II SA/Ke 608/24

II SA/Ke 608/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /przewodniczący/
Beata Ziomek
Jacek Kuza /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61 ust. 5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Karolina Chrapkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi E. N., R. N. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 września 2024 r. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach zaskarżoną decyzją z 16 września 2024 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 25 marca 2024 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr ewid.[...] i [...] obręb 0013 w granicach oznaczonych na zał. graficznym literami ABCD-A przy ul. [...] w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że K. U. wystąpił 5 stycznia 2023 r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla powyższej inwestycji. Sprawa z tego wniosku była już przedmiotem rozpoznania. Kolegium, w trybie odwoławczym, uchyliło decyzję organu I instancji z powodu niekompletności analizy urbanistyczno-architektonicznej i wadliwie przeprowadzonego postępowania.
Rozpoznając sprawę ponownie, na podstawie uzupełnionych akt sprawy Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2024, poz. 1130 ze zm.) dalej zwanej: "ustawa", w nowej analizie wyznaczono granice obszaru analizowanego obejmującego trzykrotną szerokość frontu części działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Szerokość frontu terenu planowanego do zabudowy wynosi ok. 30,00 m. Granice obszaru analizowanego wyznaczono wokół terenu inwestycji w odległości od 90,00 m do 403,00 m. Ponieważ wyznaczony obszar analizowany w kierunku północnym, wschodnim i zachodnim w odległości 90,00 m od tych stron, tj. w minimalnej odległości trzykrotnej szerokości frontu działki obejmowałby jedynie część nieruchomości bez istniejących na niej budynków lub części tych budynków, to w tych kierunkach analizą objęto działki zabudowane po granicach ich własności. Natomiast od strony południowej obszar analizowany wyznaczano w odległości 90,00 m, ponieważ nie występuje tu zabudowa, a jedynie tereny zielone, użytki rolne.
Kolegium dalej podało, że w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne jednorodzinne (wolno stojące i w zabudowie bliźniaczej) wraz z towarzyszącymi budynkami gospodarczo-garażowymi. Skoro więc inwestycja dotyczy budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, to kontynuacja funkcji, wbrew zarzutom odwołania, znajduje oparcie w charakterystyce obszaru analizowanego, ponieważ w granicach obszaru analizowanego znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej.
Nadto, w ocenie Kolegium, wszystkie ustalone w sprawie parametry nowej zabudowy znalazły uzasadnienie prawne i faktyczne w nowo sporządzonej analizie.
Odnośnie wyznaczenia linii nowej zabudowy organ odwoławczy wskazał, że teren objęty inwestycją od strony północnej przylega do pasa drogowego ulicy [...]. Analizując zabudowę zlokalizowaną po południowej stronie tej ulicy, to od wschodu teren inwestycji graniczy z działką nr ewid.[...] zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym położonym w odległości ok. 10,00 m od zewnętrznej krawędzi ul. [...]. Od strony zachodniej na działce nr [...] graniczącej z terenem inwestycji znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w odległości ok. 10,00 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...]. Pozostałe budynki położone przy tej ulicy, po jej południowej stronie, tak jak teren inwestycji zlokalizowane są w odległości od 9,00 m od 35,00 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, zasadnie pod względem przestrzennym organ I instancji ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia w odległości 10,00 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] - jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
Co do wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy organ II instancji zauważył, że wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi od 0,02 do 0,52. Zatem średni wskaźnik wyniesie 0,17. W obszarze analizowanym po południowej stronie ul. [...], występują działki długie sięgające aż do ul. [...] z zabudową zlokalizowaną we frontowej części od strony ul. [...], Wskaźnik powierzchni zabudowy dla tych działek wynosi od 0,02 do 0,04. Ponadto zlokalizowanych jest tu kilka działek powstałych w wyniku wydzielenia frontowej części nieruchomości z zabudową o wskaźnikach powierzchni zabudowy około 0,10 i około 0,17. W tym miejscu odnosząc się do zarzutu błędnie wyliczonego średniego wskaźnika powierzchni zabudowy, Kolegium zaznaczyło, że wskaźniki powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek zarówno określone przez Prezydenta Miasta Kielce jak i te wskazane w tabeli przez strony odwołujące są zgodne, różnią się jedynie liczbą miejsc po przecinku (zaokrąglenia). Ponadto wskaźniki powierzchni zabudowy zostały określone na podstawie danych pobranych z Internetowego Serwera Danych Przestrzennych na dzień sporządzenia analizy architektonicznej. Dane w systemie aktualizowane są codziennie. Z kolei wskaźnik powierzchni zabudowy oblicza się jako średnią arytmetyczną czyli iloczyn sumy poszczególnych wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych nieruchomości przez ich liczbę.
Wobec powyższego dla wnioskowanej inwestycji ustalono wskaźnik powierzchni zabudowy liczony jako stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji - od 0,10 (wskaźnik występujący na działce nr ewid. [...]) do 0,17 (średni wskaźnik w obszarze analizowanym).
Dalej organ podkreślił, że realizując plany inwestycyjne wnioskodawca powinien urządzić minimum 30% powierzchni terenu jako powierzchnię biologicznie czynną. Zasady ustalenia wysokości wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej nie wynikają z żadnych przepisów. Wskaźnik ten jest zatem ustalany w projekcie decyzji na poziomie funkcjonalnie związanym z innymi parametrami zagospodarowania terenu inwestycji.
Odnośnie wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej Kolegium zaznaczyło, że w obszarze analizowanym występują budynki o szerokości elewacji frontowej od 6,00 m do 15,00 m, a średnia szerokość wynosi 10,90 m. Mając to na uwadze oraz uwzględniając lokalizację i charakter inwestycji ustalono szerokość elewacji frontowej każdego z budynków od 6,00 m (minimalna szerokości elewacji frontowej w obszarze analizowanym) do 12,00 m (średnia szerokość z uwzględnieniem tolerancji do 20%).
Z kolei co do wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej organ podał, że od strony wschodniej teren inwestycji graniczy z działkami nr ewid.[...] i [...], na których usytuowane są budynki mieszkalne jednorodzinne, o wysokości tej krawędzi ok. 6,00 m. Od strony zachodniej na działce nr ewid. [...] graniczącej z terenem inwestycji znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny o wysokości górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej ok. 4,50 m. Zatem wysokość zabudowy tworzy uskok. Budynki w obszarze analizowanym posiadają wysokość górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej od 3,00 m do 8,50 m, średnia wysokość wynosi 5,40 m. Uwzględniając te wielkości ustalono, że wysokość górnej krawędzi (gzymsu, okapu) elewacji frontowej każdego z budynków - od 3,00 m do 5,4 m.
Co do wyznaczenia geometrii dachu Kolegium wskazało, że dla zachowania istniejącego w obszarze analizowanym ładu przestrzennego, ustalono geometrię dachu każdego z budynków - dach dwuspadowy symetryczny lub wielospadowy o kącie nachylenia w przedziale od 30° do 45°. Położenie głównej kalenicy dachu w układzie dowolnym w stosunku do frontu działki. Wysokość głównej kalenicy dachu do 11,00 m, mierzona od średniego poziomu terenu, przed głównym wejściem do budynku. Łączna długość lukarn nie może przekroczyć [...] długości okapu. Budynki o tak ustalonej geometrii dachu wpiszą się w zastany w tym rejonie ład przestrzenny.
Ponadto organ II instancji zauważył, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - z ul. [...] (droga publiczna kategorii wojewódzkiej - na wysokości planowanej inwestycji). Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
Odnosząc się do podniesionych zarzutów Kolegium między innymi stwierdziło, że zgodnie z orzecznictwem parametry dla nowej zabudowy ustala się wyłącznie na podstawie zabudowy istniejącej w dniu sporządzenia analizy, dlatego wskaźniki powierzchni zabudowy dla działek niezbudowanych nie były w niej uwzględnione. Natomiast co do kwestii pominięcia w analizie działki nr ewid.[...], to zostało wyjaśnione, że działka ta stanowi użytek "Wp" czyli grunty pod wodami płynącymi w użytkowaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Ponadto, tylko niewielki fragment budynku o powierzchnia zabudowy około 6,00 m˛ zlokalizowany jest na tej działce.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji E. N., R. N. i W. P., decyzji tej zarzucili naruszenie:
1. art. 7, 77 i 80 kpa, poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w sposób wybiórczy i dowolny, na skutek czego analizę urbanistyczną, dokonaną z pominięciem części nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanego terenu, uznano za prawidłowo sporządzoną, w wyniku czego doszło do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie wadliwej analizy,
2. art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji w sposób niezgodny z zasadami sporządzenia uzasadnienia, w szczególności w sposób nie pozwalający na ustalenie:
a. w jaki sposób należało prawidłowo wyznaczyć średni wskaźnik zabudowy terenu,
b. z jakich przyczyn SKO odmówiło wiarygodności wykazanego przez skarżącego sposobu obliczenia średniego wskaźnika zabudowy terenu, nie dokonując w tym przedmiocie wykładni i wyjaśnienia przepisu prawa, dając wiarę jedynie twierdzeniom organu, nie popartym jakimkolwiek orzecznictwem czy piśmiennictwem,
3. art. 8 § 2 kpa, poprzez przyjęcie niekonsekwentnej linii orzeczniczej, ignorując fakt niezgodności części analitycznej analizy urbanistycznej, podczas gdy między innymi z tej właśnie przyczyny SKO uchyliło uprzednią decyzję Prezydenta,
4. § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez znaczne rozszerzenie obszaru analizy ponad wymogi ustawowe, bez rzeczowego uzasadnienia,
5. art. 61 ust. 5a ustawy, poprzez ustalenie obszaru analizowanego terenu w kierunku północnym i południowym sprzecznie z dyspozycją tego przepisu poprzez wyznaczenie głębokości analizy na ok. 400 m tj. większej niż dopuszczalne 200 m,
6. art. 56 w związku z art. 64 ustawy i § 5 ust. 1 powyższego rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., poprzez wydanie decyzji w której zamierzenie inwestora nie odpowiada zasadom dobrego sąsiedztwa przez wydanie decyzji lokalizującej inwestycje o intensywności zabudowy większej niż wynika to z ustalonego w decyzji wskaźnika intensywności zabudowy, zamiast wydania merytorycznej decyzji odmawiającej wydania żądanych warunków zabudowy,
7. art. 7 oraz art. 61 kpa w związki z art. 52 ust. 1 ustawy poprzez ustalenie warunków zabudowy terenu sprzecznych z treścią wniosku, w sposób stanowiący niedozwoloną ingerencję merytoryczną w treść złożonego wniosku, w zakresie maksymalnego wskaźnika zabudowy wynoszącego 0,17, co nie pozwoli na zrealizowanie planowanego przedsięwzięcia - budowy budynków o łącznej pow. zabudowy 480 m2, co przy powierzchni terenu inwestycji 2205,00 m2 wymagałoby dopuszczenia wskaźnika zabudowy co najmniej 0,181, co implikuje konieczność wydania decyzji odmawiającej ustalenia, gdyż ustalony w decyzji wskaźnik zabudowy nie pozwala na realizację wnioskowanej inwestycji,
8. art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia niespójnego i sprzecznego z materiałem dowodowym, w zakresie metodyki sporządzenia analizy urbanistycznej,
9. błąd w ustaleniach faktycznych wynikły z powodu naruszenia reguł postępowania dowodowego, w skutek czego ustalono, średni wskaźnik zabudowy terenu nie odpowiadający rzeczywistej wartości tego parametru na obszarze analizowanym,
10. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, w sytuacji gdy organ winien ją uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że podstawowym zarzutem jest uznanie za prawidłową sporządzoną w sprawie analizę urbanistyczną. Ta nowa analiza obejmuje obszar powiększony znacznie poza wymogi ustawowe. SKO zignorowało fakt, że organ I instancji powinien tak dobrać obszar analizy, aby był on nie mniejszy niż minimalny wymagany, lecz nie większy niż rzeczowo potrzebny, nie można też pominąć, że zwiększenie tego obszaru wymaga szczegółowego uzasadnienia pod względem celowości. Zdaniem skarżących Kolegium całkowicie zignorowało fakt, że organ I instancji przyjął w kierunku północnym i południowym sprzecznie art. 61 ust. 5a ustawy obszar analizy o szerokości ponad 400 m. Taka zaś analiza urbanistyczna sprzeczna z bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa nie może być podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Wnoszący skargę zarzucił także pominięcie w analizie rachunkowej części działek zaznaczonych w granicach obszaru analizy graficznej, w szczególności pominięcie działki nr ewid.[...] stanowiącej grunt zajęty pod wodami płynącymi, pomimo że fragment budynku mieszkalnego jest na tym obszarze położony. Skarżący podnieśli, że SKO powinno działać konsekwentnie i uznać, że część tabelaryczna analizy powinna odpowiadać graficznemu obszarowi analizy i skoro z tego też powodu uchyliło decyzję organu I instancji, to mając na względzie art. 8 § 2 kpa winno stwierdzić niezgodności części analitycznej analizy urbanistycznej.
W uzasadnieniu zarzutu wadliwego obliczenia średniego wskaźnika intensywności zabudowy terenu wskazano, że zgodnie z założeniami organu I instancji, wskaźnik ten stanowić miał "średnią arytmetyczną czyli iloczyn sumy poszczególnych wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych nieruchomości przez ich liczbę. Algorytm ten SKO uznało za prawidłowy. Natomiast zdaniem skarżących, zgodnie z zasadami statystyki za wartość średnią uznać należałoby sumę poszczególnych wartości podzieloną przez inną wartość lub ilość. Skarżący także dodali, że zgodnie z wykładnią językową w analizie należy obliczyć średni wskaźnik dla obszaru analizowanego - czyli iloraz sumy powierzchni zabudowy wszystkich budynków znajdujących się na analizowanym terenie (wyrażoną w m˛) przez sumę powierzchni analizowanego terenu (brutto) wyrażoną w m2. Czym innym jest zaś "średnia ze wskaźników zabudowy terenu", którą zamiast średniego wskaźnika zabudowy w analizie obliczył organ I instancji i takie działanie zaaprobowało jako właściwe SKO.
Skarżący zaznaczyli, że Kolegium mimo podniesionych zastrzeżeń w przedmiocie sposobu obliczenia średniego wskaźnika zabudowy zarzutów, w swym uzasadnieniu zupełnie pominęło wyjaśnienie, z jakich powodów przyjęty przez organ I instancji sposób obliczenia średniego wskaźnika zabudowy terenu uznało za prawidłowy, a metodykę podniesioną przez skarżących za błędną. Dodali, że obliczenie średniego wskaźnika zabudowy ma istotne znaczenie dla ustalenia analogicznego wskaźnika dla terenu objętego wnioskiem, więc jego błędne ustalenie dyskwalifikuje wydaną decyzję jako oczywiście wadliwą.
Autor skargi uznał, że wydana decyzja obarczona jest istotną wadą prawną, gdyż jest sprzeczna z treścią złożonego w sprawie wniosku, ponieważ przy orzeczonych parametrach wskaźnika zabudowy terenu objęta wnioskiem inwestycja w postaci budowy sześciu budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej nie będzie możliwa do zrealizowania. Zgodnie bowiem z częścią graficzną wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, teren inwestycji został ustalony jako prostokąt o wymiarach 73,5 m na 30 m, co daje powierzchnię terenu zabudowy 2 205,00 m˛. Wnioskodawca na tak określonym terenie inwestycji zaplanował budowę 6 budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej o wymiarach 8,0 m na 10,0 m każdy, co daje łączną powierzchnie zabudowy 480 m˛.
Mając na względzie powyższe dane wskaźnik intensywności planowanej zabudowy terenu inwestycji wynosi iloraz planowanej powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji brutto, co stanowi 480m2/2205,00m2 = 0,218, a to przewyższa dopuszczalny wskaźnik zabudowy określony w zaskarżonej decyzji, czyli 0,17. Inaczej rzecz ujmując przy dopuszczalnym wskaźniku intensywności zabudowy, będzie możliwe wykonanie jedynie 4 budynków jednorodzinnych o planowanej powierzchni zabudowy 80m˛, gdyż wskaźnik ich powierzchni zabudowy terenu wyniesie 0,145. Z kolei nie będzie możliwe hipotetycznie wykonanie także 5 z planowanych 6 budynków, gdyż dla takiego zamierzenia wskaźnik zabudowy terenu wyniesie 0,181, co przewyższa dopuszczalny w decyzji wskaźnik równy 0,17.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2022.2492 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Na wstępie należy stwierdzić, że organy rozpatrujące sprawę oparły swoje ustalenia faktyczne na wystarczającym materiale dowodowym, w związku z czym nie było podstaw do jego uzupełniania. Okoliczność tę przyznali również skarżący (4 odwrót).
Następnie należy wyjaśnić, że przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Decyzja ta została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j. ze zm.). Trzeba w związku z tym wyjaśnić, że z mocy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2023.1688), która weszła w życie 24 września 2023 r. (art. 78 przytoczonej ostatnio ustawy zmieniającej), do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek K. U. z 5 stycznia 2023 r., zastosowanie w sprawie miała ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym do 23 września 2023 r. (Dz.U. 2023.977 t.j.), dalej u.p.z.p. W okolicznościach niniejszej sprawy miało to istotne znaczenie ze względu na zarzuty skargi dotyczące między innymi naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu, które nie miało w sprawie zastosowania. Chodzi tu o art. 61 ust. 5a u.p.z.p., który do 23 września 2023 r. nie zawierał zapisu ograniczającego do 200 metrów maksymalną wielkość obszaru analizowanego, na którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1. Zapis ten bowiem został do art. 61 ust. 5a u.p.z.p. dodany od 24 września 2023 r. Dlatego zarzut, że obszar analizowany wyznaczony w sprawie wokół terenu inwestycji oznaczonego literami ABCD-A w odległości od 90 m do 403 m, naruszał ten przepis w brzmieniu obowiązującym od 24 września 2023 r. – był niezasadny.
Należy dalej wyjaśnić, że wspomniany obszar analizowany został, w ocenie Sądu, wyznaczony niewadliwie również na gruncie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do 23 września 2023 r. Przepis ten przewidywał bowiem wówczas, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Wyznaczenie więc obszaru analizowanego w przedstawiony sposób nie naruszało reguły określonej w art. 63 § 5a u.p.z.p., o czym będzie niżej mowa.
Trzeba też wyjaśnić według jakiego stanu prawnego należało w sprawie oceniać ustalenie wymagań dotyczących planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.
W dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywało już rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2024.1116), dalej rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2024 r. które weszło w życie 26 lipca 2024 r. Wcześniej natomiast obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1588 oraz z 2021 r. poz. 2399), dalej rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r., które utraciło moc z dniem wejścia w życie rozp. ws. ustalenia wymagań z 2024 r., zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688). Ten ostatni przepis bowiem przewiduje, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ust. 2 i art. 61 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 (t.j. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 16 ust. 2 i art. 61 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, i mogą być w tym czasie zmieniane w granicach określonych odpowiednio w art. 16 ust. 2 i art. 61 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Należy jednak zauważyć, że pomiędzy normą wynikającą z tego przepisu, a normą intertemporalną zamieszczoną w powoływanym już wyżej art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej u.p.z.p. istnieje kolizja, którą należy rozstrzygnąć na korzyść tej drugiej, z uwagi na jej ustawowy i szczególny charakter dotyczący spraw wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (t.j. przed 24 września 2023 r.), a więc takich spraw, jak niniejsza. W związku z tym należy przyjąć, że do oceny zaskarżonej decyzji należało stosować przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do 23 września 2023 r., a w kwestiach ustalania wymagań dotyczących planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu – przepisy rozp. ws. ustalenia wymagań z 2003 r., również w brzmieniu obowiązującym w tej dacie.
Należy ponadto pamiętać, że w związku z dodaniem z dniem 3 stycznia 2022 r. do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 61 ust. 5a regulującego kwestie wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzania na nim analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz uchyleniem z tym samym dniem § 3 rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r. r., który wcześniej nieco odmiennie regulował te same zagadnienia, co obecnie art. 61 ust. 5a u.p.z.p., przepis § 3 rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r. nie miał już w sprawie zastosowania.
Uwzględniając takie rozważania należy stwierdzić, że błędne i ponadto niekonsekwentne było powoływanie się w skardze na naruszenie zarówno § 3 rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r., jak i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Oba te przepisy regulujące tę samą materię nie obowiązywały bowiem w tym samym czasie, przez co nie mogły zostać równocześnie naruszone. Ponadto skarżący powoływali się na naruszenie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu, które w niniejszej sprawie nie miało zastosowania, o czym była już wyżej mowa. Prawidłowa wykładnia przepisów dotyczących zasięgu analizowanego obszaru wyznaczonego wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, (tj. terenu, którego granice zostały objęte wnioskiem), wskazuje bowiem na to, że skoro art. 61 ust. 5a u.p.z.p. określał minimalną wielkość obszaru analizowanego ("organ wyznacza [...] obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów"), a nie określał wielkości maksymalnej, to wyznaczenie wielkości tego obszaru na poziomie większym niż minimalny, co do zasady jest dopuszczalne, zwłaszcza, gdy organ, w oparciu o analizę urbanistyczną przeprowadzoną na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p., wskazuje na racjonalne powody takiego poszerzenia tego obszaru. Za powody takie należy natomiast uznać wielkość i kształt działek, których zabudowana część znajduje się w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, którego granice zostały objęte wnioskiem oraz zamiar objęcia granicami analizowanego obszaru całych tych działek w ich granicach ewidencyjnych. Chodzi tu o działki nr [...], [...] i [...]. Wyznaczony obszar analizowany obejmował całe te działki, co przez ich znaczną wielkość i wydłużony kształt spowodowało, że obszar analizowany w granicach tych działek istotnie sięgał 403 metrów od działki objętej wnioskiem, oznaczonej na załączniku graficznym do decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 25 marca 2024 r. literami ABCD-A.
Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami mającymi w sprawie zastosowanie.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwego ustalenia "średniego wskaźnika zabudowy terenu" trzeba wyjaśnić, że wskaźnik ten jest zdefiniowany w § 5 ust. 1 rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r. Zgodnie z nim wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się jednak wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. (§ 5 ust. 2 rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r.). Ten ostatni przepis był podstawą do zaakceptowanego w zaskarżonej decyzji ustalenia przez organ I instancji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy na poziomie 0,10. Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że w terenie o takim stopniu zurbanizowania, jaki występuje w analizowanym w sprawie obszarze, nowa zabudowa nie może zawsze wynikać z arytmetycznej średniej, w oderwaniu od konkretnych uwarunkowań urbanistycznych. Istota kontroli legalności wskaźników nie sprowadza się bowiem do matematycznej poprawności osiągniętego wyniku, ale do oceny, na ile ustalony parametr nowej zabudowy pozostaje w zgodzie z zasadą kontynuacji. Z takim poglądem należy się zgodzić, ponieważ wynika on z treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i z § 5 ust. 2 rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r. Skoro celem czynności, jakie musi przedsięwziąć organ przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, jest ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, a ustawowym sposobem ustalenia tych wymagań jest przeprowadzenie analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a, to istotą tych czynności jest sprawdzenie, czy istniejąca w sąsiedztwie zabudowa pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (zasada dobrego sąsiedztwa). To natomiast pozwala na pewną elastyczność w określeniu parametrów, cech i wskaźników planowanej zabudowy, na którą wprost pozwalają odpowiednie zapisy rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r. (§ 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4).
Oceniając sposób wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu należy podzielić pogląd SKO w Kielcach, że zasadne było pominięcie przy wyliczeniach działek niezabudowanych. Cechy i parametry zabudowy określa się bowiem dla działek zabudowanych wchodzących w skład obszaru analizowanego, co jednoznacznie wynika z treści § 5 rozporządzenia, stanowiącego o "powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu". Tym samym, brak jest również podstaw do kwestionowania sposobu obliczenia średniego wskaźnika powierzchni zabudowy poprzez ustalenie średniej współczynników zabudowy, a nie jak chcą skarżący poprzez podzielenie sumy powierzchni zabudowy wszystkich budynków znajdujących się na analizowanym terenie, przez sumę powierzchni analizowanego terenu, tj. z uwzględnieniem działek niezabudowanych (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 31 maja 2023 r. II SA/Bd 1092/22, wyrok WSA w Krakowie z 22 listopada 2023 r. II SA/Kr 1187/23, wyrok WSA w Kielcach z 13 marca 2024 r., II SA/Ke 37/23).
Jak przy tym trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, wskaźniki powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek określone przez organ I instancji na podstawie przeprowadzonej w sprawie analizy, jak i te same wskaźniki powołane w tabeli w odwołaniu, różnią się jedynie poziomem ich zaokrąglenia, t.j. liczbą miejsc po przecinku, czyli nieznacznie.
Oceniając określoną w sprawie wielkość wskaźnika powierzchni zabudowy w kontekście motywacji przedstawionej w analizie, trzeba zauważyć, że został on określony w przedziale pomiędzy 0,10 a 0,17, przy czym dolny próg określono na podstawie zabudowy występującej na działce nr [...], która posiada głębokość zbliżoną do terenu objętego wnioskiem, a górny odpowiada średniemu wskaźnikowi powierzchni zabudowy występującemu w obszarze analizowanym. W podobnych przedziałach, a w każdym przypadku poniżej średnich wartości ustalonych w analizie, określono też w decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 25 marca 2024 r. inne parametry planowanej zabudowy. Chodzi tu o szerokość elewacji frontowej i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, przy czym odnośnie tych parametrów nie zostały w skardze zgłoszone jakiekolwiek zarzuty. Oznacza to, że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić dopuszczenia nadmiernie intensywnej zabudowy. Trzeba też zauważyć, że również odnośnie pozostałych ustalonych w sprawie parametrów i wskaźników planowanej zabudowy, tj. określenia obowiązującej linii nowej zabudowy oraz geometrii dachu planowanych budynków – nie zgłoszono w sprawie żadnych zarzutów.
Skarżący zarzucili natomiast naruszenie art. 7 i 61 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy sprzecznych z treścią wniosku, w sposób stanowiący niedozwoloną ingerencję merytoryczną w treść złożonego wniosku w zakresie maksymalnego wskaźnika zabudowy wynoszącego 0,17, co nie pozwoli na zrealizowanie planowanego we wniosku przedsięwzięcia w postaci budowy 6 budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej o łącznej powierzchni 480 m˛, co przy powierzchni terenu inwestycji wynoszącej 2205 m˛ wymagałoby dopuszczenia wskaźnika powierzchni zabudowy wynoszącego co najmniej 0,181. Powoduje to, zdaniem skarżących, że wniosek nie mógł być uwzględniony.
Odnosząc się do takich zarzutów należy na wstępie przypomnieć, że dysponentem wniosku w sprawie o ustalenie warunków zabudowy jest wnioskodawca. Zasada związania wnioskiem istotnie ogranicza organ w możliwości modyfikowania wskazanego przez wnioskodawcę rodzaju planowanej zabudowy, jej lokalizacji na danym terenie, a także parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Z takiego charakteru wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika jednak również możliwość jego modyfikacji, co może nastąpić z własnej inicjatywy wnioskodawcy, czy też na skutek poinformowania przez organ o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.), względnie wskazania przez organ w trybie art. 79a k.p.a. niespełnionych przesłanek do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony. Zaniechanie przez organ dokonania tych czynności stanowi naruszenie przepisów postępowania, na które jednak może się powołać wnioskodawca, zwłaszcza w sytuacji, gdy jego wniosek nie został uwzględniony. Jeśli jednak organ w granicach wniosku strony określił odmiennie niektóre parametry nowej zabudowy, a wnioskodawca je akceptuje i nie składa odwołania, ani skargi, to należy przyjąć, że doszło w sprawie do modyfikacji wniosku w sposób, który organy uznały za dopuszczalny i zgodny z prawem. Nie można w takiej sytuacji przyjąć, że inna niż wnioskodawca strona może skutecznie zarzucić niezgodność decyzji z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i na tej tylko podstawie domagać się uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy i odmowy ich ustalenia.
W okolicznościach niniejszej sprawy należy jednak również zauważyć, że zarzucana niedopuszczalna modyfikacja przez organ wniosku inwestora - w istocie takiej cechy nie ma. Skarżący wywiódł, że określony przez organ maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, nie pozwoli inwestorowi na wybudowanie 6 budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej o łącznej powierzchni 480 m˛. Jednak trzeba dostrzec, że z mocy § 5 rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r., koniecznym do określenia w decyzji ustalającej warunki zabudowy parametrem nowej zabudowy jest wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, a nie powierzchnia, czy ilość poszczególnych budynków, jakie wnioskodawca planuje wznieść. Jeśli więc okaże się, że w ramach określonego w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy nie będzie możliwe wzniesienie tylu budynków, ile planował inwestor, bądź nie będzie możliwe wzniesienie budynków o takiej powierzchni, jaką planował, to inwestor będzie musiał zweryfikować swoje zamierzenie składając wniosek o pozwolenie na budowę obiektu, na którego wzniesienie uzyskał warunki zabudowy, względnie zrezygnować z realizacji tego zamierzenia.
Zarzucane w skardze pominięcie przy obliczaniu średniego wskaźnika intensywności zabudowy działek wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji z 25 marca 2024 r. (k. 154 – 164 akt administracyjnych), było w ocenie Sądu niezasadne. Jak to już wyżej zasygnalizowano, punktem odniesienia dla określenia wymagań wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dla nowej zabudowy nie mogą być w ogóle działki niezabudowane. Cechy i parametry zabudowy określa się bowiem dla działek zabudowanych wchodzących w skład obszaru analizowanego, co jednoznacznie wynika z treści § 5 rozp. ws. wymagań nowej zabudowy z 2003 r. Tymczasem wszystkie działki wskazane przez skarżących i zaznaczone na mapie dołączonej do wspomnianego odwołania kolorem żółtym (k. 158 akt administracyjnych) nie są zabudowane, co wynika z ustaleń organu I instancji opartych na danych pobranych z aktualizowanego codziennie Internetowego Serwera Danych Przestrzennych, licencję na użytkowanie którego posiada organ I instancji.
Kolejny zarzut skargi dotyczył pominięcia przy określaniu obszaru analizowanego działki nr [...] stanowiącej grunt zajęty pod wodami płynącymi, będący w użytkowaniu Wód Polskich. Organ wyjaśnił jednak, że działka ta nie została uwzględniona przy określaniu obszaru analizowanego, ponieważ stanowi użytek "Wp", czyli grunt pod wodami płynącymi w użytkowaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a nie należy do właściciela budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ulicy [...]. Ponieważ więc organ, w ślad za opracowaną w sprawie analizą przyjął, że granicami obszaru analizowanego objęto działki ewidencyjne w granicach ich własności, a tylko niecałe 6 m˛ budynku znajdującego się na działce przy ulicy [...], położone jest na działce nr ewid.[...], zasadne było pominięcie tej działki przy określaniu obszaru analizowanego. Natomiast zarzucane w skardze, istotnie niekonsekwentne uwzględnienie przy określaniu wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym również tej części budynku położonego przy ulicy [...], która znajduje się na działce nr ewid.[...], nie miało istotnego wpływu na wielkość tego wskaźnika, ponieważ dotyczyła zaledwie niecałych 6 m˛. Wskazane powyżej okoliczności zostały udokumentowane wyrysem z mapy ewidencyjnej i wypisem z rejestru gruntów dołączonymi do pisma Prezydenta Miasta Kielce z 16 sierpnia 2024 r. skierowanego do SKO w Kielcach, wyjaśniającego między innymi powyższą wątpliwość (k.184 – 189 akt administracyjnych).
Niezasadny był też zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie przez organ od utrwalonej praktyki, mające polegać na zignorowaniu niezgodności części analitycznej analizy urbanistycznej w sytuacji, gdy z tej właśnie przyczyny ten sam organ uchylił poprzednią decyzję Prezydenta Miasta Kielce ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
W związku z takim zarzutem trzeba wyjaśnić, że nie można powołać się na naruszenie zasady wyrażonej art. 8 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy wydana w sprawie decyzja, choćby była odmienna od innej decyzji wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, jest jednak prawidłowa i zgodna z prawem, albowiem wzgląd na potrzebę ochrony zasady praworządności ma w tego rodzaju sytuacji pierwszeństwo przed oczekiwaniami strony (to jest oczekiwaniami uzyskania rozstrzygnięcia o określonej treści, czyli decyzji takiej samej jak uprzednio wydawana w analogicznym stanie faktycznym i prawnym), które jako naruszające zasadę praworządności nie mogą być tym samym uznane, ani "słuszne", ani też "uzasadnione" (por. wyrok NSA z 25 lipca 2024 r. II GSK 294/24). Ponieważ kwestionowany w skardze sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, jak i ustalenia wymagań dla nowej zabudowy okazały się zgodne z prawem, co wyjaśniono powyżej, to wzgląd na wcześniejsze rozstrzygnięcie kasacyjne organu II instancji w tej samej sprawie nie mógł spowodować uwzględnienia skargi.
Nie mógł również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niepozwalający na ustalenie, w jaki sposób należało prawidłowo wyznaczyć średni wskaźnik zabudowy terenu i z jakich przyczyn SKO odmówiło wiarygodności sposobowi obliczenia tego wskaźnika wskazanemu przez skarżącego.
Wbrew temu zarzutowi sposób wyznaczenia wspomnianego wskaźnika został przez organ wskazany jako średnia arytmetyczna, czyli iloraz sumy poszczególnych wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych nieruchomości, przez ich liczbę. Omyłkowe nazwanie przez organ działania matematycznego polegającego na dzieleniu iloczynem, zamiast ilorazem, nie może dyskwalifikować zastosowanego sposobu wyliczenia tego składnika, skoro wynika on też ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej i zamieszczonego w niej wskaźnika powierzchni zabudowy (k. 105 akt administracyjnych). Powód, dla którego organ nie zastosował sposobu wyliczenia tego wskaźnika forsowanego przez stronę skarżącą, również da się wyczytać z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Jest nim bowiem to, że oba te sposoby prowadzą do rezultatów ze sobą w istocie zgodnych, bo różniących się jedynie liczbą miejsc po przecinku, czyli zaokrągleniem. W tej sytuacji niewskazanie przez organ innego jeszcze powodu niezastosowania sposobu wyliczenia wskaźnika wskazywanego przez skarżących, nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia, zwłaszcza, że ten drugi powód wskazał powyżej Sąd z powołaniem się na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki: WSA w Bydgoszczy z 31 maja 2023 r. II SA/Bd 1092/22, WSA w Krakowie z 22 listopada 2023 r. II SA/Kr 1187/23 i WSA w Kielcach z 13 marca 2024 r., II SA/Ke 37/23).
Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.