II SA/Sz 654/23

II SA/Sz 654/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący/
Wiesław Drabik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 4 ust.2, art. 50 ust.1 , art. 53 ust.3 pkt 1, art. 54, art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 2448
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1065
par.314
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 2000
art.7, art. 77, art. 80, art. 107 par.3, art.9, art.15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 maja 2023 r., nr SKO/Ma/420/923/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej jako "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" lub "organ"), po rozpoznaniu odwołania A. W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. nr BRG.6733-2/2023 znak BRG.633.6.32.2022.BD z dnia 23 stycznia 2023 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z trzech anten o maksymalnej mocy 47 W.
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.
Inwestor – P. . Sp. z o.o. z siedzibą w W.. - wystąpił do Wójta Gminy S. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji "Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą", dotyczącym działki nr ewid.[...], obr. geodezyjny S. . gmina S. .
Zgodnie z wnioskiem inwestora, budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. " nr planowanej na działce nr ewid.[...] obr. S. obejmować będzie następujący zakres: budowy stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z trzech anten o maksymalnej mocy wyjściowej 47 W, azymutach: 320,80,200, i innych danych jak załączone w decyzji tabeli, zlokalizowanych na wieży wolno stojącej o konstrukcji kratowej o wysokości zawieszenia (środek eklektyczny) 53,3 m.n.p.t.
W toku postępowania G. S. jako "właściciel" nieruchomości znajdującej się w "obszarze oddziaływania" wniósł do Wójta Gminy pismo o uznanie jego za stronę i umożliwienie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu lokalizacji celu publicznego, polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej operatora P. nr [...].
Organ w pierwszym rzędzie ustalił, że osoby którym doręczono decyzję posiadają status strony, bowiem jako właściciele działek, na które potencjalnie może nawet teoretycznie oddziaływać inwestycja posiadają status strony. Mając na uwadze fakt, że działki stron postępowania graniczą z działką na której ma być posadowiona inwestycja celu publicznego polegająca budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci P. wraz z wewnętrzną linią zasilającą.
W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. (Dz. U. z 2022 poz. 1071) zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko m. in. w zakresie przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), zwanego dalej "rozporządzeniem o.o.ś.", które to wykreślają instalacje radiokomunikacyjne z grupy przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Inwestor wskazał, że wobec powyższego z dniem wejścia rozporządzenia w życie nie ma potrzeby opracowania kwalifikacji środowiskowej, w których to wykazywano równoważne moce promieniowania izotopowego anten.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Szczecie wniósł pełnomocnik skarżącego G. S. zarzucając jej naruszenie:
I. prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 7 (określający zasadę prawdy obiektywnej), art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 735, dalej jako "k.p.a.") polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i nieuwzględnieniu okoliczności faktycznych wskazanych przez strony w toku postępowania- tj. pominięcie, że planowana inwestycja ma być zrealizowana w centrum miejscowości S. w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi przeznaczonymi dla ludzi na pobyt stały oraz w odległości 70 metrów od granicy działki nr [...] obręb S. , na której znajduje się Zespół Szkół Publicznych w S. , na których będzie negatywnie oddziaływać planowana inwestycja poprzez emisję fal elektromagnetycznych o wysokim natężeniu, a w konsekwencji art. 7 k.p.a. w zakresie braku przestrzegania zasady uwzględnienia interesu społecznego przy załatwieniu sprawy i słusznego interesu obywateli;
2. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. (określający zasadę zaufania do władz uzasadnienia skarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji motywów przyjętego rozstrzygnięcia;
art. 9 k.p.a. (określający zasadę informowania) poprzez nie zachowanie przez organy obowiązku należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków związanych z lokalizacją inwestycji celu publicznego i nie udzielanie skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;
art. 11 k.p.a. (określający zasadę przekonywania) poprzez niezachowanie przez organy administracji publicznej obu instancji obowiązku wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu;
art. 15 k.p.a. wyrażający zasadę dwuinstancyjności, bowiem organ odwoławczy ograniczył się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a był zobowiązany zgodnie z treścią tego przepisu ponownie rozstrzygnąć sprawę merytorycznie;
art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia faktycznego decyzji i dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów przez organy obu instancji, w szczególności dotyczącego przyczyny zlokalizowania inwestycji w sposób w znacznym stopniu utrudniający korzystanie ze swoich działek przez część właścicieli, pomimo, że inwestycja tego rodzaju mogłaby zostać zrealizowana w większej odległości od zabudowy mieszkaniowej i użyteczności publicznej;
art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowo sporządzonego przez organy obu instancji uzasadnienia prawnego decyzji poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa;
art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 54 pkt 2 lit. c ustawy z dnia o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej jako "u.p.z.p.") w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez brak określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla planowanej inwestycji wynikające
z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji, polegający na jedynie ogólnym określeniu w pkt 2.3 lit. b] utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji sposobu zaopatrzenia w energię elektryczną, tj. wyłącznie na wskazaniu, że zaopatrzenie to odbyć się ma na warunkach gestora sieci bez podania jakichkolwiek bliższych technicznych warunków lub wytycznych, podczas gdy w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zasilanie stacji telefonii komórkowej w energię elektryczną powinno być określone w zgodności z przepisami art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. 2022 i wydanych do niej przepisów wykonawczych;
2. art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 52 ust. 2 lit. b u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku określenia w pkt 2.1 lit. a] utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odniesieniu do wszystkich działek sąsiadujących z działką o numerze ewid. [...] (jak działki o nr ewid. [...], [...], [...]. [...]), a jedynie poprzestanie na wskazaniu, że nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 6 m od granicy działki dotyczy działki o nr ewid.[...];.
3.§ 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065; w dalej jako "rozporządzenie Ministra Infrastruktury") w zw. z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448, dalej jako "rozporządzenie Ministra Zdrowia") w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich pominięcie i niezastosowanie w kontekście ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na nieruchomości sąsiednie.
W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwijając zarzuty skargi, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wskazał, iż kwestia oddziaływania wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola elektromagnetycznego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik uczestnika postępowania spółki P. z o.o. z siedzibą w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej w skrócie "u.p.z.p."). Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie tej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy określone
w art. 54 u.p.z.p. Określa rodzaj inwestycji wskazując jej parametry w tym położenie, rodzaj i moc anten (art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zawiera także elementy wskazane
w art. 54 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.: określa wymagane warunki i szczegółowe zasady
w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych (pkt 2 decyzji), warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego (pkt 4 decyzji), ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 5 i 6 decyzji), obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (pkt 7 decyzji), wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (pkt 8 decyzji), jak również stan prawny terenu nią objętego (art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. – pkt 2 decyzji). Poza spełnieniem wymogów co do treści decyzja posiada również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p. W ocenie Sądu zarzut braku określenia warunków technicznych zasilania stacji telefonii komórkowej w energię elektryczną który powinien być określony zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i wydanych do niej przepisów wykonawczych jest niezasadny.
W ocenie Sądu organ planistyczny może wprowadzić pewne ograniczenia w tym zakresie, lecz nie posiada kompetencji do narzucania bądź do określania warunków przyłącza w energię elektryczną. Kompetencja ta pozostaje w kognicji organu architektoniczno-budowlanego, który szczegółowo tą kwestię bada na etapie zatwierdzania projektu budowlanego.
Zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora, natomiast może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej.
Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Wynika to z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia.
System antenowy projektowanej stacji sieci P. będzie także źródłem emisji pola elektromagnetycznego, z tego względu na podstawie przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 póz. 2448), w opracowaniu inwestora p.t. "Karta informacyjna przedsięwzięcia" przeanalizowano obszary występowania pól elektromagnetycznych o parametrach przekraczających wartości dopuszczalne, gdzie nie mogą występować w miejscach dostępnych dla ludności. Przeprowadzone obliczenia zobrazowano graficzne w rzucie poziomym oraz w płaszczyźnie pionowej. Etapy kontroli techniczno-projektowej i następczej opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązują normy ww. rozporządzenia.
Na etapie pozwolenia na budowę, a nie na etapie decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, organ administracji w oparciu o zgromadzaną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Sąd zgadza się ze stanowiskiem pełnomocnika uczestnika postępowania, że organ ww. bada nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie, szeroko rozumiane, nakładanie się pól, kumulacji, czy odbicia promieniowania. W tej sytuacji zarzut naruszenia § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065;) winien być formułowany na etapie wydawania pozwolenia na budowę, a nie podnoszony na etapie postępowania w sprawie lokalizacji celu publicznego, jakim jest budowa bazowej stacji telefonii komórkowej. Nieprzekraczalna linia zabudowy musi być wyznaczona w odpowiedniej odległości od drogi. Jest to odległość nie mniejsza niż 6 metrów i nie większa niż 50 metrów. Odległość obiektów budowlanych od dróg zależy od rodzaju dróg oraz od tego, czy działka znajduje się na terenie zabudowanym, czy też na terenie niezabudowanym. Nie tylko budynek mieszkalny, ale też wszelka zabudowa, czyli każdy obiekt budowlany musi znajdować się w odpowiedniej odległości od granicy jezdni. Odległość tę regulują przepisy ustawy o drogach publicznych, które wyznaczają odległości obiektów budowlanych od jezdni poszczególnych rodzajów dróg, w następujący sposób:
- dla autostrady to 30 m w terenie zabudowanym i 50 m w terenie niezabudowanym,
- dla drogi ekspresowej to 20 m w terenie zabudowanym i 40 m w terenie niezabudowanym,
- dla drogi krajowej – 10 m w terenie zabudowanym i 25 m w terenie niezabudowanym,
- dla drogi wojewódzkiej i powiatowej wymagana odległość wynosi 8 m w terenie zabudowanym i 20 m w terenie niezabudowanym,
- dla drogi gminnej – 6 m w terenie zabudowanym i 15 m w terenie niezabudowanym.
Mając powyższe na uwadze zarzut braku określenia w pkt 2.1 lit. a w utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odniesieniu do wszystkich działek sąsiadujących z działką o numerze ewid. [...] (jak działki o nr ewid. [...], [...], [...]. [...]), a jedynie poprzestanie na wskazaniu, że nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 6 m od granicy działki dotyczy działki o nr ewid.[...] jest także niezasadny, gdyż działka o nr ewid.[...] jest drogą gminą w terenie zabudowanym i tylko do tej działki istniał obowiązek ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy.
W konsekwencji uznać należy, że wszystkie zarzuty skargi dotyczące tego, że planowana inwestycja ma być zrealizowana w centrum w miejscowości S. w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości zabudowanych budynkami jednorodzinnymi przeznaczonymi na stały pobyt ludzi są nieuzasadnione. Organy obu instancji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.a., art. 77k.p.a. i art. 80 k.p.a. Zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zapewniając stronom czynny udział w postępowaniu. Trafnie też zinterpretowały przepisy, że w rozpatrywanej sprawie wynikający z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zagospodarowaniu przestrzennym, wymóg zgodności z przepisami szczególnymi, dotyczy również obowiązującego w tej sprawie art.52 i art. 54. Odpowiada to wymogom prawidłowo sporządzonego uzasadnienia ( art. 107§ 3 k.p.a.), gdyż wskazuje fakty na których oparł się organ wydając decyzję oraz wyjaśnił podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Odnosząc powyższe do okoliczności kontrolowanego postępowania administracyjnego, należy wskazać, że z przedłożonych akt administracyjnych wynika, iż strona skarżąca brała aktywny udział w postępowaniu, a dowodem tego było otrzymanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2022r uchylającej w całości decyzję Wójta Gminy S. z dnia 10.08.2022 r. nr BRG.6733.-8/2022, ustalającej lokalizację celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej operatora P. nr [...] Uwzględniając powyższe, Sąd przyjął, że zainicjonowane przez stronę odwołanie w niniejszej sprawie, a w następstwie wniesienie skargi wskazuje, że zarzut naruszenia art. 9 k.p.a nie jest uzasadniony.
Ponadto w ocenie Sądu organ II instancji dochował zasady wynikającej
z art. 15 k.p.a., dokonując ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Powyższej oceny nie zdołała skutecznie podważyć argumentacja podniesiona w skardze, sprowadzająca się w istocie do polemiki z ustaleniami organów. Zauważyć przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.
Organ II instancji w ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko, nie naruszył żadnych reguł procedury administracyjnej mogącej mieć wpływ na wynik postępowania.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak
w sentencji wyroku.
.