II SA/Ke 581/22

II SA/Ke 581/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2022-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal
Jacek Kuza /sprawozdawca/
Sylwester Miziołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzzzzn
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 58
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r. [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 12 września 2022 r. znak: SKO. [...] po zapoznaniu się z odwołaniem J. J. od decyzji Burmistrza M. J. z 28 marca 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą na wniosek [...] Sp. z o.o., ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr "JED3313F" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] obręb nr [...] J., gm. J., na podstawie art. 58 § 1 kpa w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. 1842 tekst jedn. z dnia 20.10.2020 r.), dalej "ustawa o COVID-19" i art. 59 § 2 kpa, odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że opisana wyżej decyzja organu I instancji została doręczona wszystkim stronom postępowania w formie obwieszczenia z 28 marca 2022 r. Termin do złożenia odwołania upłynął więc 25 kwietnia 2022 r. Tymczasem J. J. odwołanie nadał 29 kwietnia 2022 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego złożenia. Organ odwoławczy zaznaczył, że kierując się treścią art. 15zzzzzn2 ust 1 ustawy o COVID-19, wyznaczył wnoszącemu odwołanie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. J. J. wniosek ten wniósł w wyznaczonym terminie. W piśmie tym wskazał, że przebywając i pracując w K. nie miał możliwości zapoznania się ze sporną decyzją ani na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, gdzie, jak twierdzi, decyzja ta nie została umieszczona, ani na tablicy ogłoszeń Urzędu.
W piśmie z 30 sierpnia 2022 r. Burmistrz M. J., przedłożył wydruk ze strony internetowej obwieszczenia w sprawie wydania decyzji wraz z rejestrem zmian dokumentujących umieszczenie decyzji na stronie BIP oraz obwieszczenie zdjęte z tablicy ogłoszeń umiejscowionej przed siedzibą Urzędu Miejskiego w J. z adnotacją o terminie jego wywieszenia. Nadto w innym piśmie organ ten dodatkowo stwierdził, że formą zwyczajowo przyjętą publicznego ogłoszenia stosowaną przez organ I instancji jest wywieszanie ogłoszeń na urzędowych tablicach ogłoszeń, w pobliżu realizowanych inwestycji, w siedzibie urzędu oraz umieszczanie ogłoszenia na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu. Przyjęty przez Wydział Zagospodarowania Przestrzennego standard publikowania ogłoszeń na stronie internetowej, przewiduje archiwizowanie materiału po upływie minimum ustawowego terminu. Ogłoszenia archiwizowane nadal dostępne są na stronie internetowej w zakładce "Archiwum".
Następnie organ II instancji cytując treść art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że umieszczenie informacji na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w J. można uznać za sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, tym bardziej, jeżeli wynika to z praktyki urzędu. Podobnie za zawiadomienie stron w drodze obwieszczenia uznać można umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej BIP Urzędu.
Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że strona nie uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania od decyzji z 28 marca 2022 r. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji wykazał i udokumentował, że obwieszczenie decyzji na stronie BIP oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu nastąpiło prawidłowo. Strona nie wskazała również, że np. znajdowała się w złym stanie zdrowotnym mającym charakter nagły i jednocześnie całkowicie uniemożliwiającym wniesienie odwołania w ustawowym terminie np. przy pomocy innych osób. Ponadto sytuacja epidemiologiczna w kraju występująca w okresie wydania decyzji Burmistrza M. J. - nie wiązała się z żadnymi obostrzeniami w zakresie przemieszczania się osób, czy też ograniczenia działalności instytucji.
Odnosząc się do stanowiska strony zajętego we wniosku o przywrócenie terminu Kolegium wyjaśniło, że art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie normuje odrębnie sytuacji, gdy strony postępowania zamieszkują poza miejscowością, w której znajduje się teren inwestycji. Ustawodawca nie przewidział, aby takie osoby były informowane pisemnie.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia, J. J. postanowieniu temu zarzucił naruszenie:
1. art. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zawiadomienie stron o decyzji kończącej postępowanie jedynie w drodze obwieszczenia z pominięciem zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, podczas gdy wymagane jest zarówno obwieszczenie, jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty;
2. art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19, polegające na przyjęciu, że dla skutecznego wniesienia wniosku o przywrócenie terminu w trybie tej ustawy konieczne jest obok zachowania terminu 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o uchybieniu terminowi, dodatkowe spełnienie przesłanki przewidzianej w art. 58 § 1 kpa w postaci uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi, podczas gdy art. 15zzzzzn2 ust. 2 takiego obowiązku nie przewiduje;
3. art. 7a § 1 kpa polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości interpretacyjnych na gruncie stosowania art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19 na niekorzyść skarżącego, to jest poprzez przyjęcie, że przepis ten należy stosować przez odwołanie się do art. 58 § 1 kpa, mimo że równie uprawniona jest interpretacja art. 15zzzzzn2 ust. 2, że jedyną przesłanką warunkującą skuteczność wniosku o przywrócenie terminu jest zachowanie terminu 30 dni od daty zawiadomienia strony o uchybieniu terminowi;
4. art. 9 kpa polegające na braku poinformowania skarżącego w piśmie SKO z 20 lipca 2022 r. o konieczności spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 58 § 1 kpa jako warunku, od którego uzależnione jest złożenie skutecznego wniosku o przywrócenie terminu;
5. art. 58 § 1 kpa polegające na przyjęciu przez organ, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niezachowaniu terminu do złożenia odwołania;
6. art. 8 § 1 kpa poprzez całkowite pominięcie przez organy faktu, że skarżący mieszka i pracuje daleko poza J. tj. w K. i M. D., w J. bywa mniej więcej co trzy tygodnie w weekend, przez co nie miał możliwości zapoznania się z obwieszczeniem na tablicy ogłoszeń w J. jak inne strony postępowania mieszkające i pracujące na co dzień w J., a przekroczenie terminu do wniesienia odwołania było nieznaczne (4 dni) i wydanie w takiej sytuacji zaskarżonego postanowienia podważa zaufanie do władzy publicznej.
W uzasadnieniu skargi jej autor stwierdził, że organ nie dokonał zawiadomienia stron w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Skarżący podkreślił, że: umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej BIP, na tablicach ogłoszeniowych w pobliżu miejsca realizacji inwestycji oraz w siedzibie urzędu - nie mogą stanowić zarówno zawiadomienia w drodze obwieszczenia jak i zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Są one jedynie zawiadomieniem w formie obwieszczenia.
Wnoszący skargę zarzucił, że Burmistrz nie wykazał, że obwieszczenie było wywieszone na tablicy ogłoszeń zarówno w budynku urzędu jak w i okolicach planowanej inwestycji - nie podano dokładnie na jakich tablicach dokonano obwieszczenia ani nie przedłożono żadnego dowodu, że rzeczywiście do takiego obwieszczenia na tablicach doszło.
Skarżący ponownie podkreślił, że zawiadomienie przez obwieszczenie, to nie to samo co zawiadomienie w sposób zwyczajowo przyjęty i wymagane są obie formy zawiadomienia stron, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Dodał, że należy wymagać od organu, żeby zawiadamiał strony o inwestycji nie tylko w drodze obwieszczenia, ale także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (np. poprzez ogłoszenia w prasie lokalnej) - czemu organ I instancji nie sprostał zawiadamiając zainteresowane osoby (strony) jedynie w formie obwieszczenia o decyzji. Oznacza to, że decyzja nie został doręczona w sposób prawidłowy.
Dalej skarżący, cytując art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 podał, że z przepisu tego nie wynika, aby dla skutecznego wniesienia wniosku o przywrócenie terminu konieczne było uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi. Przepis ten takiego obowiązku nie przewiduje ani wprost, ani poprzez stosowne odesłanie do art. 58 § 1 kpa. Z tego przepisu wynika, że wystarczające jest wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia organu o uchybieniu terminowi.
Autor skargi także podał, że jego sytuacja życiowa i zawodowa wskazuje, że nie miał on takiej samej możliwości zapoznania się z obwieszczeniem na tablicy ogłoszeń w J. jak inne strony postępowania mieszkające i pracujące na co dzień w tym mieście (o ile w ogóle takie obwieszczenie umieszczono na tablicach ogłoszeń). Skoro bowiem organ twierdzi (czego nie udowodnił), że wywiesił obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w budynku urzędu i w pobliżu planowanej inwestycji, a ponadto ustawa nakazuje w takiej sytuacji zawiadamiać strony nie tylko poprzez obwieszczenia, ale też w sposób zwyczajowo przyjęty, oznacza to, że skarżący miał znacznie mniejsze realne możliwości na dowiedzenie się o wydaniu decyzji niż mieszkańcy J. mieszkający i pracujący na co dzień w J.. Narusza to zasadę równości stron i zaufania do organów władzy publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", z uwagi na przedmiot jej zaskarżenia. Przedmiotem tym było bowiem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 28 marca 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w J.. Jako podstawę jego podjęcia wskazano art. 58 § 1 kpa w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z art. 58 kpa:
§ 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
§ 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
§ 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.
Z kolei art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 stanowi, że:
1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:
1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,
2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,
3) przedawnienia,
4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,
5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,
6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju
- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.
2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Skarżący w skardze zarzucił, że w przypadku zastosowania art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19, jedyną przesłanką warunkującą skuteczność wniosku o przywrócenie terminu jest zachowanie terminu 30 dni od daty zawiadomienia strony o uchybieniu terminowi, natomiast nie jest konieczne uprawdopodobnienie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, panuje podgląd, że art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19, nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach kpa. Wprowadza jedynie dodatkowy tryb zawiadomienia strony o uchybieniu i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Wskazuje się, że pomimo, że z art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do art. 58 kpa, to należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy kpa. Przepis art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie funkcjonuje samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Przepis ten formułuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 kpa (por. wyroki: WSA w Gliwicach z 22 września 2022 r., III SA/Gl 446/22; WSA w Opolu z 15 marca 2022 r., II SA/Op 13/22, WSA w Gdańsku z 25 maja 2022 r., II SA/Gd 157/22; WSA w Łodzi z 8 czerwca 2022 r., II SA/Łd 20/22 i II SA/Łd 19/22, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zaprezentowaną wyżej interpretację regulacji zawartej w art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19, co oznacza, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia tego przepisu nie mogły zostać uwzględnione. Ponadto, wbrew zarzutom skargi, SKO w K. pouczyło skarżącego o treści art. 58 kpa, co wynika wprost ze znajdującego się w aktach administracyjnych zawiadomienia z 20 lipca 2022 r. W piśmie tym organ wyznaczył skarżącemu 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, wskazał, że w przypadku jego wniesienia należy uprawdopodobnić i udokumentować brak swoje winy w uchybieniu terminowi. Organ prawidłowo zatem wyjaśnił skarżącemu, że uprawdopodobnienie braku winy podlega ocenie i jest warunkiem przywrócenia terminu. Sąd podziela również pogląd organu, że do takiego uprawdopodobnienia w sprawie nie doszło.
Z wniosku strony z 30 sierpnia 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania można wywieść, że braku swej winy w uchybieniu terminu J. J. upatruje przede wszystkim w tym, że na skutek nieprawidłowej publikacji decyzji z 28 marca 2022 r., dowiedział się o niej dopiero w dniu 1 maja 2022 r. od sąsiada S. K..
W tym zakresie należy zauważyć, że sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 53 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity 2022.503 ze zm.), który stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie – jest niezasadny.
Z powyższego przepisu wynika, że wymagane jest zarówno obwieszczenie jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty o zdarzeniach wskazanych w tym przepisie. Nie ma racji skarżący, że dokonane w niniejszej sprawie zawiadomienia w formie obwieszczenia na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w J. oraz na tablicy ogłoszeń znajdującej się przed tym Urzędem, stanowi jedynie zawiadomienie w formie obwieszczenia. Sąd zgadza się z twierdzeniem Kolegium, że za zawiadomienie stron w drodze obwieszczenia uznać można umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej BIP Urzędu, a wywieszenie obwieszczenia na tablicy przed Urzędem można uznać za zawiadomienie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, tym bardziej, że jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Burmistrz M. J. z 30 sierpnia 2022 r., taki właśnie sposób informowania mieszkańców wynika z praktyki Urzędu Miejskiego w J.. Dlatego też trudno organowi zarzucać, jak chce tego skarżący, że Burmistrz mógł zawiadomić o wydaniu decyzji poprzez ogłoszenie w prasie, skoro nie jest to sposób zwyczajowo przyjęty przez ten organ.
Celem regulacji cytowanego wyżej art. 53 § 1 ustawy o planowaniu jest zapewnienie stronom niebędącym właścicielami nieruchomości, na terenie której ma powstać inwestycja celu publicznego, możliwości powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu administracyjnym jak i o wydaniu decyzji postępowanie to kończącej. Nie ulega wątpliwości, że zawiadomienia dokonane w niniejszej sprawie były wystarczające dla spełnienia powyższego celu, zwłaszcza, że skarżący, mając wiedzę o toczącym się postępowaniu oraz wiedząc o tym, że w związku z pracą w K. i M. D. w miejscu zamieszkania przebywa tylko raz na 3 tygodnie, mógł i powinien był zachować należytą staranność w sprawie, którą był zainteresowany. Nawet nie przebywając na co dzień w J. mógł monitorować wpisy pojawiające się na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w J., gdzie niespornie publiczne obwieszczenie o wydaniu decyzji lokalizacyjnej z 28 marca 2022 r., się ukazało. Zdaniem Sądu przy tym, brak było podstaw do przyjęcia, że to obwieszczenie mogło zostać lub zostało zdjęte ze strony BIP Urzędu przed upływem 14 dni od jego wywieszenia, bądź że obwieszczenie nie było wywieszone na tablicy ogłoszeń przed budynkiem UM w J., gdyż w rozpoznawanej sprawie żadne okoliczności takiego twierdzenia nie uzasadniają. Wręcz przeciwnie, w piśmie z 30 sierpnia 2022 r. Burmistrz przedłożył wydruk ze strony internetowej obwieszczenia w sprawie wydania decyzji wraz z rejestrem zmian dokumentujących umieszczenie decyzji na stronie BIP oraz obwieszczenie zdjęte z tablicy ogłoszeń znajdującej się przed siedzibą Urzędu Miejskiego w J. z adnotacją o terminie jego wywieszenia.
Skoro więc zawiadomienie o wydaniu decyzji z 28 marca 2022 r. było skuteczne, to oznacza to, że decyzja ta została doręczona stronom postępowania w formie obwieszczenia 11 kwietnia 2022 r., a zatem termin do jej zaskarżenia upłynął 25 kwietnia 2022 r. Tymczasem J. J. odwołanie nadał 29 kwietnia 2022 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia.
W tej sytuacji słusznie Kolegium rozpoznało wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia tego odwołania. Należy jednak zgodzić się z organem odwoławczym, że wniosek ten nie był zasadny.
Skarżący powołuje się głównie na okoliczność, że mieszka daleko od J. i bywa tam raz na trzy tygodnie, co znacznie utrudniło mu dowiedzenie się o wydaniu decyzji. Jednak, jak o tym była już wyżej mowa, w sytuacji, gdy obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało opublikowane na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w J., a zatem w miejscu powszechnie dostępnym, przebywanie w innych miejscowościach nie stanowi przeszkody w uzyskaniu takiej informacji. Ponadto skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu więc powinien sprawdzać stronę internetową lub telefonicznie dowiadywać się o stan sprawy. Wreszcie nie ma znaczenia fakt, czy spóźnienie w złożeniu odwołania było znaczne, czy też nie, jeśli ustawa wprost określa, ile wynosi termin do jego wniesienia.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.