II SA/KE 601/24

II SA/Ke 601/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-03-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /sprawozdawca/
Beata Ziomek /przewodniczący/
Krzysztof Armański
Symbol z opisem
6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1465
art. 25 ust. 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2025 r. sprawy ze skarg L. P. S.A. z siedzibą w J. oraz W. Ś. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym oddala skargi.
Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą z dnia 18 września 2024 r. nr [...], na podstawie art. 25 ust. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 690 ze zm., zwanej dalej "u.s.g.") Rada Miasta nie wyraziła zgody na rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem z radnym Rady Miasta J. S., zatrudnionym w L. P. S.A. z siedzibą w J. na stanowisku kierownika produkcji.
W uzasadnieniu podjętej uchwały Rada Miejska wskazała w szczególności, że 17 lipca 2024 r. do organu wpłynął wniosek L. P. S.A. z siedzibą w J. (dalej "pracodawca") o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem z radnym Rady Miasta - J. S., zatrudnionym w ww. firmie na stanowisku kierownika produkcji. W uzasadnieniu pracodawca wskazał, że: przyczyną rozwiązania stosunku pracy jest utrata zaufania do pracownika, która wynika z niezachowania zasad współżycia społecznego przez podważanie kompetencji dyrektora zakładu oraz przekroczenie granic dozwolonej krytyki w stosunku do przełożonego poprzez publiczną, kilkukrotną (w obecności kilkunastu pracowników zakładu pracy) bezpodstawną krytykę dyrektora zakładu
i podważanie jego decyzji.
Dalej organ wskazał, że skierował powyższy wniosek do Komisji Skarg, Wniosków i Petycji w celu przeprowadzenia czynności wyjaśniających i wyrażenia opinii w tej sprawie. Komisja na posiedzeniu 6 sierpnia 2024 r. przeprowadziła czynności wyjaśniające sprawę oraz wysłuchała wyjaśnień J. S., który oświadczył, że pracuje w ww. firmie od 25 lat i nigdy wcześniej nie miały miejsca jakiekolwiek upomnienia ze strony pracodawcy, kary porządkowe, bądź inne zastrzeżenia, co do wykonywanej przez niego pracy, czy też zachowań w stosunku do przełożonego, nie był też upominany przez pracodawcę, aby zmienił swoje podejście lub stosunek do niego. Dodał, że o tym, iż pracodawca chce rozwiązać z nim stosunek pracy dowiedział się od Komisji na posiedzeniu na które został zaproszony, a pracodawca nawet nie rozmawiał z nim o okolicznościach oraz planach rozwiązania z nim stosunku pracy. Komisja zwróciła uwagę, że podawany powód jest mało zrozumiały dla pracownika, który ma otrzymać wypowiedzenie o pracę z powodu utraty zaufania, nie zostało to wystarczająco uzasadnione, aby dokonać czynności opisanych przez pracodawcę, zważywszy na jego dotychczasową nienaganną pracę.
Rada Miejska powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie, wyjaśniła, że o ile trafny jest wynikający wprost z treści art. 25 ust. 2 u.s.g. pogląd, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, o tyle w innych sytuacjach zgoda rady na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wynika z oceny tych przyczyn przez radę i nie zawsze musi być ona tożsama z wnioskiem pracodawcy. Rada zwróciła uwagę, że nie ma obowiązku zbierania danych o rzeczywistych przyczynach zamiaru pracodawcy, co nie oznacza, że dokonując oceny wniosku, może pominąć wyjaśnienia samego radnego oraz okoliczności powszechnie znane. Jeżeli ocena taka zostanie dokonana przez pryzmat wszystkich znanych jej okoliczności oraz znajdzie poparcie w zasadach logiki i doświadczenia życiowego, to ocena taka (a w konsekwencji podjęta w jej rezultacie uchwała), będzie korzystać z przymiotu legalności i z ochrony przewidzianej w art. 25 ust. 2 u.s.g. Przy czym, Rada nie ma obowiązku prowadzenia postępowania uzupełniającego, wyjaśniającego, a jedynie proceduje w oparciu o przedstawioną dokumentację.
Resumując Rada oceniła, że brak jest podstaw do rozwiązania stosunku pracy z radnym, biorąc pod uwagę jego nienaganną dotychczasową pracę oraz nienaruszanie podstawowych obowiązków pracowniczych. Ponadto podane przez pracodawcę przyczyny rozwiązania stosunku pracy z radnym winny poprzedzać inne czynności, do których jest uprawiony pracodawca, a które to przewiduje Kodeks pracy, tj. kary porządkowe w postaci, np. upomnienia, nagany, czy też ewentualne rozmowy dyscyplinującej, dające pracownikowi jasny sygnał, że pracodawca nie jest zadowolony z wykonywanej przez pracownika pracy.
L. P. S.A. z siedzibą w J. skargą z 9 października 2024 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach powyższą uchwałę Rady Miasta, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 25 ust. 2 u.s.g. przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na:
a) niewyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w sytuacji, gdy ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona jedynie wtedy, gdy rozwiązanie tego stosunku miałoby związek ze sprawowaniem mandatu radnego, tymczasem przyczyny rozwiązania stosunku pracy nie mają żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego, co podważa zaufanie obywateli do organów władzy samorządowej;
b) poddaniu pod głosowanie i podjęcie na sesji Rady Miasta uchwały w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miasta, podczas gdy strona skarżąca wnioskowała o zamieszczenie w porządku obrad sesji Rady Miasta uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem z radnym Rady Miasta, wobec czego na sesji Rady Miasta poddana została pod głosowanie uchwała niezgodna z dyspozycją art. 25 ust. 2 u.s.g. oraz niezgodna z wnioskiem skarżącego;
2) art. 7 Konstytucji RP poprzez rozszerzenie zakresu ochrony radnego wynikającej z art. 25 ust. 2 u.s.g. także na sytuacje niezwiązane z wykonywaniem przez radnego mandatu, co stanowi naruszenie zasady równości wobec prawa oraz zasady praworządności.
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący pracodawca wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi pracodawca podniósł w szczególności, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny oraz bezpodstawnie ograniczenia uprawnienia skarżącego do rozwiązania poprzez wypowiedzenie stosunku pracy z pracownikiem. Akceptacja stanowiska prezentowanego przez Radę prowadziłaby do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych w stosunku do innych pracowników, kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, także gdyby nie miało ono w istocie żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Tymczasem celem tej ochrony jest zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu, a nie tworzenie szczególnych przywilejów w zakresie trwałości stosunku pracy - co wprost wynika z art. 25 ust 2 u.s.g., a także jest dominującą wykładnią tego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Stanowisko Rady Miasta - zdaniem skarżącego - pozostaje w sprzeczności z ratio legis przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w szczególności art. 25 ust. 2 u.s.g. Rolą regulacji tego przepisu jest umożliwienie radnym skutecznego i bezpiecznego sprawowania ich funkcji. Oznacza to, że intencją ustawodawcy nie było wprowadzenie bezwarunkowej i bezwzględnej ochrony trwałości stosunku pracy radnego w okresie wykonywania mandatu - jak widzi tę kompetencję Rada Miejska - tylko wprowadzenie ochrony w ograniczonym zakresie. Zakres ten wyznaczają wyłącznie zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Rozumienie prezentowane przez Radę przepisu stawia ten organ w pozycji quasi sądu pracy, co w demokratycznym państwie prawnym nie może mieć miejsca. Uchwała narusza również podstawowe zasady określone w Konstytucji RP, w jej art. 7, tj. zasadę legalności i praworządności, którymi to zasadami są zobligowane wszelkie organy władzy publicznej, również rady gmin.
Końcowo skarżący wskazał, że z uzasadnienia spornej uchwały nie wynika, aby Rada oceniła przyczyny podawane przez pracodawcę jako pozorne, a jako rzeczywistą przyczynę wskazała okoliczności dotyczące wykonywania przez pracownika mandatu radnego. W ocenie skarżącego, stanowisko Rady wyraźnie wskazuje na brak jakiegokolwiek związku wypowiedzenia z wykonywaniem mandatu radnego. Zatem, skoro Rada dokonała ww. ustaleń (w trakcie prac Komisji Skarg, Wniosków i Petycji - wysłuchano stanowiska radnego), z których nie wynika żaden związek zamiaru wypowiedzenia umowy o pracę z wykonywaniem mandatu radnego, to Rada ma obowiązek podjąć uchwałę o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.
Pismem z 30 grudnia 2024 r. skargę na powyższą uchwałę - wpisaną w repertorium A pod sygn. akt II SA/Ke 33/25 - wniósł Wojewoda Świętokrzyski, zarzucając jej istotne naruszenie prawa materialnego w postaci art. 25 ust. 2. u.s.g. poprzez błędną wykładnię polegającą na przypisaniu sobie przez Radę Miasta kompetencji do oceny merytorycznej świadczenia pracy przez J. S. i odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy w sytuacji niewykazania przez Radę Miejską, że podstawą rozwiązania stosunku pracy z J. S. były zdarzenia związane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego.
W oparciu o powyższy zarzut Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że w oparciu o art. 25 ust. 2 u.s.g. Rada Miejska nie wyraziła zgody na rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem z radnym przyznając sobie kompetencję do oceny zasadności argumentacji podniesionej przez pracodawcę stanowiącej podstawę wypowiedzenia umowy o pracę. Nadto Rada uznała, że jej decyzja w tym zakresie ma charakter uznaniowy, gdyż wypowiedzenie umowy o pracę nie jest związane z wykonywaniem mandatu radnego. Tym samym Rada Miejska, podejmując zaskarżoną uchwałę, naruszyła art. 25 ust. 2 u.s.g. poprzez przekroczenie kompetencji wynikającej z tego przepisu na rzecz rady gminy.
Wojewoda podkreślił w szczególności, że rada gminy ma obowiązek udzielić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w każdym przypadku, za wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są okoliczności związane z wykonywaniem mandatu radnego. Rada gminy nie posiada uprawnienia do ingerowania w prawo pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem będącym radnym we wszystkich innych sytuacjach, gdzie ma ono swe uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Tak więc w każdym przypadku niewyrażenia zgody przez radę gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Wymaga to przytoczenia przez radę konkretnych okoliczności faktycznych wskazujących, że wniosek pracodawcy o udzielenie zgody na wypowiedzenie związany jest ze sprawowaniem przez niego mandatu radnego.
Zdaniem Wojewody, Rada Miejska nie wykazała, aby wykonywanie przez pracownika mandatu radnego w jakimkolwiek stopniu determinowało decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Dokonanie przez Radę oceny zasadności rozwiązania stosunku pracy z radnym na podstawie przyczyn niezwiązanych z pełnieniem mandatu radnego stanowi przekroczenie kompetencji przyznanej radzie gminy na mocy art. 25 ust. 2 u.s.g.
W odpowiedzi na skargi Rada Gminy w O. wniosła o ich oddalenie jako bezzasadnych, zaś na wypadek nieuwzględnienia argumentacji organu i uznania skargi za uzasadnioną - o nieobciążanie organu kosztami niniejszego postępowania.
Organ wskazał, że motywy, dla jakich podjęto zaskarżoną uchwałę na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g. wynikają z treści jej uzasadnienia. Rada uznała, że ogólnikowość wniosku pracodawcy przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnego, co wyklucza możliwość wyrażenia na nie zgody. Podkreśliła, że wprost wskazała na ogólnikowość wniosku pracodawcy i brak wyjaśnienia przyczyn rozwiązania stosunku pracy oraz dotychczasowy nienaganny przebieg zatrudnienia radnego w ww. firmie.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Rada podniosła w szczególności, że nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego. Zatem aby gwarancja skutecznego i bezpiecznego sprawowania funkcji publicznej przez radnego i jego ochrona przed rozwiązaniem stosunku pracy z powodów związanych ze sprawowanym mandatem nie była iluzoryczna, konieczne jest, aby pracodawca, występując do rady gminy z wnioskiem opartym na art. 25 ust. 2 u.s.g., precyzyjnie określił i wykazał rzeczywisty charakter powodów zamierzonego rozwiązania stosunku pracy.
Zdaniem organu, argumenty przedstawione przez pracodawcę nie znalazły potwierdzenia w toku czynności wyjaśniających podejmowanych przez Komisję Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miasta. Komisja po wysłuchaniu radnego powzięła informacje, że jest on zatrudniony u skarżącego pracodawcy od 25 lat. Radny wyjaśnił, że w czasie zatrudnienia pracodawca nie miał zastrzeżeń do jego pracy, jak również wskazał, że o zamiarze rozwiązania stosunku pracy dowiedział się od Komisji.
Mając na względzie dotychczasowy nienaganny przebieg zatrudnienia radnego, jak również ogólnie wskazaną przyczynę rozwiązania stosunku pracy z radnym oraz powszechnie znany fakt, że J. S. po raz pierwszy sprawuje mandat radnego, Rada Miasta nie wyraziła zgody na rozwiązanie stosunku pracy z tym radnym.
W ocenie organu, nie znajdują uzasadnienia zarzuty poddania pod głosowanie uchwały niezgodnej z dyspozycją art. 25 ust. 2 u.s.g. oraz niezgodnej z wnioskiem. Rada Miejska, jako organ kolegialny podejmuje czynności wyłącznie w formie uchwał, co wynika z art. 14 ust. 1 u.s.g. W oparciu o art. 25 ust. 2 u.s.g. Rada jest uprawniona do podjęcia zarówno uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jak i uchwały odmawiającej wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Stanowisko właściwej rady wynika z oceny przyczyn wskazanych przez pracodawcę i okoliczności ujawnionych w toku rozpoznawania wniosku i nie zawsze musi być ono tożsame z tym wnioskiem.
Postanowieniami z dnia 22 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Ke 601/24 i sygn. akt II SA/Ke 33/25 oraz prowadzić je pod sygn. akt II SA/Ke 601/24.
Na rozprawie 6 marca 2024 r. pełnomocnik L. P. S.A. z siedzibą w J. poparł skargę. Pełnomocnik W. Ś. poparł skargę. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skargi okazały się niezasadne.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skargi nie zasługują na ich uwzględnienie.
Przedmiot kontroli Sądu stanowiła uchwała Rady Miasta w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miasta, której podstawę prawną stanowił art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym.
Zgodnie z art. 25 ust. 2 u.s.g. rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Przepis ten zawiera normę nakazującą pracodawcy uzyskanie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Tym samym ustawodawca powierzył radzie gminy funkcję kontrolną, uprawniającą organ w tym zakresie do ingerencji w indywidualny stosunek pracy łączący pracodawcę z pracownikiem. W ten sposób przyznał pracownikom-radnym szczególną ochronę. Zaznaczyć jednak trzeba, że celem tej ochrony jest zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu, a nie tworzenie szczególnych przywilejów w zakresie trwałości stosunku pracy (por. uchwała SN 7 sędziów z dnia 24 listopada 1992 r., sygn. I PZP 55/92, OSNC 1993 r., nr 7-8, poz. 116).
Wykładnię art. 25 ust. 2 u.s.g. rozpocząć należy uwagą, że ta jednostka redakcyjna zawiera dwie reguły postępowania, pierwsza zawarta jest w zdaniu pierwszym, druga - w zdaniu drugim. Adresatem zdania pierwszego jest w pierwszym rzędzie pracodawca radnego, a w drugim rzędzie właściwa rada gminy. Adresatem zdania drugiego jest zaś wyłącznie rada gminy. Przepisy te powinny być interpretowane łącznie, gdyż pozostają w związku treściowym, wskazują pośrednio kolejność działań dla poszczególnych adresatów w procedurze rozwiązywania stosunku pracy z radnym, określają przesłanki materialne działania rady gminy, a
w konsekwencji tylko w ten sposób możliwe jest ustalenie prawidłowego modelu postępowania dla obu adresatów. Wykładnia wyłącznie zdania pierwszego
w separacji od zdania drugiego prowadzi do wniosku, że wyrażenie zgody
na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub odmowa jest pozostawiona w każdym przypadku pełnemu uznaniu rady gminy. Wykładnia zdania drugiego wskazuje
z kolei, że rada ma obowiązek odmówić zgody tylko wówczas, gdy dojdzie do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane
z wykonywaniem przez radnego mandatu. Zestawienie wyników wykładni obu zdań art. 25 ust. 2 u.s.g. prowadzić musi do konkluzji, iż przepisy te pozostają ze sobą w sprzeczności. Tym samym ustalenie treści normatywnej art. 25 ust. 2 u.s.g. wymaga harmonizacji znaczenia zdania pierwszego przez uwzględnienie treść normatywnej zdania drugiego. Korekty wyniku wykładni językowej zdania pierwszego wymagają dyrektywy wykładni systemowej, w tym przede wszystkim zasada racjonalnego ustawodawcy (zob. wyrok NSA z 3 grudnia 2021 r., III OSK 4443/21, lex nr 3305099).
Łączne zastosowanie dyrektyw wykładni językowej i systemowej do obu zdań przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g. prowadzi do wniosku, iż rada gminy ma obowiązek udzielić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w każdym przypadku, za wyjątkiem sytuacji gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są okoliczności związane z wykonywaniem mandatu radnego. Rada gminy nie posiada uprawnienia do ingerowania w prawo pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem będącym radnym we wszystkich innych sytuacjach, gdzie ma ono swe uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (por. w części odmiennie: wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 3133/13). W takich sytuacjach obowiązkiem rady gminy jest udzielenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.
Uchwała udzielająca zgody na rozwiązanie stosunku pracy nie rozstrzyga o rozwiązaniu stosunku pracy z radnym, a jedynie usuwa przeszkodę formalną rozwiązania stosunku pracy i pozwala na rozwiązanie stosunku pracy z radnym przez pracodawcę, do którego należy ocena przyczyn wypowiedzenia. W razie rozwiązania stosunku pracy rozstrzygnięcie sporu co do legalności rozwiązania stosunku pracy pozostaje w zakresie wyłącznej kognicji sądu pracy (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16). Radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniał zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu gminy, że, aby gwarancja skutecznego i bezpiecznego sprawowania funkcji publicznej przez radnego i jego ochrona przed rozwiązaniem stosunku pracy z powodów związanych ze sprawowanym mandatem nie była iluzoryczna, konieczne jest, by pracodawca, występując do rady gminy z wnioskiem opartym na art. 25 ust. 2 u.s.w., precyzyjnie określił i wykazał rzeczywisty charakter powodów zamierzonego rozwiązania stosunku pracy. Oczywistym jest bowiem, że pracodawca, zamierzając zwolnić radnego z pracy nie powoła się z reguły w uzasadnieniu wprost na okoliczności związane z wykonywaniem przez niego mandatu. Ograniczenie się przez radę do jedynie formalnego badania, czy wśród podstaw rozwiązania stosunku pracy z radnym, wskazanych przez pracodawcę powołano expressis verbis zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego pozbawiałoby jakiegokolwiek znaczenia ochronę wynikającą z art. 25 ust. 2 u.s.g. Ochrona taka byłaby bowiem skuteczna tylko w sytuacji, gdyby pracodawca we wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wprost powołał się na powody związane z wykonywaniem mandatu radnego, co z oczywistych względów w praktyce jest nierealne. Przepis art. 25 ust. 2 u.s.g. powinien zapewniać ochronę radnemu zwłaszcza w sytuacji, gdy pracodawca próbuje ukryć rzeczywiste powody, dla których zamierza z radnym rozwiązać stosunek pracy, a które mogą mieć związek z wykonywaniem przez radnego jego mandatu. Stąd oczekiwanie przez skarżących, że Rada Miejska powinna uwzględnić wniosek Spółki w sytuacji, gdy pracodawca podał ogólnie powód, dla którego chce wypowiedzieć umowę o pracę z radnym, jest nieuprawnione. To bowiem pracodawca jest zobowiązany wyjaśnić organowi gminy przyczyny, które powodują, że utracił zaufanie do pracownika, powinien powołać się na konkretne okoliczności czy dowody, które pozwolą przekonać organ gminy, że te przyczyny nie mają związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. W przeciwnym wypadku rada gminy byłaby zmuszona prowadzić własne postępowanie dowodowe, zbliżone do tego jak przed sądem pracy, czego jak zgodnie podnoszą skarżący, przepisy ustawy o samorządzie gminnym nie przewidują. Rada gminy nie prowadzi postępowania w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie wieloletnia nienaganna praca J. S., na którą powołał się organ i objęcie przez niego mandatu radnego po raz pierwszy w aspekcie bardzo ogólnych twierdzeń pracodawcy zawartych we wniosku spowodowało, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 25 ust. 2 u.s.g. przez organ gminy przy wydaniu zaskarżonej uchwały.
Nie ma przeszkód, aby pracodawca zwrócił się do organu gminy ponownie z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie z ww. radnym stosunku pracy, w którym uwzględni powyższe wskazania Sądu.
Skoro podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.