II SA/Ke 377/06

II SA/Ke 377/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal /sprawozdawca/
Sylwester Miziołek
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art.31 ust.1 pkt3, art.3 pkt1, art.49b
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2007r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] znak: [...] nakazującą Z.K. rozbiórkę samowolnie wzniesionego ogrodzenia działki gruntu nr ew. 22 o długości 6,0 m oraz ogrodzenia działki gruntu nr ew. 1095 o długości 4,5 m od strony ul. S. C. w C., gmina W..
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku pisma Urzędu Gminy we W. informującego o ogrodzeniu, które zablokowało wjazd na drogę wewnętrzną ogólnodostępną, organ I instancji przeprowadził w dniu 19.07.2005r. oględziny w miejscowości C., gmina W. i stwierdził wybudowane od strony ul. S. C. i w granicy z należącą do Z. K. działką gruntu nr ew. 1095 ogrodzenie o długości 4,5 m składające się z dwóch słupków żelbetowych oraz wypełnienia z desek, przy czym wysokość tego ogrodzenia wynosi ok. 1,5 m. Stwierdzono także, iż wzdłuż tej ulicy wybudowane jest prowizoryczne ogrodzenie z desek o długości 6,0m, bez cokołu. Ogrodzenie to stanowi przedłużenie ogrodzenia o długości 4,50 m oraz rozciąga się pomiędzy północnym narożnikiem działki nr ew.1095, a działką nr ew. 1119.
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.),nakazał Z. K. rozbiórkę samowolnie wzniesionego ogrodzenia części działki gruntu nr ew. 1095 o długości 4,5 m oraz rozbiórkę drewnianej konstrukcji zastawiającej o długości 6,0 m wykonanej pomiędzy działką gruntu nr ew. 1095 a działką gruntu nr ew. 1119 od strony ul. S. C. w C..
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od w/w rozstrzygnięcia, decyzję z dnia [...] znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniósł, iż organ I instancji wadliwie zastosował w sprawie przepis art. 51 Prawa budowlanego - zamiast przepisu art. 49b tej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi Z. K. na powyższą decyzję, nieprawomocnym wyrokiem z dnia 2 lutego 2007r., sygn. akt II SA/Ke 81/06 oddalił skargę.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] znak [...], wydanym na podstawie art. 49b ust 2 pkt 1, 2, 3 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie przez Z. K. robót budowlanych dotyczących ogrodzenia działki gruntu nr ew. 22 o długości 6,0 m oraz ogrodzenia działki gruntu nr ew. 1095 o długości 4,5 m od strony ul. S. C. w C. i nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia:
- szkicu ogrodzenia o długości 6,0 m, działki nr ew. 22 oraz szkicu ogrodzenia o długości 4,5 m działki gruntu nr ew. 1095 od strony ul. S. C. w C.,
- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane,
- projektu zagospodarowania działki lub terenu,
- zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Pomimo upływu wyznaczonego terminu Z. K. nie przedłożył żadnych dokumentów wymaganych tym postanowieniem. Wobec powyższego organ I instancji decyzją z dnia [...] znak: [...] wydaną na podstawie art. 49 b ust. 1 i ust. 3 oraz 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał Z. K. rozbiórkę samowolnie wzniesionego ogrodzenia o długości 6,0 m działki gruntu nr ew. 22 oraz ogrodzenia o długości 4,5 m działki gruntu nr ew. 1095 od strony ul. S. C. w C..
Decyzją z dnia [...] znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru, po rozpoznaniu odwołania Z. K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Dokonując ustaleń zgodnych z tymi, jakie poczynił organ I-szej instancji podniósł, że pomimo faktu, iż ulica S. C. wzdłuż której wybudowano ogrodzenie, tj. działka o nr ew. 2415 nie jest zaliczona uchwałą Rady Gminy do kategorii dróg gminnych, jak również nie jest zakwalifikowana do żadnej kategorii dróg publicznych i jest tylko drogą wewnętrzną, to znajduje się we władaniu Gminy i odbywa się po tej działce ruch kołowy i pieszy. Zatem teren działki nr ew. 2415 - był w momencie budowy obydwu odcinków ogrodzenia i jest obecnie - w sposób nieograniczony dostępny dla każdego; stąd organ odwoławczy uznał, że "jest miejscem publicznym w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane". Skoro zatem budowa przedmiotowego ogrodzenia wymagała zgłoszenia, którego inwestor nie dokonał, to zasadnie organ I instancji przyjął, iż skarżący dopuścił się samowoli budowlanej.
Organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu I-szej instancji, że ze względu na brak zabudowań na ogradzanym terenie, obydwa wybudowane odcinki nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym, a są obiektami budowlanymi. Przytaczając treść art. 49b ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego wskazał, że niewykonanie przez Z. K. obowiązków nałożonych postanowieniem z [...] obligowało organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia.
Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył Z. K. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zażądał ustalenia, że z uwagi na rodzaj i umiejscowienie ogrodzenia, którego przedmiotowa decyzja dotyczy, nie mają do niego zastosowania przepisy Prawa budowlanego. Podniósł, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do rozstrzygania, że działka o nr ew. 22 wzdłuż której ma przebiegać tzw. "ulica O." faktycznie w C. istnieje, zaś organy te, zajmując się należącymi do niego ogrodzeniami, przekraczają swoje uprawnienia. Zdaniem skarżącego z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organy obu instancji prowadziły postępowanie z tej przyczyny iż "jakoby bezprawnie" zagrodził wjazd od ulicy S. C. do tzw. ulicy O..
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że organy nadzoru budowlanego prowadząc działanie w stosunku do samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych i działając na podstawie art. 49 b Prawa budowlanego nie przekraczają swojej właściwości rzeczowej zastrzeżonej w tej ustawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:
- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego bądź procesowego skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.
Na wstępie należy podnieść, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela pogląd tut. Sądu wyrażony w uzasadnieniu nieprawomocnego wyroku z dnia 2 lutego 2007r. sygn. akt II SA/Ke 81/06, iż droga przy której skarżący wybudował ogrodzenie jest "innym miejscem publicznym" w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Miejscem publicznym będzie każdy obszar, do którego nieskrępowany dostęp ma nieograniczona liczba osób i który służy ogólnie rozumianym potrzebom publicznym. Droga będąca przedmiotem postępowania w sprawie, takie właśnie kryterium spełnia, albowiem stanowi dojazd i dojście piesze do domów przy niej usytuowanych, z którego skorzystać może każdy. Pozostawanie tej drogi we władaniu Gminy dodatkowo uzasadnia przyjęcie poglądu, iż służy ona zaspokajaniu określonych potrzeb o charakterze publicznym. Należy zatem przyjąć, że ulica C. jest "innym miejscem publicznym" w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wybudowanie więc przy niej ogrodzenia wymagało zgłoszenia właściwemu organowi, czego skarżący nie dokonał ( por. także wyrok NSA z dnia 2 lipca 2004 r., OSK 454/04, LEX nr 173981). Stosownie bowiem do art. 30 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m.
Wymaga podkreślenia, że dla uniknięcia samowoli budowlanej niezbędnym jest zgłoszenie inwestycji przed jej realizacją, a nie po jej wykonaniu. Z uwagi na powyższe dokonanie zgłoszenia przez Z. K. w dniu 11 października 2005 r., pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy.
Skoro zatem skarżący dopuścił się samowoli budowlanej to ocena jej skutków i ewentualne wdrożenie postępowania legalizacyjnego winno nastąpić – jak prawidłowo przyjęły organy obu instancji – w oparciu o przepis art. 49b Prawa budowlanego. Ogrodzenie postawione przez skarżącego jest bowiem obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a konkretnie należy je zaliczyć do budowli, o jakich mowa w art. 3 pkt 2 tej ustawy. Wprawdzie ogrodzenia wymienione są w słowniczku wyrażeń ustawowych jako przykłady urządzeń budowlanych, ale rolę taką pełnią jedynie wówczas, gdy są związane z danym obiektem budowlanym i zapewniają możliwość jego użytkowania zgodnie
z przeznaczeniem. Należy przez to rozumieć sytuacje, w których ogrodzenie obejmuje całą działkę, na której znajduje się dany obiekt, bądź też ogradza wprawdzie tylko jej część, ale służy celom, o jakim mowa wyżej. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy ogrodzenie postawione przez skarżącego wymogów powyższych nie spełnia, co nakazuje uznać je za budowlę wymagającą zgłoszenia, a do oceny skutków samowoli zastosować przepis art. 49b ustawy.
Stosownie do przepisu art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Z kolei przepis art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni:
1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4;
2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;
3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy
z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak wynika z akt sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 49b ust. 2, wstrzymał prowadzenie przez Z. K. robót budowlanych i nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni stosownych dokumentów. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie przedłożył organowi I instancji żadnych dokumentów wymaganych tym postanowieniem. Stosownie do dyspozycji art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1 cyt. przepisu, czyli nakaz rozbiórki obiektu. Skoro zatem inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] - to zasadnie organy nakazały rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia.
Bezzasadny jest zarzut skarżącego, że podstawą nakazu rozbiórki było " zastawienie wjazdu na ulicę O.". W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych nie budzi wątpliwości, iż podstawą rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia był fakt niewykonania przez skarżącego obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...].
Odnosząc się do zarzutów skarżącego o braku właściwości organów nadzoru budowlanego stwierdzić należy, iż są one bezzasadne. Orzekające w sprawie organy obu instancji zastosowały się bowiem do dyspozycji art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym rozstrzyganie spraw, o których mowa w art. 49b należy do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji oraz art. 83 ust. 2 cyt. ustawy, który stanowi, iż organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego.
Reasumując, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.