II SA/Ke 411/06

II SA/Ke 411/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Renata Detka
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Ke 411/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] orzekającej odmowę wymeldowania E. K. oraz jej małoletnich dzieci W. i Ł. z pobytu stałego w lokalu w miejscowości R. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że nie znalazł podstaw do zmiany, bądź uchylenia decyzji organu I instancji.
Organ wskazał, że ewidencja ludności ma służyć głównie rejestracji danych o miejscu pobytu osób, czyli oznacza rejestrację stanu faktycznego w zakresie pobytu osób. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, przy czym opuszczenia to winno mieć charakter dobrowolny i trwały.
Organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że E. K. oraz jej dzieci W. i Ł. od kilku miesięcy nie przebywają w lokalu w miejscowości R. 54, obecnie przebywają w lokalu swojej matki i babci. Ich czasowy pobyt poza miejscem stałego zameldowania jest spowodowany złym stanem zdrowia i koniecznością sprawowania opieki nad M. D. – matką E. K.. Fakt ten potwierdza stosowne zaświadczenie lekarskie oraz pismo Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., a także zeznania E. K. i jej dorosłych dzieci N. K., M. K. i D. K. i A.M.
Zeznania tych osób oraz wyniki przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miasta i Gminy w K. kontroli meldunkowej wskazują, że E. K. pozostawiła w spornym lokalu swoje umeblowanie, rzeczy osobistego użytku i gospodarstwa domowego. Organ odwoławczy stwierdził, że świadczy to o tym, iż opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez E. K. nie jest dobrowolne, wynikało wyłącznie z zaistniałej sytuacji rodzinnej i nie jest trwałe, a zatem wobec braku danych wskazujących na założenie przez E. K. ośrodka swych osobistych i majątkowych interesów poza miejscem stałego zameldowania nie można uznać, że opuściła ona dotychczasowe miejsce pobytu stałego w miejscowości R. 54 w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniosła W. K.. W skardze wnosi o wymeldowanie E. K. i jej dzieci z mieszkania stanowiącego jej własność, "przemeldowanie w trybie administracyjnym E. K. wraz z osobami, które reprezentuje do jej wyłącznej własności znajdującej się w K. przy ul. Słowackiego nr 85".
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że E. K. czyni nakłady na nieruchomość, gdzie zamieszkuje jej matka, położoną w K., która w rzeczywistości stanowi jej własność. W przedmiotowym lokalu E. K. nie pozostawiła żadnych rzeczy osobistych, tylko szmaty, które są przeznaczone na śmietnik, Wyprowadzając się pozostawiła natomiast niezapłacone rachunki za światło, gaz, szambo. Opieka nad matką, zdaniem skarżącej jest pretekstem i nie ma żadnego znaczenia w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy).
Organ odwoławczy słusznie podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w niniejszej sprawie także podziela utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne (por. wyroki NSA: z dnia 29.IV.2001 r. sygn. V SA 3169/00 - LEX 50129, z dnia 21.III.2001 r. sygn. V SA 2950/00 – LEX 80643, z dnia 22.VIII.2000 r., sygn. V SA108/00 – LEX 49954, z dnia 3.IV.2000 r. - LEX 49415). Należy mieć oczywiście na uwadze, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty.
W sprawie niniejszej bezsporne jest, że E. K. oraz jej małoletnie dzieci W. - lat 8 i Ł. - lat 4 nie przebywają w przedmiotowym lokalu, lecz w lokalu matki E. K. w miejscowości K., ul S. Konieczność sprawowania stałej opieki nad obłożnie chorą M. D. wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia lekarskiego z dnia 13.III.2006 r., wystawionego przez lekarza Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. oraz pisma Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia 8.III.2006 r. Okoliczność faktycznego sprawowania tej opieki przez E. K. potwierdzają także zeznania świadków N. K., M. K., D. K. i A.M., które nie były w tej części kwestionowane przez skarżącą. Z protokołu kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miasta i Gminy w K. w przedmiotowym lokalu w dniu 2.III.2006 r. wynika, że skarżąca w mieszkaniu na piętrze spornego lokalu pozostawiła część swoich rzeczy osobistych-ubrań, przedmiotów gospodarstwa domowego oraz meble. Świadkowie zeznali także, że E. K. na krótko przychodzi do tego mieszkania.
Sąd podziela zatem stanowisko organu, że przedstawiony stan faktyczny wskazuje na to, iż opuszczenie miejsca pobytu stałego przez E. K. z małoletnimi dziećmi nie nosi cech trwałości, wynika z sytuacji rodzinnej. Ustawa o ewidencji ludności dopuszcza czasowe przebywanie poza miejscem stałego zameldowania spowodowane względami rodzinnymi
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że okoliczność nie przebywania E. K. w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości R. 54 została przez organ administracyjny należycie wyjaśniona i oceniona w toku postępowania administracyjnego. Podnoszona przez skarżącą okoliczność czynienia nakładów przez E. K. na nieruchomość w K., która stanowić ma jej własność nie jest istotna w sprawie, w której badane są jedynie okoliczności noszącego cechy trwałego i dobrowolnego opuszczenia miejsca stałego pobytu trwającego ponad 2 miesiące.
Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy.