II SA/Ke 431/25

II SA/Ke 431/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący/
Krzysztof Armański
Renata Detka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 152 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 28, art. 97 par. 1 pkt 4 i art. 140
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Karolina Chrapkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2025 r. [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. S. i M. S. solidarnie kwotę [...](pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 12 czerwca 2025 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "Kolegium" lub "SKO"),
po rozpatrzeniu odwołania M. S. i P. S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. K. z 6 marca 2025 r., którą ustalono warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P4 Sp. z o. o. (dalej "Spółka" lub "inwestor") o nr SKA3319A wraz z niezbędną infrastrukturą, na działce nr [...]
i [...] w msc. Majków, gm. S. K., w skład której wchodzą: wieża wolnostojąca o wysokości całkowitej 55,95 m (wraz z instalacją odgromową)
i współrzędnych geograficznych środka wieży 51°5’47,19"N 20°54’45,35"E, instalacja radiokomunikacyjna składająca się z 12 szt. anten sektorowych i 3 szt. anten radiolinii (o parametrach wskazanych w decyzji organu I instancji) oraz wewnętrzną instalacją zasilającą system antenowy wraz z okablowaniem łączącym elementy i kanalizacją teletechniczną na potrzeby przyłącza światłowodowego oraz budową ogrodzenia.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że złożony
w sprawie wniosek Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, po jego uzupełnieniach spełnia wszelkie wymagania określone w art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U.
z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". Z kolei analiza przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 34) wskazuje, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi urządzenie techniczne służące łączności publicznej,
a zatem jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Jednocześnie, skoro na terenie przyszłej inwestycji nie ma obowiązującego planu miejscowego to organ I instancji prawidłowo uznał, że dla zamierzonego przedsięwzięcia powinno nastąpić ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p.
W decyzji będącej przedmiotem odwołania Wójt Gminy S. K. ustalił parametry planowanego obiektu infrastruktury technicznej następująco:
- linia zabudowy: min. 10,0 m od granicy działki z działką drogową (nr ewid. działki [...]); min. 6,0 m od granicy działki z działką drogową (nr ewid. działki [...]);
- wysokość całkowita wieży: 55,95m;
- wymiary poziome inwestycji: długość - 12,0 m, szerokość -12,0 m, teren podlegający przekształceniu - do 144 m2;
- powierzchnia biologicznie czynna - min. 10,0% powierzchni terenu objętego liniami rozgraniczającymi.
Odnosząc się do wszelkich zarzutów odwołania dotyczących negatywnego oddziaływania inwestycji Kolegium podniosło, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane byłoby wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.), co miało wpływ na sposób prowadzonego postępowania.
Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 53 ust 4 u.p.z.p., została wydana po uzgodnieniu z: Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, Starostą Skarżyskim, Dyrektorem Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...], Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. i Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego.
Stosownie do wymogów art. 60 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji sporządziła osoba posiadająca stosowne kwalifikacje.
W ocenie Kolegium zasadne jest stanowisko organu I instancji, że spełnienie wymagania dotyczącego nieprzekraczania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych
w środowisku - tabela 2 (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), w miejscach dostępnych dla ludności, rozumianych zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (t. j. Dz. U. z 2025 r., po. 647), jest warunkiem wystarczającym spełnienia przepisów. Jak wynika z opracowań dołączonych do wniosku inwestora, zawierających graficzną prezentację poziomu pól elektromagnetycznych oraz obszar oddziaływania, przewidywane obszary tych pól występują na poziomie wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności na wysokości ok. 49,5 m wyłącznie nad działką stanowiącą teren inwestycji.
Stan faktyczny i prawny terenu pozwala na lokalizowanie wnioskowanej inwestycji na tym terenie. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne.
Dokonana przez Kolegium analiza zgromadzonego materiału wykazała, że decyzja Wójta jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Jak wyjaśniło SKO dla planowanej inwestycji zastosowanie będzie miało rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1040), którego spełnienie będzie wymagane na kolejnym etapie realizacji inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem etapem wstępnym, a organ stwierdza w niej jedynie, czy
w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Decyzja lokalizacyjna nie upoważnia do rozpoczęcia inwestycji. Ma ona charakter związany (art. 56 u.p.z.p), co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany wydać decyzję pozytywną.
Kolegium oceniło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana w tej sprawie zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 u.p.z.p. przewidziane aktualnym stanem prawnym.
Z akt sprawy wynika, że stosownie do art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji poprzedzone zostało zawiadomieniem stron postępowania w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego zawiadamia się na piśmie. Strony zostały zawiadomione także o zebraniu materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Wszystkie obwieszczenia wywieszane były na tablicy ogłoszeń w miejscu lokalizacji inwestycji, a także zostały zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy S. K..
W decyzji organu I instancji, zgodnie z art. 54 u.p.z.p., określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w zakresie wymaganym na etapie ustalania warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Kolegium wyjaśniło, że wbrew zarzutom odwołania zobowiązane jest do oceny sprawy na podstawie obowiązujących w danym czasie przepisów prawa, nie zaś przepisów uchylonych. Aktualnie stacje bazowe telefonii komórkowej nie zostały wymienione w rozporządzeniu z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839).
W decyzji organu I instancji podano moce EIRP anten, lecz ten parametr planowanej inwestycji nie powoduje aktualnie konieczności przedłożenia decyzji środowiskowej.
W odniesieniu do pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określają: ww. rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia
17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2022 r. poz. 2630 ze zm.). Rozporządzenia te wyznaczają bezwzględnie obowiązujące dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i mają one charakter techniczny
w tym znaczeniu, że w przypadku, gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym
w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Wówczas lub też już po wybudowaniu inwestycji bada się nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania. Ocena poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku
i obserwacja zmian dokonywana jest w ramach państwowego monitoringu środowiska, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska). Natomiast zgodnie z art. 122a ust. 1 i 2 tej ustawy prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które jest między innymi instalacją radiokomunikacyjną emitującą pole elektromagnetyczne, którego równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującą pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia oraz przekazania wyników tych pomiarów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów.
Kolegium dodało, że dla stacji bazowych telefonii komórkowej nie ma obowiązku spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, zasady ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju.
SKO wyjaśniło, że rozumie obawy osób zamieszkujących w sąsiedztwie planowej inwestycji, jednak zobowiązane jest stosować obowiązujące obecnie przepisy prawa, które nie nakładają obowiązku wydawania decyzji środowiskowych dla tego typu inwestycji. Jednocześnie odmowna decyzja może zostać wydana wyłącznie w przypadku naruszenia konkretnego przepisu odrębnego,
a naruszenie to musi być oczywiste i bezsprzeczne, nie zaś domniemane. Zatem wbrew oczekiwaniom odwołujących SKO nie może w tej sprawie wydać decyzji kasatoryjnej, bowiem nie zezwalają na to obowiązujące przepisy.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję M. S. i P. S. zarzucili naruszenie:
1) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jednoznaczne przyjęcie, że każdy podmiot zapewniający Polakom dostęp do internetu realizuje cel publiczny, z czym nie sposób się zgodzić;
2) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 54 ust. 2 lit a) - e) u.p.z.p. przez niewskazanie jakiegokolwiek przepisu odrębnego stanowiącego podstawę materialną i tym samym gołosłowne przytoczenie przepisów powielane w każdej sprawie;
3) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p przez uznanie, że dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy bez wskazania przepisów odrębnych, które to potwierdziłyby;
4) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w decyzji, na czym polega proces wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ze wskazaniem, jakie konkretne przepisy odrębne się analizuje;
5) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów odwołania z jednoczesnym sporządzeniem bardzo lakonicznego uzasadnienia;
6) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przez niewskazanie w osnowie oraz uzasadnieniu decyzji konkretnych wszystkich jednostek prawa materialnego zastosowanych przez organ, a które może
w późniejszym czasie ocenić Trybunał Konstytucyjny w zakresie ich zgodności
z przepisami;
7) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, "jaki interes publiczny wystąpi w niniejszej sprawie w sytuacji, w której 27 % przesyłu w sieci to treści pornograficzne (m. in. dzieciom, młodzieży) oraz mając na uwadze ogromne uzależnienie dzieci i młodzieży od streamingu stanowi cel publiczny";
8) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodanie w osnowie oraz uzasadnieniu decyzji konkretnych przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie wraz z ich uzasadnieniem;
9) art. 54 pkt 2 lit. a) u.p.z.p. poprzez nieokreślenie w decyzji warunków ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego z uwagi, że takiej analizy nie dokonano, tym bardziej, że inwestycja stanowi dysonans przestrzenny;
10) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko
w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 ww. ustawy w związku z art. 3 pkt 39 ustawy Prawo ochrony środowiska;
11) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z art. 54 ust. 1 u.p.z.p. przez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten radioliniowych oraz sektorowych;
12) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji
z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie);
13) art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art 54 pkt 2 lit a), b), d) u.p.z.p., ponieważ z decyzji nie wynika na czym ma polegać ochrona środowiska, ochrona interesu osób trzecich;
14) art. 54 pkt 2 lit. b) w związku z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. przez niewykazanie,
że w odziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej;
15) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez niewskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia. Ponadto ww. przepis uwzględnia efekty nie termiczne;
16) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. "poprzez przyjęcie, iż określił rzeczywisty wpływ ich wpływu na środowisko w rozumieniu ustawy".
W uzasadnieniu skarżący przedstawili argumentację na poparcie stawianych zarzutów, w oparciu o które wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. przyłączył się do skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 czerwca 2025 r. zapadła w następstwie rozpatrzenia odwołania złożonego m.in. przez P. S. i M. S. od decyzji Wójta Gminy S. K. z 6 marca 2025 r., którą ustalono warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego wyżej zamierzenia. Odwołania od tej decyzji złożyły też inne osoby zamieszkujące w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, przy czym postępowanie odwoławcze z ich odwołań zostało umorzone decyzjami SKO z 12 czerwca 2025 r. Kolegium przyjęło bowiem, że nie przysługuje im status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Sądowi z urzędu wiadomo, że wyrokami z 26 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawach sygn. akt II SA/Ke 434/25, II SA/Ke 432/25
i II SA/Ke 435/25, uwzględniając skargi wniesione przez W. P., M. S. i G. S., uchylił wydane w stosunku do nich decyzje
o umorzeniu postępowania odwoławczego, wywołanego złożeniem przez te osoby odwołań od decyzji organu I instancji z 6 marca 2025 r.
Zgodnie z art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.
Decyzje o umorzeniu postępowania odwoławczego z odwołań W. P., M. S. i G. S. od decyzji Wójta Gminy S. K. z 6 marca 2025 r. nie wywołują zatem skutków prawnych, co w stanie kontrolowanej sprawy oznacza, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję rozpatrzył sprawę w II instancji z pominięciem ich odwołań.
Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo
3) umarza postępowanie odwoławcze.
Organ odwoławczy może także uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a.).
Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela wypracowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych stanowisko, że w przypadku, gdy od decyzji organu
I instancji złożonych zostaje wiele odwołań, organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 § 1 i 2 k.p.a., wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich odwołaniach. Przyjmuje się bowiem, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Organ odwoławczy może więc zawrzeć
w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07 - dostępny
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Jeżeli więc organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest
w ogóle możliwość rozpoznania drugiego odwołania wniesionego przez inną osobę. Dlatego uznać należy, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, obligującym do uchylenia decyzji organu odwoławczego (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w P.
z 12 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 450/07 oraz w Ł.: z 16 marca
2010 r., II SA/Łd 79/10, z 8 września 2014 r., II SA/Łd 460/14, z 24 października
2025 r., sygn. akt II SA/Łd 392/25, w Rzeszowie z 24 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 370/25, w Kielcach z 10 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Ke 167/25; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OSK 1230/04, z 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1198/09, powołane w wyroku NSA z 7 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2146/11, z 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 2012/22, dostępne w CBOSA).
Wprawdzie w stanie tej sprawy organ wydał w stosunku do W. P., M. S. i G. S. decyzje umarzające postępowanie odwoławcze z ich odwołań od decyzji Wójta Gminy S. K. z 6 marca 2025 r., to jednak wskutek uchylenia tych decyzji przez WSA w Kielcach wyrokami
w sprawach II SA/Ke 434/25, II SA/Ke 432/25 i II SA/Ke 435/25, brak jest podstaw do przyjęcia, że odwołania te zostały rozpatrzone, co narusza art. 15, art. 16 § 1 w zw.
z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Wobec powodów uchylenia decyzji organu II instancji Sąd uznał, że merytoryczne odniesienie się do zarzutów skargi oraz przeprowadzenie kontroli legalności tej decyzji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego, jest przedwczesne. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zobowiązany jest bowiem do ustalenia kręgu podmiotów, które jako strony postępowania przed organem
I instancji mają uprawnienie do zaskarżenia decyzji Wójta Gminy S. K. z 6 marca 2025 r. do organu wyższej instancji. Ustalenia tego organ dokona uwzględniając wskazania zawarte w powyższych wyrokach WSA w Kielcach z 26 listopada 2025 r. Dopiero na tej podstawie rozstrzygnie merytorycznie sprawę mając na uwadze odwołania tych podmiotów, którym przysługuje przymiot strony stosownie do art. 28 k.p.a. Gdyby wyrok w tej sprawie uprawomocnił się zanim prawomocne staną się wyroki w sprawach II SA/Ke 434/25, II SA/Ke 432/25
i II SA/Ke 435/25, organ II instancji zawiesi postępowanie odwoławcze na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 140 k.p.a.
Orzeczenie o kosztach oparte zostało na art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis od skargi.