II SA/Ke 551/06

II SA/Ke 551/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Danuta Kuchta
Dorota Chobian /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Pędziwilk-Moskal
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni S.Ch na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA / Ke 551/06
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Gminnej Spółdzielni "S.Ch." w K. od decyzji Starosty K. z dnia [...], orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr 2566, obręb 01, położonej w K., której właścicielem jest Gmina K. Wielka a wieczystym użytkownikiem Gminna Spółdzielnia "S.Ch." w K. , poprzez udzielenia zezwolenia Z. S. A. S. z siedzibą w S. na przeprowadzenie przez w/w nieruchomość linii kablowych niskiego i średniego napięcia wraz z urządzeniami towarzyszącymi, zgodnie z warunkami decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w K. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia 23.01.2006r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 z zw. z art. 127 § 1 i 2 kpa orasz art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1,2,4 i 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie 5 i w tym zakresie orzekł o odmowie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności a w pozostałym zakresie decyzję Starosty utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda ustalił, że pismem dnia 10 marca 2006r. Z. S.A S., za pośrednictwem pełnomocnika S.S., wystąpił do Starosty K. z wnioskiem o wydanie na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zezwolenia na zajęcie części nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr 2566, będącej własnością Gminy K. a pozostającej w wieczystym użytkowaniu Gminnej Spółdzielni "S.Ch." w K. ,w celu przeprowadzenia kablowych linii elektroenergetycznych oraz o nadanie tej decyzji w trybie art. 108 kpa rygoru natychmiastowej wykonalności. Do wniosku dołączono m. in. pełnomocnictwo udzielone przez Z. S.A. dla S.S., dokumenty z przeprowadzonych rokowań, karty i zgłoszenia awarii, operat szacunkowy oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w K. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że nieruchomość położona jest na terenie przeznaczonym pod budowę czterech linii kablowych niskiego napięcia i jednej linii średniego napięcia, a zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 ugn. Brak zgody użytkownika wieczystego do prawa dysponowania nieruchomością uniemożliwia inwestorowi ubieganie się o pozwolenie na budowę. Jako uzasadnienie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności podano fakt, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma na celu zmniejszenie awarii występujących na wadliwych liniach kablowych, co powoduje dotkliwe dla odbiorców przerwy w dostawie energii elektrycznej. Pismem z dnia 28.03.2006r. Starosta K. zawiadomił strony, że z dniem 20.03.2005r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne i wyznaczył termin rozprawy administracyjnej na dzień 26.04.2006r. W wyznaczonym dniu przeprowadzono rozprawę z udziałem trzech przedstawicieli Z. S.A S., którzy w całości podtrzymali wniosek. Na rozprawę, mimo prawidłowego zawiadomienia, nie stawili się ani przedstawiciele Gminy ani Spółdzielni,. Obecny na rozprawie pełnomocnik S.S. wskazał, że projekt budowlany winien być wykonany zgodnie z warunkami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, linie muszą przechodzić przez działkę Nr 1566. Ich przesunięcie jest niemożliwe ponieważ nie został wskazany inny teren możliwy do zabudowy. Inwestor zadeklarował, że budowa linii nie przeszkodzi w wykorzystaniu terenu pod lokalizację parkingu, ponieważ kable zostaną osłonięte rurami ochronnymi.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2006r. Z. S.A wystąpił do Starosty
o wstrzymanie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na konieczność przeprowadzenia ponownych rokowań, albowiem te dotychczasowe były prowadzone jednoosobowo, podczas, gdy spółdzielnię może reprezentować zarząd w składzie dwóch członków. W związku z tym Z. S.A. ponownie wystąpił do Gminnej Spółdzielni S.Ch. z propozycją zawarcia umowy w sprawie przeprowadzenia przez nieruchomość linii kablowych wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz utrzymania wymaganej strefy ochronnej, wynoszącej 1 m / po 0,5 m na stronę skrajnej linii kablowej/ i długości 40 m przejścia linii kablowych przez działkę, oferując odszkodowanie w wysokości 3930 zł. oszacowanej przez rzeczoznawcę majątkowego. Ponadto zaproponowano wyliczenie ostatecznej wartości odszkodowania po zakończeniu robót budowlanych. W przypadku zwiększenia się wartości szkód miała zostać wypłacona wartość wyliczona przez rzeczoznawcę, natomiast w sytuacji powstania szkód o mniejszej wartości niż przewidywana kwota 3930zł, kwota ta miała zostać wypłacona jako gwarantowana. Pismem z dnia 31.05.2006r. Gminna Spółdzielnia przesłała do Z. S.A propozycje i uwagi do przedstawionego projektu umowy. W odpowiedzi Z. S.A poinformował Spółdzielnię, że jej żądania są zbyt wygórowane i nie do przyjęcia i następnie pismem z dnia 5 czerwca 2006r. wystąpił do Starosty o rozpatrzenie sprawy zgodnie z wnioskiem z dnia 10 marca 2006r., z uwagi na to, że rokowania nie doprowadziły do uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości. W dniu 21 czerwca 2006r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, na której pełnomocnik wnioskodawcy podtrzymał wniosek o ograniczenie sposobu korzystania oraz wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przedstawiciele wieczystego użytkownika podtrzymali swoją propozycję uzyskania odszkodowania w wysokości 40.000 zł w zamian za udzielenie zgody na udostępnienie nieruchomości w celu przeprowadzenia kablowych linii elektroenergetycznych. Pełnomocnik Z. S.A. oświadczył, że nie przyjmuje propozycji Spółdzielni i podtrzymał wypłatę odszkodowania w wysokości oszacowanej przez rzeczoznawcę tj. kwoty 3927zł. Strony nie uzgodniły wspólnego stanowiska i dlatego Starosta decyzją z dnia [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, zobowiązał wieczystego użytkownika do jej udostępnienia w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii elektrycznych i innych urządzeń związanych z pracą sieci elektrycznej, zobowiązał Z. S.A. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu robót budowlanych oraz ustalił, że jeżeli nie będzie to możliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty bądź też jeżeli na skutek zrealizowanej inwestycji zmniejszy się wartość nieruchomości, w odrębnej decyzji zostanie ustalone odszkodowanie za wynikłe szkody. W punkcie 5 swojej decyzji Starosta w oparciu o art. 108 § kpa nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu od tej decyzji Gminna Spółdzielnia S.Ch. w K. zarzuciła, iż nie jest prawdą aby nie wyrażała zgody na budowę linii kablowych na przedmiotowej działce a jedynie nie zgadza się na zaproponowaną przez Z. S.A kwotę odszkodowania, ustaloną na 3927zł. wskazując, że dokonała własnej wyceny na kwotę 40.000zł. Odwołująca zarzuciła także, że wydelegowany do prowadzenia rokowań pełnomocnik Z.U nie posiada pełnomocnictw i kompetencji co do negocjacji warunków umowy. Ponadto wnioskodawca nie zapytał Spółdzielni, na etapie projektowania inwestycji, o opinię w tym zakresie.
Rozpoznając to odwołanie Wojewoda wskazał, że w art. 124 ugn uregulowano jeden ze szczególnych przypadków wywłaszczenia. Szczególność ta wyraża się m. in. tym, że obowiązują tu odmienne, niż przy wywłaszczeniu właściwym, zasady i tryb obciążania nieruchomości w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz ustalania i wypłaty odszkodowania. Zgodnie z art. 124 ust. 3 udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami
z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Zdaniem organu odwoławczego dołączone do akt notatki z negocjacji w sprawie udzielenia zgody na dysponowanie nieruchomością oraz wszelkie następne negocjacje są prawidłowe i nie ma podstaw do ich kwestionowania. Brak woli podpisania przez właściciela lub użytkownika wieczystego dobrowolnej umowy za proponowana cenę w żaden sposób nie uchybia prawidłowości przeprowadzonych rokowań. Fakt ren nie oznacza również, że inwestor musi spełnić oczekiwania
i propozycje użytkownika wieczystego. Gdy właściciel nieruchomości wyraża zgodę na wykonanie inwestycji uzależniając ją od swoich warunków, organ rozpatrujący sprawę dokonuje oceny zasadności tych warunków i może wydać przewidziane art. 124 ugn zezwolenie, jeżeli uzna te warunki za nieuzasadnione, co ma miejsce
w niniejszy przypadku. Starosta prawidłowo w pkt 4 swojej decyzji orzekł, że
w przypadku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wysokość odszkodowania może zostać określona w odrębnej decyzji, jednakże dopiero po zakończeniu realizacji inwestycji i po stwierdzeniu, że przywrócenie do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty. Za podstawą takiej kolejności rzeczy przemawia brak możliwości oszacowania wartości poniesionych szkód. Inwestor proponował zapłatę gwarantowanej kwoty 3927 jako odszkodowania oraz zobowiązywał się do pokrycia wszelkich dodatkowych szkód. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów Wojewoda wskazał, że są one bezzasadne. Zarzut, iż nie jest prawdą, aby użytkownik wieczysty nie wyraził zgody na budowę linii kablowych, gdy zdaniem odwołującej się taką zgodę wydała, nie może być uwzględniony skoro, jak to wynika z materiału dowodowego, Spółdzielnia nie przystała na warunki przedstawione w umowie przez Z. S.A a z kolei inwestor nie zaakceptował propozycji Gminnej Spółdzielni. Skoro więc strony nie doszły do porozumienia, to tym samym nie została wyrażona zgoda na udostępnienie nieruchomości dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Co do zarzutu, że wydelegowany do przeprowadzenia rokowań pełnomocnik Z.U nie posiadał pełnomocnictw i kompetencji do negocjacji warunków umowy wskazać należy, że szeroki aspekt udzielonego przez Zarząd Z. S.A S.S. pełnomocnictwa upoważniał go również do prowadzenia rokowań w niniejszej sprawie. Natomiast kwestia posiadanych kompetencji nie może być przedmiotem oceny organu prowadzącego postępowanie. Zarzut, iż na etapie projektowania inwestycji Z. nie zapytał Spółdzielni o opinię w tym zakresie także nie może być uwzględniony, bowiem nie może być on przedmiotem badania w tym postępowaniu a jedynie na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej.
Organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił także, dlaczego w niniejszej sprawie niedopuszczalne było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Reasumując Wojewoda wskazał, że z wyłączeniem rozstrzygnięcia o rygorze Starosta K. prawidłowo orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.
W skardze na tę decyzję Gminna Spółdzielnia S.Ch. w K. zarzuciła, że Wojewoda rozpatrując jej odwołanie nie zadbał o należytą i obiektywną ocenę zgromadzonego materiału gdyż:
- Gmina wyraziła zgodę na realizację inwestycji a Wojewoda stwierdził, że takiej zgody nie wyraziła,
- na przedstawiony przez Z. S.A projekt umowy Nr 1/2566/2006 z dnia 26 kwietnia 2006r. Spółdzielnia wniosła swoje uwagi, które kompletnie nie zostały rozpatrzone, o czym Wojewoda nie wspomina w swojej decyzji,
- na rozprawie administracyjnej w dniu 21 czerwca 2006r. pełnomocnik Z.U nie miał żadnych kompetencji co do uzgodnienia wspólnej ze Spółdzielnią treści warunków umowy podczas, gdy organ stwierdził, że takowe posiadał; przed wyznaczonym dniem rokowań / 21 czerwca 2006r./ Zarząd Spółdzielni żądał od Starosty, by na rozprawę przybyli kompetentni przedstawiciele kierownictwa Z.U, celem rzeczywistego omówienia i przyjęcia treści umowy, umożliwiającego w dalszym etapie wydanie decyzji budowlanej lecz tego warunku nie wykonano,
- Wojewoda uznał projekt umowy inwestora za idealny, kompletnie pomijając całość dokumentacji Spółdzielni dotyczącej jej uwag do tego projektu umowy, w tym m. i. czasu trwania inwestycji, odszkodowania, gwarancji naprawy terenu jak i utraty całkowitej wartości rynkowej tej nieruchomości. W tej części uzasadnienia "znajduje się tylko śmieszne podsumowanie jednym zdaniem", że można takich praw dochodzić po realizacji inwestycji,
- że Gminna Spółdzielnia wnosząc uwagi do projektu chciała zabezpieczyć się co do rzeczywistego czasu trwania inwestycji, kaucji gwarancyjnej za ewentualne nie doprowadzenie terenu do stanu pierwotnego, utraconej całkowitej wartości rynkowej działki wskutek przebiegu na niej inwestycji,
- zakres czasowy inwestycji był istotny z uwagi m. in. na wydzierżawianie
w 95 % istniejącego na nieruchomości domu towarowego 20 najemcom, z czego miesięczne wpływy wynoszą 26.000zł a jednym z warunków funkcjonowania domu towarowego jest parking,
- w świetle tych faktów użyte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że rokowania były przeprowadzone prawidłowo jest niewłaściwe,
- Wojewoda nie zwrócił uwagi na to, że istotnym błędem ze strony Starosty było to, że nie zajął on stanowiska co do możliwości wydania decyzji
o odszkodowaniu i nie poinformował o tym użytkownika wieczystego; nie odniósł się do zarzutu, że "brak było przez inwestora zapytania się do Spółdzielni w różnej formie na etapie projektowania inwestycji energetycznej"
- Wojewoda w uzasadnieniu odniósł się do "tematu realizacji inwestycji
w ramach celu publicznego, w kontekście literatury przepisów, ale nie zadbał
o merytoryczną pełną ich ocenę w tym konkretnym przypadku".
W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew zawartym w niej zarzutom, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego za prawidłowe uznać należy ustalenia organu, iż spełniona została wymagana przez przepisy art. 124 przesłanka braku zgody użytkownika wieczystego na przeprowadzenie na jego nieruchomości linii służących do przesyłania energii elektrycznej. Chociaż skarżąca faktycznie w toku postępowania przed Starostą zmieniła swoje stanowisko / wcześniej bowiem, przed złożeniem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania prowadzący w jej imieniu rokowania Prezes oświadczył, że w ogóle nie wyraża zgody na budowę linii kablowych na działce 2566/ i ostatecznie taką zgodę wyrażała, ale pod warunkiem wypłaty na jej rzecz przed rozpoczęciem inwestycji odszkodowania-rekompensaty w wysokości 40 tysięcy złotych, realizacji inwestycje w ciągu 14 dni, naliczania kar umownych
w wysokości po 1000 zł za każdy dzień zwłoki i wpłacenia jeszcze przed rozpoczęciem inwestycji kaucji w wysokości 10 tysięcy złotych " na poczet nienależytego doprowadzenia stanu technicznego parkingu po wykonaniu inwestycji". Na rozprawie administracyjnej przedstawiciele Spółdzielni podtrzymali swoje stanowisko odnośnie wyrażenia zgody na zajęcie nieruchomości ale
w dalszym ciągu pod warunkiem zapłaty kwoty 40 tysięcy złotych. Z kolei pełnomocnik inwestora podtrzymał swoje stanowisko odnośnie zapłaty kwoty 3927 zł. a więc kwoty dziesięciokrotnie mniejszej. W tej sytuacji Starosta słusznie uznał, iż rokowania między stronami nie doprowadziły do uzgodnienia warunków ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co jest równoznaczne z tym, iż faktycznie skarżąca, będąca użytkownikiem wieczystym, nie wyraziła zgody na ograniczenie przysługującego jej prawa. W postępowaniu toczącym się w trybie art. 124 ugn starosta ani wojewoda nie są uprawnieni do zmuszania stron do zawarcia umowy poprzez nakazanie przyjęcia przez jedną z nich warunków stawianych przez drugą. Na podkreślenie zasługuje również to, że postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości tym między innymi różni się od postępowania, mającego na celu pozbawienie prawa własności / czy też użytkowania wieczystego/, że kwestię odszkodowania za ewentualne szkody pozostawia się do rozstrzygnięcia
w odrębnym postępowaniu. Dopiero bowiem po zakończeniu inwestycji możliwe jest ustalenie, czy doszło do szkody a jeżeli tak to do jakiej. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca w toku prowadzonych rokowań domagała się wypłaty tego odszkodowania jeszcze przed rozpoczęciem inwestycji. Dlatego też prawidłowo Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że uznaje warunki stawiane przez skarżącą za nieuzasadnione / tym samym również zawarty
w skardze zarzut, że organ ten nie wspomniał o wniesionych przez nią uwagach co do projektu umowy, jest bezzasadny/.
W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone S. S. do występowania do organów administracji państwowej i samorządowej " o wydanie niezbędnych decyzji związanych z uzyskaniem strony prawnej...". Aczkolwiek treść tego pełnomocnictwa nie jest zbyt klarowna, jednakże w ocenie sądu organy władne były uznać, iż obejmuje ono także upoważnienie do wystąpienia z wnioskiem z art. 124 ugn oraz do reprezentowania w tym postępowaniu inwestora. Ponadto na rozprawę w dniu 26 kwietnia 2006r. zgłosili się także dwaj inni pełnomocnicy Z.U S.A. Na rozprawę tę jednak ze strony skarżącej nikt się nie stawił. Skarżąca zarzuca, iż przed dniem rokowań / 21 czerwca 2006r./ żądała od Starosty by na rozprawę przybyli kompetentni przedstawiciele kierownictwa Z.U, celem rzeczywistego omówienia i przyjęcia treści umowy. Pomijając to, iż w aktach brak jest dowodu na tę okoliczność to wskazać należy, iż Starosta nie był władny do decydowania za stronę / w tym wypadku za Z. S.A./ kto ma go reprezentować na rozprawie. Ponadto ze skargi zdaje się wynikać, iż skarżąca tylko dlatego kwestionuje kompetencje reprezentującego inwestora pełnomocnika, że nie wyraził on zgody na jej warunki.
Zgodnie z art. 124 ust.4 ugn na osobie lub jednostce występującej
o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń,
o których mowa w ust. 1. Dopiero jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4. Oznacza to, iż dopiero po zakończeniu inwestycji może być wydana decyzja ustalająca odszkodowanie / art. 129 ust. 5 ugn/.Stosownie do tego przepisu organ I instancji w punkcie 4 swojej decyzji zawarł rozstrzygnięcie, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego stanie się niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty bądź też na skutek zrealizowanej inwestycji zmniejszy się wartość nieruchomości, w odrębnej decyzji ustalone zostanie odszkodowanie za szkody wynikłe wskutek przeprowadzenia kabli elektrycznych. Dlatego też zawarty w skardze zarzut, iż Wojewoda nie zwrócił uwagi na to, że Starosta nie zajął stanowiska co do możliwości wydania decyzji o odszkodowaniu
i nie poinformował o tym użytkownika wieczystego jest zupełnie bezzasadny podobnie jak zarzut, iż Wojewoda "tylko jednym zdaniem" podsumował, że można takich spraw dochodzić po realizacji inwestycji.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, iż Wojewoda nie odniósł się
do zawartego w odwołaniu zarzutu, że "brak było przez inwestora Z.U zapytania się Spółdzielni w różnej formie na etapie projektowania inwestycji". Wojewoda bowiem wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, iż zarzut ten nie może stanowić przedmiotu badania w niniejszym postępowaniu a jedynie na etapie wydawanej decyzji lokalizacyjnej. To stanowisko uznać należy za trafne. Decyzją z dnia [...]. Burmistrz Miasta i Gminy w K. ustalił na rzecz inwestora warunki lokalizacji celu publicznego, polegającego na budowie linii kablowej 15 kV, ze stacji transformatorowej KPMO do stacji transformatorowej na ul. Sienkiewicza i budowie linii kablowych niskiego napięcia ze stacji transformatorowej KPMO w kierunku linii napowietrznych przebiegających przez działki m. in. Nr 2566. Skarżąca była stroną postępowania zakończonego tą decyzją i to w tamtej sprawie powinna była ewentualnie kwestionować projekt, przewidujący realizację inwestycji na należącej do niej nieruchomości. Od decyzji o lokalizacji celu publicznego Spółdzielnia się nie odwoływała / okoliczność przyznana na rozprawie przed sądem/. Decyzja ta jest ostateczna, organy w niniejszej sprawie są nią związane, w związku
z czym nie mogły zajmować się kwestią ewentualnego braku uzgodnienia projektu inwestycji z użytkownikiem wieczystym. Również nie może budzić wątpliwości to, że inwestycja, jaką chce realizować Z. S.A. S. jest inwestycją, o jakiej mowa w art. 6 pkt 2 ugn a więc ma na celu realizację celu publicznego, w związku z tym niezrozumiały jest zarzut, iż Wojewoda "nie zadbał o merytoryczną pełną ocenę" realizacji tej inwestycji, odnosząc się do tego tematu "w kontekście literatury przepisów".
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż ponieważ podniesione
w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, dlatego też skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 z e zm./.