II SA/Ke 427/22

II SA/Ke 427/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2022-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /sprawozdawca/
Jacek Kuza
Sylwester Miziołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 129 par. 1-2, art. 134, art. 44 par. 1-4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia 19 lipca 2022 r., znak: NSP.906.2.1.2022 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Ke 427/22
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 lipca 2022 r., znak: NSP.906.2.1.2022, Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (ŚPWIS) w Kielcach, działając na podstawie art. 134 Kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania J. S. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w Busku-Zdroju z dnia 4 maja 2022 r. znak: NSP.9020.1.9.2022, w przedmiocie przeprowadzonej kontroli i stwierdzonych zarządzeń przedmiotowej decyzji.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia 4 maja 2022 r. PPIS stwierdził naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych w zakładzie J. S. F.H. "S.", Sklep [...]. Decyzję powyższą wysłano za pośrednictwem operatora pocztowego na adres znany organowi i widniejący w ogólnodostępnej ewidencji działalności gospodarczej (ul. B. 30, lok. 12, 28-100 B.). Przesyłka mimo dwukrotnego awizowania, po raz pierwszy w dniu 6 maja 2022 r., nie została podjęta przez adresatkę. Oznacza to, że doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło, stosownie do art. 44 Kpa, w dniu 20 maja 2022 r.
W dniu 25 maja 2022 r. J. S. stawiła się osobiście w siedzibie Organu, gdzie odebrała kserokopię ww. decyzji, ponieważ, jak oświadczyła, nie zdążyła odebrać jej na poczcie. Swoje odwołanie nadała na poczcie w dniu 8 czerwca 2022 r., tj. już po upływie 14-dniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od daty doręczenia decyzji, tj. od 20 maja 2022 r.
W skardze do tut. Sądu J. S. nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że jej odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 Kpa, ponieważ decyzję organu I instancji otrzymała w dniu 25 maja 2022 r.
W odpowiedzi na skargę ŚPWIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).
Zgodnie z art. 129 § 1 Kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). Zgodnie z art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W razie stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu organ odwoławczy ma więc bezwarunkowy obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, które jest ostateczne. Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o powołany wyżej przepis organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie ww. postanowienia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, w jakiej dacie skarżącej została doręczona decyzja PPIS w Busku-Zdroju z dnia 4 maja 2022 r. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie doręczenia decyzji organu I instancji dokonano skutecznie w trybie art. 44 Kpa, w dniu 20 maja 2022 r. Doręczenie to znajduje zastosowanie w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie pisma adresatowi w miejscu zamieszkania, miejscu pracy, w lokalu organu administracji lub innym miejscu, gdzie zastanie się adresata) lub art. 43 Kpa (doręczenie dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi). W tego typu sytuacji operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 Kpa, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7 od pierwszego zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 Kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, tj. z upływem 14 dnia liczonego od pierwszego zawiadomienia, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przede wszystkim wskazać trzeba, że decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o środkach zaskarżenia. Została ona wysłana na wynikający z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP adres do korespondencji (ul. B. 30, lok. 12, 28-100 B.), którego skarżąca nie kwestionowała. Przesyłka, która została nadana u operatora pocztowego w dniu 4 maja 2022 r., i która stała się podstawą dla stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w pełni spełnia opisane wyżej warunki. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru widnieje adnotacja, że przesyłka z powodu niemożności doręczenia została po raz pierwszy awizowana w dniu 6 maja 2022 r. i pozostawiona do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym nr [...], o czym adresat został poinformowany a zawiadomienie o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na ww. zwrotnym potwierdzeniu znajduje się adnotacja o powtórnym awizowaniu przesyłki w dniu 16 maja 2022 r. i o zwrocie przesyłki do nadawcy w dniu 23 maja 2022 r. - wobec jej niepodjęcia w terminie. Wynika z niej jednoznacznie, że skutek doręczenia nastąpił z dniem 20 maja 2022 r., tj. w 14 dniu od pierwszego awizowania.
W dniu 25 maja 2022 r. skarżąca zgłosiła się w siedzibie organu I instancji z prośbą o wydanie jej kserokopii przedmiotowej decyzji, ponieważ nie zdążyła jej odebrać z poczty. Wiedziała więc o nadanej przesyłce oraz dacie kiedy została po raz pierwszy awizowana. Pomimo tej wiedzy błędnie jednak uznała, że termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia faktycznego odebrania decyzji w siedzibie organu. Znajduje to pośrednie potwierdzenie w treści odwołania, w którym nie kwestionowała skuteczności doręczenia decyzji, a jedynie podnosiła zarzuty merytoryczne przeciwko treści decyzji. Późniejsze faktyczne wydanie przesyłki adresatowi w siedzibie organu, nie czyni jednak nieskutecznym wcześniejszego doręczenia decyzji w trybie art. 44 § 4 Kpa, gdyż bezskuteczny upływ terminu awizacji prowadzi do ziszczenia się fikcji doręczenia zastępczego w ostatni jej dzień (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., sygn. II OSK 244/16).
Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości. Konsekwencją uznania doręczenia zastępczego decyzji za skuteczne jest ustalenie, że została ona doręczona skarżącej w dniu 20 maja 2022 r. Skoro zaś odwołanie od tej decyzji zostało złożone dopiero w dniu 8 czerwca grudnia 2022 r., i nie złożono wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia, to oczywiste jest, że organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 Kpa.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.