II SA/KE 499/05

II SA/Ke 499/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Chobian
Sylwester Miziołek
Teresa Kobylecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1946/06 - Wyrok NSA z 2008-03-20
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 29 ust. 1 pkt 7, art. 30 ust.1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 499/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant: Referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]numer[...] w przedmiocie : nakazu rozbiórki oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania K. M., utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], odmawiającą wydania decyzji o rozbiórce murów betonowych usytuowanych na działce nr ewid. 899 oraz na drodze wewnętrznej dojazdowej o nr ewid. 915, wybudowanych przez R. K. - z uwagi na brak podstaw prawnych do jej wydania.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wybudowanych murów betonowych i bram na działce nr ewid. 899 oraz na drodze wewnętrznej dojazdowej o nr ewid. 915 na skutek licznych interwencji K. M.
Przeprowadzone w dniu 8.VI.2004 r. oględziny wykazały, że sporny mur o długości 2,80 m i wysokości 1,30 m - 1,35 m stanowi ogrodzenie pomiędzy posesjami K. M. i R. K. i jak wynika ze szkicu, będącego załącznikiem do protokołu oględzin nie znajduje się na drodze, jak twierdzi K. M.. Stan istniejącego muru ogrodzeniowego oraz bramy ogrodzeniowej nie uległy zmianie w stosunku do pierwotnie przeprowadzanych kontroli budowlanych, nie stwierdzono prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych na drodze, jak również nie stwierdzono wykonywania nowych urządzeń budowlanych w ostatnim okresie czasu. Natomiast teren drogi wewnętrznej nr ewid. 915 nie jest wytyczony ani urządzony w terenie.
Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane budowa ogrodzeń pomiędzy dwoma działkami stanowiącymi prywatną własność, jak również ogrodzenie wewnątrz tej samej działki, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, niezależnie od konstrukcji i użytego materiału budowlanego, jeżeli jego wysokość nie przekracza 2,20 m. A zatem ogrodzenie pomiędzy działkami stron nie podlega nadzorowi organów budowlanych i w związku z tym brak jest podstaw do podejmowania działań w sprawie niniejszej przez Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Natomiast sprawa spornego muru ogrodzeniowego na działce nr ewid. 915, stanowiącej drogę wewnętrzną, dojazdową do przyległych nieruchomości, nie będącej drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych była przedmiotem postępowania, które zostało umorzone ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...], gdyż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która weszła w życie 1 stycznia 1995 r. budowa ogrodzenia na działce i pomiędzy działkami nie wymaga pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy podniósł także, że przeprowadzone na skutek licznych interwencji K. M. oględziny w dniach 22.XI.1999 r. r. i 20.IX.2000 r. wykazały, że nie nastąpiła żadna zmiana w zagospodarowaniu działki nr 899, dopiero oględziny w dniu 16.VI.2002 r. wykazały, że przedmiotowy mur został przedłużony w roku 2001.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła K. M., zarzucając naruszenie "przepisów prawa budowlanego, prawa cywilnego i innych". Zarzuciła, że organ odwoławczy oparł się na "relacjach Inspektora Nadzoru Budowlanego, bez faktycznego zbadania sprawy", Podniosła, że podjęta w 1993 r. budowa muru na podwórku uniemożliwiła jej korzystanie z budynków gospodarczych, szamba, odcięto jej wodę z hydrantu do domu oraz rury c.o. Zdaniem skarżącej "mur nie jest ogrodzeniem, a droga 915 jest drogą gminną". Skarżąca nie zgadza się "na legalizacją murów", które ją ośmieszają i szpecą okoliczne posesje. Skarżąca zażądała wywłaszczenia i odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zasady słuszności, czy też celowości nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Badając legalność zaskarżonego aktu sąd administracyjny dokonuje jego oceny w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie jego wydania i w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dacie jego wydawania.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że do nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726), która weszła w życie z dniem 24 grudnia 1997 r., tylko budowa ogrodzeń przylegających do dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 7). Od dnia 24 grudnia 1997 r. już żadne ogrodzenia nie wymagają uzyskania pozwolenia na ich budowę. Natomiast stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 grudnia 1997 r., zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m.
Bezspornym w sprawie faktem, wynikającym z pomiarów dokonanych na oględzinach jest, że sporny mur o długości 2,80 m ma wysokość 1,30 m - 1,35 m i nie znajduje się na drodze lecz wewnątrz działki nr 899, która jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów stanowi współwłasność skarżącej i R. K.
Z powyższego wynika, że sporne ogrodzenie, znajdujące się na działce nr ewid. 899 ze względu na okres jego budowy oraz usytuowanie (wewnątrz działki) i bez względu na jego wysokość, nie wymagało zarówno uzyskania pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia właściwemu organowi. Dlatego należy podzielić stanowisko organu, iż w sprawie nie ma podstaw do podejmowania działań przez organy nadzoru budowlanego. Również usytuowanie ogrodzenia od strony działki nr 915, która nie jest uwidoczniona w ewidencji gruntów jako droga w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a która jest jedynie wykorzystywana jako droga dojazdowa i ciąg pieszy przez właścicieli nieruchomości do niej przyległych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Bezspornym jest, że w sprawie ogrodzeń było prowadzone postępowanie administracyjne, które zostało umorzone ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...], gdyż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która weszła w życie 1 stycznia 1995 r. budowa ogrodzenia na działce i pomiędzy działkami nie wymaga pozwolenia na budowę.
Natomiast podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia przepisów prawa cywilnego nie może być przedmiotem badania przez organy administracji publicznej, a w konsekwencji sąd administracyjny. Budowa ogrodzenia, nie wymagającego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, której rezultatem jest zakłócenie korzystania z nieruchomości sąsiedniej, winna być rozstrzygany na podstawie przepisów prawa cywilnego w postępowaniu przed sądami powszechnymi.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.