II SA/Ke 446/06

II SA/Ke 446/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Sygn. powiązane
II OSK 1619/07 - Wyrok NSA z 2008-08-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151, art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2007r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ochrony zwierząt I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata T. B. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołań S. D. i E.K. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] znak:[...] i orzekło o czasowym odebraniu S.D. w dniu 15 marca 2006 r. 13 koni oraz w dniu 16 marca 2006r. 2 koni, przebywających w m. N. gmina K., oraz ich przekazaniu w tych samych dniach S. S., który wyraził na to zgodę.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. art. 7 ust. 1 pkt. 1 a, 1b,1c, ust.2 i 2a,ust.3 ustawy z dnia 21.08.1997r. ochronie zwierząt orzekł o czasowym odebraniu S. D. i E. K. 13 koni oraz ich przekazaniu S.S., który na to wyraził zgodę. W motywach tego rozstrzygnięcia podano, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na wniosek z dnia 03.03.2006r. Powiatowego Lekarza Weterynarii, który wystąpił o odebranie 8 koni ze stada liczącego 19 sztuk ich właścicielowi z powodu okrutnych metod w chowie zwierząt oraz nieuzasadnionego i niehumanitarnego znęcania nad zwierzętami. Z uwagi na dobro 13 koni, pozostawionych przez przedstawicieli Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w prywatnym gospodarstwie S. S. we wsi S. gm. G., postanowiono czasowo odebrać konie ich dotychczasowym właścicielom i pozostawić je do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy w K. pod opieką S. S., ponieważ na terenie Gminy brak jest państwowych jednostek specjalistycznych o profilu hodowla koni, a także schroniska i ogrodu zoologicznego.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli S. D. i E. K.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję podało, że wnioskiem z dnia 3 marca 2006r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K., przywołując art. 7 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt, wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy K. o wydanie decyzji o czasowym odebraniu 8 koni, stanowiących własność E. K. i S. D., ze stada liczącego 19 koni, utrzymywanego w dopuszczalnym systemie otwartym na terenach Oczyszczalni Ścieków w K., gmina K.. Wniosek ten zawierał szczegółową ocenę stanu zdrowia koni. W ocenie Powiatowego Lekarza Weterynarii powodem złego stanu zdrowia zwierząt jest rażące zaniedbanie właścicieli koni, którzy nie żywią zwierząt uważając, że w ten sposób oduczyliby ich umiejętności samodzielnego zdobywania pożywienia. W trudnych warunkach zimowych takie metody chowu zwierząt są znęcaniem się nad nimi, a dalsze pozostawanie koni pod opieką ich właścicieli może doprowadzić do śmierci zwierząt. Powiatowy Lekarz Weterynarii wyraził opinię, że zdrowie i życie tych koni jest zagrożone. Ze stada liczącego 27 koni pozostało aktualnie 19; zaś przynajmniej 3 dorosłe konie i 1 źrebię padły. Ostatecznie wnioskodawca wniósł o pilne podjęcie stosownych czynności. Pismem z dnia 14 marca 2006r. powtórnie wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy K. o wydanie decyzji o czasowym odebraniu koni przebywających na kwaterach łąkowych oczyszczalni ścieków w Kornicy, bezzwłoczne zabranie koni i zapewnienie im właściwej opieki, w tym weterynaryjnej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że od złożenia pierwszego wniosku w tej sprawie stan zdrowia części koni pogorszył się, w efekcie czego padły jeszcze 3 konie. Komenda Powiatowa Policji w K. pismem z dnia 15.03.2006r. zawiadomiła Burmistrza Miasta i Gminy K. o prowadzonym dochodzeniu w sprawie znęcania się nad końmi poprzez utrzymywanie ich w niewłaściwych warunkach bytowania, na odkrytej przestrzeni bez zapewnienia wody i pożywienia, to jest o przestępstwo z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Nawiązując do wniosku Powiatowego Lekarza Weterynarii wystąpiono z ponagleniem w sprawie wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt ich właścicielowi. Pismem z dnia 16.03.2006r. Inspektor Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami działając na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, poinformowała Burmistrza Miasta i Gminy K., że z powodu braku reakcji Gminy i drastycznego zagrożenia życia koni w dniu 15 marca 2006r. we wsi N. odebrała 14 koni, będących własnością S. D. i ponawia wniosek o natychmiastowe wydanie decyzji w tej sprawie.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, policjant, a także upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, może odebrać mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia przez ten organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.
Przepis art. 6 ust. 2 tej ustawy stanowi, że przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności między innymi utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10), czy stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt (pkt 12). Ustawodawca tylko przykładowo wskazał w art. 6 ust. 2 co należy rozumieć przez znęcanie się nad zwierzętami. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 w/w ustawy - zwierzę jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą a człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę.
W rozstrzygnięciu niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie miały wyjaśnienia i opinie Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. odnośnie warunków, w jakich przebywały zwierzęta, jak i ich kondycji zdrowotnej, którą wiąże on bezpośrednio z tymi warunkami. Ocena wyrażona przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, że pozostawienie w warunkach zimowych koni na terenie nie ogrodzonym i nie wyposażonym w "urządzenie" zapewniające im ochronę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi oraz drapieżnikami, daje podstawę do uznania, że konie utrzymywane były w niewłaściwych warunkach bytowania, zaś stosowana w warunkach zimowych metoda ich chowu (samodzielne zdobywanie pożywienia spod zlodowaciałej warstwy śniegu) była okrutna. W świetle ustaleń faktycznych, zdaniem organu jest bezsporne, że w dniach 15 i 16 marca 2006r. K. S. - Inspektor Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami odebrała osobiście, a także przy udziale innych osób, w tym Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., 15 koni. Faktyczne odebranie koni nastąpiło w warunkach braku działania organu mimo otrzymania w dniu 03.03.2006r. wniosku Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. o podjęcie, w trybie art. 7 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt, decyzji o czasowym odebraniu 8 koni, a następnie w dniu 14.03.2006r. kolejnego pisma o natychmiastowe wydanie decyzji o czasowym odebraniu koni przebywających na kwaterach łąkowych oczyszczalni ścieków w K., w którym Powiatowy Lekarz Weterynarii informował organ o padnięciu w międzyczasie 3 koni.
Kolegium podniosło, że ustalenia, jakie poczynił organ I instancji w dniu 21.04.2006 r. (protokół oględzin) i na podstawie których orzekł o odebraniu 13 koni nie odpowiadają ustaleniom odnośnie ilości koni odebranych w dniach 15 i 16 marca 2006r., kiedy to faktycznie odebranie nastąpiło, jak i co do właściciela koni, którym - wobec zgodnego oświadczenia stron - jest S. D..
Organ podkreślił, że decyzja o odebraniu czasowym koni opiera się na ustaleniach faktycznych do dnia 16 marca 2006r., kiedy konie faktycznie zostały odebrane ich właścicielowi. Późniejsze okoliczności, podniesione w odwołaniach stron, a dotyczące braku uzasadnienia dla odebrania koni, gdy zmieniły się warunki atmosferyczne (wiosna, dostęp do pożywienia) nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Z uwagi na powyższe okoliczności organ II instancji uchylił w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] znak: [...] i orzekł o czasowym odebraniu S. D. w dniu 15 marca 2006r. 13 koni oraz w dniu 16 marca 2006r. 2 koni, przebywających w m. N. gmina K., oraz ich przekazaniu w tych samych dniach S. S., który wyraził na to zgodę.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł S. D. zarzucając, iż decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z [...] nakazywała wybudowanie ogrodzenia i zapewnienie ochrony zwierzętom przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i drapieżnikami do dnia 30 czerwca 2006r. Skarżący podniósł, że postępował w zgodzie z tą decyzją, zatem przebywanie koni bez zadaszenia i ogrodzenia odbywało się za przyzwoleniem Powiatowego Lekarza Weterynarii, bowiem obowiązki nałożone decyzją miały być wykonane do początku lata 2006.
Pozostałe zarzuty skargi dotyczą działalności i ustaleń Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. odnośnie warunków i miejsca przebywania koni w dniu 14.03.2006r., braku udziału właściciela koni w czynnościach odebrania zwierząt, a także inspekcji w dniu 03.03.2006r., czym zdaniem skarżącego naruszono art. 10 k.p.a. Analogiczne zarzuty skarżący kieruje w stosunku do K. S. - inspektora Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Zarzuca nadto nieprzestrzeganie przez nią przepisów k.p.a. oraz nieokazanie skarżącemu protokołu z inspekcji z 08.01.2006r. a także protokołów z odebrania koni z 15.03.2006r. i 16.03.2006r.
Na rozprawie w dniu 30.05.2007r. skarżący uzupełnił zarzuty skargi, podnosząc niewłaściwość miejscową organu orzekającego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej ustawą p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stosownie natomiast do art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:
- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności ( art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a.).
Wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organ orzekający są prawidłowe, a materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych dawał podstawę do przyjęcia, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 1a ustawy z dnia 21.08.1997r. ochronie zwierząt ( Dz. U. z 2003r. nr 106,poz. 1002 ze zm.).
Stosownie do art. 1 ust. 1 tej ustawy zwierzę jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt, współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi.
Z kolei stosownie do art. 7 ust. 1 w/w ustawy, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane:
1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub
2) państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub
3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu lub na wniosek Policji, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. ( art. 7 ust. 1a ustawy). Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane ( art. 7 ust. 1b ustawy).
W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę( art. 7 ust. 1c ustawy). Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu ( art. 7 ust. 1b ustawy).
W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, policjant, a także upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, może odebrać mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia przez ten organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia ( art. 7 ust. 3 ustawy).
Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności wyjaśnień i opinii Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. odnośnie warunków w jakich przebywały zwierzęta oraz ich kondycji zdrowotnej, popartych notatkami urzędowymi Straży Miejskiej, pismami Komendy Powiatowej Policji w K., Inspektora Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami kierowanymi do organu I instancji oraz protokołem rozprawy przed organem odwoławczym z dnia 06.06.2006r., nie budzi wątpliwości, iż zwierzęta utrzymywane były w niewłaściwych warunkach, a metoda ich chowu przez ich właściciela nie odpowiadała warunkom odpowiadającym humanitarnemu traktowaniu, o którym mowa w art. 4 pkt.2 ustawy. Trafnie organ orzekający wskazał, że przepis art. 6 ust. 2 ustawy normuje sytuacje, które należy kwalifikować jako znęcanie się nad zwierzętami. Przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu takich zachowań, dlatego też jego interpretacja dla potrzeb orzeczniczych winna być dokonywana z uwzględnieniem unormowań ogólnych, odzwierciedlających ratio legis ustawy "o ochronie zwierząt".
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy decyzja o czasowym odebraniu zwierząt podejmowana jest na wniosek m.in. lekarza weterynarii. W niniejszej sprawie wniosek taki został złożony przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., który konieczność wystąpienia o wydanie takiej decyzji uzasadnił zagrożeniem życia i zdrowia zwierząt.
Z racji posiadanych przez lekarza weterynarii wiadomości specjalnych oraz uprawnień nadanych w/w ustawą należy przyjąć, że ustalenia oraz ocena stanu zdrowia zwierząt poczynione przez wnioskodawcę mają decydujące znaczenie dla ustalenia przesłanek do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Lekarz weterynarii jest bowiem podmiotem, któremu ustawodawca na gruncie ustawy o ochronie zwierząt, obok Policji i upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt - przyznaje prawo inicjowania postępowania w sprawie czasowego odebrania zwierząt. Jeśli się nadto zważy, że lekarz weterynarii, z racji kwalifikacji zawodowych posiada fachową wiedzę pozwalającą ustalić i ocenić stan zdrowia zwierzęcia to - na gruncie rozpoznawanej sprawy brak podstaw do negowania i podważania tej oceny.
Zasadnie także organ orzekający wskazuje, że ocena okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że pozostawienie w warunkach zimowych koni na terenie nie ogrodzonym i nie wyposażonym w "urządzenie" zapewniające im ochronę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi oraz drapieżnikami, daje podstawę do uznania, że konie utrzymywane były w niewłaściwych warunkach bytowania, zaś stosowana w warunkach zimowych metoda ich chowu (samodzielne zdobywanie pożywienia spod zlodowaciałej warstwy śniegu) była okrutna i uzasadniała wydanie zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 06.06.2006r. przez organem odwoławczym skarżący potwierdził, że na terenie Gminy w styczniu miał 26 koni w systemie otwartym, to jest bez pomieszczeń stajennych i wiat. Wyjaśnił, że celem hodowli prowadzonej w ten sposób było wyhodowanie koni, które mogły biegać na długich dystansach, w ciągu dnia przebiegających dystans 120-160 km. Do dnia 11.03.2006r., to jest do czasu przeprowadzenia koni do S., padło 9 koni, w tym wszystkie należące do E. K..
Z wyjaśnień K.S. - Inspektor Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce wynika, iż faktycznie odebrano 15 koni, to jest w dniu 15.03.2006r.13 koni, zaś dzień później rano jeszcze 1 klacz i po południu tego samego dnia 1 źrebaka. Sporządzając rano 16 marca notatkę z tej czynności dla Burmistrza nie uwzględniła faktu odebrania 1 źrebaka, którego odebrała osobiście. W odebraniu koni w dniu 15 marca 2006r. uczestniczyli Powiatowy Lekarz Weterynarii, policja jako asysta, dziennikarze i osoby prywatne.
Z kolei Burmistrz Miasta i Gminy K. wyjaśnił, że wydając w dniu [...] decyzję o czasowym odebraniu koni E. K. i S.D. nie ustalano czyje konie padły, a czyje zostały odebrane. Było natomiast pewne, że są to konie pochodzące z hodowli tych osób. Oględziny dokonane w stajni S. S. wykazały 13 sztuk koni i na taką ich ilość wydano decyzję.
Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. potwierdził, iż kontrolując obszar hodowli koni w dniu 06.03.2006r. stwierdził, że 8 koni było w tragicznym stanie zdrowia, co było następstwem - w jego ocenie - niedożywienia, braku opieki nad zwierzętami, zwłaszcza w trudnych warunkach zimowych. Podkreślił, że przepis o otwartym chowie nakazuje dokarmianie zwierząt, wręcz karmienie. W przypadku zlodowacenia powierzchni śniegu wyskubanie trawy jest bardzo trudne, a wręcz niemożliwe. Od dnia kontroli padły jeszcze 4 konie.
Kierownik Oczyszczalni Ścieków w K. gm. K. potwierdziła, iż Zakład zawarł z E.K. umowę dzierżawy kwater łąkowych przy Oczyszczalni Ścieków w K. do końca grudnia 2005r.W styczniu 2006r. zawiadomiono E. K., że zakład nie wyraża zgody na przedłużenie umowy, ale pomimo tego konie dalej przebywały na terenie kwater łąkowych. Z relacji pracowników Zakładu wie, że wypasało się tam 26 koni. Po stwierdzeniu w lutym 2006r. resztek zwłok padniętych koni na tym terenie zawiadomiła o tym fakcie Powiatowego Lekarza Weterynarii.
Z kolei S. S. potwierdził przyjęcie do swojej stajni 13 koni w dniu 15.03.2006r. i 2 koni w dniu 16.03.2006r., z których później 2 padły, a trzy klacze wyźrebiły się. Dodał, że starsze konie w miarę szybko doszły do formy, a młodsze jeszcze do tej chwili obecnej nie uzyskały odpowiedniej formy.
W świetle powyższych okoliczności nie budzi żadnych wątpliwości, że organ orzekający dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które dawały podstawę do stwierdzenia, że:
1/ zwierzęta traktowane były w sposób zagrażający ich zdrowiu i życiu ( art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy),
2/ wniosek pochodził od uprawnionego podmiotu, o którym mowa w art. 7 ust.1a ustawy,
3/ podmiot, któremu zwierzęta miałyby zostać przekazane wyraził na to zgodę ( art. 7 ust. 1b w zw. z art. 7ust. 1 ustawy).
W związku z powyższym spełnione zostały przesłanki warunkujące wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierząt ich właścicielowi i przekazaniu ich podmiotowi, który na to wyrazi zgodę.
Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie są bezzasadne i stanowią nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu orzekającego.
Wbrew zarzutom skargi organy orzekające zapewniły stronom czynny udział w postępowaniu zgodnie z zasadami określonymi przepisami k.p.a.
Bezzasadne są także zarzuty skargi dotyczące działalności Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Inspektora Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Czynności tych podmiotów nie były bowiem czynnościami organów administracji publicznej prowadzącymi postępowanie w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do zarzutu, podniesionego na rozprawie w dniu 30.05.2007r., co do niewłaściwości miejscowej organu orzekającego, należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 organem właściwym do orzekania w sprawie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w sytuacji gdy zwierzęta utrzymywane były w systemie otwartym tj. mogły dowolnie się przemieszczać trudno uznać, by w toku prowadzonego postępowania wraz ze zmianą pobytu zwierzęcia każdorazowo dokonywać ustaleń właściwego miejscowo organu. Okolicznością bezsporną jest, że konie na stałe były chowane przez ich właściciela na terenie kwater łąkowych przy Oczyszczalni Ścieków w K. gm. K.. Nawet gdyby któreś ze zwierząt opuściło te nieruchomości i przemieściło się na teren innej nieruchomości, położonej w innej gminie to - okoliczność ta nie może, zdaniem Sądu, skutkować uznaniem, iż organ właściwy ze względu na stałe miejsce pobytu zwierząt utracił kompetencje do orzekania w trybie art. 7 ust.1 ustawy. Należy również podkreślić, iż fakt przebywania koni na terenie gminy K. w dniu zgłoszenia wniosku przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, a także i później do 11.03.2006r. nie był kwestionowany, zatem uzasadnione jest stanowisko, że organem I instancji właściwym do wydania decyzji był Burmistrz Miasta i Gminy K..
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. I wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.
O kosztach udzielonej pomocy prawnej Sąd orzekł jak w pkt. II wyroku na podstawie § 19 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w związku z art. 250 ustawy p.p.s.a.