II SA/Ke 423/22

II SA/Ke 423/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2022-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal
Jacek Kuza
Krzysztof Armański /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151, art. 7
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
art. 107 ust. 4a u.p.s. i art. 11 ust. 2,  art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 4, art. 11 ust. 2 art. 106 ust. 4
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2022 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z [...] o odmowie przyznania A. G. pomocy społecznej w formie jednorazowej i bezzwrotnej zapomogi finansowej w postaci zasiłku celowego na miesiąc luty 2022 r. w wysokości 417 złotych.
W uzasadnieniu faktycznym i prawnym powyższej decyzji Kolegium podniosło, że zasady oraz tryb udzielania pomocy społecznej uregulowane zostały przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2268), zwanej dalej "u.p.s." lub "ustawą". Organ powołał się na treść art. 2 ust. 1, art. 3 i art. 39 ustawy, wyjaśniając, że rozstrzygnięcie w ramach zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, ale nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Zgodnie z wolą ustawodawcy ocena warunków i możliwości udzielania określonego rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń, stosownie do okoliczności określonej sprawy, należy do organu administracji, któremu pozostawiono określony zakres swobody. Pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o nią jak również udzielać wszelkich świadczeń w oczekiwanej
i wnioskowanej przez te osoby wysokości.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 11 ust. 2 ustawy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.
Organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że zasadniczym powodem odmowy przyznania odwołującemu pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na miesiąc luty 2022 r. był brak współdziałania A. G. z pracownikami Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...], w tym z uwagi na uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.
Niemniej w pierwszej kolejności Kolegium odniosło się do kwestii wniosku odwołującego o wyłączenie pracowników MOPR w [...], który został rozpatrzony odrębnymi postanowieniami o odmowie wyłączenia wskazanych pracowników. Organ podkreślił, że sam fakt zgłoszenia wniosku nie rodzi po stronie organu obowiązku wyłączenia pracownika.
Kolegium oceniło, że postanowienia w przedmiocie odmowy wyłączenia wskazanych przez stronę pracowników MOPR w [...] zawierają argumentację pozwalającą na uznanie, że nie zachodzą okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika w sprawie z wniosku A. G. o udzielenie pomocy finansowej. Z treści wydanych postanowień wynika, że zostały one zindywidualizowane w stosunku do każdego ze wskazanych przez stronę pracowników organu poprzez wskazanie, jaki jest zakres zadań danego pracownika, czy ma kontakt ze stroną i jaka jest częstotliwość tych kontaktów, udział danego pracownika w postępowaniu z wniosku strony. Nie ma zatem, w ocenie organu odwoławczego, podstaw do kwestionowania wiarygodności ustaleń, iż pracownicy przy wykonywaniu powierzonych im zadań są bezstronni, obiektywni i rzetelni. Zdaniem Kolegium, wydane postanowienia pozwalają na ocenę, że podstawy wyłączenia zostały przez bezpośrednich przełożonych pracowników w sposób rzetelny i fachowy rozpatrzone i nie istnieją okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracowników, a tym samym nie zachodzi konieczność ich wyłączenia od udziału w przedmiotowym postępowaniu. Przy czym z wyjaśnień organu pierwszej instancji wynika, że M. S. i M. M. nie są już pracownikami MOPR w [...] oraz nie są zatrudnieni w jednostkach podlegających Prezydentowi Miasta [...].
Organ odwoławczy podkreślił, że wyłączenia pracownika nie może uzasadniać samo subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności tego pracownika oraz że jeżeli odwołujący dysponuje wiedzą oraz dowodami świadczącymi o popełnieniu przestępstwa, to sam może powiadomić właściwe organy ścigania.
W świetle przepisów ustawy, w szczególności art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 4a ustawy, mając na uwadze postawę A. G. w toku postępowania administracyjnego, Kolegium uznało, że odmowa przyznania mu wnioskowanego w niniejszym przypadku świadczenia była uzasadniona. Pomimo prób podejmowanych od początku postępowania administracyjnego odwołujący uniemożliwiał przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez pracowników organu pierwszej instancji. Próby takie - nieskuteczne - zostały podjęte w dniach 2 marca 2022 r., 9 marca 2022 r. oraz 17 marca 2022 r. Nadto odwołujący był poinformowany, że z uwagi na obecną sytuację w kraju związaną z epidemią COVID-19 przeprowadzenie wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacja może nastąpić na podstawie rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym. Zatem w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zachowanie strony, opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest równoznaczne z "brakiem współdziałania".
A. G. nie podjął żadnej próby nawiązania kontaktu z pracownikiem socjalnym, choćby telefonicznie. Natomiast wielokrotnie uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, co w jego przypadku, jako osoby wnioskującej o pomoc społeczną, uniemożliwiło ustalenie jego sytuacji faktycznej i bytowej i w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji odmawiającej przyznania pomocy.
Organ drugiej instancji wyjaśnił, że jednym z aspektów współdziałania jest stosowanie się do zaleceń i propozycji pracownika socjalnego, m.in. respektowanie wspólnie umówionych z pracownikiem socjalnym terminów do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Skoro odwołujący wskazuje, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, to niezrozumiałe jest dlaczego nie współpracuje z pracownikiem socjalnym i nie respektuje wspólnie ustalonego terminu do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Gdy ustalony termin jest z jakichś względów nieodpowiedni dla strony, winna ona wykazać inicjatywę w celu ustalenia nowego terminu przeprowadzenia wywiadu, choćby telefonicznie (strona dysponuje telefonem). Rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin ubiegających się o pomoc z pomocy społecznej (art. 107 ust. 1 ustawy). W przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu (art. 107 ust. 4 ustawy). Z tych względów istotne jest przeprowadzenie wywiadu środowiskowego.
Postawa odwołującego, w ocenie Kolegium, świadczy o tym, że nie jest zainteresowany uzyskaniem wsparcia ze strony organu pomocy społecznej, bowiem uniemożliwianie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego skutkuje wydaniem decyzji negatywnej dla strony, a odwołujący miał tego świadomość.
Kolegium zwróciło uwagę, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz.U. z 2021 poz. 893) wywiad przeprowadza się z osobą lub rodziną w miejscu zamieszkania lub pobytu, w dniach roboczych, w godzinach pracy podmiotu uprawnionego, albo w innym terminie uzgodnionym z osobą lub rodziną, za zgodą kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej (§ 3 ust. 1).
W świetle przepisów powołanych w decyzji Kolegium podniosło, że rodzinny wywiad środowiskowy, lub jego aktualizacja w myśl art. 107 ust. 4 ustawy, jest nieodzownym elementem postępowania prowadzącego do wydania decyzji przyznającej lub odmawiającej przyznania świadczenia z pomocy społecznej.
Organ odwoławczy zaakceptował więc stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie zachodziła konieczność przeprowadzenia wywiadu oraz że potrzebny był w nim udział strony, o czym A. G. został pouczony.
Kolegium nie podzieliło stanowiska odwołania o naruszeniu przepisów prawa na skutek decyzji organu pierwszej instancji, albowiem postępowanie prowadzone było z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej. Odpierając zarzut, że strona nie wnosiła o przyznanie pomocy w trybie przepisów ustawy o pomocy społecznej, organ odwoławczy wskazał, że na ten temat wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ze skargi strony na decyzję Kolegium w wyroku z 20 września 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 513/17. Prawidłowo więc, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji potraktował pismo strony o przyznanie zapomogi finansowej w wysokości 417 zł jako wniosek o przyznanie zasiłku celowego.
Kolegium uznało, że odwołanie zawiera również wniosek o wyłączenie organu, tj. Prezydenta Miasta [...], od udziału w postępowaniu. Wniosek w tym przedmiocie został rozpoznany w odrębnym postępowaniu.
W skardze [nr 67] z 5 sierpnia 2022 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] A. G. podniósł, że decyzja ta jest niezgodna m.in. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 24 § 3 i art. 26 § 1 k.p.a., jak również stoi w sprzeczności z 7 decyzjami Kolegium wydanymi 4 marca 2019 r. oraz legalizuje naruszenie prawa przez organ pierwszej instancji, czyli Prezydenta Miasta [...], które polega na celowym podejmowaniu działań pozornych, uchybianiu procedurze, niewypełnianiu obowiązków służbowych, niezakończeniu sprawy i jej przewlekaniu, aby była rozpatrywana równocześnie wraz z innymi jego sprawami. Zdaniem skarżącego, organowi chodzi o to, aby ilość nagromadzonych spraw uniemożliwiła ich załatwienie oraz aby nie miał możliwości uczestniczenia w nich z powodu braku wystarczającej ilości czasu i pieniędzy. W efekcie sprawy te ulegną przeterminowaniu i pozostaną bez rozpatrzenia.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, stwierdzenie, że pozorne działania oraz przewlekłość postępowania tego organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i nałożenie na organ grzywny, zobowiązanie organu pierwszej instancji do załatwienia jego wniosku z lutego 2022 r. w nieprzekraczalnym terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania wyroku, pod rygorem kary przewidzianej w przepisach prawa, zasądzenie na jego rzecz sumy wskazanej w uzasadnieniu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według dołączonego spisu kosztów, jak również o odroczenie posiedzenia Sądu o sześć miesięcy, tj. do 5 lutego 2023 r. z powodów wskazanych w skardze.
Uzasadniając swe stanowisko, skarżący przedstawił swoją sytuację życiową, opisał stan zdrowia i podał źródła utrzymania. Jak wyjaśnił, wcześniej (do kwietnia 2016 r.) utrzymywał się z zasiłków pieniężnych i pomocy żywnościowej przyznawanych przez MOPR, jednak już w pierwszych miesiącach korzystania z pomocy w 2013 r. zauważył, że pracownicy organu m.in. celowo nie chcą udzielać informacji na temat możliwych form pomocy i przyznawać świadczeń, wyśmiewają ludzi z powodu ich chorób. W dniu 22 kwietnia 2014 r. złożył do ówczesnego Prezydenta [...] skargę na pracowników i Dyrektora MOPR w [...] , w której to skardze szczegółowo opisał te zachowania. Prezydent jednak całkowicie zlekceważył to pismo. Ośmieleni tym pracownicy MOPR rozpoczęli regularne ataki na skarżącego. Jesienią 2015 r. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej i bezpowrotnie stracił prawo do bezpłatnej opieki zdrowotnej, od kwietnia 2016 r. został pozbawiony jakiejkolwiek pomocy z MOPR w [...] . Od sierpnia 2016 r. co miesiąc składa wnioski o przyznanie jednorazowej i bezzwrotnej zapomogi finansowej w wysokości 417 zł z tych samych powodów, opisując przestępstwa i celowe działania na jego szkodę kilkunastu (wskazanych z nazwiska) pracowników MOPR. W konsekwencji, nie wierząc w dobre intencje tych pracowników, nie może występować do MOPR o przyznanie zapomogi. Od września 2016 r. złożył 71 wniosków o przyznanie zapomogi i żadna z tych spraw nie została zakończona.
Zakwestionował także postanowienia o odmowie wyłączenia pracowników MOPR, w szczególności zarzucił, że postanowienie o odmowie wyłączenia Dyrektora MOPR zawiera wady, gdyż zostało wydane i sporządzone przez pracowników tego Ośrodka, a nie przez zwierzchnika tego Dyrektora, którym jest Prezydent [...].
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 24 sierpnia 2022 r. z akt sprawy wyłączono skargę A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zasiłku celowego na luty 2022 r. zawartą w skardze z 5 sierpnia 2022 r. i przekazano ją do Prezydenta Miasta [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.
Zasadniczym powodem odmowy przyznania skarżącemu pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na miesiąc luty 2022 r. był brak współdziałania skarżącego z pracownikami Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (MOPR) w [...], w tym w szczególności uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Skarżący w toku postępowania administracyjnego kwestionował bezstronność wskazywanych przez siebie pracowników MOPR.
Podkreślenia wymaga, że ponieważ A. G. podniósł okoliczności wskazujące na to, że podważa bezstronność pracowników MOPR w [...] , kierując się dotychczasowym przebiegiem innych postępowań administracyjnych prowadzonych uprzednio z wniosków o "zapomogi" złożonych przez skarżącego, zasadnie organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności załatwił wniosek strony o wyłączenie pracowników w osobach [...]. Wniosek został negatywnie rozpatrzony postanowieniami z 24 lutego 2022 r., w tym także odnośnie do M. G. (obecnego Dyrektora MOPR). Organ zawiadomił także skarżącego, że odnośnie M. S. i M. M. nie jest możliwe wydanie postanowień w przedmiocie wyłączenia z udziału w postępowaniu, ponieważ nie są oni już pracownikami MOPR i nie są zatrudnieni w jednostkach podlegających Prezydentowi Miasta [...].
W zaskarżonej decyzji Kolegium uznało te rozstrzygnięcia za prawidłowe, a zawartą w nich argumentację za pozwalającą na uznanie, że nie zachodzą okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracowników w sprawie z wniosku A. G. o udzielenie mu pomocy finansowej.
W szczególności Kolegium podkreśliło, że z treści wydanych postanowień wynika, że zostały one zindywidualizowane w stosunku do każdego z wymienionych przez stronę pracowników organu poprzez wskazanie, jaki jest zakres zadań danego pracownika, czy ma on kontakt ze stroną i jaka jest częstotliwość tych kontaktów oraz jaki jest udział danego pracownika w postępowaniu z wniosku strony. Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania wiarygodności ustaleń, że pracownicy przy wykonywaniu powierzonych im zadań są bezstronni, obiektywni i rzetelni. Kolegium oceniło, że nie istnieją okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracowników, a tym samym nie zachodzi konieczność ich wyłączenia od udziału w przedmiotowym postępowaniu.
W ocenie Sądu, postępowanie organów w powyższym zakresie nie budzi zastrzeżeń. Skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko WSA w Kielcach zaprezentowane w tym przedmiocie m.in. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 959/20 ze skargi A. G. na decyzję odmawiającą przyznania mu zasiłku celowego na miesiąc styczeń 2020 r. (w której również został złożony wniosek o wyłączenie pracowników MOPR w [...] ). Wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu może zgodnie z art. 24 § 3 k.p.a. nastąpić, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności (niewymienionych w § 1), które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Chodzi tu przy tym o okoliczności natury obiektywnej. Wyłączenia pracownika nie może uzasadniać samo subiektywne przekonanie skarżącego o braku jego bezstronności. W niniejszym przypadku obawy skarżącego w tym zakresie wynikają z jego przekonania o celowym - oszukańczym - działaniu na jego szkodę przez pracowników MOPR. Strona w odwołaniu wskazała na sytuacje wskazujące na negatywne zachowania pracowników pomocy społecznej. Powyższe stanowisko, w ocenie Sądu, opiera się jednak wyłącznie na jednoznacznie negatywnej ocenie przez skarżącego pracy osób zatrudnionych w MOPR w [...] , która to ocena ma w całości charakter subiektywny. Skarżący nie przedstawił - tak w toku niniejszego postępowania sądowego, jak i postępowania administracyjnego - choćby jednego dowodu, który uprawdopodobniałby jego twierdzenia, wykazując, czy to złą wolę czy niezgodne z prawem zachowania pracowników organu. Dokumentacja zawarta w aktach sprawy nie potwierdza takich okoliczności. Przykładowo, jeśli chodzi o termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, organ starał się dostosować go do potrzeb skarżącego - próby przeprowadzenia wywiadu były podejmowane w godzinach po 13-tej. Po doręczeniu zawiadomień o toczącym się postępowaniu zawierających stosowne pouczenia, skarżący miał możliwość zaproponowania innego dogodnego dla siebie terminu, a nawet godzin wizyty pracowników socjalnych. Informowano go przecież o możliwości kontaktu z pracownikiem (w siedzibie organu lub telefonicznie) w celu ustalenia innego dogodnego terminu wywiadu bądź przeprowadzenia wywiadu drogą telefoniczną oraz o skutkach niewyrażenia zgody na przeprowadzenie wywiadu. Złej woli pracowników nie można wywodzić z toku prowadzonego postępowania, uzasadnionego faktem, że rozpoznaniu podlegały wnioski skarżącego o wyłączenie pracowników, jak również organ podejmował kolejne próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego wydania powyższych postanowień przez pracowników MOPR wskazać należy, że wnioski skarżącego o wyłączenie pracowników organu zostały rozpatrzone w trybie art. 24 § 3 k.p.a., zgodnie z którym bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Podkreślić należy, że wnioski o wyłączenie zostały rozpatrzone indywidualnie co do poszczególnych osób, o których wyłączenie skarżący wnioskował, przez odpowiednich przełożonych. Jak wynika z akt administracyjnych wniosek o wyłączenie Dyrektora MOPR został rozpoznany, zgodnie z powołanym wyżej przepisem, przez Prezydenta Miasta [...] (k. 3 akt adm.).
Stosownie do art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 4 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z art. 4 u.p.s. osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Natomiast wobec braku zastosowania się przez korzystającego z pomocy społecznej do wskazanej wyżej powinności organ może odmówić udzielenia tejże pomocy, o czym stanowi art. 11 ust. 2 u.p.s.
Stosownie do art. 106 ust. 4 u.p.s., decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców i osób, o których mowa w art. 5a, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Wywiad środowiskowy jest szczególnie doniosłym i obligatoryjnym rodzajem dowodu. Stanowi on istotną część postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie decyzji w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej. Wywiad jest specyficznym sposobem zbierania informacji o sytuacji strony, stanowiącym dla organu pomocy społecznej konieczne i podstawowe źródło informacji o sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej osoby ubiegającej się o świadczenia, będąc podstawą ustaleń faktycznych dokonywanych w decyzji administracyjnej i poddawanych prawnej ocenie. Brak rodzinnego wywiadu środowiskowego uniemożliwia organowi pomocy społecznej dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy, ubiegającego się o przyznanie świadczenia.
Z kolei art. 107 ust. 4a u.p.s. wprost stanowi, że niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.
W świetle powyższych przepisów, mając na uwadze postawę skarżącego w toku postępowania administracyjnego, odmowa przyznania mu wnioskowanego w niniejszym przypadku świadczenia, była uzasadniona. Pomimo kilkukrotnych prób podejmowanych od początku postępowania skarżący uniemożliwiał przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, nie otwierając drzwi mieszkania pracownikom socjalnym udającym się na wywiad środowiskowy. Dla przykładu 28 lutego 2022 r. wnioskodawca otrzymał zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie o wyznaczeniu terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego 9 marca 2022 r. oraz 17 marca 2022 r. (k. 28 i 29 akt. adm.). Notatki służbowe z 2 marca 2022 r. (k. 30 akt adm.) oraz z 9 marca 2022 r. (k. 31 akt adm.) potwierdzają, że w pierwszym przypadku skarżący nie wpuścił pracowników socjalnych, odmawiając jakichkolwiek wyjaśnień, a w drugim przypadku nie otworzył w ogóle drzwi do mieszkania. Dodatkowo zauważyć należy, że poinformowano skarżącego o tym, że w związku z przepisami wprowadzonymi ze względu na stan epidemii istnieje możliwość przeprowadzenia wywiadu w drodze rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym. Jednak z tej formy współpracy z organem A. G. również nie skorzystał. Te fakty pozwalają tym bardziej twierdzić, że zaistniały przesłanki przewidziane w art. 107 ust. 4a u.p.s. i art. 11 ust. 2 u.p.s., przemawiające za koniecznością odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia skarżącemu, który bez istotnego powodu uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, co z kolei nie pozwoliło organowi na dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o świadczenie. Na takiej stronie spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem żeby otrzymać pomoc społeczną, należy w tym kierunku powziąć pewne wysiłki. Zaś pierwszym wysiłkiem, jaki powinien uczynić ubiegający się o pomoc społeczną, jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej. Uchylanie się od przeprowadzenia tej czynności, może stanowić samodzielną podstawę do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 19 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Gl 388/19).
Nie kwestionując zatem trudnej sytuacji życiowej skarżącego, na którą powołuje się w skardze, przytoczone wyżej regulacje ustawy o pomocy społecznej nie pozostawiają wątpliwości, że aby organ miał w ogóle szansę rozpatrzyć pozytywnie wniosek o przyznanie zasiłku celowego, musi w tym celu dokonać stosownych ustaleń faktycznych, co umożliwia w szczególności (obligatoryjny) dowód w postaci wywiadu środowiskowego. Uniemożliwienie przeprowadzenia takiego dowodu powołanym do tego pracownikom organu, przy założeniu z góry ich złej woli, skutkować musi odmową przyznania świadczenia. Gdyby bowiem uznać, że skarżący był nieobecny w domu podczas wizyty pracowników socjalnych, to powinien ustalić inny dogodny termin wywiadu środowiskowego lub umożliwić przeprowadzenie tego wywiadu przez telefon. Wielokrotnie podjęte próby sporządzenia wywiadu w terminach, o których skarżący wiedział, świadczą o tym, że skarżący w wywiadzie tym nie chce uczestniczyć.
Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach wydanych ze skarg kasacyjnych A. G. od wyroków tut. Sądu (zob. m.in. wyrok NSA z 30 października 2020 r., I OSK 1213/20, dost. na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), co prawda organy orzekające zobowiązane są do wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, zgodnie z art. 7 k.p.a., jednakże to na osobie ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, zgodnie z art. 4, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1, ust. 4a, ust. 5 i ust. 5b u.p.s., mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (w tym umożliwienie przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego).
Z kolei wielość toczących się postępowań administracyjnych i związana z tym znaczna ilość pism wysyłanych czy otrzymywanych przez skarżącego jest spowodowana znaczną ilością wniosków składanych przez skarżącego do organu o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.
Końcowo należy podkreślić, że bez względu na rodzaj podniesionych w skardze zarzutów i złożonych dokumentów ze skargą Sąd dokonuje z urzędu kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w tym również zgodności z przepisami prawa, których w skardze nie podniesiono. Stąd odroczenie rozprawy aż o sześć miesięcy na przygotowanie się do rozprawy nie było konieczne, zwłaszcza że postępowanie w sprawie przedmiotowego wniosku toczy się od lutego 2022 r., stąd strona miała wystarczająco dużą ilość czasu na przygotowanie argumentacji i dowodów na jej poparcie. Ponadto sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy (art. 7 p.p.s.a.).
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.