II SA/Ke 381/05

II SA/Ke 381/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Renata Detka
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2006r. sprawy ze skargi W.M., E.W., B.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Ke 381/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania Z. M., utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. m z dnia [...], nakazującą W. M, E.W., B.G., Z. M. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu gospodarczego o konstrukcji drewnianej zlokalizowanego w południowo - wschodnim narożu działki oznaczonej nr 1588/2, położonej w C. przy ul. O.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną decyzję, podjętą na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane ( Dz.U. Nr.38, poz.229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 207 z 2003 roku poz. 2016) należy uznać za zasadną i zgodną z prawem.
Sprawa była już przedmiotem wcześniejszego postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji, w którym ustalono, że na działce nr 1588/2 przy ul. O. w C., w jej południowo-wschodnim narożu znajduje się wybudowany samowolnie w 1945 r. obiekt gospodarczy o wymiarach 4,00 x 4,90 m i wysokości do okapu 1,7 m, częściowo podpiwniczony. W części nadziemnej obiekt w całości posiada konstrukcję drewnianą, jednospadową, ze spadkiem w kierunku północnym (na własna działkę), krytą papą. Od strony okapu zamontowano rynnę poziomą z odprowadzaniem wód opadowych na własną działkę. Piwnica posiada ściany murowane z kamienia i została przykryta stropem ceglanym odcinkowym.
Przeprowadzając ponownie postępowanie wyjaśniające organ pierwszej instancji ustalił, że przedmiotowy obiekt od strony południowej i wschodniej usytuowany jest w granicach działki, przy czym drewniana konstrukcja ścian zlokalizowanych w tych granicach działki wykonana jest ze słupów drewnianych (okrąglaków), na których wsparto płatew podtrzymującą konstrukcję dachu. Poszycie ścian wykonane jest z desek mocowanych do elementów konstrukcyjnych. Deskowanie ścian posiada liczne prześwity. Wewnątrz obiektu wykonano posadzkę betonową ( w części wykorzystano strop piwnicy) oraz prowizoryczną instalację elektryczną z przyłączem z budynku mieszkalnego. W latach 1988 - 1989 przy przedmiotowym budynku gospodarczym o konstrukcji drewnianej zostały samowolnie wykonane roboty budowlane, w ramach których wykonano wymianę elementów konstrukcyjnych ścian i dachu, wykonano z desek nowe poszycie ścian i dachu oraz nowe pokrycie papowe dachu. Obiekt ten jest w złym stanie technicznym, albowiem posiada ugięcia konstrukcji dachu oraz oznaki korozji biologicznej na drewnianych elementach, także konstrukcyjnych i narusza przepisy techniczne obowiązujące w dacie jego realizacji, jak również obecnie obowiązujące przepisy, które nie zezwalają na lokalizację obiektu wykonanego w całości z drewna z poszyciem dachu wykonanym z materiału palnego w granicy działki.
Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 103 ust 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 roku w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zrealizowana bez pozwolenia na budowę i zakończona przed 1 stycznia 1995 roku, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowej ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).
Zastosowany przez organ przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. stanowi, że: obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałaby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Natomiast art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku stanowił, że decyzja rozbiórki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 może być wydana wtedy, gdy nie istnieją możliwości dokonania zmian lub przeróbek obiektu budowlanego doprowadzających go do zgodności z przepisami.
W myśl § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku (Dz.U. z 1980r. Nr 17, poz.62) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ściany budynku gospodarczego, graniczącego z działką sąsiednią, nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Warunki te nie są spełnione w przedmiotowym przypadku, gdyż ściany obiektu znajdujące się w granicy działki, jak i cały obiekt są wykonane w całości z drewna.
Zdaniem organu odwoławczego usytuowanie, jak i konstrukcja obiektu narusza również przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.IV.2002 r (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie -§ 12 ust. 6 i § 271 ust.12 pkt 1, powodując niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych sąsiedniej działki przez stworzenie strefy zagrożenia pożarowego zarówno brakiem zachowania wymaganych odległości, jak również brakiem ściany oddzielenia przeciwpożarowego.
Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowy budynek gospodarczy jest w złym stanie technicznym, zarówno jego konstrukcja, jak i usytuowanie naruszają wskazane wyżej przepisy, powodującym niebezpieczeństwo ludzi i mienia, stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego oraz ograniczenie prawidłowej zabudowy na działce sąsiedniej i nie można tego stanu zmienić poprzez przeróbki obiektu, albowiem przeróbki te sprowadzałyby się do wykonania nowego obiektu od podstaw w innym usytuowaniu. Organ uznał, że skoro nie istnieje możliwość dokonania zmian lub przeróbek obiektu o konstrukcji drewnianej, doprowadzających go do zgodności z przepisami, jak to dopuszcza art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku, to zasadne było wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach wnieśli E.W., B.G. i W. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący podniośli, że dokonany remont istniejącego od kilkudziesięciu lat budynku używanego jako skład, spowodował że jest on w dobrym stanie technicznym i nie zagraża bezpieczeństwu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej jest przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane ( Dz.U. Nr.38, poz.229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 207 z 2003 roku poz. 2016). Organy prawidłowo zgodnie z art. 103 ust 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 roku zastosowały przepisy dotychczasowej ustawy z dnia 24 października 1974 prawo budowlane, albowiem przedmiotowa budowa została zrealizowana bez pozwolenia na budowę i zakończona przed 1 stycznia 1995 roku.
Zgodnie z przepisem art. 37 ust. 1 pkt 2 stwierdzenie przez terenowy organ administracji państwowej, że wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy obiekt budowlany lub jego część stanowi niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia powoduje, że obiekt ten podlega przymusowej rozbiórce. Decyzja rozbiórki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 może być jednak wydana wtedy, gdy nie istnieją możliwości dokonania zmian lub przeróbek obiektu budowlanego doprowadzających go do zgodności z przepisami (art. 40 ustawy).
Jak wynika z ustaleń organu nadzoru budowlanego drewniany obiekt budowlany, zrealizowany samowolnie w 1945r., przy którym w latach 1988-1989 również samowolnie wykonano wskazane przez organ roboty budowlane (wymianę elementów konstrukcyjnych ścian i dachu, wykonano z desek nowe poszycie ścian i dachu oraz wykonano nowe pokrycie papowe dachu) usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki i nie ma ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki. Jego konstrukcja, szczegółowo ustalona w wyniku przeprowadzonych oględzin i opisana w zaskarżonej decyzji, jak też usytuowanie naruszają przepisy obowiązujące z dacie jego wznoszenia (rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku (Dz.U. z 1980r. Nr 17, poz.62 - § 13), jak i obecne (rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.IV.2002 r (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. - § 12 ust. 6 i § 271 ust 12 pkt 1). W szczególności brak zachowania wymaganych odległości od granic działki, jak również brak ściany oddzielenia przeciwpożarowego powodują niebezpieczeństwo ludzi i mienia, stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego oraz ograniczenie prawidłowej zabudowy na działce sąsiedniej.
Ponadto obiekt ten jest w złym stanie technicznym, co zostało potwierdzone podczas kontroli, rozprawy administracyjnej i omówione w uzasadnieniu obu decyzji.
Wobec tego, że zmiany lub przeróbki w celu doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami sprowadziłyby się do wykonania nowego obiektu od podstaw w innym usytuowaniu, stwierdzić należy, że organ nadzoru budowlanego nakazując rozbiórkę przedmiotowego obiektu gospodarczego nie naruszył przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane ( Dz.U. Nr.38, poz.229 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.