II SA/KE 470/23

II SA/Ke 470/23 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /sprawozdawca/
Jacek Kuza
Renata Detka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 148 par. 1-2, art. 145 par. pkt 4, art. 49 par. 1-2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2023 r. sprawy ze skargi K. spółki komandytowej na postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 16 czerwca 2023 r., znak: SPN.III.7821.4.2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 czerwca 2023 r. znak: SPN.III.7821.4.2023 po rozpatrzeniu zażalenia K. Spółka komandytowa od postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z 11 kwietnia 2023 r. znak: UA-IV.6740.4.398.2022 o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce Nr 7/2021 z 10 grudnia 2021 r. znak: UA-IV.6740.2.7.2021.MN, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn.: K. – zadanie I – B.", Wojewoda Świętokrzyski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce Nr 7/2021 z 10.12.2021 r., zwróciła się wnioskiem z 30.11.2022 r., uzupełnionym 15.02.2023 r., K. spółka komandytowa, przedstawiając jako nowy dowód w sprawie postanowienie Sądu Rejonowego w Kielcach z 14.04.2022 r., sygn. akt I NS 465/19 (prawomocne z dniem 22.04.2022r.), stwierdzające nabycie przez zasiedzenie z dniem 1.04.2019 r. m. in. działki nr ewid. [...] obręb [...] o pow. 0,0129 ha położonej przy ul. W. w Kielcach na rzecz K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa . Zgodnie ze stanowiskiem strony o decyzji organu, dowiedziała się ona w pierwszej połowie września 2022 r. Z tego względu sierdziła, że podstawą wznowienia postępowania jest przepis art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a.
Prezydent Miasta Kielce po rozpatrzeniu wniosku K. spółka komandytowa, postanowieniem z 11.04.2023 r., znak: UA-IV.6740.4.398.2022, odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce Nr 7/2021 z 10.12.2021 r. uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. oraz, że przesłanka wznowienia postępowania zawarta w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie odnosi się do zdarzeń faktycznych, które zaistniały po wydaniu decyzji administracyjnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie K. spółka komandytowa zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- art. 148 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 8, art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 i 5 poprzez stwierdzenie, iż strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania po upływie miesięcznego terminu, podczas gdy wiedza o wydaniu decyzji, bez znajomości jej elementów warunkujących rozpoznanie przez stronę swego interesu prawnego, nie może być postrzegana jako początek biegu terminu do wznowienia postępowania,
- art. 145 § 1 pkt 1 i 5 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 172 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego poprzez odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, gdy strona wykazała nowe fakty istotne dla sprawy nie znane organowi w dacie wydania decyzji, a mianowicie prawo własności do działki objętej decyzją, które powstało na skutek zasiedzenia z mocą wsteczną z dniem 1.04.2019 r.
Rozpoznając zażalenie Wojewoda Świętokrzyski przywołał brzmienie art. 145 § 1, art. 148 § 1, art. 149 § 1 K.p.a. stwierdzając, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania zobowiązuje organ w pierwszej kolejności - do zbadania czy zachodzą formalne przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a więc czy decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania jest ostateczna, czy wniosek o wznowienie pochodzi od strony, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów wskazanych w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. oraz czy żądanie wznowienia postępowania zostało oparte na jednej z podstaw wznowieniowych enumeratywnie powołanych w treści art. 145 § 1 K.p.a. W sytuacji, gdy wszystkie wyżej wskazane przesłanki wystąpią łącznie organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), natomiast w sytuacji niewystąpienia którejkolwiek z ww. przesłanek - organ zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.).
Odnosząc się do rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta Kielce Nr 7/2021 z 10.12.2021 r., została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, Prezydent Miasta Kielce, zawiadomił o wydaniu decyzji w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń urzędu, na stronie internetowej tego urzędu a także w prasie lokalnej. Ponadto, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją organ poinformował w drodze zawiadomienia z 17.12.2021 r., wysłanego na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W obwieszczeniu zamieszczono informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.
Uwzględniając treść art. 49 K.p.a. organ II instancji stwierdził, że ww. decyzja stała się ostateczna po upływie 14-tu dni od dnia jej publicznego ogłoszenia, które miało miejsce w dniach 23.12.2021 r. - 7.01.2022 r. na tablicy ogłoszeń, w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Kielce oraz w prasie lokalnej, tj. "Echo Dnia" w dniu 27.12.2021 r. Wówczas też strony postępowania dowiedziały się o decyzji.
W ocenie Wojewody, wobec publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji, strona postępowania nie może twierdzić, że o tej decyzji nie wiedziała. Prowadziłoby to bowiem do podważenia sensu regulacji zawartej w tym przepisie. Z jednej strony, po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia decyzje uznawane byłyby za ostateczne. Z drugiej strony każda ze stron postępowania mogłaby domagać się wznowienia postępowania twierdząc, że skoro faktycznie decyzji jej nie doręczono, to nie brała udziału w postępowaniu (wyroki NSA sygn. II OSK 307/15 i sygn. akt. II OSK 894/17).
Zdaniem organu odwoławczego, Prezydent Miasta Kielce prawidłowo przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania z 30.11.2022 r. (nadany w tym dniu w placówce operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe - t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 896 ze zm). - został złożony z uchybieniem terminu jednego miesiąca. W konsekwencji brak było podstaw do dalszej analizy występowania pozostałych wymogów formalnych złożonego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr 7/2021 Prezydenta Miasta Kielce z 10.12.2021 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła K. spółka komandytowa z siedzibą w Kielcach, domagając się jego uchylenia i zarzucając:
1. naruszenie art. 15 w zw. art. 11 w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu jakiegokolwiek odniesienia do zarzutów stawianych przez skarżącą w zażaleniu oraz brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego przyjętego stanowiska, co prowadzi do wniosku, iż zażalenie nie zostało rozpoznane w sposób merytoryczny, a zatem doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co stanowi podstawę nieważności postępowania w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu skarżąca podnosi:
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych i przepisów prawa wynika, że istnieją przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., zaś skarżąca złożyła wniosek o wznowienie w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., zaś organ II instancji błędnie uznał, że skarżąca przekroczyła termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania;
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącej termin określony w art. 148 § 2 K.p.a. należy liczyć od momentu kiedy strona dowiedziała się o decyzji, co należy rozumieć jako powzięcie przez stronę wiedzy nie tylko o samym fakcie wydania decyzji, lecz również o posiadaniu informacji co do rozstrzygnięcia decyzji, przy czym zakres tych informacji powinien umożliwić stronie identyfikację jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym. Nie wystarczający jest jedynie sam fakt posiadania wiedzy o wydaniu decyzji administracyjnej. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07; z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1025/11; z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1927/11).
Skarżąca twierdzi, że o treści rozstrzygnięcia decyzji o ZRiD, z którego może wynikać jej interes prawny, dowiedziała się z postanowienia Prezydenta Miasta Kielce, z 27 października 2022 r. w sprawie GN-IV.6833.3.336.2022.EW., które to postanowienie otrzymała w dniu 4 listopada 2022 r. Z tego postanowienia wynika bowiem, że decyzja ZRiD nie obejmowała w ramach wywłaszczenia działek, które skarżąca nabyła na własność przez zasiedzenie na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach I Wydział Cywilny z dnia 14 kwietnia 2022r. w sprawie I Ns 465/19. Od tego momentu skarżąca powzięła wiadomość, iż decyzja ta narusza jej interes prawny. Wcześniej skarżąca wiedziała jedynie, że decyzja ZRiD zapadła, lecz nie znała jej pełnego rozstrzygnięcia. Zarówno organ I jak i II instancji błędnie określił początek biegu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Nadto skarżąca w sposób wyczerpujący wskazała również argumentację, za spełnieniem przesłanek do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca zarówno nie brała udziału w postępowaniu, jak również po wydaniu decyzji ujawniły się nowe okoliczności faktyczne, o których organ nie wiedział w dacie wydania decyzji. Przesłanki te szczegółowo opisane zostały we wniosku o wznowienie, jak również w zażaleniu na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W świetle zaprezentowanej argumentacji organ niezasadnie utrzymał w mocy postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy wniosek skarżącej spełniał wszelkie wymogi formalne.
Dodatkowo skarżąca podnosi, iż z daleko posuniętej ostrożności, już we wniosku o wznowienie postępowania sugerowała organowi możliwość wznowienia postępowania z urzędu, w przypadku nie uwzględnienia wniosku. Organ zarówno pierwszej jak i drugie instancji nie odniósł się do tego w żaden sposób.
Skarga na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a, decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Tym samym, kwestionowane przez skarżącą postanowienie nie budzi zastrzeżeń w aspekcie jego legalności.
Przepis art. 148 § 1 K.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postepowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Złożenie podania o wznowienie po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. (patrz m.in.: wyrok NSA z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 122/98, ONSA 1999/2/53; wyrok NSA z dnia 13 października 1998 r., sygn. akt I SA 373/98). W razie uchybienia ustawowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, strona ma natomiast prawo wystąpić o jego przywrócenie (patrz: Barbara Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 801).
Lektura akt wskazuje, że Prezydent Miasta Kielce decyzję Nr 7/2001 z 10 grudnia 2021 r. znak: UA-IV.6740.2.7.2021.MN doręczył wnioskodawcy tj. Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Dróg w Kielcach oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczenia z 17.12.2021 r., wywieszonego na tablicy ogłoszeń urzędu w dniach 23.12.2021 r. - 7.01.2022 r., zamieszczonego w urzędowym publikatorze teleinformatycznym - Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Kielce w dniu 27.12.2021 r. oraz w prasie lokalnej, tj. "Echo Dnia" w dniu 27.12.2021 r. Ponadto, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją organ poinformował w drodze zawiadomienia z 17.12.2021 r., wysłanego na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 11f ust. 4 specustawy drogowej, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.
Zgodnie z art. 49 § 1 K.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 49 § 2 K.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. W orzecznictwie już wielokrotnie zwracano uwagę, że przepis art. 49 K.p.a. wprowadza fikcję doręczenia, regulując możliwość zawiadamiania o decyzjach w drodze obwieszczeń lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli stanowi tak przepis szczególny. Tym samym w stosunku do wszystkich podmiotów, do których znajduje zastosowanie tryb doręczenia decyzji w drodze obwieszczenia obowiązuje data końcowa, którą przyjmuje się jako datę doręczenia decyzji, niezależnie od tego w jakim terminie rzeczywiście strony zawiadamiane na podstawie K.p.a. o decyzji się dowiedziały, czy też się z decyzją zapoznały. Słusznie organ uznał również, że przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 49 § 1 k.p.a. są w niniejszej sprawie przepisy specustawy drogowej co skutkowało zastosowaniem jej art. 11f ust. 3, stosownie do którego Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.
Sądowi znane są wyroki NSA, na które powołuje się w skardze pełnomocnik skarżącej. Jednakże w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2017 r. (sygn. akt II OPS 2/16, CBOSA) przyjęto, że stosownie do art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a. W art. 11f ust. 3 specustawy drogowej ustawodawca wyraźnie rozróżnia dwie kategorie stron postępowania w sprawie realizacji inwestycji drogowej: wnioskodawcę oraz pozostałe strony, i w odniesieniu do każdej z tych kategorii stron postępowania przyjmuje odmienny sposób realizacji doręczenia decyzji. W przypadku kategorii pierwszej, obejmującej wyłącznie wnioskodawcę, specustawa drogowa zakłada (nakazuje) doręczenie decyzji w formie właściwej. Formą doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji przyjętą w art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy drogowej w odniesieniu do kategorii określonej przez ustawodawcę mianem "pozostałe strony postępowania" jest obwieszczenie, a więc forma publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 K.p.a. Art. 11f ust. 3 specustawy drogowej w sposób kompletny wskazuje formy doręczeń, jakie znajdują zastosowanie przy wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Oznacza to, że skutek prawnoprocesowy w postaci przyjęcia wynikającego z art. 49 K.p.a. domniemania, że po upływie terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji stronom, którym decyzja nie została doręczona na piśmie, znajduje zastosowanie względem wszystkich stron, z wyjątkiem wnioskodawcy, a zatem również względem dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych. Jakkolwiek przepis art. 11f ust. 3 specustawy drogowej reguluje kwestię wysłania zawiadomienia dotychczasowym właścicielom i użytkownikom wieczystym o wydaniu decyzji, to jednak w żaden sposób nie nadaje tej czynności znaczenia równoważnego doręczeniu decyzji (por. np.: wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3190/19; wyrok NSA z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3815/19; wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 211/21; CBOSA).
Na tle powyższych rozważań nie budzi wątpliwości, że wobec skarżących, skutek w postaci doręczenia decyzji ZRiD nastąpił po upływie terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Tym samym należy przyjąć, że wówczas też strony postępowania dowiedziały się o decyzji. Trzeba także zauważyć, że działka [...] będąca przedmiotem zasiedzenia na rzecz K. spółka komandytowa była częścią działki [...] objętej decyzją ZRiD.
Wprawdzie Wojewoda Świętokrzyski nie wskazał konkretnej daty, od której uznał, że rozpoczął bieg termin przewidziany w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, jednakże za prawidłowe należy uznać stanowisko tego organu, że ten termin nie został dochowany. Uwzględniając bowiem okoliczność, że wszystkie pozostałe strony postępowania (co dotyczy również dotychczasowych właścicieli bądź użytkowników wieczystych) zostały zawiadomione o wydanej decyzji 14 dni licząc od daty ostatniego dnia obwieszczenia, tj. od 7 stycznia 2021 r., to od 21 stycznia 2021 r. rozpoczął bieg 14-sto dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 10 grudnia 2021 r., a po jego upływie - miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Konstatacja ta stanowiła podstawę dla wydania zasadnej decyzji w trybie art. 149 § 3 k.p.a. zamykającej drogę do badania merytorycznej zasadności zgłoszonego w dniu 30.11.2022 r. żądania o wznowienie postepowania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Kielce z 10 grudnia 2021 r.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się wniosek skarżącej spółki z 23 września 2022 r. o wydanie decyzji o odszkodowaniu w trybie art. 12 ust. 4a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W jego uzasadnieniu [...] spółka komandytowa podniosła, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 10 grudnia 2021 r. znak: UA-IV.6740.2.7.2021.MN działka o nr ew. [...] aktualnie działka [...] położona na wysokości ul. W. [...], stała się własnością Miasta Kielce na prawach powiatu. W trakcie toczącego się postępowania o wydanie decyzji ZRiD w Sądzie Rejonowym w Kielcach I Wydział Cywilny sygn. akt I Ns 465/19 prowadzona była sprawa o zasiedzenie części działki o nr ew. [...] na rzecz spółki K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w Kielcach, która to spółka na skutek zmiany komplementariusza obecnie funkcjonuje pod nazwą K. spółka komandytowa . Dalej wskazała, że prawomocnym postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2022 r. w sprawie I Ns 465/19 Sąd Rejonowy w Kielcach stwierdził zasiedzenie części działki nr ew. [...], która to zgodnie z mapą przyjętą w dniu 29 lipca 2021 r. do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego za nr [...], została oznaczona jako działka nr ew. [...] o powierzchni 0,0129 ha. Nabycie własności przez zasiedzenie Sąd oznaczył na dzień 1 kwietnia 2019 r. "W dniu wydania decyzji o ZRiD spółka K. sp. z o.o. sp. komandytowa (aktualnie L. spółka komandytowa ) była właścicielem działki nr ew. [...], która to działka została objęta swoim zasięgiem przez decyzję o ZRiD".
Z uzasadnienia wniosku z 23 września 2022 r. jasno wynika, że najpóźniej w dacie jego złożenia skarżąca zarówno wiedziała o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 10 grudnia 2021 r. znak: UA-IV.6740.2.7.2021.MN, jak również znała okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji (prawomocne postanowienie z 14 kwietnia 2022 r. w sprawie I Ns 465/19 o zasiedzeniu). W obu tych przypadkach, do dnia 30 listopada 2022 r. kiedy został złożony wniosek o wznowienie postepowania zakończonego wydaniem tej decyzji, upłynął ponad miesiąc. Oznacza to, że zaistniały podstawy do odmowy wznowienia, o których mowa w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a.
Co się tyczy możliwości wznowienia postępowania z urzędu podnieść należy, że jest to wyłącznie uprawnienie nie zaś obowiązek organu.
W świetle powyższych rozważań, wobec uchybienia miesięcznego terminu przewidzianego art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, organy prawidłowo stosując art. 149 § 3 K.p.a. odmówiły wznowienia postepowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Kielce Nr 7/2021 z 10 grudnia 2021 r. znak: UA-IV.6740.2.7.2021.MN, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn.: K. – zadanie I – B.".
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.