II SA/Ke 398/23

II SA/Ke 398/23 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-09-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /sprawozdawca/
Krzysztof Armański
Sylwester Miziołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 44 par. 1-4, art. 134, art. 129 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2023 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. sp. k. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 20 kwietnia 2023 r., znak: SKO.DG-51/1175/1/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 kwietnia 2023 r. znak: SKO.DG-51/1175/1/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej SKO) na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2, art. 57 § 1 K.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania O. sp. z o.o. sp. k. od decyzji wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 9 grudnia 2022 r. znak: WUP CIZ.4310.8.2020.IBia, w przedmiocie zakazu wykonywania przez podmiot O. sp. z o.o. sp. k. działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia i orzeczenia o natychmiastowym wykonaniu niniejszej decyzji.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia SKO wyjaśniło, że w treści decyzji organu I instancji zawarto prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia od niej odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach. Materiał dowodowy wskazuje, że decyzja Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 9 grudnia 2022 r. skierowana do O. sp. z o.o. sp. k. została odebrana przez Ł. S. w dniu 27.12.2022 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się na karcie nr 182 akt sprawy. Poprzednio przesyłka zawierająca ww. decyzję była po raz pierwszy awizowana w dniu 13.12.2022 r., a drugi raz w dniu 21.12.2022 r. Ł. S. jest osobą upoważnioną do działania w imieniu spółki zgodnie z zasadami reprezentacji ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 45, art. 44 K.p.a. określające zasady doręczeń dotyczące organu administracji publicznej i stwierdził, że zgodnie z tymi przepisami doręczenie O. sp. z o.o. sp. k. przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję miało miejsce w dniu 27.12.2022 r., zatem przewidziany w art. 129 § 1 i 2 K.p.a. 14 dniowy termin do wniesienia odwołania, liczony od następnego dnia po otrzymaniu decyzji, upłynął w dniu 10.01.2023 r. (wtorek), który to dzień nie był dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 K.p.a.
Zgodnie ze stanowiskiem organu, skoro spółka wniosła odwołanie dopiero w dniu 11.01.2023 r., co wynika z adnotacji na kopercie zawierającej odwołanie, a nadto nie wnosiła o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, to oznacza, że uchybiła terminowi określonemu w art. 129 § 2 K.p.a.
SKO podniosło, że w tej sytuacji odwołanie nie może być rozpatrzone, bowiem warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność postanowienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniesionej w dniu 6 czerwca 2023 r., O. sp. z o.o. sp. k. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
1. art. 134 K.p.a. poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie powyższy przepis znajdował zastosowanie,
2. art. 58 K.p.a., poprzez jego błędną interpretację w przedmiotowym stanie faktycznym oraz poprzez uznanie, że nastąpiło uchybienie terminowi z winy skarżącego;
3. uznanie za spełnione przesłanki wynikające z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że Marszałek Województwa wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez podmiot działalności objętej wpisem, w przypadku gdy podmiot nie usunął naruszeń warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia w wyznaczonym przez organ terminie.
Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Marszałka Województwa z dnia 9.12.2022 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 135 p.p.s.a., a także postanowienia organu II instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, oraz na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej, przyczyną wniesienia odwołania z uchybieniem terminu było przekonanie, że odwołanie jest wnoszone w ustawowym czternastodniowym terminie. Świadomość uchybienia terminowi nastąpiła w momencie otrzymania w dniu 8 maja 2023 r. postanowienia SKO. Gdyby spółka o tym wiedziała, to jednocześnie wnioskowałaby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W tej sprawie należy przyjąć, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony.
Skarżąca wyjaśniła, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu 15 maja 2023 r. jednak do dnia złożenia skargi, organ nie ustosunkował się do tego wniosku. Zwróciła uwagę na brak reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika, co jej zdaniem nie może wywoływać tak negatywnego skutku, jakim jest zakaz wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. W dalszej części uzasadnienia skarżąca odniosła się merytorycznie do decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 9 grudnia 2022 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 20 kwietnia 2023 r., znak: SKO.DG-51/1175/1/2023 stwierdzające, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 9 grudnia 2022 r., znak: WUP CIZ.4310.8.2020.IBia, z uchybieniem terminu.
Odnosząc się do skargi przede wszystkim należy uznać, że trafnie organ przyjął, że skarżąca wniosła odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Zgromadzony w aktach materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że decyzja Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 9 grudnia 2022 r została doręczona w trybie art. 45 K.p.a., zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio.
Na podstawie art. 44 § 1 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.).
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że początkowo organ podjął próbę doręczenia decyzji w trybie uregulowanym w art. 44 § 1 – 4 K.p.a. "przez awizo": po raz pierwszy przesyłka była awizowana w dniu 13.12.2022 r., a następnie po raz drugi w dniu 21.12.2022 r. Odebranie przesyłki w placówce operatora nastąpiło w dniu 27 grudnia 2022 r. przez osobę upoważnioną przez adresata do działania w jej imieniu – Ł. S. (dowód: k. nr 182 akt adm.).
Faktycznie zatem czternastodniowy termin przewidziany w art. 129 § 2 K.p.a. do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji upłynął z dniem 10 stycznia 2023 r. Skarżąca wniosła natomiast odwołanie w dniu 11 stycznia 2023 r. (data stempla pocztowego dowód: k. nr 189 akt adm.).
W treści odwołania strona nie zawarła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Wniosek w tym zakresie został przez skarżącą złożony dopiero po wydaniu zaskarżonego postanowienia tj. w dniu 15 maja 2023 r.
Wobec jednoznacznego stwierdzenia, że odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu organ odwoławczy obowiązany był na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Podkreślić trzeba, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu na podstawie art. 134 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, co oznacza, że organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. II OSK 369/20).
W analizowanej sprawie brak jest dowodów wskazujących, że strona wraz ze złożonym odwołaniem jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do jego złożenia. Z tego względu powyższa kwestia nie mogła być przedmiotem rozstrzygnięcia organu odwoławczego, a w konsekwencji również sąd administracyjny nie mógł tej kwestii uczynić przedmiotem swoich rozważań.
Poza sporem pozostaje natomiast okoliczność, że skarżąca po wydaniu zaskarżonego postanowienia wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu, który organ rozpatrzył w odrębnym postępowaniu. Z akt wynika, że SKO postanowieniem z 21 czerwca 2023 r. znak: SKO.DG-51/4858/5/2023 odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, pouczając stronę skarżącą o przysługującym jej prawie do złożenia skargi od niniejszego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że zasadność odmowy przywrócenia terminu może by oceniana przez wojewódzki sąd administracyjny w odrębnym od niniejszego postępowaniu, o ile strona skarżąca wniesie skargę na postanowienie SKO z 21 czerwca 2023 r. znak: SKO.DG-51/4858/5/2023.
Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt. 3 petitum skargi należy podnieść, że postanowienie wydane na podstawie art. 134 K.p.a. rozstrzyga wyłącznie kwestie procesowe związane z dopuszczalnością wniesienia, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, odwołania. Organ odwoławczy zobligowany jest do zbadania wymogów formalnych, do których należy m.in. zachowanie terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. Dopiero po ich spełnieniu organ ma możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy. Zatem w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że złożone przez stronę odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. Z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia brak jest podstaw do merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów kwestionujących zasadność podjęcia decyzji organu I instancji.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.