II SA/Ke 6/05

II SA/Ke 6/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2005-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /sprawozdawca/
Dorota Chobian /przewodniczący/
Renata Detka
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1995 nr 1 poz 1
art. 2 ust. 1 pkt2
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 152, art. 145 par. 1 pkt 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 6/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant: Referent stażysta Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31.08.2005 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : odmowy zarejestrowania jako osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji, II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] Nr [...] Starosty w przedmiocie odmowy zarejestrowania A. S. jako osoby bezrobotnej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że A. S. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w dniu 16 października 2003r. celem zarejestrowania jako osoba bezrobotna, przedkładając świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie do dnia 30 czerwca 2002r. oraz akt mianowania na stanowisko aplikanta sądowego pozaetatowego w okręgu Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w J. od dnia 1 października 2003r. do dnia 30 września 2006r.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 2002r. w sprawie aplikacji sądowej i prokuratorskiej (Dz.U. Nr 154, poz. 1283) określa, że aplikant jest obowiązany uczestniczyć w zajęciach szkoleniowych ( § 6 pkt 2 ), odbywa aplikację dwa dni w tygodniu, przy czym zajęcia praktyczne na jego wniosek mogą być łączone ( § 12 ust. 1 ), a także ma obowiązek zawiadamiania prezesa sądu okręgowego o podjętym zatrudnieniu lub zajęciu ( § 13 ust. 2 ).
W ocenie Wojewody, zobowiązanie aplikantów do systematycznego uczestnictwa w zajęciach programowych powoduje brak zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, co w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oznacza, że A. S. nie spełnia wszystkich przesłanek do nabycia statusu osoby bezrobotnej.
Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...] złożył A. S. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez jego błędną interpretację, które miało wpływ na wynik sprawy.
Skarżący twierdzi, iż wbrew stanowisku organów obu instancji administracyjnych jest osobą zdolną do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, albowiem jest zarówno zdolny do bycia stroną stosunku prawnego jak również posiada pełną zdolność biologiczną i psychofizyczną niezbędną do zatrudnienia. Za gotowość do podjęcia zatrudnienia skarżący uznaje rzeczywistą wolę podjęcia pracy, którą jak wyjaśnia posiada i której uzewnętrznienie stanowi stosowne oświadczenie woli złożone wobec organu. Wywodzi, iż z przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia wynika obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach celem jej potwierdzenia oraz uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Podjęcie przez absolwenta, osobę pozostającą bez pracy dalszego szkolenia ma na celu aktywizację osoby i jest zgodne z duchem ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Interpretacja przyjęta przez organy prowadziłaby do odmowy statusu bezrobotnego wszystkim studentom studiów zaocznych, wieczorowych czy też uczestnikom kursów.
Skarżący zarzuca organom niesolidność przejawiającą się w mylnym określaniu odbywanej przez niego aplikacji sądowej jako prokuratorskiej oraz błędnym wskazaniu daty wynikającej ze świadectwa pracy przez co istnieją wątpliwości czy organ rozpatrywał sprawę na podstawie przedstawionych dokumentów i czy wobec tego prawidłowo ustalił stan faktyczny.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi A. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna wykazała naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm. ), zgodnie z którym, bezrobotny oznacza osobę o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania ( stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, co oznacza pojęcie " zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie" w rozumieniu powołanego wyżej przepisu.
Należy zauważyć, że Kodeks pracy nie zawiera definicji pełnego wymiaru czasu pracy. W ustawie tej zostało uregulowane, iż czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień. Przepis art. 129 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy, określa wymiar podstawowych norm czasu pracy, czyli dobowej i tygodniowej, natomiast brak jest uregulowań dotyczących godzin wykonywania pracy, pozostawiając w tym względzie swobodę pracodawcy.
Przyjęcie, iż zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy oznacza tylko i wyłącznie wykonywanie pracy w wymiarze 8 godzin dziennie nie wynika zatem ani z przepisów Kodeksu pracy ani przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu a ponadto przyjęcie takiego wymogu byłoby sprzeczne z jej podstawowym celem ułatwiania i zachęcania do podejmowania pracy odpowiedniej dla bezrobotnego.
Pojęcie pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia nie zostało określone abstrakcyjnie lecz w odniesieniu do pełnego wymiaru czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie. W szeregu zawodach, a zwłaszcza zawodach prawniczych i okołoprawniczych, czas pracy nie oznacza konieczności przebywania w zakładzie pracy przez kolejne dni tygodnia w godzinach od 8.00 do 16.00. Zawody te dla osób z wykształceniem wyższym prawniczym stanowią odpowiednie zatrudnienie w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy. Istnienie po stronie osoby poszukującej pracy potrzeby określonego ukształtowania stosunku pracy, w tym co do czasu pracy, nie może być zatem utożsamiane z brakiem "pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia".
Także podjęcie nauki samo przez się nie wyklucza nabycia i posiadania statusu bezrobotnego, albowiem ustawodawca stawia tylko wymóg, by nauka odbywała się w systemie innym niż dzienny. Nie ulega wątpliwości, iż pozaetatowa aplikacja sądowa nie jest nauką w systemie dziennym.
Podkreślenia wymaga fakt, że ustawodawca przewidział instytucję prawną umożliwiającą weryfikację zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia poprzez złożenie propozycji przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia, która w razie dwukrotnej odmowy bez uzasadnionej przyczyny skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego
( art. 13 ust. 3 pkt 4).
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ocena prawna istniejącego stanu faktycznego dokonana przez organy obu instancji administracyjnych narusza przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 w zakresie odnoszącym się do stwierdzenia braku zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji mając na względzie przedstawione wyżej uwagi dokona prawidłowej wykładni wskazanego przepisu i wyda stosowne rozstrzygnięcie.
W tym stanie rzeczy, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.