II SA/Ke 510/25

II SA/Ke 510/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-12-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek
Krzysztof Armański
Sylwester Miziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 134, art. 133 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 24 ust. 2a, art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Dz.U. 2024 poz 82
art. 22 ust. 1, art. 4 pkt 18
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w likwidacji z siedzibą w T. na decyzję Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2025 r. [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 4 sierpnia 2025 r. znak: WIG.II.7221.25.2025 Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach (dalej "ŚWINGiK") utrzymał w mocy decyzję Starosty Sandomierskiego z 5 czerwca 2025 r. znak: GK.6623.11.2019 w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z 12 września 2019 r., ponowionym 21 września 2020 r. K. [...] S.A. (zwana dalej "Spółką") zwróciła się do Starosty Sandomierskiego o wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych dla wyszczególnionych działek położonych w obrębach: [...], wskazując że jest to obszar zrekultywowany, a obecne użytkowanie tego terenu jest rozbieżne z danymi zawartymi w bazie ewidencji gruntów i budynków.
W trakcie prowadzonego postępowania w sprawie aktualizacji gleboznawczej gruntów organ I instancji ustalił, że w przedmiocie uznania za zakończoną rekultywacji gruntów po byłej kopalni toczyło się odrębne postępowanie, zakończone decyzją Starosty Sandomierskiego z 5 maja 2020 r. o odmowie Spółce uznania za zakończoną rekultywacji gruntów wyrobiska końcowego po byłej Kopalni [...] "[...]", obejmującej tereny o łącznej powierzchni 209,9600 ha – prowadzonej na podstawie decyzji Starosta Sandomierskiego z 5 kwietnia 2005 r. w przedmiocie ustalenia dla tego wyrobiska kierunków rekultywacji (dalej "decyzja z 2005 r."). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 2 lipca 2020 r., przy czym skarga wniesiona w tym zakresie przez Spółkę została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 11 grudnia 2020 r. o sygn. akt II SA/Ke 784/20. Z kolei skarga kasacyjna od tego orzeczenia została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 maja 2024 r. o sygn. akt I OSK 780/21.
Mając na uwadze powyższe, w następstwie podjęcia uprzednio zawieszonego (ze względu na ww. sprawę sądową) postępowania, Starosta Sandomierski decyzją z 5 czerwca 2025 r. odmówił dokonania aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działek położonych:
- w obr. ewidencyjnym [...], gmina[...] dla nieruchomości oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek: [...];
- w obrębie ewidencyjnym [...], gmina[...] dla nieruchomości oznaczonej numerami działek: [...];
- w obrębie ewidencyjnym [...], gmina[...] dla nieruchomości oznaczonej numerami działek [...];
- w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...] dla nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...].
W tym zakresie organ I instancji przywołał art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151), dalej "ustawa", oraz definicję gruntów rolnych z art. 2 pkt 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 82), dalej "u.o.g.r.l." – tj. grunty zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa. Na tej podstawie Starosta Sandomierski uznał, że dopiero po zakończeniu rekultywacji powinna być przeprowadzona klasyfikacja gruntów, która przedstawi rzeczywisty stan przedmiotowych gruntów.
W odwołaniu od ww. decyzji Spółka podniosła zarzuty naruszenia przepisów:
1. postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym zignorowanie operatów projektu ustalenia klasyfikacji użytków i klas gruntów na przedmiotowych działkach;
2. prawa materialnego, a mianowicie:
- art. 20 ust. 3 ustawy w związku z art. 2 ust. 1 pkt 8 u.o.g.r.l. - przez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez organ, że dopiero po zakończeniu rekultywacji przeprowadzenie klasyfikacji gruntów odda rzeczywisty stan przedmiotowych gruntów, przy czym z treści zakwestionowanej decyzji pośrednio wynika, że o tym czy zrekultywowany grunt dla potrzeb rolnictwa stanowi grunt rolny w rozumieniu u.o.g.r.l. rozstrzyga ostateczna decyzja o uznaniu rekultywacji za zakończoną;
- art. 7 ust. 1-3 ustawy z dnia 14 lipca 2000 r. o restrukturyzacji finansowej górnictwa oraz art. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2013 r. o dotacji przeznaczonej dla niektórych podmiotów - poprzez ich pominięcie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy wskazany przepis stanowił podstawę obowiązku dla prac rekultywacyjnych realizowanych przez Spółkę na jej terenie.
Organ II instancji, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, podkreślił, że prowadzenie ewidencji gruntów i budynków opiera się na zasadzie aktualności, zgodnie z którą starostowie mają obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W tym zakresie podzielono stanowisko Starosty Sandomierskiego, że zagadnieniem wstępnym dla prowadzonego postępowania jest uznanie za zakończoną rekultywacji dla wyrobiska końcowego po byłej Kopalni [...] "[...]" oraz części zwałowiska zewnętrznego i obrzeży. Takie samo stanowisko prezentowała również Spółka w piśmie z 14 października 2020 r. Odmowa aktualizacji ewidencji gruntów i budynków na tym terenie uzasadniona była faktem, że rekultywacja gruntów dla tego obszaru nie została zakończona (co potwierdzają wydane w tym przedmiocie ww. wyroki).
W skardze, skierowanej na ww. decyzję ŚWINGiK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, Spółka sformułowała zarzuty naruszenia:
1. przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie:
a) art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4 art. 8 § 1 i § 9 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez:
- zaniechanie obowiązku rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału w sprawie, w tym pominięcie istotnych okoliczności, a zwłaszcza zignorowanie - za organem I instancji - podstaw działalności i obowiązków Spółki, prowadzące do wadliwego rozpoznania tytułu prawnego obowiązku rekultywacji oraz zignorowanie operatów projektu ustalenia klasyfikacji zmienionych użytków i klas gruntów położonych na działkach wskazanych w zaskarżonej decyzji, sporządzonych przez klasyfikatora gruntów w postępowaniu przed organem I instancji - a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Starosty Sandomierskiego odmawiającej dokonania wnioskowanej przez Spółkę aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów;
- prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżącej do władzy publicznej i jego rozstrzygnięcie poprzez nieustosunkowanie się ŚWINGiK do zarzutów podniesionych przez Spółkę w odwołaniu od decyzji organu I instancji;
2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
b) art. 20 ust. 3 ustawy w związku z art. 2 ust. 1 pkt 8 u.o.g.r.l. – przez ich błędną wykładnię wobec przyjęcia przez organ II instancji, że dopiero po zakończeniu procesu rekultywacji przeprowadzenie klasyfikacji gruntów odda rzeczywisty obraz stanu przedmiotowych gruntów, przy czym z treści zaskarżonej decyzji pośrednio wynika, że o tym czy zrekultywowany grunt dla potrzeb rolnictwa stanowi grunt rolny w rozumieniu u.o.g.r.l. rozstrzyga ostateczna decyzja o uznaniu rekultywacji za zakończoną;
c) art. 7 ust. 1 - 3 ww. ustawy o restrukturyzacji finansowej górnictwa [...] oraz art. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ww. ustawy o dotacji [...] - poprzez ich całkowite pominięcie przez organ II instancji w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy wskazany przepis stanowił podstawę obowiązku dla prac rekultywacyjnych realizowanych przez Spółkę na jej terenie
- co w konsekwencji spowodowało powielenie przez organ II instancji wadliwego ustalenia stanu faktycznego i prawnego dokonanego przez organ I instancji w niniejszej sprawie, jak i rażące naruszenie przepisów stanowiących podstawę rozstrzygania w tej sprawie, skutkujących utrzymaniem w mocy decyzji Starosty Sandomierskiego.
Skarżąca, rozwijając zarzuty, wskazała ponadto na naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 8 § 1 i § 9, art. 107 § 3 K.p.a. – gdyż ŚWINGiK naruszył przepisy K.p.a. w zakresie postępowania dowodowego tj. art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 i § 4 K.p.a., poprzez:
- pominięcie podstawowej okoliczności w sprawie tj. sposobu i zakresu powierzenia Spółce zadań w ramach określonej dla niej działalności, jak również pominięcie tego, na jakiej podstawie prawnej Spółka prowadzi likwidację wyrobisk pogórniczych i ich rekultywację;
- pominięcie okoliczności utworzenia Spółki (komercjalizacji) i jej poprzednika prawnego - przedsiębiorstwa państwowego, pomimo że Starosta Sandomierski posiada w tym zakresie szczegółową wiedzę z urzędu w związku z postępowaniem, jakie prowadził w sprawie o uznanie wskazanej wyżej rekultywacji za zakończoną, rozstrzygniętym prawomocną decyzją odmowną z 5 maja 2020 r. w związku z ww. wyrokiem NSA z 14 maja 2024 r. o sygn. akt I OSK 780/21 oraz w związku z obecnie prowadzonym postępowaniem w sprawie zmiany decyzji z 2005 r.,; Spółka wskazywała, że organ I instancji posiadał m.in. dostęp i dysponował dokumentami, które wskazywały na fakt, iż Spółka nie jest następcą prawnym żadnego przedsiębiorstwa wydobywczego przemysłu siarkowego i realizowała zadania w zakresie rekultywacji terenów pogórniczych po byłej Kopalni [...] "[...]" , w które w tym celu została wyposażona na podstawie ustawy o restrukturyzacji, a obecnie na podstawie ustawy o dotacji;
- pominięcie faktu, że Spółka wykonała rekultywację swoich gruntów objętych wnioskiem zgodnie z ww. ustawą o restrukturyzacji, a dopiero dokonanie stosownych ustaleń w przedmiocie sprecyzowania kierunku i zakresu rekultywacji oraz zakresu czynności możliwych do wykonania w określonym czasie z udziałem w szczególności ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi oraz zapewnienia środków publicznych przeznaczonych na ten cel umożliwi Spółce zakończenie procesu likwidacji i rekultywacji terenów powyrobiskowych po byłej Kopalni [...] "[...]" w zakresie wskazanym ww. wyrokiem z 14 maja 2024 r. o sygn. akt I OSK 780/21;
- pominięcie faktu, że w aktualnym stanie rzeczy Spółka, będąc uzależniona od sprecyzowania kierunku i zakresu rekultywacji oraz zakresu czynności możliwych do wykonania w określonym czasie po przyjęciu przez ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi zmodyfikowanego Programu likwidacji, może jedynie realizować działania w zakresie określonym na podstawie przepisów ww. ustawy o dotacji;
- pominięcie faktu, że klasyfikator gruntów sporządził w niniejszej sprawie operaty projektu ustalenia klasyfikacji zmienionych użytków i klas gruntów położonych na działkach wskazanych w zaskarżonej decyzji, które włączone zostały do ewidencji zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Sandomierzu i które stanowią podstawę do wydania orzeczenia w sprawie klasyfikacji gruntów, co pozwala ujawnić zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów.
W uzasadnieniu skargi wskazano na konieczność:
- przeprowadzenia niezbędnych badań geologicznych, geofizycznych, hydrologicznych w obszarze potencjalnych podtopień lub przeprowadzania melioracji (łącznie z rozpoznaniem dokonanej zabudowy, siedlisk, sadów, upraw i działalności gospodarczej prowadzonej na terenach, które mogą być objęte podtopieniami lub zwierciadłem swobodnym wód na poziomie czy ponad powierzchnią gruntów i wartości ew. odszkodowań);
- uzyskania decyzji o kierunku likwidacji, w tym formy rekultywacji (przywrócenie naturalnego stanu pierwotnego, polderów buforujących wodę z [...] w przypadkach powodzi, przesiąkania lub przerywania wałów i dla utrzymania pierwotnego ekosystemu lub alternatywnie przeprowadzenie melioracji na aktualnie bliżej niesprecyzowanym terenie o powierzchni od 4,7 km2 do 64 km2);
- ustalenia i zabezpieczenia źródeł finansowania, niezbędnych dla wykonania badań zarówno górotworu, nieruchomości oraz zabudowy i nasadzeń na nieruchomościach oraz ich wycen, a także ewentualnego sporządzenia melioracji przy ustaleniu na jakiej powierzchni powinna być wykonana lub wypłaty odszkodowań użytkownikom terenów, które mogą być objęte podtopieniami.
Zdaniem skarżącej, dopiero dokonanie powyższych ustaleń z udziałem w szczególności ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi, zainteresowanych gmin i PGW Wody Polskie, umożliwi Spółce wystąpienie do Starosty Sandomierskiego o stosowną merytoryczną zmianę decyzji z 2005 r., która pozwoli zakończyć proces likwidacji i rekultywacji terenów powyrobiskowych. Obecnie nie jest bowiem określone, jakie jeszcze czynności, należące do rekultywacyjnych oraz nierekultywacyjnych w obszarze objętym likwidacją oraz poza tym obszarem Spółka powinna podjąć, ani nawet nie jest możliwe ustalenie wielkości powierzchni tego obszaru (tj. 4,7 km2, 11,3 km2, 16,5 km2, 40 km2, czy też 51,7 km2 bądź 64 km2). Dlatego też Spółka dąży obecnie do umożliwienia jej przeprowadzenia stosownych badań i analiz w celu precyzyjnego zaproponowania kolejnych do podjęcia działań. W tak ukształtowanym stanie faktycznym Spółka obecnie wystąpiła do Starosty Sandomierskiego o zmianę decyzji z 2005 r. w trybie art. 155 K.p.a. w zakresie zmiany terminu zakończenia ww. rekultywacji zgodnie z postanowieniami ustawy o dotacji, tj. do końca 2027 r. Jednocześnie jednak Spółka zakończyła wszystkie możliwe prace rekultywacyjne na należącym do niej terenie 209,9600 ha, objętym decyzją z 2005 r., a zarazem objętym wnioskiem w niniejszej sprawie. W wyniku tych prac doprowadzono obszar okalający zbiornik wodny do użytkowania rolniczego, gdzie jest on regularnie wykaszany oraz prowadzone są na nim niezbędne zabiegi pielęgnacyjne i agrotechniczne. Obszar ten został zrekultywowany i zwrócony środowisku ze środków publicznych NFOŚiGW, co tym bardziej uzasadnia objęcie go ochroną przewidzianą u.o.g.r.l.
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:
- uchylenie decyzji organów obu instancji - w całości;
- wskazanie przez Sąd (dla dalszego postępowania przez Starostę Sandomierskiego celem wydania decyzji), obowiązku rozpatrzenia ww. zarzutów, w tym statusu i podstaw działalności Spółki oraz podstaw i zakresu obowiązków na nią nałożonych oraz ich rozpoznania i oceny dokonanych na właściwej podstawie prawnej;
- zasądzenie od na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę ŚWINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie sądowej 17 grudnia 2025 r.:
- pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego, oświadczając że stan zarówno faktyczny jak i prawny nie uległ w niniejszej sprawie zmianie od czasu złożenia wniosku o wydanie decyzji o zakończeniu rekultywacji;
- pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.
Genezę niniejszej sprawy stanowił skierowany do Starosty Sandomierskiego wniosek skarżącej Spółki z 12 września 2019 r. (k. 6) o wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych dla wyszczególnionych działek – których dotyczą zakwestionowane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że po przeprowadzonym procesie rekultywacji (po zakończonej eksploatacji [...] i piasku) obszar wyrobiska końcowego po byłej Kopalni [...] "[...]" stanowi częściowo zbiornik wodny, a pozostałą część stanowi roślinność łąkowa i zakrzaczenia zaliczane do użytków rolnych. W rezultacie, zdaniem Spółki, użytkowanie przedmiotowego obszaru jest rozbieżne z danymi zawartymi w bazie ewidencji gruntów i budynków, która przedstawia go jako grunt wyłączony z produkcji rolniczej oznaczony jako "K" czyli użytki kopalne.
W kolejnym piśmie z 21 września 2020 r. (k. 10) Spółka zwróciła się z wnioskiem o dokonanie żądanej aktualizacji gleboznawczej gruntów – zgodnie z operatami technicznymi przyjętymi do ewidencji zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Sandomierzu. Podobnie, w kolejnym piśmie z 14 października 2020 r. (k. 15) Spółka potwierdziła, że nie wnosi zastrzeżeń do operatu projektu ustalenia klasyfikacji ww. gruntów opracowanego przez upoważnionego klasyfikatora, z tym że – co istotne dla niniejszej sprawy – podniosła, że przed tut. Sądem "toczy się postępowanie w sprawie dotyczącej uznania rekultywacji za zakończoną dla wyrobiska końcowego byłej Kopalni [...] "[...]" oraz części zwałowiska wewnętrznego i obrzeży, oznaczone sygn. akt II SA/Ke 784/20. W przypadku kwestionowania przez Starostę Sandomierskiego w niniejszym postępowaniu, iż grunty, których dotyczy przedmiotowa aktualizacja gleboznawczej klasyfikacji, zostały Spółkę zrekultywowane na określone wyżej potrzeby, wskazać należy, że postępowanie w sprawie uznania ww. rekultywacji za zakończoną jest zagadnieniem wstępnym w niniejszym postępowaniu, stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego", który przepis przewiduje zawieszenie postępowania z urzędu z tej przyczyny
Podobne stanowisko zajął Starosta Sandomierski, który postanowieniem z 2 listopada 2020 r. zawiesił postępowanie w sprawie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla nieruchomości określonych we wniosku strony – do czasu rozpatrzenia skargi Spółki (ww. sprawa II SA/Ke 784/20) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej "SKO") z 2 lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy uznania za zakończoną rekultywację gruntów przedmiotowego wyrobiska.
W odniesieniu do tego – zawieszonego w odrębnej sprawie – postępowania podkreślenia wymaga, że uprzednio decyzją z 5 kwietnia 2005 r. Starosta Sandomierski:
1. ustalił dla wyrobiska końcowego byłej Kopalni [...] "[...]" wodny kierunek rekultywacji o charakterze rekreacyjnym;
2. ustalił dla części zwałowiska wewnętrznego i obrzeży - zadrzewieniowo-łąkowy kierunek rekultywacji o charakterze rekreacyjnym na terenie wsi: [...], [...], [...], [...] w gm.[...] oraz na terenie wsi [...] gm. [...] o ogólnej powierzchni około 210 ha;
3. zobowiązał Kopalnię [...] "[...]" w [...] do opracowania projektu technicznego rekultywacji byłej Kopalni [...] "[...]" dla ustalonego w pkt 1 i 2 decyzji kierunku rekultywacji;
4. zobowiązał Kopalnię [...] "[...]" w [...] do wykonania rekultywacji byłej Kopalni [...] "[...]" w terminie 5-ciu lat od uprawomocnienia się tej decyzji - który następnie podlegał zmianom.
Decyzją z 5 maja 2020 r. Starosta Sandomierski – zestawiając czynności wykonane przez Spółkę z wymogami powołanej decyzji z 5 kwietnia 2005 r. – odmówił uznania za zakończoną rekultywację gruntów wyrobiska końcowego po byłej Kopalni [...] "[...]", obejmującej tereny o łącznej powierzchni 209,9600 ha (k. 51). Decyzja Starosty Sandomierskiego z 5 maja 2020 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO z 2 lipca 2020 r. (k. 61).
Wyrokiem z 11 grudnia 2020 r. o sygn. akt II SA/Ke 784/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Kopalni [...] [...] S.A. w likwidacji na ww. decyzję z 2 lipca 2020 r. (k. 81). W uzasadnieniu tut. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji o odmowie uznania za zakończoną rekultywację gruntów wyrobiska końcowego, stwierdzając że zarówno ""Analiza stateczności skarp" (w południowo-wschodnim narożniku oraz w rejonie niszy osuwiskowej wyrobiska pokopalnianego [...], sporządzona pod kierownictwem prof. dr hab. inż. w czerwcu 2017 r.) jak i kontrola NIK przeprowadzone zostały w 2017 r. przed złożeniem przez Spółkę w marcu 2018 r. wniosku o uznanie rekultywacji za zakończoną. Nie ma sporu co do tego, że na datę orzekania przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy, poziom wody w zbiorniku [...] nie osiągnął rzędnej +146 m n.p.m. Wskazywany w toku postępowania przez Spółkę poziom rzędnej tego zbiornika oscyluje wokół +138 m n.p.m."
W tym miejscu, odnosząc się do argumentacji skargi o zakończeniu rekultywacji gruntów przedmiotowego wyrobiska, niezbędne jest przytoczenie stanowiska pełnomocnika Spółki – przedstawionego na rozprawie sądowej 17 grudnia 2025 r. – który oświadczył, że stan zarówno faktyczny jak i prawny nie uległ w niniejszej sprawie zmianie od czasu złożenia wniosku o wydanie decyzji o zakończeniu rekultywacji (13 września 2019 r., k. 1).
Omawiając dalej uzasadnienie ww. wyroku należy wskazać, że istotność zapewnienia poziomu wody w zbiorniku [...] w zakresie parametru +146 m n.p.m. podkreśla fakt, że "Utrzymanie tego poziomu w zbiorniku wymaga ciągłego odpompowywania wody do [...]. Stan ten wywołuje skutki opisane zarówno wynikami kontroli NIK, jak i opinią "Analiza stateczności skarp (...)" (zob. np. Wystąpienie pokontrolne NIK zał. 75 akt adm. str. 2-4). Ustalenia te nie zostały podważone skutecznie przez skarżącą Spółkę w kontrolowanym obecnie postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowym, a w szczególności Spółka nie przedłożyła żadnej kontropinii, czy innego dokumentu potwierdzającego, że istniejący na dzień orzekania przez organy administracji w tej sprawie poziom wody w zbiorniku umożliwia rekreacyjne wykorzystanie tego zbiornika i okalających go terenów. Tylko taki dowód w sprawie mógł podważyć ustalenia organów obu instancji. Twierdzenia skarżącej zmierzające do podważenia wyników analiz zawartych w dokumencie “Analiza stateczności skarp (...)", który przecież to Spółka przedstawiła organowi przy wniosku o uznanie rekultywacji za zakończoną (zał. Nr 83 akt. adm.), nie mogły spowodować uwzględnienia skargi, skoro nie zostały poparte co najmniej na tyle fachowym opracowaniem jak “Analiza stateczności skarp (...)". Z kolei "Kolegium podkreśliło, że wydając zaskarżone orzeczenie należało wziąć pod uwagę warunki geologiczno-inżynierskie, hydrogeologiczne i geotechniczne wskazujące na problemy stateczności i stabilności skarp wyrobiska w kontekście napływu wody podziemnej do drenującego teren okalający zbiornika [...], przyczyniającego się do erozji skarp, mogącej prowadzić do utraty stateczności niektórych odcinków zboczy, podobnie jak to miało miejsce w 2011 r. (...) Potwierdzeniem tego faktu jest katastrofa osuwiskowa, jaka miała miejsce na południowo-zachodnim zboczu wyrobiska "[...]" 11 maja 2011 r. oraz Analiza stateczności skarp w południowo-wschodnim narożniku oraz rejonie niszy osuwiskowej ww. wyrobiska pokopalnianego (...) realizowana biologiczna część rekultywacji wobec niestabilnych parametrów wytrzymałościowych skarp nie może przesądzać o uznaniu rekultywacji tego terenu za zakończoną w związku z istniejącym dużym prawdopodobieństwem, co wynika z przeprowadzonych ekspertyz, wystąpienia zjawisk osuwiskowych przy braku wypełnienia zbiornika do docelowej rzędnej +146 m n.p.m.". W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że "decyzja Starosty z 5 kwietnia 2005 r. ustalała obowiązek rekultywacji dla dwóch obszarów odrębnie z uwagi na istniejące różne uwarunkowania dla kierunku wodnego i zadrzewieniowo - łąkowego odnoszących się do terenów okalających określonych na mapie w skali 1:2000 ze stycznia 2005 r., prawidłowo Starosta uznał, że nie można ich oceniać odrębnie i niezależnie, gdyż stanowią jedną nierozerwalną wzajemnie oddziaływującą na siebie całość. Parametry skarp zbiornika, które stanowią jednocześnie podparcie dla terenów okalających go w świetle przeprowadzonych badań i analiz w przedmiocie wskaźników stateczności zboczy wskazują, że zbocza w przypadku nadmiernego zawodnienia znajdują się w stanie równowagi granicznej, a powstanie osuwisk należy uznać za prawdopodobne".
Wyjaśnić przy tym trzeba – odnośnie wymaganej rzędnej +146 m n.p.m. dla poziomu wody w zbiorniku [...] – że w tym zakresie organy obu instancji odwoływały się do przedstawionego przez samą Spółkę projektu technicznego, opracowanego na podstawie zapisów pkt 3 ww. decyzji z 5 kwietnia 2005 r., ustalającej wymogi przedmiotowej rekultywacji. Jednocześnie SKO wyraziło pogląd, że z dokumentów sprawy "jednoznacznie wynika, że dla zapewnienia bezpiecznego wykorzystywania zbiornika wodnego powstałego po wyrobisku pokopalnianym w celach rekreacyjnych konieczne jest podniesienie zwierciadła wody do rzędnej +146 m n.p.m. W przeciwnym razie istnieje zagrożenie osuwiskami, co powoduje konieczność wyłączenia zbiornika z rekreacyjnego użytkowania". W tych okolicznościach SKO oceniło, że brak było podstaw do uznania rekultywacji gruntów wyrobiska końcowego byłej Kopani [...] "[...]" w kierunku wodnym o charakterze rekreacyjnym za zakończoną.
Powyższe stanowisko potwierdził tut. Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 784/20, podkreślając że "rację ma organ odwoławczy, że rekreacyjny charakter rekultywacji wymusza to, aby tereny okalające zbiornik były zrekultywowane w sposób zapewniający bezpieczeństwo dla przyszłych jego użytkowników. Obecny stan zaawansowania prac rekultywacyjnych nie pozwala na uznanie, że zarówno tereny rekultywowane w kierunku wodnym jak i tereny rekultywowane w kierunku zadrzewieniowo-łąkowym nie stworzą żadnego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi rekreacyjnie korzystających z tych terenów. Słusznie więc z uwagi na prawdopodobieństwo wystąpienia zjawisk osuwiskowych przy braku wypełnienia zbiornika do docelowej rzędnej +146 m n.p.m., na co wskazują wnioski płynące z opinii "Analiza stateczności skarp (..)", odmówiono skarżącej uznania za zakończoną rekultywacji również terenów, dla których w decyzji z 5 kwietnia 2005 r. ustalono zadrzewieniowo-łąkowy kierunek rekultywacji o charakterze rekreacyjnym. W efekcie nie doszło do nadania lub przywrócenia gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym na skutek działalności górniczej w byłej Kopalni [...] "[...]" wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg w takim stopniu, aby grunty te wykorzystywane były w celach rekreacyjnych".
W odniesieniu do obecnych twierdzeń Spółki o zakończeniu rekultywacji aktualnym pozostaje fragment uzasadnienia w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 784/20 co do tego, że "Niewykluczone, że konieczne będzie w celu zakończenia rekultywacji byłej Kopalni [...] ‘"[...]" przeprowadzenie szeroko zakrojonych i czasochłonnych analiz, negocjacji, opinii, postępowań administracyjnych czy sądowych, bądź przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany kierunku rekultywacji na inny niż rekreacyjny". Stanowisko to zostało przytoczone zresztą na str. 8 skargi i Spółka najwyraźniej uwzględnia je w swojej działalności, wskazując na kolejnej stronie skargi na konieczność wystąpienia "do Starosty Sandomierskiego o stosowną merytoryczną zmianę Decyzji z 2005 r." w trybie art. 155 K.p.a., przy czym obecnie złożyła jedynie wniosek o zmianę określonego w tej decyzji terminu rekultywacji (do końca 2027 r.).
W tym kontekście nie mogła odnieść skutku argumentacja Spółki o zakończeniu "wszystkich możliwych" prac rekultywacyjnych – jako niedotycząca, wobec przyznanego przez pełnomocnika braku zmiany stanu faktycznego – całości prac przewidzianych w decyzji z 2005 r. (nieosiągnięcie przez poziom wody w zbiorniku [...] wymaganej rzędnej +146 m n.p.m.) w związku z opisaną w poprzedniej sprawie "Analizą stateczności skarp (...)", jak trafnie wówczas tut. Sąd zauważył – przedstawioną przecież przez Spółkę organowi przy wniosku o uznanie rekultywacji za zakończoną.
W odniesieniu do zarzutów skargi zaakcentować trzeba, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, a ta obecna – dotycząca odmowy dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków – jest związana z prawomocnie zakończoną sprawą w przedmiocie odmowy uznania za zakończoną rekultywację gruntów (sygn. akt II SA/Ke 784/20), w której wzorcem badań w przedmiotowym zakresie pozostawała decyzja z 2005 r. w niezmienionym – co do nałożonych obowiązków – brzmieniu. Okoliczność, że zagadnieniem wstępnym dla prowadzonego obecnie postępowania jest uznanie za zakończoną rekultywacji dla wyrobiska końcowego bezpośrednio wynika z postanowienia organu I instancji z 2 listopada 2020 r. o zawieszeniu z tego względu postępowania w sprawie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla nieruchomości (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.), o co zresztą uprzednio wnosiła skarżąca Spółka.
Z kolei, jak wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Skoro zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji ŚWINGiK nie doszło do zmiany decyzji w przedmiocie kierunków rekultywacji to brak było podstaw by odnosić się do innych niż ustalone w jej treści wymogów w tym zakresie – których wykonanie było już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. W tym kontekście orzeczenia te zachowują swoją aktualność dla obecnej sprawy, zwłaszcza że stosownie z art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia – a zatem dla fundamentalnej dla niniejszej sprawy kwestii braku zakończenia rekultywacji wyrobiska, w skład którego wchodzą działki objęte wnioskiem Spółki o aktualizację gleboznawczą klasyfikacji gruntów. W tym zakresie należy przytoczyć:
- art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151.), z którego wynika, że gleboznawczą klasyfikacją gruntów obejmuje się grunty rolne i leśne, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów,
- art. 2 pkt 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 82), który stanowi że gruntami rolnymi są grunty zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa.
W tym kontekście istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy ustalony decyzją ostateczną Starosty Sandomierskiego z 5 kwietnia 2005 r. kierunek rekultywacji został osiągnięty, a Spółka wywiązała się z obowiązków nałożonych tą decyzją, czemu obecnie organy obu instancji, opierając się na prawomocnym wyroku tut. Sądu, zaprzeczyły. Dopiero bowiem po zakończeniu rekultywacji przedmiotowego wyrobiska (potwierdzonej stosowną decyzją) powinna być przeprowadzona klasyfikacja gruntów, która przedstawi rzeczywisty stan wskazanych we wniosku działek – co przesądziło o zasadnym wydaniu decyzji w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 u.o.g.r.l. decyzje w sprawach rekultywacji i zagospodarowania określają nie tylko stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, ustalony na podstawie opinii, o których mowa w art. 28 ust. 5, osobę obowiązaną do rekultywacji gruntów, kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów (pkt 1, 2, 3), ale również uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną (pkt 4). Pod pojęciem rekultywacji rozumie się – w myśl art. 4 pkt 18 u.o.g.r.l. - nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg.
Z tych też względów nie mogła odnieść skutku argumentacja zawarta na stronie 13 skargi, modyfikująca uprzednie stanowisko o konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. uznania rekultywacji za zakończoną, co do tego, że cyt. "wykładnia funkcjonalna przemawia za tym, aby grunty po faktycznie zakończonym procesie rekultywacji na potrzeby rolne czy leśne, kiedy na gruncie pojawia się już roślinność, traktować tak grunty zrekultywowane na potrzeby rolnictwa czy leśnictwa, gdyż nie ma żadnego powodu i grunty traktować gorzej i uzależniać ich ochronę od decyzji uznającej rekultywację za zakończoną". Nie sposób zarazem uznać prawidłowości powołania się przez Spółkę w tym zakresie na wyrok z 25 marca 2020r. o sygn. akt I SA/Lu 11/20, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że "decyzja o uznaniu rekultywacji za zakończoną stwierdza jedynie fakt, że zamierzony cel został osiągnięty. Nie jest ona jednak niezbędnym elementem stwierdzenia ukończenia prac rekultywacyjnych, a jedynie jednym z dowodów na tę okoliczność". Rozważania te odnoszą się bowiem do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego (w przedmiocie podatku od nieruchomości) co do tego, że dopiero z chwilą, gdy decyzja ta zostanie wydana i stanie się ostateczna, dochodzi do faktycznego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej na gruntach objętych procesem rekultywacji. Z tych przyczyn nie sposób zastosować tych wywodów do niniejszej sprawy dotyczącej dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.
Z kolei zarzuty skargi, sformułowane pod poz. 2c jej petitum oraz w "rozwinięciu zarzutów" na str. 10, nie mogły odnieść skutku z uwagi na to, że de facto miały na celu zakwestionowanie zakresu obowiązku rekultywacji nałożonego na Spółkę decyzją Starosty Sandomierskiego z 2005 r. W świetle powyższej decyzji bez znaczenia dla legalności obecnie wydanej decyzji w przedmiocie odmowy aktualizacji gleboznawczej gruntów pozostają kwestie związane z ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o dotacji przeznaczonej dla niektórych podmiotów, ustawy z dnia 14 lipca 2000 r. o restrukturyzacji finansowej górnictwa, czy też okoliczności utworzenia Spółki (komercjalizacji) i jej poprzednika prawnego – przedsiębiorstwa państwowego. Obowiązki Spółki – których spełnienie było istotne również dla żądanej aktualizacji gleboznawczej gruntów – wynikały bowiem nie bezpośrednio z przepisów ww. ustaw, lecz z ww. ostatecznej decyzji administracyjnej z 2005 r. w przedmiocie ustalenia dla wyrobiska kierunków rekultywacji, której legalność ostała się w toku prawomocnej kontroli sądowoadministracyjnej. Decyzji tej nie mógł zatem kwestionować zarówno organ, jak i Sąd, rozstrzygający w granicach niniejszej sprawy w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W konsekwencji nie mogła również odnieść skutku argumentacja skargi dotycząca prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania Spółki do władzy publicznej i nieustosunkowania się ŚWINGiK do całości zarzutów odwołania – czego nie sposób rozpatrywać w kategoriach naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Co się zaś tyczy zarzutu co do tego, że sporządzono już operaty projektu ustalenia klasyfikacji zmienionych użytków i klas gruntów położonych na działkach wskazanych w zaskarżonej decyzji, włączone do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Sandomierzu, nie sposób podzielić stanowiska Spółki, że dokumentacja ta stanowi podstawę do ujawnienia zmiany w gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Samo przyjęcie do zasobu dokumentacji technicznej z prac geodezyjnych nie oznacza bowiem, że organ ma bezrefleksyjnie wprowadzić zmiany w ewidencji gruntów i budynków, pomimo dostrzeżonych wątpliwości albo rozbieżności wynikających z posiadanych dokumentów. W myśl art. 24 ust. 2b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje:
1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:
a) przepisów prawa,
b) wpisów w księgach wieczystych,
c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,
d) ostatecznych decyzji administracyjnych,
e) aktów notarialnych,
ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,
f) zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,
g) wpisów w innych rejestrach publicznych,
h) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b".
Z powołanego przepisu wynika, że czym innym jest czynność materialno-techniczna przyjęcia dokumentacji geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego a czym innym aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, która może być dokonana m.in. na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu (art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h). Jak wynika z art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z przepisów prawa, dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, materiałów zasobu, wykrycia błędnych informacji (pkt 1), na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania (pkt 2). Przed wprowadzeniem do ewidencji żądanych zmian organ zobowiązany jest dokonać weryfikacji takiego wniosku i ocenić, czy faktycznie udokumentowano rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji, a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Organ ewidencyjny nie jest przy tym obowiązany i uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przyczyn istniejących rozbieżności pomiędzy posiadanymi dokumentami, w tym przedłożonymi mu przez stronę wnioskującą o wprowadzenie zmian. W orzecznictwie podkreśla się, że dokonanie zmian w operacie ewidencji możliwe jest poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji, a danymi wynikającymi z dokumentów przedłożonych przez stronę wnioskującą o dokonanie aktualizacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 221/16, CBOSA). Przed wprowadzeniem do ewidencji żądanych zmian organ zobowiązany jest zatem dokonać weryfikacji takiego wniosku i ocenić, czy faktycznie udokumentowano rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Postępowanie rejestracyjne służy jedynie rejestracji niebudzących wątpliwości danych o gruntach, budynkach i lokalach.
Jak już to wyżej wykazano, wobec dysponowania przez organy obu instancji ostateczną decyzją o odmowie uznania rekultywacji wyrobiska za zakończoną, niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 77 K.p.a., polegającego na obowiązku zebrania i rozpatrzenia – w sposób wyczerpujący – materiału dowodowego. Jeżeli strona wnioskuje o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, których to zmian nie udokumentowała w wymagany przepisami określony sposób (w niniejszej sprawie – poprzez przedstawienie decyzji o uznaniu rekultywacji za zakończoną), to organ uprawniony jest jedynie do wydania decyzji o odmowie wprowadzenia żądanych zmian, wskazując że brak jest ku temu dostatecznych podstaw. Brak w tym zakresie jakiegokolwiek uznania administracyjnego.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.