzji – w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1a ustawy w zw. z następującymi regulacjami m.p.z.p.:
- § 4 pkt 22, z którego wynika, że przez strefę hydrogeniczną "należy rozumieć pas terenu wzdłuż brzegów cieków i zbiorników wodnych oraz otwartych koryt rowów i kanałów, wyznaczony w celu zachowania ich otuliny biologicznej i ciągłości ekologicznej";
- § 8 ust. 6, zgodnie z którym "wyznacza się strefę hydrogeniczną, której zasięg zaznaczono na rysunku planu, w obrębie której ustala się:
1) zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych z wyłączeniem liniowych obiektów infrastruktury technicznej i drogowej, pompowni ścieków, urządzeń wodnych oraz przepustów i obiektów mostowych;
2) nakaz utrzymania ciągłości i funkcjonalności cieków i rowów;
3) nakaz utrzymania powierzchni zapewniającej przepływ i infiltrację wód z wyjątkiem przepustów i obiektów mostowych;
4) dopuszcza się możliwość prowadzenia prac konserwacyjnych i modernizacyjnych koryta cieków i rowów".
Natomiast sam inwestor wskazał jedynie – w piśmie z 27 lipca 2023 r. – że "projektowana inwestycja nie będzie miała znaczącego oddziaływania na zmianę stosunków wodnych. W celu ograniczenia niwelacji terenu zaprojektowano dwa segmenty budynku. Segment B obniżony jest o 120 cm względem segmentu A. Woda opadowa i roztopowa będzie zagospodarowana na terenie działki własnej Inwestora. Odprowadzenie wody z części terenu będzie odbywać się za pomocą odwodnienia liniowego, znajdującego się w rampie oraz za pomocą wpustów w stropie garażu podziemnego. Odprowadzona w ten sposób woda, po wstępnym oczyszczeniu, zostanie odprowadzona do kanalizacji deszczowej. Z kolei tereny, które nie są objęte odwodnieniem pogrążonym będą posiadać ukształtowane spadki umożliwiające rozprowadzenie wody po terenie dziatki własnej Inwestora tak, aby nie wpływać na sytuację wodno-gruntową działek sąsiednich, a tym samym nie spowodować szkód z tym związanych. Odprowadzenie wód opadowych z proj. inwestycji zostało zaprojektowane zgodnie z ustawą Prawo Wodne i nie spowoduje zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dIa gruntów sąsiednich. Planowana inwestycja nie spowoduje wystąpienia leja depresji wykraczającego poza teren inwestycji."
Z kolei organ odwoławczy również nie odniósł się do ustanowionego przez lokalnego prawodawcę przytoczonego wyżej zakazu lokalizacji nowych obiektów budowlanych w strefie hydrogenicznej, ograniczając się jedynie do następujących stwierdzeń:
- "W projekcie budowlanym brak jest rozwiązań, które mogłyby wpływać w sposób negatywny na nieruchomości sąsiednie, w tym na ich sytuację wodno-gruntową";
- "Odnosząc się do podnoszonej kwestii uciążliwości związanej z budowę projektowanego budynku i jego negatywnego wpływ na nieruchomości sąsiednie, w szczególności w zakresie zmiany stosunków wodnych na gruncie, zaburzając wegetację roślin w ogródkach sąsiednich nieruchomości, wskazać należy, iż projekt zakłada odprowadzenie wód opadowych za pośrednictwem kanalizacji deszczowej do zbiornika retencyjnego, a następnie do sieci kanalizacji sanitarnej, co jest zgodne z § 28 i § 29" rozporządzenia.
Powyższe wyjaśnienia należy jednak uznać za niewystarczające – w kontekście projektu zagospodarowania terenu (tom I dokumentacji projektowej), gdzie na wschodniej części działki (objętej na załączniku graficznym do m.p.z.p. oznaczeniem strefy hydrogenicznej) przewidziany jest jeden z ww. segmentów (budynków), realizowany zresztą na wspólnej płycie fundamentowej z drugim segmentem.
Tym samym, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że wskazany wyżej sposób zagospodarowania działki inwestycyjnej (zabudowa mieszkalna wielorodzinna) na działce nr [...], będącej terenem objętym częściowo strefą hydrogeniczną – z zakazem lokalizacji nowych obiektów budowlanych (w tym zabudowy mieszkalnej) – nie mieści się w ustaleniach przewidzianych w m.p.z.p. dla tych obszarów, które to zagadnienie – fundamentalne dla kwestii dopuszczalności spornej inwestycji – całkowicie uszło uwadze organów obu instancji.
Podobnie, Wojewoda Małopolski, pomimo uzupełnienia przez inwestora w postępowaniu odwoławczym (dopuszczalnego, wbrew zarzutom skargi, w ramach art. 136 § 1 K.p.a.) projektu zagospodarowania terenu o wymagany przez przepisy odrębne plac zabaw (którego to braku dokumentacji nie zauważył organ I instancji), w żaden sposób nie odniósł się – szczegółowo i konkretnie – do kwestii odległości placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – jakie w tym zakresie przewiduje rozporządzenie (co najmniej 10 m) – nie rozpatrując w ogóle sprawy w tym zakresie. Za niewystarczające należy uznać ogólne stwierdzenie Wojewody o spełnieniu wymogów z § 40 ust. 1 i § 19 ust. 1 rozporządzenia, przy czym z projektu zagospodarowania terenu – przedstawionego na mapie do celów projektowych (ostatnia karta tomu I) wynika, że plac zabaw i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych – zlokalizowane są pomiędzy projektowanymi segmentami A i B budynku (co sam organ przyznaje), odległymi od siebie zaledwie o 8,40 m. Przesądza to braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w istotnym dla wyniku sprawy zakresie, stanowiącym zarazem o naruszeniu przez organ II instancji nart. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W tym miejscu należy przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 25 lutego 2020 r. o sygn. akt II SA/Bk 822/19, LEX nr 2895489, zgodnie z którym "usytuowanie placu zabaw niezgodnie z § 40 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. [...], w tym usytuowanie poszczególnych zabawek w odległości mniejszej niż wymagane tym przepisem 10 m, należy uznać za istotne odstąpienie od warunków techniczno-budowlanych". Podkreślenia zarazem wymaga, że uprzednio obowiązująca treść powołanego § 40 ust. 3 rozporządzenia odpowiada zasadniczo obecnemu brzmieniu § 40 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym "Odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, dróg, ciągów pieszo-jezdnych, okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz miejsc gromadzenia odpadów wynosi co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów, o których mowa w § 19 ust. 1". Pomimo sformułowania przez skarżącą E. J. umotywowanych zarzutów w tym zakresie, organ odwoławczy nie odniósł się do omawianej powyżej kwestii również w odpowiedzi na skargę. Natomiast, jak już to wyżej wskazano, z projektu zagospodarowania terenu wynika, że plac zabaw został zlokalizowany – już na etapie postępowania odwoławczego – pomiędzy ww. budynkami, które są odległe od siebie zaledwie o 8,40 m, przy czym brak jest informacji, czy wymagana odległość, jakiej dotyczy § 40 ust. 4 rozporządzenia, została przez segmenty A i B zachowana, pomimo że zdecydowana większość ich ścian (jak wynika z rysunków elewacji, zawartych w tomie II dokumentacji projektowej) posiada szereg okien. W tym zakresie niemożliwa jest zatem merytoryczna weryfikacja przez Sąd podniesionego w skardze zarzutu, co uzasadnia w tym zakresie uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ze wskazaniem na konieczność poczynienia przez organ niezbędnych ustaleń w tym zakresie.
Ze względu na powyższe nieprawidłowości, polegające na braku dogłębnej analizy szczegółowych parametrów i części składowych planowanego przedsięwzięcia – w zestawieniu z omówionymi wyżej regulacjami prawa lokalnego oraz powszechnie obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi – nie sposób podzielić stanowiska organu odwoławczego, co do tego, że "wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.)", a "ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.)".
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim zbadaniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany poddać dokładnej analizie zapisy obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego i ocenić przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki lub projekt architektoniczno-budowlany pod kątem jego zgodności z ustaleniami takiego planu. W przypadku stwierdzenia niezgodności między wynikającym z projektu budowlanego zamierzeniem inwestycyjnym a ustaleniami planu miejscowego przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy upoważnia i obliguje właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę (chyba że zachodzi możliwość wyeliminowania niezgodności w trybie art. 35 ust. 3 ustawy). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego uchwalanym przez radę gminy, w którym zawarte są ustalenia dotyczące przeznaczenia i sposobu zagospodarowania poszczególnych skonkretyzowanych terenów miasta lub gminy oraz nakazy, zakazy i warunki konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów. Przeznaczenie danego terenu w planie determinuje możliwość przyszłego wykorzystania nieruchomości wyłącznie na cele w nim wskazane. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wiąże jedynie mieszkańców danego terenu, ale także organy państwa oraz samorządowe, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości na podstawie przepisów odrębnych, w szczególności organy opiniujące, uzgadniające i zezwalające na budowę obiektu budowlanego.
Skutku nie mógł odnieść natomiast zarzut skarg dotyczący realizowania budynku/budynków na rozległej, zajmującej prawie całą działkę, wspólnej hali garażowej, od której – zdaniem skarżących – należy liczyć wymagane § 12 ust. 1 rozporządzenia odległości do granic działek sąsiednich, zajętych przez istniejącą zabudowę mieszkalną. Stosownie bowiem do regulacji § 12 ust. 9 rozporządzenia nie ustala się odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej. W tym zakresie organ odwoławczy przedstawił trafną argumentację, zgodną z jednolitym i ugruntowanym orzecznictwem, z której wynika że to odrębne budynki, ich ściany na powierzchni, odnoszą się do istotnych, wynikających z m.p.z.p., parametrów odległościowych oraz powierzchniowych projektowanej zabudowy. W tych dwóch aspektach Sąd stwierdza, że istotne znaczenie mają wyłącznie obiekty nad powierzchnią ziemi – a nie ich części podziemne – jako że posiadanie przez budynki wspólnego fundamentu, garażu podziemnego nie stanowi przeszkody, aby uznać, że każdy budynek danego zamierzenia inwestycyjnego spełnia warunek samodzielności konstrukcyjnej. Okoliczność, że kilka budynków jest posadowionych na wspólnej jednej płycie fundamentowej i ma wspólny garaż podziemny, nie czyni z kilku budynków jednego budynku (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2009r., sygn. akt II OSK 1601/08 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 19 lutego 2025 o sygn. akt II SA/Ke 396/24). Sam wspólny fundament nie oznacza bowiem, że kilka budynków staje się jednym budynkiem. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy, zawierającym definicję legalną budynku, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wszystkie te cechy posiada każdy z projektowanych dwóch budynków, określonych w projekcie jako segmenty i oceny tej nie zmienia okoliczność, że budynki te posiadają jedną płytę fundamentową i wspólny garaż podziemny. Za taką wykładnią przemawia również treść § 210 rozporządzenia, który stanowi, że części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki. Przepis ten dotyczy części budynku od fundamentu – a nie z fundamentem. Na jednej płycie fundamentowej mogą być zatem posadowione budynki tego samego lub różnych inwestorów i kompleks budynków różnych inwestorów może mieć jeden podziemny garaż. Tym samym, wymagane przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia odległości budynków na działce budowlanej od granicy tej działki, należy liczyć od naziemnych części tychże budynków – podobnie zresztą jak i przy liczeniu powierzchni biologicznie czynnej nie uwzględniając jako zabudowy działki podziemnej hali garażowej – zazwyczaj bardziej rozległej od znajdującego się na powierzchni budynku/budynków. W tym zakresie brak podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach. Jednocześnie wskazania wymaga, że, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1187/17, aktualnie, z uwagi na możliwości techniczne, powszechną praktyką jest budowanie całych osiedli składających się z kilku budynków na jednej płycie fundamentowej, co wymusza w pewnym stopniu powiązanie infrastrukturalne. To nie oznacza jednak, że taki sposób posadowienia tych budynków wpływa na prawną kwalifikację i uznanie ich za jeden budynek.
W ponownie prowadzonym postępowaniu zostaną usunięte wskazane powyżej nieprawidłowości, a przedstawiona przez inwestora dokumentacja projektowa zostanie kompleksowo sprawdzona pod względem zgodności z całością wymogów obowiązującego dla terenu działki nr [...] obr. [...] m.p.z.p. – czemu organ da wyraz w szczegółowym uzasadnieniu podjętej decyzji, uzależniając ostateczne rozstrzygnięcie sprawy od wyniku tejże weryfikacji.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono pkt II i III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając kwoty uiszczone przez skarżących, częściowo solidarnie, tytułem wpisów sądowych od ich skarg, jak również – w odniesieniu do E. J. – opłatę od pełnomocnictwa (17 zł) i koszty zastępstwa procesowego przez radcę prawnego (480 zł), w tym ostatnim zakresie stosując § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).