II SA/Ke 603/24

II SA/Ke 603/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 29 ust. 1 pkt 7, art. 37a ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 5 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy ze skargi O. W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 11 września 2024 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda Świętokrzyski zaskarżoną decyzją z 11 września 2024 r. [...], po zapoznaniu się z odwołaniem inwestora [...] T. P. Spółka z o. o. w W., od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 1 sierpnia 2024 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że 23 listopada 2023 r. Prezydent Miasta Kielce przyjął bez sprzeciwu zgłoszenie z 9 października 2023 r. w sprawie budowy przestawnej/mobilnej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych oraz urządzeń sterujących, wraz z zasilaniem w energię elektryczną, przewidzianej do realizacji na działkach nr ewid. [...], 430 w obrębie ewidencyjnym [...], przy ulicy [...] w K., wniesione przez spółkę [...] T. P. Spółka z o. o. z siedzibą w W.. Inwestycja ta zgłoszona została jako budowa tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce. Planowany termin rozpoczęcia robót budowlanych określony został w zgłoszeniu na 13 listopada 2023 r., a termin rozbiórki na 10 maja 2024 r. Z kolei 9 maja 2024 r. do Prezydenta Miasta Kielce wpłynął wniosek powyższej spółki o wydanie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego zgłoszonego 9 października 2023 r., na działkach nr ewid. [...], [...], [...].
W związku z rozszerzeniem terenu inwestycji inwestor wyjaśnił, że na etapie zgłoszenia przewidywał zasilanie inwestycji z przyłącza budowanego przez zakład energetyczny na terenie dz. nr ewid.[...] Przyłącze do dnia dzisiejszego nie zostało wykonane, przez co wymagane było tymczasowe zasilanie obiektu z innego miejsca. Tymczasowe zasilanie obiektu nastąpiło z instalacji właściciela działek w wyniku czego do wniosku PB-8 dołączono dz. nr ewid. [...]. Następnie Prezydent Miasta Kielce wydał wymienioną na wstępie decyzję z 1 sierpnia 2024 r. Wskazał, że w związku z rozszerzeniem terenu inwestycji o działkę nr ewid. [...], inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę z 9 maja 2024 r. nie jest tożsama z inwestycją zrealizowaną na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia z 9 października 2023 r., więc art. 37a ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji organ II instancji podał, że z projektu zagospodarowania inwestycji wynika, że maszt antenowy znajduje się na działce nr ewid. [...], dostęp do drogi publicznej został zapewniony przez działkę nr ewid.[...], a zasilenie z działki nr [...]. Posiłkując się regulacją zawartą w art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, organ stwierdził, że inwestor, sytuując przyłącze zasilające - to jest infrastrukturę zasilającą obiektu, o której mowa w art. 3 pkt 5a ustawy Prawo budowlane - na dodatkowej działce, w sposób istotny odstąpił od przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia. Zatem, obiekt określony w zgłoszeniu i obiekt objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę nie są tożsame, co przekreśla możliwość skorzystania z art. 37a ust 1 ustawy Prawo budowlane.
Niezależnie od powyższego Wojewoda ocenił możliwość budowy przedmiotowej wieży telefonii komórkowej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu Kielce Wschód - obszar V.8 - Stokowa - Brusznia - Grabina", przyjętym uchwałą nr XXI11/493/2012 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 9 lutego 2012 r. Podniósł, że działki, którymi inwestor dysponuje, znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 3ZNn1 na rysunku miejscowego planu - co oznacza tereny zieleni nieurządzonej. Zdaniem organu w niniejszej sprawie istotne są między innymi następujące ustalenia miejscowego planu:
§ 4 pkt 10 - Ilekroć w ustaleniach uchwały jest mowa o sieci infrastruktury technicznej - należy przez to rozumieć będące w eksploatacji zakładów lub przedsiębiorstw rurociągi i przewody rozdzielcze oraz związane z nimi obiekty i urządzenia techniczne, do których możliwość przyłączenia, na określonych warunkach, zagwarantowana jest przepisami powszechnie obowiązującymi lub przepisami miejscowymi,
§ 7 W zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się:
3) nakazy, zakazy i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów:
a) na terenie 1-3ZNn1 zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów,
§ 8. 2. W zakresie zasad ochrony krajobrazu kulturowego ustala się:
1) zachowanie panoram na:
3) zachowanie oznaczonych na rysunku planu osi i ciągów widokowych na kościoły: na Karczówce, w Chełmcach i w Piekoszowie,
4) w celu zachowania panoram i osi widokowych, o których mowa w pkt 1, 2,3 ustala się zakaz budowy obiektów budowlanych na terenie 1-3ZNn1, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów,
§ 14 W zakresie szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczania w ich użytkowaniu, ustala się w obrębie całego obszaru objętego planem następujące zakazy:
6) realizacji sieci infrastruktury technicznej, za wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów.
§ 19. 1. Wyznacza się tereny zieleni nieurządzonej, oznaczone na rysunku planu symbolami 1-3ZNn1 z podstawowym przeznaczeniem pod zieleń nieurządzoną, stanowiącą przedpole widokowe na wzgórza: Karczówka, Dalnia i Grabina.
4. Obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem dopuszczonych w ust. 2, 5, 6.
Organ odwoławczy zaznaczył, że ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane maszt antenowy jest obiektem budowlanym, to na terenie 3ZNn1 obowiązuje zakaz budowy masztów antenowych. Następnie przywołując zawarte w ustawie o gospodarce nieruchomościami definicje łączności publicznej i celów publicznych oraz zawarte w ustawie prawo telekomunikacyjne definicje: infrastruktury telekomunikacyjnej, publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej oraz telekomunikacyjnego urządzenia końcowego stwierdził, że publicznie dostępne usługi komunikacyjne mogą być realizowane dzięki infrastrukturze telekomunikacyjnej. Zatem, nie należy utożsamiać telefonii komórkowej, której realizacja wiąże się z masztami do zawieszania anten, z łącznością publiczną. Przywołane definicje wskazują, że telefonia komórkowa jest jednym ze sposobów realizowania zadania zapewnienia łączności publicznej, ale nie jedynym.
Wojewoda zacytował również treść art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 604) i zauważył, że w niniejszym przypadku ustalenia zawarte w § 14 miejscowego planu świadczą,że w planie tym nie ustanowiono zakazów dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Lokalizacja wieży antenowej, jako elementu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nieumieszczonego w miejscowym planie, narusza ustanowione w planie zakazy, więc jej lokalizacja jest niedopuszczalna (art. 46 ust. 2 powyższej ustawy). Tak więc z ustaleń miejscowego planu wynika jednoznacznie, że nie zawiera on zakazów dotyczących zapewnienia łączności publicznej i jednocześnie zawiera zakaz budowy masztów na terenie oznaczonym symbolem 3ZNn1. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane Wojewoda uznał, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany inwestycji, w skład której wchodzi między innymi maszt antenowy, nie są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dodatkowo organ wskazał, że analizowany plan obejmuje wzgórza Dalnia i Grabina z otoczeniem. Teren objęty planem położony jest w przeważającej części w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Rejon pasma wzgórz Brusznia-Grabina-Dalnia-Karczówka jest jednym z najcenniejszych w Kielcach - stąd w polityce przestrzennej miasta, stał się terenem wyłączonym z zabudowy. Głównym celem planu, było wprowadzenie zakazu zabudowy, motywowanego ochroną walorów przyrodniczo-krajobrazowych.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, O. W. domagała się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, ze względu na naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji jako bezzasadna powinna zostać uchylona w całości;
2. art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niedokładne przeanalizowanie zgromadzonego materiału dowodowego i dokonanie na jego podstawie ustaleń faktycznych, że zamierzenie budowlane objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę nie jest tożsame z obiektem określonym w zgłoszeniu robót budowlanych oraz, że inwestycja zrealizowana przez skarżącą nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
II. przepisów prawa materialnego, to jest:
1. art. 37a ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że zamierzenie budowlane nie jest tożsame z obiektem określonym w zgłoszeniu robót budowlanych;
2. art. 35 ust. 1 pkt. 1 a powyższej ustawy poprzez uznanie, że inwestycja zrealizowana przez skarżącą nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że Wojewoda niewłaściwie interpretuje art. 37a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż sformułowanie "określonego w zgłoszeniu" odnosi się do terminu 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Jednak przepis ten zawiera inne ważne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ustalenia, a mianowicie "Przepisy art. 32-36 stosuje się." Cytując treść art. 33 ust. 1a, wnoszący skargę uznał, że inwestor w zakresie budowy przyłączy posiada dużą swobodę działania, w szczególności nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Od inwestora zależy także czy będzie chciał wybudować przyłącze ze zgłoszeniem, czy bez niego.
Dlatego też w przypadku wykonywania robót budowlanych na podstawie zgłoszenia robót inwestor mógł zmienić sposób i miejsce wykonania przyłącza. Skoro takie zmiany są dopuszczalne nawet przy realizacji inwestycji wykonywanych na podstawie pozwolenia na budowę, to inwestor mógłby skorzystać z takiego uprawnienia także podczas robót wykonywanych na zgłoszenie. Inwestor wykonując nieskomplikowane roboty budowlane, z zasady nie jest zobowiązany do zachowania precyzyjnych wytycznych co do miejsca i sposobu ich wykonania, ponieważ nie ma projektu budowlanego, który by takie informacje zawierał.
Dalej podniesiono, że lokalizacja instalacji radiokomunikacyjnej na działkach nr ewid. [...], [...], [...] została wybrana z uwagi na kilka istotnych czynników technicznych i geograficznych, które w skardze wymieniono. Następnie strona zaznaczyła, że budowa stacji bazowej stanowi inwestycję z zakresu łączności publicznej i wyczerpuje znamiona definicji inwestycji celu publicznego. Cytując treść art. 46 ust. 1, art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych skarżąca stwierdziła, że organy administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej powinny zweryfikować, czy ustalenia planu miejscowego pozostają zgodne z tymi przepisami, a w przypadku stwierdzenia niezgodności, powinny zastosować się do treści art. 46 ust. 1a. Dodała, że ponieważ plan miejscowy nie zalicza się do "przepisów odrębnych", kluczowym pozostaje wyjaśnienie, czy plan miejscowy obowiązujący dla terenu 3ZNn1, na którym wykonano zamierzenie budowlane, ustanawia zakazy lub rozwiązania, które uniemożliwiają lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.
Przywołując ustalenia planu miejscowego dla terenu 3ZNn1 (§ 7 pkt 3 i § 14) oraz posiłkując się poglądem zawartym w wyroku WSA w Krakowie z 21 października 2008 r. II SA/Kr 694/08, autor skargi podkreślił, że treść planu miejscowego, który dla terenu 3ZNn1 nie dopuszcza lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, stanowi zakaz naruszający przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
Wnoszący skargę obszernie zacytował fragment uzasadnienia wyroku NSA, sygn. II OSK 1200/14 i wskazał, że w postępowaniu, w wyniku którego złożona została skarga, Wojewoda dokonał interpretacji zapisów planu miejscowego w taki sposób, że rozwiązania przyjęte w planie de facto uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w miejscu, które wymaga poprawy jakości sieci radiokomunikacyjnej, a co za tym idzie w sposób naruszający przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie sądowej 6 lutego 2025 r. Sąd postanowił na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. dopuścić do udziału w sprawie w charakterze uczestników dwie organizacje społeczne, tj. Stowarzyszenie Harmonia Dziedzictwa i Natury Kielc oraz Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do Życia" z siedzibą w Rzeszowie.
Pełnomocnik uczestnika S. P. wniósł o oddalenie skargi.
Prezes będącego uczestnikiem postępowania Stowarzyszenia Podkarczówka - Nasze Miejsce w Kielcach wniosła o oddalenie skargi.
Przewodnicząca uczestnika - Świętokrzyskiego Klubu Ekologicznego im. Św. Franciszka z Asyżu wniosła o oddalenie skargi.
Prezes Stowarzyszenia Harmonia Dziedzictwa i Natury Kielc wniosła o oddalenie skargi. Podała, że planowany i istniejący maszt antenowy położony jest na terenie Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Ponadto maszt znajduje się na obszarze zbiornika wód podziemnych Kielce rejon B - obszar głównego zasilania wód podziemnych - GZWP nr [...]. Dodała, że najprawdopodobniej po 11 września 2024 r. została wydana decyzja rozbiórkowa obejmująca inwestycję, która jest przedmiotem niniejszego postępowania i obecnie jest ona egzekwowana.
Prezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do Życia" z siedzibą w Rzeszowie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024.935 t.j. ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie i ustaliły stan faktyczny oraz wydały rozstrzygnięcia odpowiadające przepisom prawa.
Przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego – przestawnej mobilnej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych oraz urządzeń sterujących, a także wykonania zasilania w energię elektryczną zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] położonych w obrębie 0014, w rejonie ulicy [...] i i S. w K..
Organ II instancji wskazał dwa zasadnicze powody wydania takiej decyzji. Po pierwsze uznał, że przedmiotowy, tymczasowy obiekt budowlany określony we wniosku, nie jest tożsamy z obiektem objętym wcześniejszym, przyjętym bez sprzeciwu, zgłoszeniem dokonanym przez tego samego inwestora w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, a brak tej tożsamości przekreśla możliwość skorzystania z przepisu art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ stanowi on jednoznacznie, że inwestor może wystąpić o wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu, określonego w zgłoszeniu.
Niezależnie od tego organ uznał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej inwestycji nie są zgodne z ustaleniami miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, co na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego wyklucza możliwość ich zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę.
Oba te powody znajdują uzasadnienie w okolicznościach niniejszej sprawy.
Na wstępie należy jednak wyjaśnić, że przedmiotowy obiekt budowlany, z mocy dodanego z dniem 18 kwietnia 2020 r. art. 3 pkt 5a Prawa budowlanego (art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.695), mógł być w niniejszej sprawie traktowany jako tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, ilekroć w tej ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak, między innymi, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Ilekroć natomiast w ustawie Prawo budowlane mowa o przenośnym wolno stojącym maszcie antenowym - należy przez to rozumieć wszelkie konstrukcje metalowe bądź kompozytowe, samodzielne bądź w połączeniu z przyczepą, rusztem, kontenerem technicznym, lub szafami telekomunikacyjnymi, posadowione na gruncie, wraz z odciągami, balastami i innymi elementami konstrukcji, instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą, przeznaczone do wielokrotnego montażu i demontażu bez utraty wartości technicznej. Mimo więc tego, że jedną z koniecznych cech tymczasowych obiektów budowlanych, warunkujących z mocy art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego możliwość zakwalifikowania ich budowy, jako niewymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymagającej zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, jest to, aby były niepołączone trwale z gruntem, co do której to cechy mogą istnieć wątpliwości dotyczące przedmiotowego obiektu z racji jego gabarytów i konstrukcji (por. wyroki NSA z 19 grudnia 2018 r., II OSK 697/18, z 20 sierpnia 2020 r., II OSK 1630/18, z 27 maja 2021 r., II OSK 2549/18, z 27 października 2021 r., II OSK 3707/18, z 21 grudnia 2021 r., II OSK 125/19 i wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 października 2022 r., II SA/Bd 379/22), to jednak należało przyjąć, że obiekt ten mógł być w niniejszej sprawie kwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany w postaci przenośnego wolno stojącego masztu antenowego (por. wyrok NSA 28 czerwca 2022 r., II OSK 1125/21).
Następnie należy wyjaśnić, że przepis art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego, w oparciu o który inwestor próbował uzyskać pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, przewiduje, że inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, lub przed upływem 2 lat, w przypadku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 30a. Przepisy art. 32-36 stosuje się. Przepis ten został z dniem 1 stycznia 2017 r. dodany do Prawa budowlanego ustawą z 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U.2016.2255), aby umożliwić inwestorom wybudowanych na podstawie zgłoszenia tymczasowych obiektów budowlanych, o jakich mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, ich prawne przekształcenie na takie obiekty, które nie zmieniając ich tymczasowego charakteru, będą mogły być użytkowane po upływie 180 dni, przed upływem których, w myśl art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowalnego, były przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce (por. A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2024, art. 37a). Mimo tego, że organ II instancji wadliwie przyjął, że zamieszczone w przytoczonym przepisie sformułowanie "określonego w zgłoszeniu" dotyczy tymczasowego obiektu budowlanego, a nie dnia rozpoczęcia budowy, nie może być, zdaniem Sądu wątpliwości, że przedmiotem wniosku, o jakim mowa w art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego, musi być ten sam obiekt budowlany, który był objęty wcześniejszym zgłoszeniem dokonanym w trybie art. 30 ust. 2 i ust. 2a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego. Wynika to z ratio legis regulacji wprowadzonej w art. 37 a ust. 1 Prawa budowlanego. Skoro celem tym było umożliwienie kontynuowania użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego wybudowanego na podstawie zgłoszenia, po upływie terminu 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (por. D. Sypniewski [w:] R. Godlewski, M. Goss, J. Góralski, W. Ł. Gunia, D. Sypniewski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2022, art. 37(a), to musi to być ten sam tymczasowy obiekt budowlany. Jeśliby nie był to ten sam tymczasowy obiekt budowlany, to o kontynuacji jego użytkowanie nie mogłoby być mowy, zwłaszcza wtedy, gdy zmiana nie polega na dodaniu dodatkowego elementu do obiektu objętego zgłoszeniem, ale na wymianie części zgłoszonej na zupełnie inną położoną na innej działce, która zgłoszeniem w ogóle objęta nie była. Taka sytuacja miała natomiast miejsce w niniejszej sprawie. Zgłoszeniem inwestor objął bowiem budowę tymczasowego obiektu budowlanego w postaci przestawnej/mobilnej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych oraz urządzeń sterujących, a także wykonanie zasilania w energię elektryczną, zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb 0014 przy ulicy [...] w K., podczas gdy rozpatrywany w niniejszej sprawie wniosek dotyczył budowy tymczasowego obiektu budowlanego - przestawnej/mobilnej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych oraz urządzeń sterujących, a także wykonania zasilania w energię elektryczną, zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] obręb 0014 przy ulicy [...] w K.. Z wyjaśnień udzielonych przez inwestora wynikało, że zmiana zakresu projektowanej inwestycji wynikała stąd, że na etapie zgłoszenia inwestor przewidywał zasilanie inwestycji z przyłącza budowlanego przez Zakład Energetyczny na terenie działki ewid. Nr [...], ale ponieważ przyłącze to nie zostało wykonane, wymagane było tymczasowe zasilanie obiektu z innego miejsca, tj. z instalacji właściciela działek położonej na działce nr [...] nieobjętej zgłoszeniem. Jak z tego wynika, zgłoszeniem objęte było zasilanie z przyłącza, które miało być na działce nr [...], a we wniosku o pozwolenie na budowę zasilanie z tego przyłącza nie było już wymienione, ponieważ zamiast niego zaprojektowano zasilanie z instalacji na działce nr [...]. Podnoszona przez skarżącą spółkę okoliczność, że inwestor w zakresie budowy przyłącza ma dużą swobodę, bo nie ma obowiązku uzyskiwania na nie pozwolenia na budowę, ani też dokonywania jego zgłoszenia, w związku z czym nie można było uznać, że zamierzenie budowlane inwestora objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę nie jest tożsame z obiektem określonym w zgłoszeniu – nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do takiego argumentu należy bowiem zauważyć, że istotnie taki tymczasowy obiekt budowlany jak przenośny wolno stojący maszt antenowy, może być przedmiotem reglamentowanych przez prawo budowlane robót samodzielnie, bądź w połączeniu, między innymi, z infrastrukturą zasilającą, do której niewątpliwie należy przyłącze zasilające inwestycję w energię elektryczną. Wynika to bowiem z legalnej definicji przenośnych wolno stających masztów antenowych zamieszonej w art. 3 pkt 5a Prawa budowlanego ("konstrukcje [...] samodzielne bądź w połączeniu [...] z infrastrukturą zasilającą"). Skoro jednak inwestor zdecydował, że zarówno zgłoszeniem z 9 października 2022 r., jak i wnioskiem o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, objął nie tylko przestawną/mobilną antenową konstrukcję wsporczą wraz z instalacją radiokomunikacyjną w postaci anten sektorowych i radioliniowych oraz urządzeń sterujących, ale również wykonanie zasilania w energię elektryczną, i to planowane na dwóch różnych działkach, to nie może obecnie "sztucznie" rozdzielać tych dwóch elementów planowanego przedsięwzięcia na potrzeby wykazania, że jest to tożsame zamierzenie, co objęte wcześniejszym zgłoszeniem.
Zasadnie również organ II instancji uznał, że inwestor, sytuując przyłącze zasilające – to jest infrastrukturę zasilającą obiektu na innej działce, niż objęta wcześniejszym zgłoszeniem, w sposób istotny odstąpił od przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia.
Realizacja na nieobjętej wcześniejszym zgłoszeniem działce nr [...], również nieobjętego tym zgłoszeniem przyłącza zasilającego inwestycję w energię elektryczną oznacza, że organy administracji miały określone w art. 35 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z tym przepisem bowiem, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Norma zawarta w art. 35 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oznacza bowiem, że uprzednie wykonanie robót budowlanych objętych projektem budowlanym, złożonym wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, skutkuje wydaniem decyzji odmownej. Ostatnio wymieniony przepis zawiera wynikającą z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 2 tej ustawy zasadę procesu budowlanego, zgodnie z którą nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 stanowiącego, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które określają jakie roboty budowlane nie wymagają w ogóle pozwolenia na budowę ale wymagają zgłoszenia. Powyższa zasada ma, w ocenie Sądu, zastosowanie również przy ocenie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o jakim mowa w art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego, co wynika ze zdania drugiego tego przepisu.
Oprócz powyższej argumentacji zaskarżone rozstrzygnięcie uzasadnia jeszcze niezgodność przedstawionego do zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, na co również trafnie zwrócił uwagę organ II instancji.
Znaczenie takiej niezgodności dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy pozwolenia wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. a) Prawa budowlanego. Zgodnie z nim przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Ponieważ dla terenu, na którym znajdują się działki nr [...], 430 i [...] obręb 0014 w rejonie ulic Bernardyńskiej i Starowiejskiej w K., obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu K. Wschód – obszar V.8 – Stokowa – Brusznia – Grabina, Dz.Urz.Woj.Święt. z 2012 r., poz. 972 (dalej mpzp K. Wschód), zasadnie organ II instancji ocenił możliwość budowy przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego z punktu widzenia zakazów i ograniczeń wynikających z zapisów tego planu. Choć przy tym nie wszystkie z ograniczeń wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to jednak istotna ich część rzeczywiście uniemożliwia udzielenie wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wskazują na to w szczególności zapisy § 14 pkt 5 w zw. z § 19 ust. 4 i § 8 ust. 4 mpzp Kielce Wschód.
Zgodnie z pierwszym z nich, w zakresie szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczania w ich użytkowaniu, ustala się w obrębie całego obszaru objętego planem zakaz budowy obiektów budowlanych w terenach: 1÷3ZNn1, 1÷2ZNn2, 1ZNn3, 1÷3ZU1, 1÷8ZL1, 1÷3RL1, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów.Działki objęte sprawą znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku mpzp Kielce Wschód symbolem 3ZNn1, co oznacza tereny zieleni nieurządzonej (§ 6 pkt 2 ustaleń tego planu). Analogicznie zapis § 8 ust. 2 pkt 4 mpzp Kielce Wschód stanowi, że w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody, w celu zachowania panoram i osi widokowych, o których mowa w pkt. 1, 2, 3 ustala się zakaz budowy obiektów budowlanych w terenach: 1÷3ZNn1, 1÷2ZNn2, 1ZNn3, 1÷3ZU1, 1÷8ZL1, 1÷3RL1, za wyjątkiem dopuszczonych w ustaleniach szczegółowych dla tych terenów. Powołane w tym przepisie punkty 1 i 3 stanowią, że w zakresie zasad ochrony krajobrazu kulturowego ustala się:
1) zachowanie panoram na:
a) od północy - Pasmo Oblęgorskie, Wzgórza Tumlińskie, Pasmo Masłowskie,
b) od południa - Pasmo Zgórskie, Pasmo Posłowickie, Pasmo Dymińskie,
3) zachowanie oznaczonych na rysunku planu osi i ciągów widokowych na kościoły: na Karczówce, w Chełmcach i w Piekoszowie.
"Ustalenia szczegółowe dla tych terenów", o jakich mowa w przytoczonych przepisach, odnoszące się do terenu 3ZNn1, na którym położone są objęte sprawą działki nr [...], [...] i [...] obręb 0014, znajdują się jedynie w § 19 mpzp Kielce Wschód. Zgodnie z nim, wyznacza się tereny zieleni nieurządzonej, oznaczone na rysunku planu symbolami 1÷3ZNn1 z podstawowym przeznaczeniem pod zieleń nieurządzoną, stanowiącą przedpole widokowe na wzgórza: Karczówka, Dalnia i Grabina (§ 19 ust. 1).
Przepis § 19 ust. 2 stanowi, że w granicach terenów, o których mowa w ust. 1 dopuszcza się:
1) lokalizację, realizację:
a) obiektów małej architektury, dla których obowiązują ustalenia zgodne z § 7,
b) szlaków pieszo - rowerowych,
c) ciągów dydaktycznych,
d) kablowych sieci i przyłączy elektroenergetycznych niezbędnych do oświetlenia,
e) tablic informacyjnych, dydaktycznych i ostrzegawczych związanych z "Zespołem przyrodniczo - krajobrazowym Grabina - Dalnia", dla których obowiązują ustalenia zgodne z § 7,
2) uprawy polowe oraz sady,
3) przekształcenie zieleni nieurządzonej w urządzoną.
Według § 19 ust. 4 mpzp Kielce Wschód obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem dopuszczonych w ust. 2, 5, 6. Te dwa ostatnio wymienione przepisy przewidują natomiast, że: 5. W terenie 2ZNn1 dopuszcza się lokalizację ścieżki geologiczno - kruszcowo - górniczej, wyznaczonej orientacyjnie na rysunku planu.
6. W terenie 3ZNn1 dopuszcza się lokalizację ogrodzeń na odcinku linii A-B-C dopuszczenia sytuowania ogrodzeń, zgodnie z rysunkiem planu, dla których obowiązują ustalenia zgodne z § 7.
Przytoczone przepisy nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że ustalenia szczegółowe dla terenów, na których wnioskowana była budowa tymczasowego obiektu budowlanego w postaci przenośnego wolnostojącego masztu antenowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz instalacją radiokomunikacyjną, również nie dopuszczają budowy takich obiektów, a wręcz w § 19 ust. 4 powtarzają obowiązujący na tym terenie zakaz ich budowy.
To, że z przytoczonych wyżej zapisów mpzp Kielce Wschód wynikały zakazy budowy obiektów budowlanych - nie było w sprawie sporne. Skarżąca spółka podnosiła bowiem, że "treść planu miejscowego, który dla terenu 3ZNn1 nie dopuszcza lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej stanowi zakaz naruszający przepisy ustawy szerokopasmowej", czyli ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. 2024.604 t.j. ze zm.), dalej ustawa szerokopasmowa. Autor skargi wskazał przy tym na treść art. 46 i 75 tej ustawy. Zgodnie z nimi, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.
Poza tymi przepisami należy jednak przytoczyć jeszcze art. 46 ust. 2 ustawy szerokopasmowej. Zgodnie z nim, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że art. 46 ust. 1 i ust. 2 zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem. W sposób jednolity przyjmuje się interpretację omawianego przepisu, zgodnie z którą plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r. II OSK 1508/17, wyroki WSA: z dnia 22 marca 2017 r. II SA/Gd 27/17, z dnia 20 kwietnia 2017 r. II SA/Gl 56/17, z dnia 17 października 2019 r. II SA/Łd 320/19 i inne tam powołane).
Ponieważ w mpzp Kielce Wschód, który nie został zaskarżony do sądu administracyjnego, w związku z czym nie może być w niniejszej sprawie kwestionowany, nie ustanowiono generalnego zakazu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ani też nie została w tym planie umieszczona lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, zastosowanie w sprawie miała dyspozycja normy odkodowanej z art. 46 ust. 2 ustawy szerokopasmowej, z zastrzeżeniem dotyczącym nienaruszania ustanowionych w tym planie zakazów lub ograniczeń. Ponieważ, jak to już wyżej wyjaśniono, w § 8 ust. 2 pkt 4 oraz w § 14 pkt 5 w zw. z § 19 ust. 4 mpzp Kielce Wschód znalazły się wyraźne zakazy budowy obiektów budowlanych na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3ZNn1, na którym znajdują się działki nr [...], [...] i [...] obręb 0014, objęte niniejszą sprawą, to zakazy te wykluczają możliwość budowy będącej przedmiotem wniosku inwestora inwestycji na tych działkach. Nie oznacza to przy tym, że taki wniosek dotyczy też innych terenów oznaczonych w mpzp Kielce Wschód symbolami 1÷3ZNn1, 1÷2ZNn2, 1ZNn3, 1÷3ZU1, 1÷8ZL1 i 1÷3RL1, gdyż przedmiotem niniejszej sprawy były jedynie działki położone na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3ZNn1.
Wbrew poglądowi wyrażonemu przez organ II instancji, nie jest dla Sądu wątpliwe, że telefonia komórkowa, której realizacja bezpośrednio wiąże się z inwestycją będącą przedmiotem sprawy, należy do kategorii inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Argument organu, że telefonia komórkowa jest tylko jednym ze sposobów realizowania zadania zapewnienia łączności publicznej, ale nie jedynym, nie zmienia faktu, że będący przedmiotem sprawy przenośny wolno stojący maszt antenowy wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz instalacją radiokomunikacyjna, zdefiniowany legalnie w art. 3 pkt 5 in fine w zw. z art. 3 pkt 5a Prawa budowlanego jako tymczasowy obiekt budowlany, określany w języku potocznym jako stacja bazowa telefonii komórkowej, jest urządzeniem infrastruktury technicznej służącym świadczeniu powszechnie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Z racji tego stanowi infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. To zaś pozwala ją uznać za łączność publiczną zdefiniowaną w art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2024.1145 t.j. ze zm.), dalej u.g.n., co z kolei stanowi jeden z celów publicznych określonych w art. 6 pkt 1 u.g.n.
Należy również podzielić poglądy organu II instancji, wyrażane też przez organizacje społeczne dopuszczone postanowieniem z 6 lutego 2025 r. do udziału w sprawie na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., odnoszące się do wymagań ładu przestrzennego, jakie zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. uwzględnia się w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istotnie bowiem zgodnie z przywołanymi przepisami miejscowe plany mają na celu między innymi ochronę i kształtowanie ładu przestrzennego rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ponieważ teren objęty mpzp Kielce Wschód położony jest w przeważającej części w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego, częściowo na terenie objętym strefą ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej Kielce-Białogon oraz w Strefie "B" Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, a rejon pasma wzgórz Brusznia-Grabina-Dalnia-Karczówka jest jednym z najcenniejszych w Kielcach pod względem wybitnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych, głównym celem tego planu było wprowadzenie zakazu zabudowy tego terenu motywowanego ochroną jego walorów przyrodniczo-krajobrazowych. Na takie motywy organu planistycznego, mające znaczenie przy wykładni przepisów mpzp Kielce Wschód, wskazują przywołane przez Wojewodę Świętokrzyskiego stwierdzenia zawarte w rozstrzygnięciach Rady Miasta Kielce dotyczących sposobu rozstrzygnięcia uwag wniesionych do projektu mpzp Kielce Wschód stanowiących załącznik nr 2 do uchwały Nr XXIII/493/2012 z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie mpzp Kielce Wschód (Dz.Urz.Woj.Święt. z 2012 r., poz. 972). Zgodnie z nimi przedmiotem tego planu jest określenie szczególnych warunków zagospodarowania terenów z wprowadzeniem zakazu zabudowy, zasad zagospodarowania terenu, zasad ochrony i kształtowania środowiska oraz krajobrazu, zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania i użytkowania terenów.
Wprowadzenie na tym terenie zakazu zabudowy, ma na celu ochronę najcenniejszych w Kielcach wybitnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Zabudowa obszaru, stanowiącego główny walor krajobrazowy Kielc i jednocześnie główny wyróżnik przestrzenny miasta, byłaby jaskrawym naruszeniem zasad rozwoju zrównoważonego.
Odnosząc się do pozostałych zapisów mpzp Kielce Wschód mających uzasadniać odmowę udzielenia wnioskowanego w sprawie pozwolenia na budowę, na które powoływał się Wojewoda Świętokrzyski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy wyjaśnić, że nie miały one w sprawie zastosowania.
Przepisy § 14 pkt 3 i 4 mpzp Kielce Wschód wyłączają zakazy lokalizacji między innymi na terenie 3ZNn1, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, jeżeli są to inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Tymczasem zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2022.1071), z dniem 4 czerwca 2022 r. zostały uchylone przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019.1839). Przepisy te kwalifikowały przedsięwzięcia takie jak instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne do przedsięwzięć mogących potencjalnie bądź zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Z dniem 4 czerwca 2022 r. przedsięwzięcia te nie zaliczają się do żadnej z ww. grup. Oznacza to, że zapisy § 14 pkt 3 i 4 mpzp Kielce Wschód, na które powoływał się organ, stały się bezprzedmiotowe odnośnie takich instalacji radiokomunikacyjnych, jak instalacja będąca przedmiotem niniejszej sprawy.
Odnosząc się do wywodów skargi dotyczących czynników technicznych i geograficznych mających uzasadniać lokalizację przedmiotowej instalacji na działkach nr [...], [...] i [...] w obrębie 0014 w K., należy podzielić pogląd organu, że takie motywy nie mają dla sprawy znaczenia. Nie są to bowiem przesłanki przewidziane w przepisach prawa budowlanego jako mogące mieć wpływ na odstąpienie od przewidzianych w tym prawie wymogów, jakie musi spełnić przedstawiany do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany.
Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu pozwalałyby Sądowi na uwzględnienie skargi. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.