II SA/Ke 396/24

II SA/Ke 396/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek
Renata Detka /sprawozdawca/
Sylwester Miziołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
II OZ 713/24 - Postanowienie NSA z 2024-12-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 3 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1538
art. 25 ust. 1,
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 39 par. 1, art. 139 par. 3 pkt 1,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2024 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz [...] Sp. z o.o. w K. kwotę 1400 (tysiąc czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z 28 maja 2024 r., [...], Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania T. K., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 8 grudnia 2023 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą dla [...] S.A. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami (w tym handel o powierzchni sprzedaży 341,91 m2) i garażem podziemnym oraz z instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektrycznej i teletechnicznej, na działkach nr ewid. [...] i [...] (przed podziałem działka nr ewid. [...]), w obr. 0011 przy ulicy [...] w K..
W uzasadnieniu Wojewoda ustalił, że 28 sierpnia 2023 r. do Prezydenta Miasta K. wpłynął wniosek [...] S.A. z siedzibą w K.
o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego powyższą inwestycję.
Dla terenu, na którym znajdują się wnioskowane pod zabudowę działki nr ewid [...] i [...] obowiązują zapisy uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym, na działce nr ewidencyjny [...] obręb 0011 przy ulicy [...] w K..
W decyzji z 8 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta K. wskazał, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany inwestycji są zgodne z zapisami opisanej wyżej uchwały Rady Miasta K. oraz z warunkami technicznymi, projekty zostały sporządzone i sprawdzone przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia budowlane.
Od decyzji Prezydenta Miasta K. wpłynęły dwa, tożsame w treści odwołania spółki [...] Sp. z o. o. w K., złożone przez Prezesa Zarządu oraz przez pełnomocnika tej spółki będącego radcą prawnym. Kwestie podniesione
w odwołaniach:
1. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na nie zawieszenie postępowania
w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, pomimo wniesienia do NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Kielcach, utrzymującego w mocy uchwałę Nr [...] Rady Miasta K.;
2. zezwolenie na faktyczną realizację dwóch budynków w ramach zamierzenia inwestycyjnego określonego jako budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego
z garażem podziemnym; charakter zamierzenia inwestycyjnego, jego parametry techniczne i wygląd, a także dylatacja hali garażowej jednoznacznie wskazują, że inwestycja obejmuje dwa niezależne budynki;
3. brak zgodności inwestycji z treścią uchwały nr [...] Rady Miasta K. w zakresie szerokości elewacji frontowej; organ błędnie przyjął szerokość elewacji na podstawie załączników do uchwał, nie zaś na podstawie treści uchwały;
4. niezaprojektowanie placu zabaw i miejsca rekreacyjnego dostępnego dla osób niepełnosprawnych - inwestycja składa się z dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zaś dla takiej inwestycji należy zaprojektować plac zabaw, zgodnie
z § 40 ust. 1 rozporządzenia "Rady Ministrów" z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych;
5. naruszenie przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej budynków - dachy budynków nie spełniają parametru odporności ogniowej oraz nieprawidłowo zaprojektowano drogę przeciwpożarową;
6. wydanie pozwolenia na budowę dla inwestora, który nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
7. wadliwe doręczenie decyzji, to jest doręczenie jej inwestorowi, nie zaś pełnomocnikowi inwestora;
8. wadliwe doręczenie decyzji pełnomocnikowi inwestora - decyzję doręczono poprzez pocztę, nie zaś na adres elektroniczny wskazany w piśmie pełnomocnika.
Wojewoda, w ramach postępowania odwoławczego, działając na podstawie art. 136 k.p.a., postanowieniem z 15 lutego 2024 r. zlecił Prezydentowi Miasta K. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dokumentów, materiałów i wyjaśnień, dotyczących w szczególności przesłaniania
i nasłonecznienia budynków mieszkalnych na działkach nr ewid [...] i nr ewid. [...]. W wyniku tego zlecenia, projekt zagospodarowania terenu został uzupełniony, zaś inwestor złożył wyjaśnienia na piśmie.
Organ II instancji wskazał, że w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 42/24, skarżąca spółka wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania sądowo - administracyjnego w sprawie uchwały Rady Miasta K.. Postanowieniem z 28 maja 2024 r. Wojewoda odmówił zawieszenia postępowania.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda przytoczył treść § 1 i § 4 uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z 16 marca 2023 r., z której wynika, że uchwałodawca mianem segmentu określił każdy z dwóch budynków posadowionych na płycie stropowej nad garażem. Dla każdego z dwóch segmentów - budynków, opisanych w projekcie jako 1.1 i 1.2, określono charakterystyczne parametry, przywołane wyżej, to jest szerokość dłuższej elewacji, szerokość krótszej elewacji, wysokość, ilość mieszkań i ilość lokali usługowych.
Segmenty - budynki zostały zaprojektowane tak, że mają wspólny fundament, wspólną jedną kondygnację - to jest garaż podziemny i wspólny strop nad garażem.
Z punktu widzenia konstrukcyjnego, przeciwpożarowego oraz funkcjonalnego tworzą jedną całość.
Oprócz rozumianego jak wyżej budynku mieszkalnego wraz z garażem podziemnym, wspólnym dla obu segmentów, w skład inwestycji wchodzą: zjazd do garażu, altany śmietnikowe szt. 2, miejsca parkingowe, w tym dla osób niepełnosprawnych, droga wewnętrzna, stanowiąca częściowo drogę pożarową, dwa zjazdy na teren inwestycji z drogi publicznej, jaką jest ulica [...]. Cała inwestycja mieści się na terenie działek nr ewid. [...] i [...], objętych wnioskiem
o pozwolenie na budowę. Zaprojektowano 181 lokali mieszkalnych i 7 lokali usługowych.
Z projektu zagospodarowania terenu inwestycji wynika, że teren ten ma kształt zbliżony do nieregularnego prostokąta, rozciągniętego w kierunku wschód - zachód,
z niewielkim spadkiem w kierunku południowym. Segment nr [...] zajmuje zachodnią część terenu inwestycji, a segment nr [...] - wschodnią. Odległość miedzy segmentami wynosi około 33 m.
Na terenie między segmentami powstał rodzaj dziedzińca, usytuowanego na stropie garażu podziemnego. Każdy z segmentów usytuowany jest w odległości 4,00 m i większej od granic działek inwestora z działkami budowlanymi.
Wysokość segmentu nr [...] wynosi 26,72 m nad poziom dziedzińca, wysokość segmentu 1.2 - 27,02 m nad poziom dziedzińca. Oba segmenty, od strony północnej, mają zmniejszoną wysokość, poprzez zmniejszenie powierzchni kondygnacji VIII i IX.
W parterze segmentu nr [...], usytuowanego od strony wschodniej, to jest od strony ulicy [...], zaprojektowano część usługową.
Wejście do części mieszkalnych obu segmentów zaprojektowano od strony dziedzińca, zaś do części usługowej - od strony ulicy [...].
Na terenie dziedzińca usytuowano także miejsca postojowe 8 szt. w odległości 10 m i większej od okien budynku mieszkalnego, oraz miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych, altany śmietnikowe usytuowane w odległości 10 m od okien budynków mieszkalnych, miejsca dla rowerów i zieleń.
Od strony północnej terenu inwestycji zaprojektowano wjazd do garażu połączony z drogą wewnętrzną - wjazdem na dziedziniec, w tym dojazd do altan śmietnikowych. Droga wewnętrzna w części spełnia rolę drogi przeciwpożarowej.
Miejsca parkingowe, w tym związane z obsługą części usługowo-handlowej, usytuowano także od strony wschodniej terenu inwestycji, to jest od strony ulicy [...].
Cytując treść art. 35 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta K., że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z warunkami uchwały Nr [...] Rady Miasta Kielce z 16 marca 2023 r. Zgodność ta została zachowana zarówno w zakresie funkcji jak i w zakresie kształtu architektonicznego inwestycji.
Wojewoda ustalił, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów
z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
Wypełniając dyspozycje kolejnych punktów przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno- budowlanymi, w analizowanym przypadku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Segmenty budynku nie spowodują przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku na działce nr ewid. [...] - zmniejszenie wysokości segmentów od strony północnej jest wystarczające, aby umożliwić naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, zgodnie z § 13 ww. rozporządzenia.
Na podstawie analizy nasłonecznienia pomieszczeń w budynku na działce nr ewid. [...], sporządzonej dla równonocy wiosennej i jesiennej, autor projektu stwierdził, że czas nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, po wybudowaniu budynku, jest zgodny z § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Projekt inwestycji został uzgodniony przez rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz do spraw higieniczno-sanitarnych. Stanowiska rzeczoznawców są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej.
Jako zgodne z przepisami rozporządzenia organ uznał usytuowanie miejsc postojowych i miejsca gromadzenia odpadów stałych. Teren inwestycji ma zapewnioną możliwość podłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, energetycznej, cieplnej i teletechnicznej.
Projekt budowlany inwestycji jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia
i pozwolenia. Został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnymi, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.
W związku z tym Wojewoda uznał, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K..
Odnosząc się do treści odwołania organ powtórzył, że w uchwale z 16 marca 2023 r. mianem segmentu określono każdy z dwóch budynków, których parter posadowiony jest na płycie stropowej nad wspólnym garażem, co powoduje -
w rozumieniu uchwały – że inwestycja to budynek mieszkalny dwusegmentowy
z podziemnym garażem. Wojewoda odwołał się do art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących podkreślając, że uchwała, o jakiej mowa wyżej, jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej.
W uchwale nie został określony parametr szerokość elewacji frontowej budynku. Wynika z niej natomiast, że wskazana szerokość dłuższej elewacji, szerokość krótszej elewacji, wysokość segmentu budynku, liczba kondygnacji podziemnych i nadziemnych została określona dla każdego z segmentów oddzielnie. Dylatacje mają charakter techniczno-technologiczny, nie ma uzasadnienia, aby utożsamiać je z jakimikolwiek podziałami budynku.
Skoro inwestycję stanowi jeden budynek mieszkalny, przepis § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., nakazujący zaprojektowanie placu zabaw dla dzieci i miejsca rekreacji w przypadku zaprojektowania zespołu budynków mieszkalnych, nie ma zastosowania.
Inwestor posiada prawo do dysponowania działkami nr ewid. [...] i [...] na cele budowlane, wynikające z prawa użytkowania wieczystego, numer księgi wieczystej w aktach sprawy.
[...] Spółka z o. o. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...], zatem poznała treść decyzji. Z akt sprawy wynika, że decyzja została doręczona odwołującej tradycyjnie. Ponadto z pisma spółki z 2 listopada
2023 r. wynika, że spółka rezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze T. K. zaskarżyła decyzję z 28 maja 2024 r. w całości zarzucając:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, zezwalającej na faktyczną realizację dwóch budynków w ramach zamierzenia inwestycyjnego określonego jedynie pozornie mianem budowy jednego budynku wraz z usługami, podczas gdy charakter zamierzenia, w tym istnienie dwóch oddalonych od siebie obiektów naziemnych oraz brak połączenia tych obiektów jedną halą garażową, z uwagi na podzielenie jej na 3 odrębne lokale, przesądzają, iż przedmiotowa inwestycja polega w istocie na budowie nie jednego, a dwóch budynków, podczas gdy przestrzeganie zasad praworządności i pogłębiana zaufania do organów winno skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji, której charakter umożliwia uchylanie się przez inwestora od spełnienia wymogów dla inwestycji w postaci zespołu budynków;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez użycie nieznanego ustawie pojęcia "budynku o dwóch segmentach", podczas gdy prawidłowym opisem zamierzenia inwestora byłoby odwołanie się do pojęcia "budynku" w rozumieniu prawa budowlanego oraz określenie zamierzenia budowlanego jako budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz
z funkcją usługową, co odzwierciedlałoby rzeczywisty charakter inwestycji;
3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 ustawy o ułatwieniach
w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących i art. 1 ust. 3 w związku z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę sprzecznej z treścią uchwały w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, wobec okoliczności, że uchwała zezwalała na realizację jednego budynku, podczas gdy zamierzenie budowlane obejmuje w rzeczywistości budowę dwóch samodzielnych budynków;
4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 specustawy mieszkaniowej poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę sprzecznej z treścią uchwały w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w zakresie parametru szerokości elewacji budynku, podczas gdy uchwała miała dla organu wydającego pozwolenie na budowę charakter wiążący;
5) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo braku zapewnienia w projekcie wymaganego dla tego rodzaju inwestycji placu zabaw oraz miejsca rekreacyjnego dostępnego dla osób niepełnosprawnych;
6) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 218 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz
w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji
w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo niewykazania spełnienia parametru odporności ogniowej dachu budynku D oraz zaniechaniu weryfikacji projektu pod kątem przepisów pożarowych wobec braku uwag rzeczoznawcy pożarowego, podczas gdy obowiązkiem organu było również merytoryczne zweryfikowanie projektu pod kątem zastosowanych rozwiązań przeciwpożarowych;
7) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo braku tytułu prawnego do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane z uwagi na możliwą nieważność transakcji nabycia prawa wieczystego użytkowania;
8) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 39 § 1 w zw. z art. 391 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo jej wadliwego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego w osobie radcy prawnego J. C. przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, podczas gdy organ I instancji był zobowiązany doręczyć decyzję na adres elektroniczny skrzynki profilu zaufanego, wskazany w piśmie pełnomocnika skarżącego z 6 grudnia 2023 r., czego organ I instancji zaniechał nie doręczając przesyłki w ten sposób;
9) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 39 § 1 w zw. z art. 391 pkt 1 k.p.a. poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji organu II instancji pełnomocnikowi skarżącego w osobie radcy prawnego J. C. przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, podczas gdy organ II instancji był zobligowany doręczyć decyzję na adres elektroniczny skrzynki profilu zaufanego wskazany w piśmie pełnomocnika skarżącego z 6 grudnia 2023 r., czego organ II instancji zaniechał nie doręczając przesyłki w ten sposób.
Podnosząc tak sformułowane zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także
o zasądzenie kosztów postępowania.
W obszernym uzasadnieniu autor skargi rozwinął postawione zarzuty
i przedstawił argumentację, mającą świadczyć o ich zasadności.
Podkreślił m.in., że uchwała Rady Miasta K. nr [...] z dnia 16 marca 2023 r. była już przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 września 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 309/23, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 42/24, uchylił zaskarżony wyrok WSA w Kielcach oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. NSA podzielił zarzut skarżącego, że zaskarżona uchwała była sprzeczna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K..
Zdaniem skarżącej spółki, treść uchwały wiąże co prawda organ, ale nie jest to tożsame z wydaniem zgody na realizację inwestycji naruszającej normy prawa budowlanego. Za błędne i niedopuszczalne autor skargi uznał stanowisko organów obu instancji, jakoby treść uchwały niejako przesądzała, że w niniejszej sprawie zamiar budowlany obejmuje budowę jednego budynku z dwoma segmentami, a nie budowę dwóch budynków.
Tymczasem zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych okoliczność, że kilka budynków jest posadowionych na wspólnej płycie fundamentowej i ma wspólny garaż podziemny, nie czyni z kilku budynków jednego budynku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2019 r. sygn. akt II OSK 56/18). W aspekcie zagospodarowania przestrzennego, ładu urbanistycznego i parametrów zabudowy, istotne znaczenie mają obiekty nad powierzchnią ziemi, a nie ich części podziemne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2484/14).
Odnosząc się do sprzeczności z treścią uchwały w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w zakresie parametru szerokości dłuższej i krótszej elewacji skarżący podniósł, że błędna jest interpretacja organu, że parametr szerokości elewacji odnosi się do każdego z segmentów z osobna, gdyż wykracza ona poza literalne brzmienie uchwały.
W odniesieniu do zarzutu braku placu zabaw i miejsca rekreacyjnego dla osób niepełnosprawnych skarżąca stwierdziła, że inwestycja obejmuje dwa budynki,
a zatem zespół budynków, tymczasem "Wojewoda K. ", podobnie jak organ
I instancji, stanął jednak na stanowisku, że postępowanie dotyczyło pozwolenia na budowę jednego budynku – w konsekwencji przyjmując, że skoro nie jest to zespól budynków, plac zabaw i miejsce rekreacyjne dla osób niepełnosprawnych nie są wymagane.
W zakresie zarzutu związanego z możliwymi uchybieniami w zakresie ochrony przeciwpożarowej autor skargi wskazał, że samo uzgodnienie przez inwestora projektu z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych nie jest wystarczające, aby organ mógł w pełni potwierdzić zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. W treści zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji nie ma potwierdzenia spełnienia odporności ogniowej dachu budynku D zgodnie
z obowiązującymi przepisami.
W ocenie skarżącej, badanie tytułu prawnego inwestora ograniczone wyłącznie do sprawdzenia treści księgi wieczystej było niewystarczające, bowiem wadliwy charakter tytułu prawnego związany z przekroczeniem granic przez budynki znajdujące się na nieruchomości był w prosty sposób możliwy do zidentyfikowania. Inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością, bowiem nie nabył skutecznie prawa wieczystego użytkowania nieruchomości. Istnieje uzasadniona obawa, że oddanie nieruchomości wraz z budynkami w wieczyste użytkowanie było nieważne stosownie do treści art. 235 K.c. w zw. z art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 58 ust. 1 K.c.
Odnosząc się do zarzutu związanego z wadliwym doręczeniem zaskarżonej decyzji skarżąca spółka podniosła, że przekazanie przez pełnomocnika podania drogą elektroniczną przesądziło o obowiązku elektronicznych doręczeń i zobligowało organy obu instancji do stosowania tej metody. Tymczasem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ja decyzja organu I instancji zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w formie tradycyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 23 października 2024 r. [...] S.A.
w K. wniosła o oddalenie skargi. Spółka odniosła się w obszerny sposób do zarzutów skargi, w szczególności nie zgadzając się z oceną, że przedsięwzięcie objęte decyzją w istocie miało dotyczyć dwóch odrębnych budynków, albowiem ma ono składać się z dwóch segmentów, które z punktu widzenia konstrukcyjnego, przeciwpożarowego, prawnego oraz funkcjonalnego tworzą jedną całość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy podkreślić, że Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że wyrokiem z 7 listopada 2024 r. w sprawie II SA/Ke 324/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że uchwała Rady Miasta K. z dnia 16 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, zwana dalej uchwałą lokalizacyjną, została wydana z naruszeniem prawa. Uchwała ta była podstawą podjęcia decyzji zaskarżonej w kontrolowanej aktualnie sprawie. Wyrok z 7 listopada 2024 r. nie jest prawomocny, a co za tym idzie nie wywołuje skutków prawnych. Oznacza to, że uchwała lokalizacyjna nadal pozostaje w obrocie prawnym i fakt wydania opisanego wyżej wyroku nie ma wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Wykonalność uchwały z 16 marca 2023 r. nie została wstrzymana na żadnym etapie postępowania sądowego, a tym samym na datę wydania decyzji objętej skargą uchwała ta mogła stanowić podstawę orzekania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, złożonego przez [...] S.A. z siedzibą w K..
Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał za zasadne te zarzuty skargi, które zmierzają do podważenia stanowiska obu organów
w zakresie zakwalifikowania przedsięwzięcia objętego wnioskiem jako jednego budynku wielorodzinnego, a nie dwóch budynków wielorodzinnych.
Ze złożonego projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowany do realizacji budynek składa się z dwóch segmentów ze wspólnym garażem podziemnym wraz z infrastrukturą towarzyszącą: drogą wewnętrzną, zespołami miejsc postojowych, ciągami pieszymi, zielenią urządzoną, terenami sportu i rekreacji, małą architekturą, altanami śmietnikowymi oraz odwodnieniem terenowym służącym do odprowadzania wód opadowych, oświetleniem zewnętrznym, instalacjami zewnętrznymi oraz przyłączami infrastruktury technicznej. Wejścia do mieszkań zaprojektowano od strony dziedzińca usytuowanego pomiędzy budynkami, a do lokali usługowych od strony ul. [...]. Wszystkie wejścia oraz dojścia "do budynków" zostały zaprojektowane w sposób umożliwiający dotarcie do nich przez osoby niepełnosprawne poruszające się na wózkach inwalidzkich (pkt 1.3.c) części opisowej do projektu). W segmencie 1 o wysokości 26,72 m przewidziano 96 mieszkań, zaś w segmencie 2 o wysokości 27,02 m – 85 mieszkań. Segmenty zaprojektowano jako dziewięciokondygnacyjne, połączone 1 kondygnacją podziemną stanowiącą garaż.
Analiza projektu budowlanego w jego części opisowej i rysunkowej wskazuje na to, że przedmiotem wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego jest budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na wspólnym fundamencie wraz z garażem podziemnym.
Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
(w brzmieniu obowiązującym na datę podjęcia zaskarżonej decyzji, opublikowanym
w Dz. U. z 2024 r. poz. 725 – t.j.), zawierającym definicję legalną budynku, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wszystkie te cechy posiada każdy z projektowanych dwóch budynków, określonych w projekcie jako segmenty i oceny tej nie zmienia okoliczność, że budynki te posiadają jedną płytę fundamentową i wspólny garaż podziemny.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku
z 27 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1187/17, aktualnie, z uwagi na możliwości techniczne, powszechną praktyką jest budowanie całych osiedli składających się
z kilku budynków na jednej płycie fundamentowej, co wymusza w pewnym stopniu powiązanie infrastrukturalne. To jednak nie oznacza, że taki sposób posadowienia tych budynków wpływa na prawną kwalifikację i uznanie ich za jeden budynek (wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - CBOSA).
Stanowisko to podzielił i rozbudował argumentacyjnie Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym w skardze wyroku z 4 września 2019 r., II OSK 56/18 (dostępnym j.w.), wskazując, że posiadanie przez budynki wspólnego fundamentu
i garażu podziemnego nie stanowi przeszkody aby uznać, że każdy budynek danego zamierzenia inwestycyjnego spełnia warunek samodzielności konstrukcyjnej (por. także wyrok NSA z 27 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1601/08, dotyczący zabudowy szeregowej – publikowany w CBOSA). Okoliczność, że kilka budynków jest posadowionych na wspólnej jednej płycie fundamentowej i ma wspólny garaż podziemny nie czyni z kilku budynków jednego budynku. Sam wspólny fundament nie oznacza, że kilka budynków staje się jednym budynkiem. Podkreślić należy,
że w aspekcie zagospodarowania przestrzennego, ładu urbanistycznego i parametrów zabudowy, istotne znaczenie mają obiekty nad powierzchnią ziemi, a nie ich części podziemne (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2484/14, dostępny j.w.). Za taką wykładnią przemawia również przepis § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (opublikowanego na datę podjęcia kontrolowanej decyzji w Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, iż części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki. W przepisie tym mowa jest o częściach budynku od fundamentu, a nie z fundamentem. Na jednej płycie fundamentowej mogą być posadowione budynki tego samego lub różnych inwestorów i kompleks budynków różnych inwestorów może mieć jeden podziemny garaż.
Stanowisko zaprezentowane w przywołanych wyżej wyrokach jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z 23 stycznia 2024 r., II OSK 1296/22 wraz z powołanym w tym wyroku orzecznictwem, z 20 listopada 2024 r., II OSK 392/22, z 5 lutego 2020 r., II OSK 2952/18; wyroki WSA: w Krakowie z 21 listopada 2024 r., II SA/Kr 1210/24, w Gdańsku z 20 listopada 2024 r., II SA/Gd 565/24, w Białymstoku z 29 lutego 2024 r., II SA/Bk 906/23, w Rzeszowie z 20 marca 2024 r., II SA/Rz 1420/23, wszystkie dostępne w CBOSA). Podkreśla się przy tym, że zaprojektowanie elementów konstrukcyjnych jako wspólnych dla obu budynków znacząco obniża koszty realizacji całości, nie uniemożliwiając równocześnie ich całkiem niezależnego funkcjonowania, przy spełnianiu cech budynku określonych w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Przedstawiony wyżej pogląd Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela
i przyjmuje jako własny.
W kontrolowanym przypadku nie można zatem uznać dwóch zaprojektowanych odrębnych budynków, znajdujących się – jak ustala organ II instancji - w odległości ok. 33 m od siebie, za jeden budynek. Z mapy zagospodarowania terenu, obejmującej działki nr [...] i [...], wynika, że każdy z budynków ma odrębne wejście od strony dziedzińca. Do garażu podziemnego zaprojektowano jeden wjazd, ale znajdujący się w projekcie budowlanym rzut garażu wskazuje na to, że garaż podziemny został podzielony na trzy odrębne hale garażowe, do których prowadzą oddzielne bramy. Dwie hale (nr [...] i 2) zaprojektowano pod budynkami wielorodzinnymi, w każdej z nich znajduje się klatka schodowa i winda obsługująca komunikację z budynkiem, pod którym dana hala się znajduje.
Zdaniem Sądu nie może być wątpliwości co do tego, że zaprojektowane budynki (segmenty) mogą funkcjonować niezależnie od siebie i oceny tej nie zmienia wspólny garaż podziemny, obsługujący zresztą każdy z budynków oddzielnie. Zaprojektowanie trzeciej hali garażowej usytuowanej pod budynkami nie ma wpływu na ich samodzielność funkcjonalną.
Z tych powodów, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać projektowanej inwestycji, mimo wspólnego fundamentu i garażu podziemnego, za jeden budynek mieszkalny wielorodzinny.
Przeszkody do przyjęcia, że w świetle Prawa budowlanego mamy do czynienia z dwoma budynkami, a nie z jednym, nie stanowi treść art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 195), zwanej dalej specustawą mieszkaniową, na który powołuje się Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią tego przepisu, uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wiąże organ wydający pozwolenie na budowę.
Jak podkreśla się w orzecznictwie, uchwała w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej pełni podobną rolę jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jednocześnie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy
i zagospodarowania terenu i jest wydawana na wniosek inwestora dla określonej
w nim inwestycji (por. przykładowo wyrok NSA z 19 lipca 2023 r., II OSK 500/23, dostępny w CBOSA). Elementy treściowe uchwały lokalizacyjnej określone zostały w art. 8 ust. 1 pkt 1-12 specustawy mieszkaniowej. Uchwała rady gminy niezależnie od tego, że wskazuje "lokalizację" inwestycji mieszkaniowej na określonych precyzyjnie działkach, to określa również jej podstawowe parametry urbanistyczno-architektoniczne, wyznaczając w ten sposób ramy inwestycyjne dla konkretnej lokalizacji i oznaczonego adresata. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę treścią uchwały lokalizacyjnej, o jakim mowa w art. 25 ust. 1 specustawy mieszkaniowej, oznacza tylko tyle, że organ architektoniczno-budowlany musi respektować i w pełni uwzględniać ustalenia tej uchwały i tak długo jak uchwała pozostaje w obronie prawnym, są one dla organu wydającego pozwolenie na budowę wiążące. Ustawowym obowiązkiem organu wydającego pozwolenie na budowę jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo budowlane).
Należy jednak pamiętać, że organ uchwałodawczy gminy procedując w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie stosuje ani przepisów ustawy Prawo budowlane, ani przepisów wykonawczych do tej ustawy np. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te są przedmiotem oceny na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego tj. przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Jak stanowi bowiem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Tym samym, ocena zgodności projektu budowlanego złożonego przez inwestora - spółkę T. K. pod kątem kwalifikacji obiektu, którego projekt ten dotyczy, jako budynku wielomieszkaniowego czy też budynków wielomieszkaniowych w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Od takiej oceny organ nie może się zwolnić powołując się na okoliczność nazwania inwestycji mieszkaniowej "budynkiem wielorodzinnym" w uchwale lokalizacyjnej. Związanie treścią uchwały, wynikające z art. 25 ust. 1 specustawy mieszkaniowej, dotyczy bowiem tylko tych postanowień, które taka uchwała może określać zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy.
Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku
z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 42/24, uchylającego wyrok WSA w Kielcach
z 5 września 2023 r., II SA/Ke 309/23, i przekazującego do ponownego rozpoznania sprawę ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę lokalizacyjną. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego niezgodnego
z prawem określenia w uchwale charakteru planowanego zamierzenia budowlanego jako jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, NSA podkreślił, że weryfikacja warunków zawartych w uchwale lokalizacyjnej zgodnie z art. 8 ust. 1 specustawy mieszkaniowej, "(...) z punktu widzenia wymogów prawa budowlanego nastąpi dopiero na etapie oceny projektu budowlanego obejmującego inwestycję w kształcie nakreślonym w uchwale.".
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że udzielając pozwolenia na budowę
i zatwierdzając projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany obejmujący jeden budynek mieszkalny wielorodzinny, organy obu instancji naruszyły art. 3 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 25 specustawy mieszkaniowej, wadliwie kwalifikując zamierzone przedsięwzięcie, które dotyczy budowy dwóch budynków wielomieszkaniowych. Tym samym Sąd uznał za zasadne zarzuty opisane w pkt 1 – 3 petitum skargi.
W konsekwencji trafny okazał się także zarzut nr [...], dotyczący braku zaprojektowania dla tego rodzaju inwestycji placu zabaw oraz miejsca rekreacyjnego dla osób niepełnosprawnych, o jakich mowa w § 40 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z treścią tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
Dwa budynki wielomieszkaniowe stanowią "zespół budynków", o którym mowa wyżej. Nie ma przy tym wątpliwości, że wymogi określone w § 40 ww. rozporządzenia nie zostały spełnione, gdyż złożony i zatwierdzony przez organy projekt budowlany nie przewidywał placu zabaw ani miejsca rekreacyjnego dostępnego dla osób niepełnosprawnych.
Naruszenia wskazanych wyżej przepisów miały wpływ na wynik sprawy, co powodowało konieczność uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Nie są natomiast zasadne pozostałe zarzuty skargi.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem (pkt 4 petitum skargi), że określone
w § 4 pkt 6 lit. c) uchwały lokalizacyjnej charakterystyczne parametry techniczne inwestycji mieszkaniowej w postaci szerokości dłuższej elewacji – 35,56 m z tolerancją do 20% oraz szerokości krótszej elewacji - 27.40 m z tolerancją do 20%, dotyczą szerokości tych elewacji, obliczonej łącznie dla dwóch budynków. Z treści uchwały lokalizacyjnej, a także z koncepcji urbanistyczno-architektonicznej stanowiącej jej załącznik i integralną część, wynika jednoznacznie, że inwestycja mieszkaniowa objęta uchwałą dotyczy dwóch budynków (segmentów) o określonej ilości mieszkań w każdym z nich. Spełnienie tych wymogów nie jest możliwe przy przyjęciu – jak zarzuca skarżąca – że szerokość elewacji frontowych dla obu budynków określona została łącznie. Treść uchwały w tym zakresie nie jest wprawdzie precyzyjna, jednak nie ma wątpliwości co do tego, że zamiarem prawodawcy lokalnego było ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w takim kształcie, jaki przedstawiony został w koncepcji urbanistyczno-architektonicznej tj. budowy dwóch budynków (segmentów). Szerokość elewacji określona w uchwale lokalizacyjnej dotyczy zatem każdego z budynków oddzielnie.
Nie jest także trafny zarzut, oznaczony w petitum skargi nr [...], dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 218 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworami budynku wyższego, z wyjątkiem przypadków wymienionych w § 273 ust. 1, w pasie
o szerokości 8 m od tej ściany powinno być nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym:
1) konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30;
2) przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R E 30.
Warunki określone w ust. 1 nie mają zastosowania, jeżeli najbliżej położony otwór w ścianie budynku wyższego znajduje się w odległości nie mniejszej niż 10 m od dachu budynku niższego, a gęstość obciążenia ogniowego w budynku niższym nie przekracza 2000 [...] (§ 218 ust. 2 rozporządzenia).
W ramach tego zarzutu skarżący wskazał, że w projekcie budowlanym nie wykazano "spełnienia parametru odporności ogniowej dachu budynku D" oraz zaniechano "weryfikacji projektu pod kątem przepisów pożarowych wobec brak uwag rzeczoznawcy pożarowego".
Na mapie przedstawiającej zagospodarowanie terenu, lit. "d" oznaczony został budynek magazynowy, blaszany, 1-kondygnacyjny z dachem płaskim krytym blachą.
W części opisowej projektu – "Dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej w szczególności o drogach pożarowych oraz przeciwpożarowym zaopatrzeniu w wodę, wraz z ich parametrami technicznymi" wskazano, że budynek "d" znajduje się w odległości 5,49 do 6,20 m od projektowanego budynku, przy czym ściana tego ostatniego budynku "do wysokości budynku "d" – oddzielenia pożarowego REI120, izolacja z wełny min., rolety pożarowe w oknach parteru do 3 piętra (10 m nad dachem budynku istniejącego)".
Należy wskazać, że przepis § 218 ust. 1 określa warunki ochrony pożarowej dla budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m od projektowanego budynku. Budynek oznaczony na mapie zagospodarowania terenu lit. "d", którego dotyczy powyższy przepis, nie jest objęty planowaną inwestycją. Zgodnie z § 207 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w celu zapewnienia ochrony pożarowej dla tego budynku, budynek 1.1 objęty projektem budowlanym, powinien być zaprojektowany w sposób ograniczający możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia zapewniający ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny przyległe. Inwestor zaprojektował w budynku 1.1 ścianę oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120 oraz rolety pożarowe w oknach do 10 m nad dachem budynku "d". Takie rozwiązanie projektowe zostało przyjęte
i zatwierdzone przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag (pieczęć na mapie przedstawiającej projekt zagospodarowania terenu). Tym samym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał podstaw, aby zakwestionować projekt budowlany w tym zakresie.
Nie mógł zostać uwzględniony zarzut opisany w pkt. 7 petitum skargi. Tytuł prawny inwestora do działek nr [...] i [...] wynika z księgi wieczystej (KII -17 akt organu II instancji), w której w dziale II wpisana została spółka T. K. jako użytkownik wieczysty. Organy administracji orzekające w sprawie pozwolenia na budowę nie są uprawnione do oceny prawidłowości wpisów dokonywanych w księgach wieczystych ani do badania, czy ujawnione w tych księgach prawa zostały nabyte skutecznie czy też nie, jak zarzuca skarżąca spółka.
Jeśli chodzi o dwa ostatnie zarzuty skargi (nr 8 i 9), dotyczące nieprawidłowego sposobu doręczenia decyzji, należy stwierdzić, że istotnie doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 39 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu.
Przepisy art. 39 § 2 i 3 stanowią natomiast, że
- w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem:
1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r.
o doręczeniach elektronicznych, albo
2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy;
- w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1
i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma:
1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640), albo
2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
Organ I instancji doręczył decyzję pełnomocnikowi skarżącej spółki pocztą tradycyjną, mimo, że wszystkie pisma w trakcie postępowania administracyjnego pełnomocnik składał za pośrednictwem poczty elektronicznej, a co za tym idzie doręczenie w sposób określony w art. 39 § 1 k.p.a. było możliwe. Nie można także uznać, że pełnomocnik zrezygnował z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jak podnosi organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Pismo z 2 listopada 2023 r., w którym znajduje się taka rezygnacja, nie zostało złożone przez pełnomocnika, lecz przez osobę reprezentującą spółkę [...]. Nie mogło być więc skuteczne w stosunku do pełnomocnika tej spółki.
Naruszenie art. 39 § 1 k.p.a. przez organ I instancji nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, w szczególności na prawo strony do złożenia odwołania
i rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy.
Co się zaś tyczy doręczenia decyzji organu II instancji, to z akt wynika, że była ona wysłana za pośrednictwem e-PUAP na adres elektroniczny wskazany przez pełnomocnika skarżącej spółki. Z uwagi na problemy, jakie pojawiły się dla tej przesyłki nie wystawiono jednak UPP. W skardze pełnomocnik spółki [...] przyznaje, że nie otrzymał tej korespondencji drogą elektroniczną. W tej sytuacji słusznie Wojewoda skierował decyzję na adres stacjonarny pełnomocnika za pośrednictwem poczty na podstawie art. 139 § 3 pkt 1 k.p.a.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji w pierwszej kolejności ustali, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 7 listopada 2024 r.
w sprawie II SA/Ke 324/24, o którym była mowa na wstępie, uzyskał walor prawomocności, a jeśli tak – uwzględni tę okoliczność przy rozpoznaniu wniosku
o udzielenie pozwolenia na budowę i oceni jej prawne znaczenie dla wyniku sprawy. W przeciwnym razie, jeżeli uchwała lokalizacyjna nie zostanie skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, organ będzie miał na uwadze stanowisko wyrażone przez Sąd w niniejszym wyroku w zakresie zakwalifikowania planowanej inwestycji jako dwa budynki wielomieszkaniowe z garażem podziemnym.
Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt II wyroku oparte zostało na art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się: uiszczony wpis od skargi – 500 zł, opłata kancelaryjna za wydruk skargi wraz z załącznikami w celu doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism – 189 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł, wpis od zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji – 100 zł, opłata kancelaryjna za wydruk zażalenia w celu jego doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism – 17,50 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c) w zw. z § 15 ust. 3 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).