II SA/Ke 438/25

II SA/Ke 438/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-12-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący/
Krzysztof Armański /sprawozdawca/
Renata Detka
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135, art. 200 w zw. z art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, 77 § 1 i 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2025 poz 636
art. 32
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia 23 czerwca 2025 r. nr 1077 w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach na rzecz A. P. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją - rozkazem personalnym nr 1077 z 23 czerwca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach utrzymał w mocy decyzję - rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji [...]nr 47 z 5 maja 2025 r. o zwolnieniu [...] A. P. z dniem 5 maja 2025 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowaniu z dniem 6 maja 2025 r. na stanowisko służbowe referenta Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji w dotychczasowych składnikach uposażenia, wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. 2025 r., poz. 636), zwanej dalej "ustawą o Policji", zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie i komendanci szkół policyjnych.
Komendant podkreślił, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną. Dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. W szczególności uprawnienia organów Policji w zakresie mianowania, przenoszenia i zwalniania policjantów ze stanowisk służbowych są bardzo szerokie. Z tego względu, w granicach swoich uprawnień Komendant Powiatowy Policji [...]mógł zwolnić, a następnie mianować na równorzędne stanowisko służbowe, A. P. – nawet wbrew jego woli.
Dalej organ podniósł, że A. P. został zwolniony ze stanowiska referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] z uposażeniem zasadniczym w wysokości 4.560 zł, wynikającym z zaszeregowania w 4. grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 2,077 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w wysokości 514 zł, a następnie mianowany na stanowisko równorzędne referenta Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...]. Bezspornym jest, że strona mianowana została na stanowisko równorzędne pod względem grupy zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej, dodatku służbowego oraz stopnia etatowego, nie ponosząc pod względem finansowym żadnych negatywnych skutków.
Komendant Powiatowy Policji, jako przełożony policjantów na terenie swojego działania, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, kierując się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji i uwzględniając specjalizację zadań oraz ciągłość ich realizacji, decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach i komórkach organizacyjnych. Ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej z jednoczesnym mianowaniem na nowe stanowisko służbowe od przebiegu służby funkcjonariusza, jego kwalifikacji zawodowych, niekaralności dyscyplinarnej, czy faktu wyróżniania nagrodami uznaniowymi, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania.
Uwzględniając powyższe, rozkaz personalny z 5 maja 2025 r. został wydany przez właściwy organ z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych i nie ma charakteru dowolności. Powodem przeniesienia służbowego odwołującego się była konieczność wzmocnienia pracy Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji poprzez uzupełnienie wakatu, a tym samym zapewnienia prawidłowego jego funkcjonowania. Zatem mianowanie skarżącego leży w interesie społecznym, gdyż wzmocnienie stanu osobowego Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji [...] doświadczonym policjantem przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa na obszarze działania jednostki, a tym samym leży w interesie służby. Wydając przedmiotowy rozkaz personalny uwzględniono także dotychczasowy staż służby A. P., posiadane przeszkolenia oraz doświadczenie zawodowe, a także jego wykształcenie. Od dnia przyjęcia pełnił on służbę w pionie prewencji, co daje gwarancję szybkiego wdrożenia się przez niego w realizację nowych obowiązków służbowych, a ponadto będzie on mógł służyć pomocą policjantom z krótszym stażem i mniejszym doświadczeniem.
Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach nie podzielił zarzutu strony odwołującej jakoby mianowanie go na nowe stanowisko, z uwagi na jego sytuację rodzinną związaną z [...], miało z założenia stanowić dla niego dodatkową dolegliwość. Faktem jest, że [...], jednak obecnie jej sytuacja zdrowotna jest na tyle stabilna, że nie wymaga aż takiego zaangażowania w opiekę ze strony odwołującego. Nawet zaś jeśli nowe miejsce pełnienia służby wiązałoby się dla odwołującego z pewnymi uciążliwościami związanymi z codziennym łączeniem obowiązków domowych ze służbowymi, to niemniej jednak ważne potrzeby służby, które przemawiają za zwolnieniem skarżącego z dotychczasowego stanowiska i mianowaniem na nowe, nie mogą przesłonić innych okoliczności, takich jak wygoda i względy osobiste funkcjonariusza, gdyż w służbie policjant nie ma prawa wybierać sobie stanowiska, czy też miejsca pełnienia służby.
Organ podkreślił, że z uwagi na charakter sprawy i pełnioną funkcję publiczną, ocena interesu strony została dokonana w sposób szczególny, tj. przez pryzmat słuszności interesu odwołującego jako funkcjonariusza. Wskazał jednak, że zmiana miejsca pełnienia służby nieodłącznie wiąże się ze specyfiką służby w Policji i policjant nie może oczekiwać, że przez cały okres pełnienia służby będzie ją pełnić na tym samym stanowisku służbowym.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. P. wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, formułując zarzuty:
1) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, polegające na niewłaściwym zastosowaniu i błędnej interpretacji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, poprzez:
- brak wykazania rzeczywistej potrzeby przesunięcia skarżącego na inne stanowisko;
- przyjęcie, że podstawą do przeniesienia Policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji z urzędu jest dowolna i arbitralna decyzja komendanta w tym zakresie, bez uwzględnienia szczegółowych okoliczności sprawy i ustalenia stanu faktycznego;
- niezasadne przyjęcie, że stanowisko służbowe Referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji [...]i referenta Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji [...]są stanowiskami równorzędnymi;
- niezasadne stwierdzenie, że potrzeby jednostki, do której przenoszony jest skarżący, są ważniejsze niż potrzeby dotychczasowej jednostki, a właściwości kompetencyjno-osobowościowe policjanta ze względu na potrzeby służby w nowej jednostce uzasadniają przeniesienie skonkretyzowanego funkcjonariusza, podczas gdy wydana decyzja winna być oceniona jako wydana z narażeniem interesu służby oraz bez poszanowania interesu przenoszonego funkcjonariusza;
2) naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 7 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach nie podjął wszelkich (a nawet jakichkolwiek) czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy;
- art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż postępowanie cechowało się nieproporcjonalnością i brakiem równego traktowania, a ponadto budziło wątpliwości co do bezstronności, w efekcie czego policjant został przeniesiony na stanowisko nieadekwatne do jego umiejętności, kwalifikacji i sytuacji rodzinnej, co dyskryminuje go pośród innych policjantów, a organ zobowiązany jest działać racjonalnie, a nie arbitralnie;
- art. 9 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ w żaden sposób nie poinformował skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu i mianowaniu na stanowisko służbowe w innej jednostce organizacyjnej;
- art. 10 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niepowiadomienie strony o wszczęciu postępowania oraz przysługujących prawach, przez co została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w tym złożenia wniosków dowodowych;
- art. 77 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności uwzględnienia dotychczasowej służby i kwalifikacji policjanta oraz uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, w tym jego sytuacji rodzinnej i osobistej, która w okolicznościach niniejszej sprawy jako szczególna zasługuje na uwzględnienie, a przez organ została zbagatelizowana i pominięta;
- art. 80 K.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że zwolnienie, przeniesienie i mianowanie policjanta na stanowisko służbowe wynika z potrzeb służby, którym policjant powinien się podporządkować;
- nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz dowolną a nie swobodną ocenę całokształtu okoliczności i potrzeb służby, naruszenie granic uznania administracyjnego przy wydawaniu decyzji;
- art. 107 § 3 i 7 K.p.a. poprzez wydanie skarżonej decyzji bez należytego uzasadnienia i wskazania powodów dokonanego przeniesienia w sposób dowolny, naruszając jednocześnie zasadę uznaniowości decyzji, a brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, co utrudnia kontrolę wydanego rozstrzygnięcia, przede wszystkim w zakresie braku wyjaśnienia w uzasadnieniu okoliczności faktycznych, mających wpływ na wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego, polegające na:
a) braku przedstawienia konkretnych danych obrazujących sytuację kadrową w obu jednostkach (dotychczasowej dla skarżącego i tej, do której został przeniesiony);
b) braku wykazania, czy w okresie wydawania rozkazu personalnego doszło do wzrostu liczby wakatów, czy sytuacja kadrowa w Komendzie Powiatowej Policji [...]stała się tak trudna, że zachodziło niebezpieczeństwo zaprzestania ciągłego wykonywania zadań Policji na terenie jej działania, jaka była sytuacja kadrowa w jednostce dotychczasowego pełnienia przez skarżącego służby, jak również jakie okoliczności przemówiły za wyborem skarżącego do przeniesienia;
c) niewzięciu pod uwagę sytuacji rodzinnej skarżącego, co do której wydający decyzję miał pełną wiedzę, a to:
- przebytego [...],
- orzeczenia względem [...] skarżącego znacznego stopnia niepełnosprawności oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji,
- miesięcznych kosztów rehabilitacji i leczenia [...] skarżącego przewyższających uposażenie otrzymywane w jednostce,
- konieczności ciągłego podejmowania dodatkowego zatrudnienia celem opłacenia leczenia [...] skarżącego,
- konieczności wykonywania opieki przez skarżącego [...] w tym przygotowywania posiłków i dowożenia/odbierania z placówek edukujących/wizyt lekarskich/zajęć itd.,
- braku realnej możliwości wykonywania przez skarżącego obowiązków służbowych, jako referent Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji, które wykonywane są w godzinach 7-15 (wg. grafiku), co skutkowałoby brakiem możliwości sprawowania opieki [...] oraz wykonywania dodatkowych obowiązków (prowadzenie gospodarstwa rolnego, [...]) celem uzyskiwania dodatkowych i niezbędnych środków finansowych na leczenie [...], w sytuacji gdy służba na dotychczasowym stanowisku pełniona była w systemie zmianowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. skarżący wyjaśnił, że stan zdrowotny jego [...] wcale nie uległ poprawie i posiada ona znaczny stopień niepełnosprawności i nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji. Nadmienił, że u podstaw przeniesienia legł osobisty konflikt pomiędzy nim a przełożonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Podstawą materialnoprawną utrzymanego w mocy zaskarżoną decyzją rozkazu personalnego – decyzji Komendanta Powiatowego Policji [...]nr 47 z 5 maja 2025 r. o zwolnieniu skarżącego z dniem 5 maja 2025 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji [...]i mianowaniu z dniem 6 maja 2025 r. na stanowisko służbowe referenta Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji, był art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie i komendanci szkół policyjnych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że przepis powyższy nie zawiera przesłanek determinujących zmiany personalne dokonywane przez upoważniony organ. Rację ma Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach podnosząc, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza i przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to z drugiej strony dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych. Właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody (z urzędu) w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości. Z powyższego nie można jednak wyprowadzić wniosku o dowolności w korzystaniu z tego instrumentu w kształtowaniu polityki kadrowej w Policji. Do decyzji wydawanych w oparciu o przepis art. 32 ustawy o Policji stosuje się wszystkie reguły dotyczące postępowania administracyjnego. Właściwy komendant jest uprawniony do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 K.p.a. - interes społeczny, w tym przypadku interes służbowy Policji, oraz słuszny interes policjanta. Decyzja wydawana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, czy organ spełnił przesłanki ustawowe, w tym zwłaszcza dotyczące równorzędności stanowisk, czy nie przekroczył przy tym granic pozostawionej mu dyskrecjonalności i uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, czy uzasadnienie to jest przekonujące – w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 K.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Poza granicami kontroli sądowej pozostaje natomiast wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Należy jednak zaakcentować, że przyznanie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury jednostek Policji oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności przy podejmowanych rozstrzygnięciach (por. m.in. wyrok NSA z 3 września 2024r., sygn. III OSK 2424/23, wyrok NSA z 17 stycznia 2019 r., sygn. I OSK 282/17, wyrok NSA z 5 października 2017 r., sygn. I OSK 760/17, wyrok WSA w Warszawie z 1 marca 2011 r., sygn. II SA/Wa 1796/10, wyrok WSA w Olsztynie z 6 października 2011 r., sygn. II SA/Ol 605/11, wyrok WSA w Białymstoku z 1 sierpnia 2024 r., sygn. II SA/Bk 362/24, wyrok WSA w Białymstoku z 28 lipca 2016 r., sygn. II SA/Bk 366/16, wyrok WSA w Kielcach z 13 czerwca 2012 r., sygn. II SA/Ke 246/12).
Mając na uwadze powyższe kryteria, które podlegają kontroli sądowej, należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i rozkaz personalny organu I instancji, nie spełniają ich w należytym stopniu.
Nie ulega wątpliwości, że pod względem finansowym przeniesienie skarżącego na stanowisko służbowe referenta Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji nie spowodowało dla niego żadnych negatywnych skutków. Niemniej jednak skarżący wskazywał na istotne dla niego szczególne okoliczności związane z jego sytuacją rodzinną i osobistą, które powodują trudności w pełnieniu służby na nowym stanowisku. Chodzi mianowicie o stan zdrowia [...] skarżącego, która [...], w związku z czym posiada ona orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji. Skarżący w związku z tym sprawuje opiekę nad [...], co jest znacznie utrudnione na nowym stanowisku, gdzie pełni służbę co do zasady w godzinach 7-15, w sytuacji gdy służba na dotychczasowym stanowisku pełniona była w systemie zmianowym. W tej sytuacji w ocenie Sądu uzasadnienie przeniesienia skarżącego na nowe stanowisko służbowe winno zostać gruntownie uargumentowane. Dodatkowym tego powodem jest okoliczność wskazana przez skarżącego na rozprawie, a mianowicie to że u podstaw przeniesienia mógł leżeć osobisty konflikt pomiędzy nim a przełożonym.
Nie kwestionując swoistego charakteru stosunku służbowego policjanta i związanego z tym prawa przełożonego do kształtowania polityki kadrowej w jednostce, w ocenie Sądu w zaistniałych okolicznościach uzasadnienie zaskarżonej decyzji winno w sposób niepozostawiający jakichkolwiek wątpliwości przekonywać zarówno skarżącego, jak i Sąd, że interes służby w tej konkretnej sytuacji wymagał przeniesienia skarżącego (i to akurat jego) na określone stanowisko i że było to uzasadnione rzeczywistymi, konkretnymi i obiektywnymi okolicznościami. Tymczasem z zaskarżonej decyzji wynika jedynie, że powodem przeniesienia służbowego odwołującego się była konieczność wzmocnienia pracy Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji poprzez uzupełnienie wakatu, a tym samym zapewnienia prawidłowego jego funkcjonowania. Stwierdzenie to ma charakter bardzo ogólny. Nie wiadomo przede wszystkim, czy skarżący był jedynym funkcjonariuszem KPP, którego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe pozwalały na przeniesienie do nowego Zespołu, czy też takich funkcjonariuszy było więcej, a jeśli tak to dlaczego wybrano akurat jego – mając na względzie jego szczególną sytuację. Tymczasem, jak wynika z treści skargi, dotychczasowy referat skarżącego obsadzony był przez kilkanaście osób, a nowy referat (ds. wykroczeń) obsadzany był przez 2 osoby i w takim kształcie funkcjonował od dłuższego czasu. Organ nie wyjaśnił zatem również, czy i dlaczego akurat w danym momencie zaistniała potrzeba uzupełnienia wakatu, nie zaprezentował też konkretnego stanu kadrowego obu jednostek organizacyjnych – tej, w której skarżący pełnił służbę do tej pory i do której został przeniesiony.
W sposób bardzo lakoniczny odniesiono się także do wskazywanej przez skarżącego okoliczności związanej ze stanem zdrowia jego [...]. Podniesiono mianowicie, że obecnie jej sytuacja zdrowotna "jest na tyle stabilna, że nie wymaga aż takiego zaangażowania w opiekę ze strony odwołującego". Nie wiadomo przy tym na podstawie jakich dowodów i okoliczności organ poczynił tego rodzaju ustalenie – z wyjaśnień skarżącego wynika zaś, że stan zdrowotny jego żony wcale nie uległ poprawie i posiada ona znaczny stopień niepełnosprawności i nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji, naruszają przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym decyzje te podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe uwagi i wyeliminuje dotychczasowe uchybienia.
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty składa się kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964).