II SA/Ke 594/24

II SA/Ke 594/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Sylwester Miziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 136, art. 139
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 61 ust. 1 pkt 2-6, art. 61 ust. 5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 5, § 4 ust. 4, § 6 ust. 1, § 8, § 3 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 10 września 2024 r. znak: SKO.PZ-71/3511/250/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 10.09.2024 r. znak: SKO.PZ-71/3511/250/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO") utrzymało w mocy decyzję nr 121/2024 Prezydenta Miasta Kielce z 7.06.2024 r. znak: UA-II.6730.1.69.2023.BM w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z 9.06.2023 r. (zmienionym i uzupełnionym w trakcie postępowania) W. Ł. (zwany dalej "inwestorem") wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji polegającej na: budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i murami oporowymi na działkach nr ewid. [...].
Decyzją z 3.01.2024 r. SKO, po rozpatrzeniu odwołania inwestora oraz właścicieli sąsiednich działek, uchyliło w całości decyzję organu I instancji z 23.10.2023 r. ustalającą warunki zabudowy dla ww. inwestycji i przekazało sprawę od ponownego rozpatrzenia – ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia dla rozszerzenia granic obszaru analizowanego, co spowodowało negatywną ocenę przedłożonej w sprawie analizy obszaru analizowanego oraz brak wystarczającego uzasadnienia dla ustalonych w sprawie parametrów nowej zabudowy.
W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji sporządził nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy, który następnie uzgodniono z zarządcą drogi, a następnie decyzją 7.06.2024 r. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i murami oporowymi na działkach nr ewid. [...] oraz [...] obręb [...] przy ul. [...], w [...], w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych literami ABCDE-A.
W odwołaniu od ww. decyzji Z. K. wskazała, że nie jest to teren, na którym można realizować planowaną inwestycję wielorodzinną, podnosząc że jest właścicielką dwóch sąsiednich działek – z przeznaczeniem wyłącznie pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne.
W odwołaniu od ww. decyzji A. S. (zwana dalej "stroną") podniosła zarzuty wadliwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, wybiórczego uwzględnienia parametrów istniejących w obszarze analizowanym budynków, braku spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz wadliwego ustalenia wskaźnika zabudowy i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej.
Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazał że spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", potwierdza sporządzona w ponownie przeprowadzonym postępowaniu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu – która jest prawidłowa i wystarczająca. Rozszerzenie obszaru analizowanego w kierunku północnym do wartości ok. 320 m zostało uzasadnione koniecznością objęcia analizą całych zabudowanych działek, na których znajdują się zabudowania usługowo-produkcyjne firmy E i zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, nie wymagało dodatkowego szczegółowego uzasadnienia. Rozszerzenie obszaru analizowanego w kierunku zachodnim, południowo-zachodnim oraz południowo-wschodnim zostało uzasadnione potrzebą objęcia analizą zabudowanych działek zlokalizowanych w kwartale zabudowy ograniczonej ul. [...], gdzie zlokalizowany jest wyodrębniony, zwarty urbanistycznie obszar. Z kolei rozszerzenie granic obszaru analizowanego w celu objęcia zabudowanych działek zlokalizowanych w kwartale zabudowy ograniczonej ul. [...] spowodowało, że obszar analizy obejmuje enklawę zabudowy mieszkaniowej – tworzącą określony zastany ład przestrzenny. Z analizy wynika, że w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej, budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki gospodarczo-garażowe, budynki usługowe i budynki produkcyjne. Istniejące budynki zlokalizowane w obszarze analizowanym usytuowane są w odległości od ok. 6,00 m do ok. 16,00 m od zewnętrznej krawędzi jezdni przyległych ulic. Na najbliżej zabudowanej działce po zachodniej stronie terenu inwestycji zlokalizowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny w odległości 6,00 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...]. Ponadto, po północnej stronie ul. [...] budynki usytuowane są w odległości od 8,00 m do 16,00 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Biorąc pod uwagę powyższe oraz wniosek inwestora ustalono, na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...], wyznaczonej istniejącym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym przy ul. [...] po jej południowej stronie. W odniesieniu do wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy – od 0,29 (wskaźnik powierzchni zabudowy występujący w obszarze analizowanym na działce bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji od strony południowej) do 0,34 (średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym) – wyznaczonego na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia – SKO zaakcentowało, że po tej samej stronie ul. [...] co teren inwestycji, u zbiegu ul. [...] oraz ul. [...], znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny, czyli o funkcji takiej jak wnioskowana, również o współczynniku powierzchni zabudowy wynoszącym 0,34. Jeśli chodzi o wyznaczenie szerokości elewacji frontowej, w oparciu o przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia (od 18,50 m do 20,00 m, stanowiącej średnią szerokość elewacji frontowej istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym) to zdaniem SKO budynek o takim parametrze pozwoli na utrzymanie zastanego ładu przestrzennego w tym rejonie miasta. Z kolei wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej – na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia – od 3,50 m (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji od strony południowej) do 7,80 m, (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zabudowy nie przekraczająca wartości maksymalnej występującej w obszarze analizowanym), mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, jak wynika z ustaleń analizy, spowoduje, że planowany budynek będzie stanowił dopełnienie wnętrza urbanistycznego ul. [...] poprzez płynne przejście od budynków zlokalizowanych po południowej stronie terenu inwestycji, poprzez obszar zabudowy, w który wpisuje się planowany budynek, do zabudowy, zlokalizowanej po północnej stronie terenu inwestycji (północna pierzeja ul. [...]) obszaru analizowanego. W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzona analiza architektoniczno-urbanistyczna w wystarczający sposób wykazała, że planowany budynek swoimi gabarytami z punktu widzenia przestrzeni ww. terenu wpisze się w zastany porządek. Budynek o ww. ustalonej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wpisze się w symetryczność pierzei po obu stronach ul. [...]. Symetryczność pierzei ul. [...] buduje równowagę widokową krajobrazu wnętrza ulicy. Tym samym, w ocenie SKO, sporna inwestycja nie naruszy zastanego i istniejącego ładu przestrzennego – co przesądza o spełnieniu przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Organ II instancji, negując zarzut odwołania dotyczący wyznaczenia górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku na poziomie zabudowań zlokalizowanych po południowej stronie terenu, wyjaśnił że budynki mieszkalne bezpośrednio graniczące z terenem inwestycji od strony południowej posiadają obsługę komunikacyjną z ul. [...].
Co do wyznaczenia geometrii dachu – na podstawie § 8 rozporządzenia – SKO wskazało, że dla zachowania istniejącego w obszarze analizowanym ładu przestrzennego, biorąc pod uwagę określony we wniosku zamiar inwestycyjny, przewidziano dach dwuspadowy symetryczny lub wielospadowy o kącie nachylenia w przedziale od 20° do 45°, a wysokość głównej kalenicy dachu: do 11,00 m, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Łączna długość lukarn nie może przekroczyć 1/2 długości okapu. Dopuszcza się na lukarnach dach płaski.
Końcowo, SKO stwierdziło spełnienie pozostałych wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p.
W skardze skierowanej na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach strona podniosła zarzuty wadliwego poszerzenia granic obszaru analizowanego – co spowodowało uwzględnienie zabudowy produkcyjnej, usługowej i warsztatowej odmiennego funkcjonalnie terenu, przedzielonego ul. [...] i zmianę parametrów na korzyść inwestora. W rezultacie strona podniosła zarzuty wybiórczego uwzględnienia parametrów istniejących w obszarze analizowanym budynków, brak spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz wadliwe ustalenie wskaźnika zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, długości lukarn w stosunku do okapu. W ocenie skarżącej, zapis odnośnie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 6 m od krawędzi jezdni nic nie wnosi do sprawy, ponieważ inwestor przedstawił organowi wizualizację budynku, który ewidentnie przesunięty jest w głąb działek w minimalnej dopuszczalnej odległości od jej działki. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że "ze względu na fakt wniesienia skargi i uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, nie odnoszę się szczegółowo do wyników analizy urbanistycznej". Wyjaśniła natomiast, że podczas kupna działki w latach 90-tych ub. w. na osiedlu [...] obowiązywał m.p.z.p., który przewidywał zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z dachami stromymi, przypominającą tereny górskie - z racji bliskości Góry [...]. Terenem zainteresowali się deweloperzy, którzy "skupowali kilka sąsiadujących ze sobą działek, budując w nieuczciwy sposób między domkami jednorodzinnymi bloki wielorodzinne", zmieniając tym samym ład przestrzenny i charakter osiedla. Obecnie na terenie osiedla [...] znajduje się około 60-70 budynków jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej oraz tylko 3 budynki wielorodzinne. Te ostatnie budynki są uciążliwe dla mieszkańców domów jednorodzinnych, powodują problemy z parkowaniem, zwiększony jest ruch kołowy na osiedlu, trudno sobie wyobrazić ruch pojazdów na ul. [...]. Ze względu na lokalizację nowej inwestycji na końcu tej dojazdowej, lokalnej ulicy, już teraz można założyć, że będą problemy z parkowaniem czy zawracaniem pojazdów zarówno mieszkańców, jak i potencjalnych gości – czego nie przewidział organ wydając przedmiotową decyzję. Kolejny budynek mieszkalny wielorodzinny w dalszym ciągu będzie zmieniał charakter i ład przestrzenny osiedla. W rezultacie realizacji inwestycji skarżąca będzie miała w granicy działki mur oporowy o wysokości 3 m, mierzonej od średniego poziomu terenu (którego całkowita wysokość to 7 m) obok jej małego domu jednorodzinnego – w odległości ok. 5 m – zamiast zieleni, drzew czy krzewów.
Dodatkowo, w piśmie z 23.01.2025 r. skarżąca zarzuciła, że organ I instancji ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przedmiotowej inwestycji do 7,80m – w sytuacji, gdy w poprzedniej, uchylonej decyzji było to - do 6,10 m. Jako podstawę i argumentację zwiększenia uznano złożenie przez inwestora przekroju poprzecznego przez ul. [...], zawierającego parametry techniczne zabudowy na działkach nr 3238 po południowej stronie inwestycji (działka ta jest na ul. [...] - nie ul. [...] i wjazd jest z ul. [...]) oraz nr [...] po północnej stronie (wjazd od ul. [...]). Ponadto nie wzięto pod uwagę budynku strony na działce [...] po południowej stronie, bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, a uwzględniono działkę sąsiada nr 3238, prawdopodobnie dlatego, że jego dom jest wyższy. SKO stwierdziło na stronie 13, akapit 1, że zastrzeżenia skarżącej co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie mają uzasadnienia bowiem budynki mieszkalne po południowej stronie planowanej inwestycji posiadają obsługę komunikacyjną z ul. [...] – co jest wzajemnie sprzeczne. W tym zakresie strona wskazała, że nie może sama sprawdzić ww. przekroju poprzecznego, gdyż po wystąpieniu do organu I instancji o jego udostępnienie otrzymała odpowiedź, że organ nie posiada tego dokumentu, który przesłał do tut. Sądu. Ponadto, skarżąca zwróciła uwagę, że zabudowania firmy E w żaden sposób nie nawiązują pod względem gabarytów i architektury do zabudowy osiedla [...], na którym usytuowany jest teren planowanej inwestycji, która nie zapewni ładu przestrzennego – co wyjaśniono na stronie 4 ostatni akapit zaskarżonej decyzji, objaśniając podział obszaru analizowanego na dwie części przedzielone bardzo ruchliwą ul. [...]: północną produkcyjną i południową mieszkaniową.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie sądowej 22.01.2025 r.:
- skarżąca poparła skargę i złożyła 3 wydruki zdjęć przedstawiających teren planowanej inwestycji;
- pełnomocnik uczestnika – inwestora – wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanej sprawie zostały bowiem spełnione wszystkie niezbędne przesłanki konieczne do wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy, określone w u.p.z.p.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce z 7.06.2024 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i murami oporowymi przy ul. [...]. Strona skarżąca, wskazująca głównie na nadmierną wysokość i wielkość planowanej inwestycji, jest właścicielką działki zabudowanej budynkiem jednorodzinnym, sąsiadującej z terenem inwestycji od strony płd., z obsługą komunikacyjną z innej ulicy – [...].
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że ww. decyzja organu I instancji została wydana w wyniku poprzedniej, prawomocnej decyzji SKO z 3.01.2024 r., którą uchylono decyzję z 23.10.2023 r. ustalającą warunki zabudowy dla ww. inwestycji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Takie rozstrzygnięcie było rezultatem odwołań wniesionych zarówno przez właścicieli sąsiednich działek, w tym skarżącą – jak i przez inwestora. W tym kontekście nie sposób mówić o naruszeniu przewidzianego w art. 139 K.p.a. zakazu reformationis in peius, pomimo że skarżąca zarzuca, iż w obecnej decyzji z 7.06.2024 r. ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przedmiotowej inwestycji do 7,80 m, podkreślając że w poprzedniej, uchylonej decyzji z 23.10.2023 r. (k. 122) było to jedynie do 6,10 m.
Należy przy tym zauważyć, że jakkolwiek w obecnie wydanej decyzji z 7.06.2024 r. (k. 285) ww. sporny parametr podwyższono o 1,7 m, to już położenie głównej kalenicy obniżono – z maksymalnej wartości 12,50 m do 11 m – a zatem o 1,5 m. Pozostałe parametry pozostawiono zasadniczo bez zmian – i to pomimo rozszerzenia w ponownie prowadzonym postępowaniu obszaru analizy w kierunku północnym, gdzie znajdują się zabudowania usługowo-produkcyjne.
W złożonej skardze strona oświadczyła, że "nie odnoszę się szczegółowo do wyników analizy urbanistycznej", zaś koronnym zarzutem uczyniła brak wystarczającego uzasadnienia przez organ I instancji rozszerzenia granic obszaru analizowanego – co w rezultacie miało spowodować brak wystarczającego uzasadnienia dla ustalonych na tej podstawie parametrów nowej zabudowy. W sposób wadliwy, zdaniem strony, uwzględniono obszar zabudowy produkcyjnej, usługowej i warsztatowej, przedzielony od terenu zabudowy mieszkaniowej (w zdecydowanej większości jednorodzinnej) ul. [...]. Natomiast w poprzedniej decyzji przedmiotem rozważań był wyłącznie obszar z zabudową mieszkalną jednorodzinną oraz wielorodzinną położoną w kwartale zabudowy ograniczonej istniejącymi ciągami komunikacyjnymi: ul. [...] (od płn.), ul. [...] ul. [...] i ul. [...].
W tym miejscu podnieść trzeba, że wskazane wyżej rozszerzenie obszaru analizowanego w kierunku północnym było spowodowane nie tylko:
- przyjęciem prawidłowej – wskazanej w ww. decyzji kasacyjnej – szerokości frontu terenu inwestycji (32 m zamiast wskazanej w uchylonej decyzji z 23.10.2023 r. błędnej wartości 29,0 m) – a w konsekwencji wydłużeniem minimalnej granicy obszaru analizowanego, wynoszącej nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy – na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem",
- ale również koniecznością objęcia analizą całych zabudowanych działek, na których znajdują się zabudowania usługowo-produkcyjne firmy E – co zresztą nie wpłynęło w istotny sposób na zmianę parametrów ustalonych poprzednio w oparciu o węższy obszar obejmujący zasadniczo zabudowę mieszkalną,
- przy czym SKO zaakcentowało, że budynek produkcyjny firmy E zlokalizowany na działce nr ewid. [...] tworzy wraz z budynkami produkcyjnymi zlokalizowanymi na działkach nr ewid. [...] funkcjonalny obszar – wobec czego uwzględniono zabudowania produkcyjne firmy E jako spójny obszar o jednakowej funkcji, charakteryzujący się jednakowymi parametrami oraz cechami.
W rezultacie, nie sposób podzielić powyższego stanowiska skarżącej o rozszerzeniu obszaru analizowanego w sposób wadliwy, zwłaszcza że w toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent Miasta Kielce uwzględnił stanowisko, przedstawione w ww. decyzji kasacyjnej z 3.01.2024 r. (k. 194-200), w której SKO stwierdziło, że:
- "za front terenu inwestycji uznano jego północną część przylegającą do drogi, z której odbywać się będzie główny wjazd i wejście na działkę- to jest od strony ul. [...], oznaczoną na załączniku graficznym literami A-B-Ć. Szerokość frontu terenu inwestycji ustalono ok. 29,0 m. Tymczasem wartość ta jest sporna. Pełnomocnik Inwestora w odwołaniu wskazał, że szerokość frontu terenu inwestycji wynosi 32 m. W ocenie Kolegium, kwestia ta wymaga jednoznacznego ustalenia w sprawie ponieważ determinuje wielkość obszaru analizowanego. (...)
- analizując załącznik graficzny analizy zauważyć należy, że wg pomiaru tej mapy faktycznie front terenu inwestora wynosi 32 m. Zatem ma rację pełnomocnik Inwestora zarzucając nieprawidłowe przyjęcie w analizie urbanistycznej wielkości frontu terenu inwestycji (...)
- wobec nieprawidłowego ustalenia frontu terenu inwestycji, w konsekwencji nieprawidłowo wyznaczono obszar analizowany a następnie parametry nowej zabudowy".
W rezultacie, w toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji, uwzględniając wymogi u.p.z.p. oraz ww. rozporządzenie, prawidłowo wskazał że "za front terenu inwestycji uznano jego północną część przylegającą do drogi, z której odbywa się główny wjazd i wejście na działkę – tj. od strony ul. [...], oznaczoną na załączniku graficznym literami A-B-C, o szerokości frontu terenu inwestycji 32,0 m" (k. 290). Konsekwencją przyjęcia takiego założenia było przekroczenie osi ul. [...], stanowiącej granicę między znajdującymi się po jej południowej terenami zabudowy mieszkaniowej a zabudową usługowo-produkcyjna, usytuowaną po jej północnej stronie. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Z kolei § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.
Jak trafnie wskazało SKO, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4.12.2024 r. o sygn. akt II OSK 648/22, ww. przepisy regulują minimalną wielkość obszaru analizowanego, który należy wyznaczyć wokół działki budowlanej i poddać analizie. Nie wynika z nich natomiast, że niedopuszczalne jest wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna i że z każdej strony odległość granic musi być wyznaczona w sposób równomierny, zwłaszcza że prawodawca nie określił górnych granic obszaru analizowanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7.07.2011r., OSK 172/11, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej CBOSA, podobnie jak wszystkie powołane wyroki). Wartość minimalna powinna ulec powiększeniu celem uwzględniania w sposób obiektywny walorów przestrzennych obszaru, w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13.09.2012 r. o sygn. akt IV SA/Po 437/12). Dopiero bowiem tak wyznaczony obszar analizy pozwala na dokonanie charakterystyki urbanistycznej pod kątem gabarytów i form architektonicznych zabudowy już istniejącej – w zakresie poczynienia ustaleń co do wskaźników i parametrów dla nowej zabudowy.
Przechodząc do omówienia poszczególnych parametrów spornego przedsięwzięcia należy zwrócić uwagę na przedłożony przez inwestora – przy piśmie z 8.04.2024 r. – przekrój poprzeczny przez drogę publiczną, przy której ma zostać zrealizowane sporne przedsięwzięcie – ul. [...]. Organ I instancji, ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (do 7,80 m), uwzględnił otoczenie planowanej inwestycji oraz przedłożoną przez inwestora dokumentację (k. 250), obrazującą wzajemne położenie planowanego budynku i budynków położonych po południowej stronie ww. ulicy. W rezultacie, w sposób uzasadniony, znajdujący oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, SKO wysnuło wniosek, że cyt. "planowany budynek będzie stanowił płynne dopełnienie wnętrza urbanistycznego ul. [...] poprzez płynne przejście od budynków zlokalizowanych po południowej stronie terenu inwestycji (niższe zabudowania, obsługiwane komunikacyjnie z ul. [...]) poprzez obszar zabudowy, w który wpisuje się planowany budynek, do zabudowy, zlokalizowanej po północnej stronie terenu inwestycji (północna pierzeja ul. [...]) obszaru analizowanego". Jednocześnie, organy obu instancji zgodnie ustaliły, że:
- budynki zlokalizowane wzdłuż ul. [...] charakteryzują się wysokościami górnej krawędzi elewacji frontowej od 6,00 m do 9,00 m;
- tylko dwa budynki zlokalizowane wzdłuż ul. [...] w obszarze analizowanym charakteryzują się wysokością górnej krawędzi elewacji frontowej poniżej wartości średniej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej tj. budynek mieszkalny jednorodzinny o adresie [...] 19 (6,00 m) oraz budynek mieszkalny jednorodzinny o adresie [...] (6,50 m);
- po tej samej (południowej) stronie ul. [...] co teren inwestycji, na najbliżej zabudowanej działce znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wynoszącej 8,00 m;
- końcowo ustalając – jak już to wyżej wskazano – wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej z uwzględnieniem otoczenia planowanej inwestycji położonej przy tej samej ulicy oraz przedłożonego przez inwestora przekroju poprzecznego przez ul. [...].
Ponadto, SKO trafnie stwierdziło, że:
- budynek o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wynoszącej 7,80 m (zgodnie z wnioskiem inwestora) nie przekracza wartości maksymalnych górnych krawędzi elewacji frontowych występujących w obszarze analizowanym;
- taki budynek wpisze się w symetryczność pierzei po obu stronach ul. [...], budującej równowagę widokową krajobrazu wnętrza ulicy;
- budynek o wnioskowanej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie będzie stanowił swego rodzaju "dominanty" i wybijał się na tle pozostałych budynków.
Negując zasadność zarzutów skarżącej o braku możności zapoznania się z nadesłanym przez inwestora ww. przekrojem poprzecznym należy wskazać, że dokumentacja ta znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (k. 250), a przed wydaniem decyzji zarówno organ I instancji, jak i SKO zawiadomiły – stosownie do wymogów art. 10 K.p.a. – strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz przedłożenia stosownych uwag w tym zakresie (k. 271, 316).
Co się zaś tyczy należącego do skarżącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nieuwzględnionego w ww. przekroju poprzecznym, SKO trafnie wskazało – we wskazanym powyżej kontekście (zabudowa inwestycją kolejnej ulicy – [...]) – że jakkolwiek jej obiekt sąsiaduje od strony płn. z planowaną inwestycją wielorodzinną – to jest już zlokalizowany przy innej ulicy ([...]), z której posiada obsługę komunikacyjną.
Odnosząc się do zarzutów skargi, w której strona wskazuje na zbyt bliską odległość planowanej, zbyt wysokiej, jej zdaniem, inwestycji w stosunku do należącego doń budynku jednorodzinnego i uciążliwości związanych ze zwiększonym ruchem pojazdu i problemów z parkowaniem, wyjaśnić trzeba, że przy ustalaniu warunków zabudowy brak jest obowiązku badania wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Następować to będzie dopiero przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Tak wczesny etap inwestycyjny, jak wydanie decyzji o warunkach zabudowy – która ma jedynie charakter wstępny i ogólny – nie pozwala bowiem na ustalenie wpływu inwestycji na otoczenie. Natomiast na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie znajdują zastosowania przepisy techniczno-budowlane, takie jak rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ, ustalający warunki zabudowy, nie jest zatem uprawniony do badania takich kwestii, jak minimalna odległość planowanych obiektów od granic działki sąsiedniej, wpływ planowanej inwestycji na przyszłą możliwość zabudowy innych nieruchomości czy też problem zacieniania działek. Wszystkie te zagadnienia będą podlegały badaniu dopiero postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
Jeśli chodzi zaś o wyznaczenie wskaźnika powierzchni zabudowy organy obu instancji powołały się na przepis § 5 rozporządzenia, zgodnie z którym wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (ust. 2). Wskazano przy tym, że współczynniki powierzchni zabudowy przekraczające wartość średnią występują na działkach o małych powierzchniach, zabudowanych w większości budynkami w zabudowie szeregowej bądź bliźniaczej i znajdujących się w południowo-wschodniej części wyznaczonego obszaru analizowanego. Jak wynika z ustaleń analizy, w obszarze analizowanym wskaźniki powierzchni zabudowy dostosowane są do wielkości działek i wynoszą od ok. 0,04 na działkach o dużych powierzchniach do ok. 0,74 na działkach, na których znajduje się zabudowa usługowo-produkcyjna firmy E. Działki zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi posiadają wskaźniki powierzchni zabudowy wynoszące od ok. 0,16 do ok. 0,66. Średni wskaźnik z obszaru analizowanego wynosi 0,34. Na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji od strony południowej (działki nr ewid. [...]), zabudowanych budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym (działka nr ewid. [...]), wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,29, budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz budynkiem usługowym (działka nr ewid. [...]) wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,30. Ponadto na działkach znajdujących się w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji po przeciwnej tj. po północnej stronie ul. [...] wskaźniki powierzchni zabudowy wynoszą 0,32 (działka nr ewid. [...] zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym), 0,20 (działka nr ewid. [...] zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym) oraz 0,30 (działka nr ewid. [...] zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym). Po tej samej stronie ul. [...] co teren inwestycji, u zbiegu ul. [...] oraz ul. [...], znajduje się również budynek mieszkalny wielorodzinny, czyli o funkcji takiej jak wnioskowana, również o współczynniku powierzchni zabudowy wynoszącym 0,34. Z tych względów, działając w oparciu o prawidłowo sporządzoną analizę architektoniczno-urbanistyczna, zgodnie z obowiązującym przepisem § 5 rozporządzenia ustalono wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji - od 0,29 (wskaźnik powierzchni zabudowy występujący w obszarze analizowanym na działce bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji od strony południowej) do 0,34 (średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym). W tym zakresie w zaskarżonej decyzji zaprezentowano również stosowne uzasadnienie, wskazując że:
- tak ustalony wskaźnik pozwoli na kontynuację istniejącego ładu przestrzennego, ponieważ swoją wartością nawiązuje do terenów położonych w bliskim sąsiedztwie, gdzie znajduje się zabudowa pozwalająca na ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na wskazanym poziomie;
- planowana zabudowa o tak określonym wskaźniku powierzchni zabudowy wpasowuje się w zastany ład przestrzenny bowiem dostosowuje się do parametrów istniejącej zabudowy.
W odniesieniu do zarzutów skarżącej o dotychczasowym zrealizowaniu na osiedlu [...] ww. zabudowy wielorodzinnej z naruszeniem prawa należy przytoczyć dane, jakie w trybie art. 136 K.p.a. SKO uzyskało od organu I instancji – w piśmie z 19.08.2024 r. (k. 318). Mianowicie, poinformowano, że budynek przy ul. [...], róg [...] został zrealizowany na podstawie decyzji o z 26.06.2002r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków do czterech mieszkań każdy - łącznie 16 mieszkań oraz 16 boksów garażowych z instalacjami i przyłączami w [...]. Obiekt ten jest użytkowany na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z 31.12.2003 r. Jeśli chodzi zaś o budynki mieszkalne wielorodzinne przy ul. [...] 6 i Świerkowej 1, to były brane pod uwagę przy obliczaniu wartości średnich arytmetycznych wskaźników i gabarytów zabudowy z uwagi na położenie w wyznaczonym obszarze analizowanym. W tym zakresie trafnie powołano się na ugruntowane orzecznictwo, zgodnie z którym brak jest podstaw do zawężającej wykładni sprowadzającej się do uwzględnienia wyłącznie budynków, których funkcja jest tożsama z funkcją wnioskowanego budynku.
Przechodząc do ustalenia przez organ I instancji nieprzekraczalnej linii zabudowy – w odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] – należy wskazać na odwołanie się w tym zakresie do linii zabudowy wyznaczonej istniejącym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym przy ul. [...] po jej południowej stronie. Z kolei, po północnej stronie ul. [...] budynki usytuowane są w odległości od 8,00 m do 16,00 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. W konsekwencji prawidłowo zastosowano § 4 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. Jednocześnie organy stwierdziły, że tak ustalony parametr nie zaburzy zastanego na tym terenie ładu przestrzennego, trafnie zauważając, że tak wyznaczona linia zabudowy jest zgodna z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym minimalna odległość obiektów od krawędzi jezdni dróg gminnych wynosi 6,0 m.
W zakresie wymogu urządzenia powierzchni biologicznie czynnej organy trafnie powołały się na § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), zwracając jednocześnie uwagę że obecne prawodawstwo nie wskazuje na sposób i tryb ustalania tego parametru. Tym samym, przedmiotowy wskaźnik ustalono na poziomie co najmniej 25 % - mając na względzie ochronę roślinności trwałej lub sezonowej, umożliwiającej naturalną wegetację roślin i życie zwierząt.
Jeśli chodzi o wyznaczenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku od 18,50 m do 20,00 m (średnia szerokość elewacji frontowej istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, uwzględniając łączne szerokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i szeregowej z zastosowaniem tolerancji do 20%), to organy powołały w tym zakresie ogólną zasadę wynikającą z § 6 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją do 20 %. W tym zakresie w uzasadnieniach wydanych decyzji – odwołujących się do prawidłowo sporządzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej – prawidłowo wskazano, że:
- w obszarze analizowanym występują budynki o szerokości elewacji frontowej od 4,00 do 150,00 m (zabudowa usługowo-produkcyjna firmy E );
- budynki mieszkalne jednorodzinne oraz budynki mieszkalne wielorodzinne występujące w obszarze analizowanym posiadają szerokość elewacji frontowej od 6,00 do 20,50 m;
- budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej i szeregowej występujące w obszarze analizowanym charakteryzują się łączną szerokością elewacji frontowej bryły budynków od ok. 18,00 m do ok. 43,50 m;
- średnia szerokość elewacji frontowych dla wszystkich budynków z obszaru analizowanego, uwzględniając łączne szerokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych z zabudowie bliźniaczej i szeregowej, wynosi 23,00 m.
W rezultacie prawidłowo stwierdzono, że budynek o tak ustalonej szerokości elewacji frontowej pozwoli na utrzymanie zastanego ładu przestrzennego w tym rejonie miasta.
Jeśli chodzi o wyznaczenie geometrii dachu to organ I instancji prawidłowo zastosował w tym zakresie § 8 rozporządzenia, zgodnie z którym: geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Jak wynika bowiem z analizy, w obszarze analizowanym występują budynki o dachach płaskich, dwuspadowych, wielospadowych, o kącie nachylenia od 20° do 45°. Główne kalenice dachów budynków usytuowane są zarówno w układzie kalenicowym i szczytowym w stosunku do frontu działki. Całkowite wysokości budynków występujących w obszarze analizowanym wynoszą do ok. 12,50 m, oraz jeden budynek mieszkalny wielorodzinny usytuowany w północno-wschodniej granicy wyznaczonego obszaru analizowanego o wysokości ok. 16,50 m. Teren inwestycji znajduje się "na końcu" ul. [...] i zarówno od wschodu jak i zachodu graniczy z działkami niezabudowanymi. Jak wynika z analizy, zabudowę ul. [...] w obszarze analizowanym stanowią budynki mieszkalne jednorodzinne wolnostojące oraz w zabudowie bliźniaczej zwieńczone dachami stromymi o wysokościach całkowitych wynoszących od 10,00 do 12,00m, oraz budynek wielorodzinny zwieńczony dachem stromym o wysokości całkowitej budynku wynoszącej 12,50 m. Z kolei na działkach nr ewid.[...] sąsiadujących z terenem inwestycji od strony południowej, stanowiącej zabudowę kolejnej ulicy - [...]) znajdują się: budynek mieszkalny jednorodzinny zwieńczony dachem stromym o całkowitej wysokości wynoszącej ok. 8,50 m oraz budynek mieszkalny jednorodzinny zwieńczony dachem stromym o całkowitej wysokości wynoszącej 11,00 m oraz budynek usługowy zwieńczony dachem stromym o całkowitej wysokości wynoszącej 6,00 m. W obszarze analizowanym część budynków zwieńczona dachami stromymi posiada lukarny, których łączna długość w stosunku do długości okapu wynosi od ok. 30 % do ok. 75%. Średnia łączna długość lukarn w stosunku do długości okapu wynosi ok. 40 %. Lukarny pokryte są zarówno dachami stromymi jak i dachami płaskimi. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym pokrytym dachem stromym, znajdującym się w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, położonym po tej samej stronie ul. [...] co działka inwestycyjna (południowej) łączna długość lukarn w stosunku do długości okapu wynosi ok. 50 %. Budynki mieszkalne jednorodzinne zlokalizowane w obszarze analizowanym po północnej stronie ul. [...] posiadają lukarny których łączna długość w stosunku do długości okapu wynosi ok. 40 % (budynek mieszkalny jednorodzinny pokryty dachem stromym na działce nr ewid. [...]) oraz ok. 44 % (budynek mieszkalny jednorodzinny pokryty dachem stromym na działce nr ewid. 1736/50).
Z tych też względów ustalono geometrię dachu dla projektowanego budynku – dach dwuspadowy symetryczny lub wielospadowy o kącie nachylenia w przedziale od 20° do 45°, położenie głównej kalenicy dachu w układzie dowolnym w stosunku do frontu działki, wysokość głównej kalenicy dachu: do 11,00m, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Łączna długość lukarn nie może przekroczyć 1/2 długości okapu, z dopuszczeniem na lukarnach dachu płaskiego. W świetle powyższego prawidłowe jest stanowisko SKO co do tego, że nowa zabudowa o takich parametrach wkomponuje się w zastany w tym rejonie porządek urbanistyczny – jako że wzdłuż ulicy [...] występują budynki o wysokości całkowitej wynoszącej od 10,00 m do 12,50 m, posiadające lukarny o łącznej długości 1/2 długości okapu. Trafnie przy tym zaakcentowano, że planowany budynek z perspektywy ul. [...] będzie współgrał przestrzennie z sąsiednimi obiektami, wykazując z nimi spójność urbanistyczną i wpisując się w zastany ład przestrzenny w tym rejonie miasta – nie stanowiąc zarazem głównego, wysuwającego się na pierwszy plan obiektu,
Tym samym, w ponownie prowadzonym postępowaniu uwzględniono stanowisko, przedstawione w wydanej decyzji kasacyjnej – w której SKO zwróciło uwagę – w odniesieniu do poprzednio wydanej, uchylonej decyzji – że organ I instancji ani w analizie, ani w decyzji nie uzasadnił w żaden sposób, dlaczego przyjął wysokość głównej kalenicy dachu właśnie w takiej a nie innej wysokości, a z analizy nie wynikało, czy w obszarze analizowanym faktycznie występują dachy z lukarnami, których realizacja została dopuszczona badaną obecnie decyzją.
Końcowo wskazać trzeba – w odniesieniu do pozostałych wymogów art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. – że w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano na ich spełnienie, podkreślając, że:
- wnioskowany do zabudowy teren ma dostęp do drogi publicznej - z ulicy [...] (droga publiczna kategorii gminnej),
- posiada zapewnione zaopatrzenie w energię elektryczną, wodę oraz odbiór ścieków, a zatem istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zgodnie z zapewnieniami, o których mowa w pkt 6 decyzji organu I instancji;
- teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne – jak stwierdzono w pkt 4 decyzji’
- teren inwestycji nie znajduje się w obszarach, o których mowa w punkcie 8 tiret 15 decyzji;
- decyzja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi;
- w trakcie postępowania zasięgnięto opinii zarządcy drogi, tj. Miejskiego Zarządu Dróg w Kielcach, przy czym po przeanalizowaniu art. 53 ust. 4 u.p.z.p. stwierdzono, że przeprowadzenie pozostałych uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 nie dotyczy przedmiotowej inwestycji, gdyż nie znajduje się ona na obszarach, w stosunku do których ustawodawca taki wymóg nałożył.
Jednocześnie zaakcentowania wymaga, że decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że jeżeli wszystkie warunki, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zostały spełnione, organ ma obowiązek ustalić warunki zabudowy.
Mając na uwadze, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w przytoczonych wyżej przepisach przesłanek ustalenia warunków zabudowy, szczegółowo omówionych w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć –brak jest podstaw by przyjąć, że proces decyzyjny stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.