II SA/Ke 592/05

II SA/Ke 592/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący/
Dorota Chobian
Dorota Pędziwilk-Moskal /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145, par. 1 pkt.1 lit. b, art.135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 592/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant: Referent stażysta Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2006 r. sprawy ze skargi W.A. i J.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , zwane dalej Kolegium, po rozpatrzeniu zażalenia W. i J. A. na postanowienie Starosty K. z dnia [...] nie uzgadniające w zakresie ochrony środowiska, na etapie ustalania warunków zabudowy, przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych ze zmianą lokalizacji istniejącej stacji gazowej i budowie budynku usługowego oraz przebudowie istniejącego budynku usługowego na małą gastronomię wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi 417, 416, i 401 położonych w S., utrzymało w mocy powyższe postanowienie.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż z dołączonego do akt sprawy wniosku inwestora wynika, iż projektowane stacje paliw płynnych i gazowych będą zlokalizowane na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi 401, 416, 417 w miejscowości S., podczas gdy z przedstawionego przez skarżących raportu oddziaływania na środowisko dotyczącego przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wynika, iż stacje te będą zlokalizowane na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi 416 i 417 (str. 15 raportu). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż położenie działki nr 416 określone jest według dołączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów zgodnie ze stanem na dzień 04.11.2004r jako "wysypisko śmieci", zaś dokonana w raporcie analiza odnosi się wyłącznie do bezpośredniego sąsiedztwa inwestycji z wysypiskiem.
Ponadto Kolegium podniosło, że przedmiotowy raport nie uwzględnia określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w wypadku występowania poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko. Wobec tego, zdaniem organu nie jest spełniony warunek, o którym mowa w art. 52 ust. l pkt 4 ustawy prawo ochrony środowiska.
Organ odwoławczy wskazał także, iż z uwagi na lokalizację projektowanej stacji paliw w sąsiedztwie nieczynnego wysypiska odpadów, będącego w fazie projektowanej rekultywacji, przyjęte w raporcie metody odgazowywania wysypiska są wyłącznie elementami projektowanymi, nie zaś przyjętymi do realizacji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie Kolegium wnieśli J. i W. małż. A., zarzucając jej naruszenie:
- prawa materialnego, a to art. 52 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.),
- art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a.
Jednocześnie skarżący wnieśli o uchylenie postanowień organu I i II instancji.
W uzasadnieniu podstaw zaskarżenia wskazali, że Kolegium błędnie przyjęło, iż raport o oddziaływaniu na środowisko dotyczy przedsięwzięcia, które miałoby
być zlokalizowane na innych działkach (nr 416 i 417) niż to wynika z wniosku
inwestorów (działki o nr 416, 417, 401). Skarżący wskazali, iż zawężenie realizacji ich przedsięwzięcia do działek nr 416 i 417 wynika z modyfikacji ich pierwotnego wniosku na etapie prowadzonego przez Starostę K. postępowania w przedmiocie uzgodnienia przedsięwzięcia skarżących w zakresie ochrony środowiska, co zostało wskazane w postanowieniu Starosty K.. Do tak sprecyzowanego wniosku został następnie dostosowany raport o oddziaływaniu na środowisko przedłożony Staroście Kieleckiemu. Wskazali, iż określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko, które stanowi na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska niezbędny element raportu oddziaływania na środowisko, wbrew twierdzeniom Kolegium o jego braku, zostało zawarte w przedmiotowym raporcie - na stronach 26, 27 i następnych. Dodatkowo podnieśli, iż zatwierdzona w późniejszym okresie pasywna metoda odgazowania jest mniej niebezpieczna niż przyjęta w raporcie o oddziaływaniu na środowisku metoda odgazowania sąsiadującego składowiska odpadów komunalnych - tzw. energetyczna. Tak więc okoliczność ta nie powinna w żadnym razie wpłynąć ujemnie na ocenę prawidłowości treści raportu. Zdaniem skarżących zlokalizowanie studzienki odgazowującej składowisko w odległości ok. 100 m. od emitorów na projektowanej przez skarżących stacji, praktycznie eliminuje niebezpieczeństwo pożaru i wybuchu. Ponadto, skarżący wskazali, iż zarówno z treści decyzji Starosty K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska, na etapie pozwolenia na budowę rekultywacji składowiska odpadów komunalnych w S., gm. C., jak również z wcześniejszej decyzji Burmistrza Gminy C. z dnia 27.08.2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowego składowiska odpadów wynika jednoznacznie, iż składowisko odpadów komunalnych sąsiadujące z działkami skarżących jest położone wyłącznie na działkach nr 411 i 415, a nie, jak argumentuje Kolegium - na działce nr 416. Oprócz tego, na przedmiotowej działce znajduje się stacja trafo Rejonowego Zakładu Energetycznego w B., na rzecz którego skarżący ustanowili służebność przejazdu, a z dokumentów złożonych przez Gminę C. do aktu notarialnego sprzedaży działki nr 416 Rep. A Nr 5602/2004 z dnia 7 lipca 2004 r. wynika, że omawiana działka leży na terenach upraw polowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc, wyeliminować z obrotu prawnego można decyzję( postanowienie) jedynie wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1pkt.1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Jednym z podstawowych obowiązków organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne jest określenie kręgu podmiotów będących stronami w sprawie ( art. 28 k.p.a.). Obowiązek ten konkretyzuje się z chwilą wniesienia wniosku. Ustalenie stron postępowania następuje na podstawie kryteriów wskazanych w art. 28 k.p.a. Warunkiem uzyskania statusu strony w postępowaniu będzie zatem wykazanie posiadania interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy to postępowanie.
Na gruncie orzecznictwa sądowego oraz poglądów doktryny prawniczej ( por. np. wyrok NSA z 08.10.1998 r. sygn. II SA /Gd 1095/ 98 - Lex 44159 oraz Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego, Warszawa 2005r., Wyd. Beck, str. 416 i nast.), prezentowany jest pogląd, że stronami postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy będą zainteresowany inwestor, właściciel nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja oraz inne podmioty, które powołując się na konkretny przepis prawa wykażą interes prawny do udziału w tym postępowaniu. Tak rozumiany interes prawny będzie obejmował z zasady właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych obszarem oddziaływania.
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 106 k.p.a., w ramach tzw. współdziałania organów przy wydawaniu decyzji administracyjnych, w kwestii nie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska, na etapie ustalania warunków zabudowy, przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych ze zmianą lokalizacji istniejącej stacji gazowej i budowie budynku usługowego oraz przebudowie istniejącego budynku usługowego na małą gastronomię wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi 417, 416, i 401 położonych w S..
Należy wskazać, że stroną postępowania przed organem współdziałającym jest strona postępowania w sprawie załatwianej decyzją administracyjną. Strona postępowania oraz podmioty na prawach strony zawiadomione przez organ decydujący o wszczęciu procedury współdziałania korzystają w postępowaniu przed organem współdziałającym z tych samych uprawnień procesowych, które służą im w postępowaniu administracyjnym dla uskutecznienia czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym ( por. J. Borkowski, B.Adamiak - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2005r. str. 498.). Organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie, zwracając się do innego organu z żądaniem podjęcia współdziałania, ma wynikający z art. 106 § 2 k.p.a. obowiązek zawiadomienia o tym stron ( ich przedstawicieli lub pełnomocników) oraz podmiotów na prawach strony.
Odnosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji publicznej I i II instancji naruszyły wskazane powyżej reguły postępowania, albowiem przy rozpoznawaniu sprawy w trybie współdziałania regulowanego art. 106 k.p.a pominęły w tym postępowaniu strony postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ wydający decyzję w sprawie. Jak wynika z akt sprawy ( k.7 akt postępowania administracyjnego), pismo Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 2 września 2004r. przekazujące projekt decyzji do uzgodnienia Staroście Kieleckiemu zostało przesłane właścicielom nieruchomości leżących w obszarze planowanej do realizacji inwestycji wg. wykazu. Zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Starosty K. zostało wydane z pominięciem w/w podmiotów jako stron w postępowaniu przed organami współdziałającymi. Takie działanie organów administracji publicznej stanowi oczywiste naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1pkt.1 lit. b/ ustawy p.p.s.a.).
Ubocznie należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka na podstawie akt postępowania administracyjnego przekazanych przy skardze. Przesłane akta postępowania w sprawie niniejszej, nie zawierają wszystkich dowodów stanowiących podstawę ustaleń organów współdziałających. W szczególności brak w nich projektu decyzji, o której mowa w piśmie Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 2 września 2004r. (k.7 akt postępowania) oraz wypisu z ewidencji gruntów według stanu na dzień 4 listopada 2004r. i na dzień 18 listopada 2004r., powoływanych na str. 4 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Kolegium.
Orzekając ponownie organy uwzględnią przedstawioną argumentację prawną i wydadzą stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenie prawa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art.145§ 1pkt.1 lit. b oraz 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.