II SA/OL 601/24

II SA/Ol 601/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Katarzyna Matczak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. b, art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia dotyczącego wykonania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 9 marca 2023 r., Starosta [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji"), na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.; dalej: "p.b."), wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia A. P. (dalej: "skarżący") dotyczącego wykonania robót budowlanych polegających na budowie parterowego budynku rekreacji indywidualnej, wolnostojącego, o powierzchni zabudowy do 70 m2, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu wskazał, że działka inwestycyjna objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w obrębie [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...] r. (Dz. Urz. [...]; dalej: "plan miejscowy"). Działka położona jest w kwartale oznaczonym symbolem 25 UT, natomiast plan miejscowy precyzyjnie rozgranicza tereny o różnym sposobie użytkowania i przewiduje tereny zabudowy letniskowej na terenie oznaczonym symbolem ML. Budowa obiektu budowlanego objętego zgłoszeniem narusza zatem ustalenia planu miejscowego.
Odwołanie od decyzji wniósł skarżący, podnosząc m.in. że nabył działkę z przeświadczeniem, że jest to działka budowlana o charakterze rekreacyjnym, na której można wybudować domek o takim właśnie przeznaczeniu.
Decyzją z 4 maja 2023 r., Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że przeszkodą dla realizacji obiektu budowlanego objętego zgłoszeniem jest brak koncepcji funkcjonalno-przestrzennej, o której mowa w § 4 planu miejscowego, dla całego terenu oznaczonego symbolem 25 UT.
Na skutek złożonej przez skarżącego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/OI 600/23, uchylił wskazaną wyżej decyzję Wojewody. Sąd zobowiązał organ odwoławczy do ustalenia, w porozumieniu z Gminą [...] (dalej: "Gmina"), charakteru znajdującej się w aktach sprawy "Koncepcji funkcjonalno-przestrzennej podziału działki nr [...] [...] Gmina [...]" (dalej: "Koncepcja"). Wskazał, że organ powinien ustalić również, czy wnioskowana zabudowa jest dopuszczalna na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 25 UT oraz odnieść się do twierdzeń zawartych w odwołaniu dotyczących rodzaju planowanej zabudowy.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda, decyzją z 27 maja 2024 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do wskazań Sądu, stwierdził, że załączona do akt Koncepcja nie jest koncepcją funkcjonalno-przestrzenną, o której mowa w § 4 tego planu. Podniósł, że wynika to z pisma Wójta Gminy [...] z 21 marca 2024 r. i stanowisko organu w tym zakresie jest spójne z treścią planu.
W dalszej kolejności wskazał, że ponownie przeanalizował zapis w planie miejscowym dla terenu o symbolu 25 UT i nadal stoi na stanowisku, że nałożenie obowiązku realizacji zabudowy na terenie oznaczonym tym symbolem w oparciu o jednolitą koncepcję funkcjonalno-przestrzenną miało za zadanie wprowadzenie porządku i ładu przestrzennego w celu ochrony i kształtowania krajobrazu oraz uniknięcia chaotycznej zabudowy. Jednakże dokonanie podziału działki nr [...] stworzyło nową sytuację prawną i faktyczną uzasadniającą aktualizację zapisów planu miejscowego na tym terenie. Zaniechanie zaś przez organ planistyczny takiego działania stworzyło sytuację, w której nie można ustalić podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązku nałożonego planem. Obowiązku, który aktualnie obejmowałby wszystkie powstałe po podziale działki, stanowiące własność odrębnych podmiotów. Dodatkowo zauważył, że wykonanie jednolitej koncepcji funkcjonalno-przestrzennej nie jest obligatoryjnym elementem planu, którego wymóg wynikał z przepisów prawa. Z uwagi na powyższe uznał, że jedynie brak przedmiotowej koncepcji nie jest wystarczający do wniesienia sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.
Wykonując wytyczne Sądu w zakresie oceny dopuszczalności wnioskowanej zabudowy na terenie oznaczonym symbolem 25 UT organ odwoławczy stwierdził, że nie jest ona dopuszczalna na terenie usług turystycznych, jednakże z innego powodu niż przyjął to organ I instancji. Zauważył, że co do zasady budynek rekreacji indywidualnej o parametrach wskazanych w zgłoszeniu może być realizowany w oparciu o zgłoszenie, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. b p.b., jednakże musi to być sensu stricto budynek rekreacji indywidualnej, przy czym istotne znaczenie ma tu słowo "indywidualnej". Mając to na uwadze organ odwoławczy powołał się na stanowisko WSA w Gdańsku, zawarte w wyroku z 12 maja 2021 r., sygn. II SA/Gd 7/21, zgodnie z którym "budynek rekreacji indywidualnej to budynek przeznaczony dla odpoczynku jego właściciela i na zaspokojenie jego potrzeb a nie wszystkich innych osób, dla których przeznaczone są usługi hotelarskie" oraz w wyroku z 5 lipca 2017 r., sygn. II SA/Gd 243/17, w którym Sąd ten wywiódł, że obiekt rekreacji indywidualnej nie stanowi zabudowy usługi turystyki. W świetle powyższego Wojewoda uznał, że zamiar budowy budynku rekreacji indywidualnej na terenie, który przez plan miejscowy przeznaczony został pod usługi turystyczne, należy ocenić jako niezgodny z tym planem, a wobec tego wniesiony przez Starostę sprzeciw uznał za zasadny.
Wykonując wytyczne Sądu co do uwzględnienia twierdzeń skarżącego, zawartych w odwołaniu, a dotyczących rodzaju planowanej zabudowy, organ odwoławczy wskazał natomiast, że budynki rekreacyjne, które inwestor zamierza budować w celu użytkowania ich w sposób inny niż dla celów rekreacji indywidualnej lub o parametrach innych niż wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 16 p.b. nie mogą być realizowane w procedurze zgłoszenia. Na ich budowę wymagane jest bowiem pozwolenie na budowę.
Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty. Skarżący zarzucił Wojewodzie, że po wyroku nie przeprowadził rzetelnego postępowania wyjaśniającego, w tym ustalenia stanu faktycznego w porozumieniu z Gminą, a ponadto nie ujawnił faktycznego stanowiska Gminy wyrażonego w piśmie z 21 marca 2024 r. Decyzja Wojewody jest w przekonaniu skarżącego niekonstytucyjna, jednostronna, społecznie szkodliwa, wewnętrznie niespójna, sprzeczna z orzecznictwem (postanowieniem NSA z 22 lutego 2011 r., sygn. II OSK 353/10, i wyrokiem WSA w Poznaniu z 8 lutego 2013 r., sygn. II SA/Po 1006/12) oraz decyzją Starosty zezwalającą na budowę domku rekreacyjnego na działce sąsiedniej; wydana z naruszeniem terminów do załatwienia sprawy, a ponadto, jak wskazał, narusza istotnie zasadę zaufania do Państwa, jak również potencjalnie naraża Skarb Państwa na roszczenia odszkodowawcze ze strony właścicieli działek.
Skarżący zauważył, że pismem z 7 maja 2024 r. szczegółowo wypowiedział się w przedmiotowej sprawie, ale z uwagi na pozyskanie nowych dokumentów wnosi dodatkowe uwagi. Po pierwsze, odnosząc się do wyrażonego w toku postępowania stanowiska Gminy, uznał, że ze stwierdzenia Wójta, zgodnie z którym Koncepcja sporządzona została zgodnie z ustaleniami planu miejscowego wynika, że Gmina niejako autoryzuje ten dokument. Wójt stwierdza również, że Koncepcja pozwala na zagospodarowanie terenu w niej wskazanego do celów turystyczno-wypoczynkowych i sportowo-rekreacyjnych. Skarżący wskazał przypuszczalną genezę powstania zapisu planu dotyczącego terenu oznaczonego symbolem 25 UT i powstania Koncepcji opartą na wyjaśnieniach Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej: "KOWR") zawartych w piśmie z 6 listopada 2023 r. i stwierdził, że skoro obowiązek opracowania Koncepcji był wymogiem gminy, to jako element dokumentacji podziałowej działki stała się ona ostatecznie dokumentem Gminy i nie ma znaczenia, kto jest jej autorem. Zauważył, że Gmina potwierdza zgodność z planem miejscowym podziału działki, na skutek którego powstała m.in. jego działka, i aktywnie wspiera inicjatywę inwestorów którzy zakupili te działki, m.in. wydając warunki techniczne na przyłącze wodociągowe dla części działek, czy też wydając pierwsze pozwolenie na budowę dla jednej z nich. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, stanowisko Gminy jest dla niego pozytywne, a Wojewoda w tym zakresie stanowisko to pomija. Nie wskazuje też jaka zabudowa jest według jego interpretacji możliwa na tym terenie, a ponadto dokonuje nadinterpretacji obowiązującego stanu prawnego w zakresie usług turystycznych, sugerując pośrednio jakoby wynajem okazjonalny nie był formą usług turystycznych oraz że usługi te mogą być prowadzone wyłącznie jako działalność gospodarcza. Skarżący stwierdził, że opinia ta jest rażąco sprzeczna ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wyrażonym w piśmie z 29 września 2020 r., zgodnie z którym okazjonalny wynajem domku letniskowego nie wymaga prowadzenia działalności gospodarczej oraz z włączonym w treść skargi internetowym artykułem, zgodnie z którym, nie ma przeciwwskazań do wynajmu domków, które zostały wybudowane na zgłoszenie oraz nie ma podstaw do uznania, że zgłoszenie przewidujące budowę domku rekreacji indywidualnej z możliwością wynajmu na działce oznaczonej UT jest sprzeczne z planem miejscowym. Skarżący zauważył jednocześnie, że w niniejszej sprawie plan miejscowy bardzo ogólnie określa przeznaczenie dla obszaru oznaczonego jako 25 UT. Nie jest określony jakiś szczególny rodzaj usług turystycznych, ani też żaden nie jest wykluczony. Zapisy te mają więc raczej hasłowy, kierunkowy charakter, zaś szczegółowe warunki przedmiotowe zgłoszenie budowy wypełnia. Na zakończenie skarżący wskazał również, że kolejnym przykładem stosowania przez Wojewodę zawężonej interpretacji jest jego stanowisko co do tego, że domek rekreacyjny budowany na zgłoszenie może służyć wyłącznie potrzebom własnym.
Po drugie, skarżący wskazał na sprzeczność pomiędzy zaskarżoną decyzją, z której jak podniósł wynika, że niemożliwa jest zabudowa pojedynczej działki, jeśli ta zabudowa nie jest elementem całościowej koncepcji, a decyzją Starosty, który wydał pozwolenie na budowę dla działki sąsiadującej z jego działką, uznając tym samym, że zabudowa pojedynczej działki jest jednak możliwa.
Po trzecie, skarżący podniósł zarzut powierzchowności i nierzetelności przeprowadzonego postępowania. Stwierdził, że Wojewoda nie przeprowadził postępowania zgodnie z wytycznymi Sądu i zaprezentował ponownie jednostronne, mało obiektywne podejście, bazując na poprzednich argumentach, pomijając dowody zgłoszone przez skarżącego, jak również wypaczając opinię Gminy, oraz nie podejmując polemiki z podnoszonymi przez niego argumentami. Wojewoda nie dotrzymał ponadto terminu podjęcia decyzji z zawiadomienia z 22 marca 2024 r. Utrudniał również jej zaskarżenie, przesyłając kopie żądanych przez niego pism Gminy, dopiero na dzień przed upływem terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
W świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego aktu sąd stwierdzi, że nie narusza on prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności to obowiązany jest skargę oddalić.
W niniejszej sprawie skarga podlega oddaleniu. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności, Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia prawa, które uzasadniłoby wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów.
Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - wyrokiem z 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/OI 600/23 - poprzedniej decyzji Wojewody. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak wynika z uzasadnienia powołanego wyroku, przyczyną uwzględnienia wniesionej wówczas skargi było uznanie, że Wojewoda, utrzymując decyzję Starosty w mocy, nie przeprowadził prawidłowo i wyczerpująco postępowania w sprawie. W konsekwencji Sąd zobowiązał organ odwoławczy do ustalenia charakteru znajdującej się w aktach sprawy Koncepcji i dopuszczalności realizacji wnioskowanej zabudowy na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 25 UT oraz odniesienia się do twierdzeń zawartych w odwołaniu dotyczących rodzaju planowanej zabudowy. W ocenie Sądu, Wojewoda wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków i w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy podjął decyzję, którą w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy uznać należy za prawidłową, mimo że organ odwoławczy nie w pełni właściwie rozłożył w okolicznościach faktycznych sprawy akcent co do podstawy wniesionego sprzeciwu.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżący złożył zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie parterowego domku rekreacyjnego o powierzchni zabudowy do 70 m2 na działce położonej na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 25 UT. W odwołaniu wskazał, że zamierzał wykorzystywać domek do rekreacji indywidualnej z możliwością okresowego wynajmu, co w jego ocenie mieści się pod pojęciem usług turystycznych. Nie wykluczał też budowy w przyszłości drugiego domku na zgłoszenie. Rozpatrywał również wydzielenie części działki na kampery, przyczepy campingowe, czy namioty. Na działce zamierzał zbudować boisko do siatkówki oraz mały basen, co wprost wpisuje się w jego ocenie w funkcje rekreacyjne, turystykę, wypoczynek oraz sport. Stanowisko co do rodzaju planowanej inwestycji skarżący podtrzymał w piśmie z dnia 7 maja 2024 r. oraz w skardze.
Podkreślić w tym miejscu pozostaje, że ustalony w toku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek wskazań Sądu rodzaj planowanej zabudowy ma decydujące znaczenie dla wskazania podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Mając bowiem na uwadze określone przez skarżącego przeznaczenie planowanego domku rekreacyjnego stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo zwrócił uwagę na to, że w trybie zgłoszenia, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. b) p.b., może być realizowany jedynie budynek rekreacji indywidualnej. Zgodnie bowiem z tym przepisem, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b., budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy: a) do 35 m2, b) powyżej 35 m2, ale nie więcej niż 70 m2, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m – przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki. Oznacza to natomiast, że budynki rekreacyjne, które inwestor zamierza budować i użytkować w sposób inny niż dla celów okresowej rekreacji indywidualnej, nawet jeśli są zgodne z parametrami wymienionymi w art. 29 ust. 1 pkt 16 p.b., nie mogą być realizowane w procedurze zgłoszenia.
Mając zaś na uwadze znaczenie językowe przymiotników "indywidualny" ("1. «właściwy tylko jednej, konkretnej osobie» 2. «dotyczący pojedynczych osób»"; https://sjp.pwn.pl) i "okresowy" ("1. «powtarzający się, występujący co pewien czas» 2. «trwający pewien czas» 3. «dotyczący danego okresu»"; https://sjp.pwn.pl) oraz w oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 938/22, i wyroki powołane w jego uzasadnieniu, CBOSA), stwierdzić pozostaje, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że budynek rekreacji indywidualnej to generalnie budynek przeznaczony do wypoczynku okresowego przede wszystkim jego właściciela i na zaspokojenie jego własnych potrzeb, a nie innych osób, dla których chce on świadczyć usługi turystyczne. W konsekwencji słuszna była też jego końcowa konkluzja, że budynki rekreacyjne, które inwestor zamierza budować w celu użytkowania w sposób inny niż dla celów rekreacji indywidualnej nie mogą być realizowane w procedurze zgłoszenia, bowiem na ich budowę wymagane jest pozwolenie na budowę. W warunkach niniejszej sprawy z uwagi na rodzaj planowanej przez skarżącego zabudowy, która miałaby być wykorzystywana nie tylko dla celów własnych, ale i pod wynajem, jej realizacja wymaga zatem uzyskania pozwolenia na budowę. Sprzeciw organu administracji architektoniczno-budowlanej wobec takiej inwestycji był zatem zasadny i pomimo że organ odwoławczy nie wyartykułował tego wyraźnie znajdował podstawę w art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nawiązując do zarzutów skargi zauważyć w tym miejscu należy, że postawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy prawa budowalnego, dlatego też nie mają znaczenia dla jej wyniku kwestie dopuszczalności na gruncie przepisów podatkowych najmu okazjonalnego domków letniskowych i jego formy.
W dalszej kolejności stwierdzić pozostaje, że z uwagi na poczynione na skutek wskazań Sądu w toku ponownego rozpatrzenia sprawy ustalenia co do rodzaju planowanej przez skarżącego zabudowy, w istocie drugorzędne znaczenie mają w warunkach niniejszej sprawy kwestie związane z ustaleniami planu miejscowego. Zgłoszenie wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi bowiem samoistną przesłankę wniesienia sprzeciwu. Ocena naruszenia ustaleń planu miejscowego dotyczyć zaś powinna robót budowlanych, które mogą być realizowane na podstawie zgłoszenia (art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.). W warunkach niniejszej sprawy organ odwoławczy dokonał pewnych ustaleń w tym zakresie z uwagi na pierwotne założenie, że planowany przez skarżącego budynek ma charakter budynku rekreacji indywidualnej, dlatego też jedynie na marginesie zauważyć należy, że w świetle § 4 planu miejscowego nie budzi wątpliwości, że teren oznaczony symbolem 25 UT to generalnie teren do zagospodarowania dla celów turystyczno-wypoczynkowych i sportowo-rekreacyjnych. Z przepisu tego wynika również, że prawodawca ustalił obowiązek realizacji tych celów w oparciu o jednolitą koncepcję funkcjonalno-przestrzenną przewidującą kompleks zagospodarowania obiektu w granicach terenu objętego planem. Zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego poczynionymi w wykonaniu wytycznych Sądu, Koncepcja znajdująca się w aktach sprawy nie stanowi koncepcji, o której mowa w § 4. Wbrew stanowisku skarżącego, ustalenia te uznać należy za prawidłowe. Z pisma Wójta z 21 marca 2024 r. wyraźnie wynika bowiem, że Koncepcja nie stanowi elementu dokumentacji planistycznej planu miejscowego, nie została sporządzona na zlecenie Gminy, a przedłożona przez KOWR w związku z podziałem działki, z której wydzielona została działka skarżącego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Wojewody, że nałożenie obowiązku realizacji zabudowy na terenie oznaczonym symbolem 25 UT w oparciu o jednolitą koncepcję funkcjonalno-przestrzenną miało na celu wprowadzenie na jednolity wówczas pod względem własnościowym teren spójnej, kompleksowej zabudowy zgodnej z założonymi celami i z zachowaniem wymagań ładu przestrzennego. Koncepcja tego rodzaju nie powstała jednak nigdy jako element dokumentacji planistycznej planu miejscowego, zaś pierwotna działka uległa w późniejszym czasie podziałowi, w § 4 tego planu nie oznaczono też wyraźnie podmiotu zobowiązanego do jej sporządzenia. W świetle tego za słuszne uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że sam brak przedmiotowej koncepcji funkcjonalno-przestrzennej nie był wystarczający do wniesienia sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., co stanowiło uprzednio podstawę podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia. Obecne stanowisko uwzględnia też interes właścicieli działek powstałych po podziale pierwotnej działki. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie nadał bowiem koncepcji, o której mowa w § 4 planu miejscowego, charakteru decydującego o możliwości zagospodarowania tych działek. Obecnie organ odwoławczy stwierdził jedynie, że zamiar budowy budynku rekreacji indywidualnej na terenie, który przez plan miejscowy przeznaczony został pod usługi turystyczne, z uwagi na wskazany wyżej charakter tego rodzaju obiektu należy ocenić jako niezgodny z tym planem (art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.). Wbrew przeświadczeniu skarżącego, stanowisko organu odwoławczego nie oznacza zatem, że zagospodarowanie jego działki dla celów turystyczno-wypoczynkowych i sportowo-rekreacyjnych nie jest możliwe. Z przyczyn wskazanych wyżej nie jest ono jednak możliwe w trybie zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. b p.b. W tych okolicznościach nie można stwierdzić zatem, aby fakt wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki sąsiadującej z działką skarżącego stał w sprzeczności z zaskarżoną decyzją, szczególnie że w warunkach niniejszej sprawy decyzje organów administracyjnych zapadły w przedmiocie wniesienia sprzeciwu, a zatem organy orzekały co do tego, czy skarżący może nabyć prawo do wykonywania robót budowlanych w drodze zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia prawa, które uzasadniłoby wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów. Podjęcie zaskarżonej decyzji po terminie wskazanym w zawiadomieniu nie miało wpływu na jej wynik. Z materiałem dowodowym zgormadzonym w sprawie skarżący mógł natomiast zapoznać się w toku postępowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.