II SA/Ke 42/07

II SA/Ke 42/07 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Pędziwilk-Moskal
Sylwester Miziołek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal,, Asesor WSA Sylwester Miziołek,, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2007 r. sprawy ze skargi D.N. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak; [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata R.B. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym kwotę 52,80 złotych VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania D.N. od decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] znak: [...] odmawiającej D.N. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budową budynku gospodarczego - wiaty gospodarczej na działce Nr 46/1, w odległości 1,50 m od granicy działki sąsiedniej Nr 46/2, w F. gmina S., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że podstawę wydania decyzji Starosty stanowił art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego - wiaty gospodarczej organ uzasadnił nie zachowaniem wymogów w zakresie odległości inwestycji od granicy z działką sąsiednią przewidzianych przepisami § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Postanowieniem z dnia [...] znak [...] Starosta działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zobowiązał D.N. do usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym poprzez wskazanie odległości budynku mieszkalnego sąsiada od granicy działki, przedłożenie analizy zacienienia i nasłonecznienia budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej, właściwe podpisanie projektu budowlanego oraz wskazanie nazwisk i adresów zamieszkania spadkobierców po zmarłym M.G (były właściciel działki sąsiedniej).
Inwestor w wyznaczonym terminie wywiązał się z nałożonych obowiązków. W ocenie organu I instancji, z przedłożonego projektu zagospodarowania działki wynikało, że odległość inwestycji od granicy działki sąsiedniej wynosiła 1,5m a nie jak określają przepisy powołanego rozporządzenia nie mniej niż 3m.
W odwołaniu od decyzji Starosty z dnia [...]. D.N. podnosiła, że usytuowanie wiaty w odległości 1,5m od granicy z działką sąsiednią z uwagi na rozmiary działki jest zgodne z przepisami jak również z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.
Rozpatrując odwołanie Wojewoda stwierdził, że na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym decyzja w sprawie pozwolenia na budowę została poprzedzona decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla działki Nr 46/1 położonej w F. gm. S. na budowę budynku gospodarczego-wiaty.
Przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego nakłada na organ obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, bada kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, bada czy został wykonany obowiązek sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia.
Uchylając decyzję do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy uznał, że z decyzji organu I instancji nie wynikało aby Starosta wykonał obowiązki nałożone art. 35 ustawy, a w szczególności sprawdził, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w zakresie dotyczącym zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi.
Przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 stanowi podstawę do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Starosta postanowieniem z dnia [...]. w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na D.N. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym, nie nałożył natomiast obowiązku doprowadzenia projektu zagospodarowania działki do zgodności z przepisami § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tych przyczyn odmowa udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego narusza przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1 pkt 2 jak również ust. 3 pkt 1 i 2 § 12 cyt. rozporządzenia w zakresie wymogów dotyczących odległości usytuowania budynku od granicy z działką sąsiednią.
Nadto organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia zamiast art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego powołał błędnie przepis art. 35 ust. 2, który w dacie orzekania nie obowiązywał.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda wyraził pogląd, iż zawarty w decyzji Wójta Gminy z dnia [...] znak: [...] zapis o odległości sytuowania projektowanego budynku gospodarczego - wiaty od granicy działki Nr 46/2 równej 1,50m nie jest wiążący dla organu wydającego pozwolenie na budowę, bowiem odległości usytuowania obiektów budowlanych od granicy działki regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy winna być zgodna z przepisami odrębnymi, co w konkretnej sytuacji oznacza zgodność z przepisami powołanego rozporządzenia. Przepisy § 1 pkt 1-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., Nr 164, poz. 1588) nie zawierają regulacji odnośnie wymogu dotyczącego ustalania odległości usytuowania obiektu budowlanego od granicy sąsiedniej działki.
Nadto w ocenie organu II instancji szerokość przeznaczonej do zabudowy działki wynosząca 27m nie pozwala na przyjęcie, iż jest to działka wąska a takim razie brak podstaw do stosowania przepisu § 12 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. dopuszczającego zbliżenie ściany budynku do granicy działki ze względu na rozmiary działki. Również rozwiązania konstrukcyjne istniejących obiektów na działce nie mogą mieć wpływu na zgodne z obowiązującymi przepisami sytuowanie projektowanych obiektów.
Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D.N., zarzucając błędne ustalenia faktyczne mające wpływ na usytuowanie projektowanego budynku wiaty gospodarczej w odległości 1,5m od granicy sąsiada. Skarżąca podnosiła, iż przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. dopuszcza usytuowanie ściany budynku bezpośrednio w granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości o której mowa w ust. 1 pkt 2 ze względu na rozmiary działki. Zdaniem skarżącej, przeznaczona do zabudowy działka jest działką wąską. Istotne jest bowiem to, że prawie wszystkie budynki gospodarcze ( przechowalnia owoców i budynek gospodarczy) usytuowane są bezpośrednio przy granicach działek sąsiednich. Usytuowanie projektowanej wiaty w odległości 3m od granicy spowoduje niezachowanie wymogów w zakresie odległości pomiędzy budynkami na jej działce. Podkreśliła, że rozwiązania funkcjonalne przyjęte przez projektanta są optymalne dla prawidłowego funkcjonowania jej gospodarstwa towarowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, a tylko w takim zakresie decyzja administracyjna podlega kontroli Sądu.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie art. 138 § 2 kpa, wedle którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Powyższe oznacza, że decyzja kasacyjna może być wydana tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w powołanym przepisie - a zatem, gdy zdaniem organu odwoławczego - organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym trybu przewidzianego w art. 136 kpa.
Należy stwierdzić, iż sposób rozstrzygnięcia Wojewody mieści się w granicach określonych przepisem art. 138 § 2 kpa, albowiem organ II instancji prawidłowo uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji nie uprawniały do wydania na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Organ I instancji bezspornie nie wyczerpał trybu określonego w powołanym przepisie przewidzianego dla usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wynikających z kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie o jakim mowa w ust. 1 art. 35 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z dyspozycji art. 35 ust. 3 podstawą do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę jest niewykonanie przez stronę obowiązku nałożonego przez organ polegającego na usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości, w zakreślonym terminie. Zobowiązanie w postanowieniu Starosty z dnia [...]. do podania odległości budynku mieszkalnego sąsiada od granicy działki nie oznacza nałożenia obowiązku usunięcia nieprawidłowości, które skutkuje odmową wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę.
Jednocześnie Sąd podziela argumentację organu II instancji w kwestii uznania, że działka o szerokości 27m nie jest "działką wąską", pozwalającą na zastosowanie przepisu art. 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. zgodnie z którym budynki zwrócone ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy mogą być sytuowane w odległości 1,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:
1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.
Pod pojęciem działki budowlanej zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W ocenie Sądu stan zainwestowania na działce (sposób jej zagospodarowania) nie może determinować rozumienia działki jako "wąskiej", albowiem przy takim założeniu, im działka bardziej zabudowana, tym byłaby "węższa", a w rezultacie każda działka mogłaby spełniać ten walor .
Sąd rozpoznający sprawę nie podziela natomiast argumentacji organu w kwestii swobodnej oceny co do mocy wiążącej ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy wynika z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym który wprost stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.inn. z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ budowlany zatem nie jest uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści. Jeżeli w wyniku sprawdzenia organ poweźmie wątpliwości co do zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi to powinien podjąć czynności zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji bądź jej ustaleń niezgodnych z prawem. Wbrew stanowisku organu odwoławczego, organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę sam nie może decydować które ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są dla niego wiążące, a które nie są wiążące.
Ponieważ kontrola sądu sprowadza się do zbadania czy istniały podstawy do przekazania organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania wadliwa ocena prawna organu w zakresie mocy wiążącej decyzji o warunkach zabudowy w części dotyczącej odległości sytuowania budynku od granicy działki nie miała wpływu na zasadność dokonanego rozstrzygnięcia.
Biorąc powyższe pod uwagę, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i dlatego na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.