II SA/Ke 5/05

II SA/Ke 5/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2005-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek
Dorota Chobian /przewodniczący/
Renata Detka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156, art. 138
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępownaia administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 200, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 5/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant: Referent stażysta Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31.08.2005 r. sprawy ze skargi F. G. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...]numer [...] w przedmiocie : stwierdzenia nieważności decyzji I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Inspektora Sanitarnego na rzecz F G. 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził u F. G. chorobę zawodową: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry rąk pochodzenia zawodowego wymienioną w poz. 18,1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. nr 132, poz. 1115).
W uzasadnieniu organ podniósł, że podstawą wydania decyzji jest orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej oraz ocena narażenia zawodowego sporządzona przez przedstawiciela Inspektoratu. Fakt, że w okresie swojego wieloletniego zatrudnienia w różnych zakładach pracy, F. G. miał długotrwały kontakt zawodowy ze związkami chromu obecnymi w olejach przemysłowych, smarach, płynach antykorozyjnych i chłodzących, przyczynił się do postania rozpoznanej u niego choroby zawodowej.
Rozpoznając odwołanie wniesione od tego rozstrzygnięcia przez A. oraz B., Państwowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa stwierdził nieważność decyzji organu I-szej instancji.
Podniósł, że została ona skierowana do osób nie będących stronami w sprawie, gdyż zgodnie z § 10 ust. 3 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawach chorób zawodowych, który winien być podstawą prawną rozstrzygania, decyzje w tych sprawach kieruje się do ostatniego zakładu pracy, w którym pracownik był narażony na czynnik wywołujący chorobę zawodową. W niniejszym przypadku, tym ostatnim zakładem jest Zakład Usługowy, którego właścicielem jest F. G. Odwołujące się zakłady pracy nie mogą być zatem stronami w tym postępowaniu. Ponadto F.G. jako właściciel zakładu nie podlega przepisom kodeksu pracy, nie jest pracownikiem i nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące chorób zawodowych. Dlatego też decyzja będąca przedmiotem odwołania wydana została bez podstawy prawnej
Skargę od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył F.G. wnosząc ojej uchylenie i "utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy". Zarzucił:
- naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię
( Rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. i z dnia 30 lipca
2002 r.) oraz
- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez błędną
interpretację art. 107, 28 i 156 § 1 pkt 4 kpa.
Skarżący zakwestionował przyjęte przez organ II instancji pojęcie ostatniego zakładu pracy, którym w jego ocenie były A. Ponadto krąg stron mogących brać udział w postępowaniu określony jest art. 28 kpa, a nie § 10 rozporządzenia i ustalenie go przez organ I instancji było prawidłowe.
Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, jednak z innych przyczyn aniżeli podniesione w jej uzasadnieniu.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest bowiem w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Dlatego niezależnie od merytorycznej oceny argumentów zawartych w uzasadnieniu tak zaskarżonej decyzji jak i zwalczających je zarzutów skargi podnieść należy, że przepis art. 138 § 1 i 2 kpa regulujący zakres rozstrzygnięć organów II instancji nie przewiduje możliwości stwierdzenia nieważności decyzji w postępowaniu odwoławczym. Rozpoznając sprawy wskutek odwołania organy wydają - zgodnie z tym przepisem - decyzje merytoryczne, które mogą utrzymywać w mocy zaskarżone orzeczenie lub je zmienić i decyzje kasacyjne. Katalog rodzajów rozstrzygnięć wymieniony w przepisie art. 138 § 1 i 2 kpa jest zamknięty nie może podlegać jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej. W szczególności, organ nie może zastosować przepisu art. 156 § 1 kpa, który normuje sytuacje, w jakich organ wyższego stopnia działa niejako odwoławczy w toku instancji, lecz jako organ nadzoru, którego kompetencje i uprawnienia przy stosowaniu art. 156 są węższe aniżeli organu odwoławczego.
Jeżeli organ II instancji w toku postępowania odwoławczego dostrzeże zaś jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, może - stosownie do poczynionych ustaleń - wydać jedynie orzeczenie takiej treści, jakie przewidziane jest w art. 138 kpa, np. w razie rażącego naruszenia prawa - uchylić i zmienić decyzję, a w sytuacji gdy wydana została bez podstawy prawnej, z naruszeniem przepisów o właściwości, res iudicata czy skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie - uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzyć postępowanie I instancji.
Stosując sankcję nieważności i stwierdzając w postępowaniu odwoławczym nieważność zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wydał orzeczenie nie wymienione w art. 138 § 1 i 2 kpa, czym dopuścił się rażącego naruszenia prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 kpa ), co skutkować musiało stwierdzeniem przez Sąd nieważności rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy o p.p.s.a. ( por. także wyroki NSA: w Warszawie z 4 stycznia 2000 r., I SA 344/99, LEX nr 47259 oraz Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z 3 grudnia 1999 r., I SA/Wr 101/98, LEX nr 39728 ).
Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 152 p.p.s . a, zaś rozstrzygnięcie o kosztach postępowania o art. 200 ustawy w zw. z § 2 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt lc rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy mając na uwadze przedstawione wyżej uwagi, po raz wtóry oceni merytorycznie rozstrzygnięcie będące przedmiotem odwołania i wyda stosowne orzeczenie, odpowiadające w treści art. 138 § 1 lub 2 kpa - w zależności od przyjętych ustaleń.