II SA/KE 357/23

II SA/Ke 357/23 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal /sprawozdawca/
Krzysztof Armański /przewodniczący/
Renata Detka
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 26 lipca 2019 r. znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej też jako "ŚWINB"), po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Z. (dalej "PINB") z 21 maja 2019 r. znak: [...], którą nakazano rozbiórkę obiektu budowlanego z prefabrykowanych elementów betonowych o wysokości 5,25 m na długości 50,54 m, o wysokości 4,50 m na długości 0,95 m i o wysokości 3,00 m na długości 2,85 m, usytuowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości W. S., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia ŚWINB wskazał, że podczas oględzin przeprowadzanych 11 lutego 2019 r. PINB ustalił, że na położonych bezpośrednio na ziemi płytach drogowych ustawione są obok siebie prefabrykowane elementy betonowe w kształcie odwróconej litery T o wysokościach: 5,25 m, 4,5 m i 3,00 m, zarówno w linii równoległej oddalonej od wschodniej granicy z działką nr [...] na odległość 3,26 + 0,16 m licząc do krawędzi podstawy prefabrykatu betonowego w kształcie odwróconej litery T, jak i w linii prostopadłej do tej granicy. Jednocześnie w odległości 0,16 m licząc do krawędzi podstawy prefabrykatu betonowego w kształcie odwróconej litery T jest wykonane przez inwestora dodatkowe wewnętrzne ogrodzenie o wysokości ok. 3 m. Biorąc jednak pod uwagę, że podstawa tych prefabrykowanych elementów ma 2,22 m szerokości, to pionowa część tych płyt usytuowana jest od ogrodzenia pomiędzy działkami w odległości ok. 4,37 m. Ponadto na działce prowadzona jest działalność obejmująca produkcję i sprzedaż betonowych elementów prefabrykowanych. W piśmie z 20 lutego 2019 r. skarżący oświadczył, że prefabrykowane elementy są przeznaczone do sprzedaży i nie stanowią budowy.
W wyniku przeprowadzonego postępowania PINB decyzją z 21 maja 2019 r., nakazał inwestorowi rozbiórkę ww. obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji ŚWINB wskazał, że 26 maja 2017 r. inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia betonowego z prefabrykatów o wysokości 5,0 - 5,2 m w słupku + ostatnia płyta półokrągła na działkach nr [...] i [...]. Z opisu technicznego do zgłoszenia wynikało, że miało to być wybudowane w odległości 3 m od granicy wschodniej (w której istniało już inne ogrodzenie), ogrodzenie izolujące od działki sąsiedniej o nr [...]. Starosta [...] po rozpatrzeniu powyższego zgłoszenia decyzją z 12 czerwca 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie tego obiektu budowlanego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Ś. z 12 lipca 2017 r., znak: [...]
Kolejnym zgłoszeniem z 10 sierpnia 2017 r. inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia betonowego o wysokości słupków 3 m i w odległości od granicy od 1 do 3 m z powodu istnienia pasa zieleni (drzew) i rozbiórki starego ogrodzenia po wybudowaniu nowego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości W. 60. Ogrodzenie na podstawie tego zgłoszenia zostało zrealizowane i stało się przedmiotem odrębnego postępowania.
Jak podkreślił ŚWINB, przedmiotem tego postępowania jest samowolnie wybudowany w 2017 r. odrębny obiekt budowlany z ustawionych luźno prefabrykowanych elementów betonowych o wysokości ok. 5 m, tworzących mur usytuowany na działce nr [...]. Prefabrykaty te nie są ani przytwierdzone do luźno leżących płyt drogowych, ani nie są połączone między sobą, przez co istnieje prawdopodobieństwo przewrócenia się ich pod wpływem działania zjawisk atmosferycznych (silny wiatr) i wyrządzenia szkód na działce sąsiedniej. Zdaniem organu inwestor w taki sposób usytuował te elementy, aby stworzyć dodatkowy, nowy obiekt spełniający funkcję muru, który wraz z pasem zieleni wzdłuż granicy od strony wschodniej działki nr [...], ma stanowić izolację akustyczną. T. ustawionych w linii równoległej do granicy pomiędzy działkami elementów prefabrykowanych nie można potraktować jako ogrodzenie działki, bowiem takie już istnieje, a poza tym nie jest usytuowane w granicy pomiędzy działkami. Przedmiotowy obiekt stanowi zatem samowolnie wykonany mur spełniający funkcję ekranu akustycznego. Dlatego też zasadnie PINB prowadził postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, ustalając brak podstaw do wdrażania procedury legalizacji tego obiektu, ze względu na fakt, że istnienie i wielkość samowolnie wykonanego muru wysokości ok. 5,2 m utworzonego z prefabrykowanych elementów nie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sztuką budowlaną jak również stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.
A. S. na powyższą decyzję ŚWINB wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 758/19 uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd stwierdził, że z ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji wynika, że przedmiotem niniejszej sprawy było kilkadziesiąt wyprodukowanych w betoniarni prowadzonej przez skarżącego, prefabrykatów betonowych w kształcie odwróconej litery T, o wysokości 525 cm i podstawie o szerokości 222 cm oraz kilka analogicznych prefabrykatów o wysokości 4,50 i 3 m. Prefabrykaty te nie były objęte jakimkolwiek sprzeciwem ze strony właściwego organu architektoniczno-budowlanego wobec zgłoszenia dokonanego przez skarżącego 10 sierpnia 2017 r. Według konsekwentnych twierdzeń inwestora, opisane w zaskarżonej decyzji betonowe prefabrykaty, nigdy nie stanowiły jakiejkolwiek budowy, ale przeznaczone są do sprzedaży. Na dowód takiego ich przeznaczenia przedstawił dowody w postaci kopii paragonów z kasy fiskalnej z 31 października 2018 r. i z 28 stycznia 2019 r., z których wynika, że jego Przedsiębiorstwo we wskazanych datach sprzedało w punkcie sprzedaży w Wolicy 60, 12 sztuk prefabrykatów betonowych po [...] zł za sztukę i 6 sztuk prefabrykatów betonowych po [...] zł za sztukę. W ocenie Sądu wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wątpliwość co do tego, czy paragony te rzeczywiście dotyczą takich betonowych prefabrykatów, których rozbiórkę orzeczono, nie mogła podważać twierdzenia inwestora. Świadczy o tym bowiem treść faktury z 7 sierpnia 2019 r., w której objęte nią prefabrykaty zostały precyzyjnie opisane w sposób niepozostawiający wątpliwości co do ich identyczności z prefabrykatami objętymi zaskarżoną rozbiórką. Sąd stwierdził także, że zupełnie nieracjonalne z punktu widzenia inwestora - producenta i sprzedawcy tak dużych i ciężkich prefabrykatów betonowych typu T, jak przedmiotowe, byłoby używanie ich na własnej działce jako muru mającego pełnić funkcję ekranu akustycznego, w sytuacji, gdy z żadnych przepisów ani z żadnych ujawnionych w sprawie decyzji administracyjnych nie wynika, aby miał on obowiązek wykonania takich ekranów akustycznych od strony sąsiedniej działki należącej do osoby fizycznej, w miejscu oddalonym do tej działki o ponad 4 m i w sytuacji, gdy pomiędzy działką inwestora i M. P. znajduje się pas 248, co najmniej kilkunastoletnich drzew pełniących funkcję izolacyjną, o wysokości przewyższającej najwyższe z przedmiotowych prefabrykatów. Również oczywista w realiach gospodarczych możliwość pojawienia się w każdej chwili kolejnego nabywcy przedmiotowych prefabrykatów stawia pod znakiem zapytania racjonalność wykorzystywania ich przez inwestora producenta i sprzedawcę tych prefabrykatów, jako ekranu dźwiękochłonnego.
Sąd oceniał, że będące przedmiotem decyzji prefabrykowane elementy betonowe stanowią jedynie zapas wyprodukowanych w zakładzie produkcyjnym inwestora produktów, przechowywanych czasowo na jego terenie, tzn. do momentu ich sprzedaży. W konsekwencji Sąd uznał, że niedopuszczalnym było prowadzenie w stosunku do ww. prefabrykatów postępowania z zakresu nadzoru budowlanego, a takie wszczęte postępowanie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając to orzeczenie w całości.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej organu Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 1249/20 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
NSA przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zobowiązał Sąd pierwszej instancji do wnikliwej oceny funkcji jaką pełni ustawienie obok siebie prefabrykowanych elementów betonowych, poprzez odniesienie się do zgłoszenia inwestora z 26 maja 2017 r., a tym samym celu inwestycji wskazanego w załączonym do niego opisie technicznym inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Na wstępie wskazać przyjdzie, że niniejsza sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2023 r. sygn. akt II OSK1249/20, wydanym na skutek skargi kasacyjnej organu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 758/19.
W powołanym wyroku NSA wskazał, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, tj. do dokonanego przez inwestora 26 maja 2017 r. zgłoszenia robót budowlanych. Jak podkreślił NSA, istotą sporną w niniejszej sprawie stanowi okoliczność, czy znajdujące się na działce nr [...] ustawione obok siebie prefabrykowane elementy betonowe w kształcie odwróconej litery T o wysokościach: 5,25 m, 4,5 m i 3,00 m zarówno w linii równoległej oddalonej od wschodniej granicy z działką nr [...] na odległość 3,26 + 0,16 m licząc do krawędzi podstawy prefabrykatu betonowego w kształcie odwróconej litery T, jak i w linii prostopadłej do tej granicy, stanowią obiekt budowlany, czy jedynie przeznaczony do sprzedaży zapas wyprodukowanych przez inwestora produktów, znajdujących się na ww. działce jedynie czasowo, tj. do czasu ich sprzedaży.
Dalej NSA wskazał, że dla dokonania powyższych ustaleń Sąd pierwszej instancji odniósł się do funkcji jaką pełni ww. obiekt. Przeprowadzając jednakże rozważania w tym zakresie Sąd całkowicie pominął wskazywaną w stanie faktycznym okoliczność, że inwestor 26 maja 2017 r. - przed dokonaniem samowolnego ustawienia przedmiotowego obiektu - dokonał bezskutecznego zgłoszenia robót budowlanych w postaci budowy, na działce nr [...] i [...] w odległości 3 m od granicy z działką [...], ogrodzenia betonowego z prefabrykatów o wysokości 5 - 5,2 m plus ostatnia płyta półokrągła. Kwestia ta miała natomiast podstawowe znaczenie dla niniejszej sprawy, ponieważ w załączonym do ww. zgłoszenia opisie technicznym została wskazana funkcja jaką miał pełnić wnioskowany obiekt, tj., że stanowi budowę "ogrodzenia betonowego wysokiego izolującego od działki sąsiedniej o numerze [...]". Celem inwestycji objętej ww. zgłoszeniem, było zatem uzyskanie dodatkowej izolacji od działki nr [...] (pomiędzy działkami istniało już ogrodzenie, o którego rozbiórkę w zgłoszeniu tym nie wnosił). Wynikająca z ww. zgłoszenia funkcja, jaką chciał uzyskać inwestor poprzez ustawienie dodatkowego "ogrodzenia" o wys. 5 m wzdłuż działki [...] powoduje, że nie można wykluczyć, że przedmiotowy obiekt stanowi obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika bowiem z akt sprawy, przedmiotowe prefabrykowane elementy betonowe zostały ustawione obok siebie w rzędzie o długości 52 m, równolegle do ogrodzenia z działką nr [...], tak więc niewątpliwie wizualnie tworzą mur, który może stanowić izolację akustyczną. Tym bardziej, że ww. obiekt może istnieć w niezmienionym stanie od 2017 r. Brak zatem odniesienia się do wskazanej w załączniku do zgłoszenia funkcji powoduje, że rozważania Sądu co do kwestii, czy przedmiotowy obiekt stanowi obiekt budowlany, były przedwczesne.
Nadto NSA zwrócił uwagę, że - jak słusznie podniósł skarżący kasacyjnie organ - inwestorowi zależało na posadowieniu obiektu o wys. 5 m w niewielkiej odległości od granicy z działką nr [...], bowiem po otrzymaniu decyzji z 2 czerwca 2017 r., wydanej przez Starostę Buskiego nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu objętego zgłoszeniem z 26 maja 2017 r. złożył odwołanie. Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 12 lipca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty z 2 czerwca 2017 r. Organ stwierdził, że obiekt wskazany w zgłoszeniu będzie pełnił inną funkcję - budowli ochronnej (potwierdza to fakt istnienia już ogrodzenia od strony granicy z działką sąsiednią nr [...]). W ocenie organu realizacja ww. obiektu może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich, w tym może stanowić zagrożenie w przypadku jego przewrócenia przez silny wiatr. Mając zatem na uwadze, że skarżący pomimo nakazu uzyskania pozwolenia, o której mowa w ww. decyzji samowolnie postawił w 2017 r. przedmiotowy obiekt, w odległości 4 m od granicy z działką nr [...], o praktycznie tożsamych parametrach jak w ww. zgłoszeniu, Sąd winien odnieść się do tej okoliczności.
Zdaniem NSA, przyczynę braku ustosunkowania się do zgłoszenia z 26 maja 2017 r. nie może stanowić fakt, że Sąd w uzasadnieniu wyroku powiązał sporny obiekt ze zgłoszeniem skarżącego z 10 sierpnia 2017 r. Z zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd zakwestionował stanowisko zawarte w decyzji ŚWINB z 26 lipca 2019 r., że wybudowane ogrodzenie na działce [...] na podstawie zgłoszenia z 10 sierpnia 2017 r. jest przedmiotem odrębnego postępowania.
NSA przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zobowiązał Sąd pierwszej instancji do wnikliwej oceny funkcji jaką pełni ustawienie obok siebie prefabrykowanych elementów betonowych, poprzez odniesienie się do zgłoszenia inwestora z 26 maja 2017 r., a tym samym celu inwestycji wskazanego w załączonym do niego opisie technicznym inwestycji.
Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie, nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej. Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowo-administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.
Ponowną kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja utrzymująca w mocy nakaz rozbiórki obiektu zakwalifikowanego jako budowlany, składającego się z prefabrykowanych elementów betonowych o wysokości 5,25 m na długości 50,54 m, o wysokości 4,50 m na długości 0,95 m i wysokości 3,00 m na długości 2,85 m. Dokonując prawnobudowlanej kwalifikacji tego obiektu organ nadzoru budowlanego drugiej instancji przyjął, że ma do czynienia z wykonanym samowolnie murem pełniącym funkcję ekranu akustycznego, który z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami obowiązującego na tamtym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ze sztuką budowlaną oraz z powodu stwarzania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia nie mógł być zalegalizowany i podlegał rozbiórce na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo zakwalifikował wysoki na 5 m oraz długi na 52 m mur jako obiekt budowalny, co do którego dokonano nieskutecznego zgłoszenia. Inwestor 26 maja 2017 r. - przed dokonaniem samowolnego ustawienia przedmiotowego obiektu - dokonał bezskutecznego zgłoszenia robót budowlanych w postaci budowy, na działce nr [...] i [...] w odległości 3 m od granicy z działką [...], ogrodzenia betonowego z prefabrykatów o wysokości 5 - 5,2 m plus ostatnia płyta półokrągła. Kwestia ta miała zatem podstawowe znaczenie dla niniejszej sprawy, ponieważ w załączonym do ww. zgłoszenia opisie technicznym została wskazana funkcja jaką miał pełnić wnioskowany obiekt, tj., że stanowi budowę "ogrodzenia betonowego wysokiego izolującego od działki sąsiedniej o numerze [...]". Celem inwestycji objętej ww. zgłoszeniem, było zatem uzyskanie dodatkowej izolacji od działki nr [...] (pomiędzy działkami istniało już ogrodzenie, o którego rozbiórkę w zgłoszeniu tym nie wnosił). Wynikająca z powyższego zgłoszenia funkcja, jaką chciał uzyskać inwestor poprzez ustawienie dodatkowego "ogrodzenia" o wys. 5 m wzdłuż działki [...] powoduje, że w ocenie Sądu przedmiotowy obiekt stanowi obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika bowiem z akt sprawy, przedmiotowe prefabrykowane elementy betonowe zostały ustawione obok siebie w rzędzie o długości 52 m, równolegle do ogrodzenia z działką nr [...], tak więc niewątpliwie wizualnie tworzą mur, który może stanowić izolację akustyczną. Z opisu technicznego do wspomnianego wyżej zgłoszenia z 26 maja 2017 r. wynikało, że miało to być wybudowane w odległości 3 m od granicy wschodniej (w której istniało już inne ogrodzenie), ogrodzenie izolujące od działki sąsiedniej o nr [...]. Starosta [...] po rozpatrzeniu powyższego zgłoszenia decyzją z 12 czerwca 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie tego obiektu budowlanego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Ś. z 12 lipca 2017 r., znak: [...]
Kolejnym zgłoszeniem z 10 sierpnia 2017 r. inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia betonowego o wysokości słupków 3 m i w odległości od granicy od 1 do 3 m z powodu istnienia pasa zieleni (drzew) i rozbiórki starego ogrodzenia po wybudowaniu nowego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości W. 60. Ogrodzenie na podstawie tego zgłoszenia zostało zrealizowane i stało się przedmiotem odrębnego postępowania.
W ocenie Sądu, wskazane wyżej fakty pozwalają uznać, że inwestorowi zależało na posadowieniu obiektu o wys. 5 m w niewielkiej odległości od granicy z działką nr [...], bowiem po otrzymaniu decyzji z 2 czerwca 2017 r., wydanej przez Starostę Buskiego nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu objętego zgłoszeniem z 26 maja 2017 r. złożył odwołanie do Wojewody Ś.. Tym samym należy przyjąć, że rzeczywistym zamiarem inwestora była budowa obiektu spełniającego funkcję muru - ekranu akustycznego.
Sumując, organ dokonał prawidłowej kwalifikacji budowlanej co do charakteru tego obiektu. Prefabrykaty nie są ustawione luźno, ale przylegają do siebie pełniąc funkcję muru. Betonowe prefabrykaty ułożone są na stabilnym podłożu tj. płytach drogowych, a z uwagi na ich wielkość i masę należy uznać, że są związane z gruntem, zaś ich ewentualne przemieszczenie wymaga użycia specjalistycznego sprzętu. W ocenie Sądu, słusznie organy uznały, że w realiach tej sprawy mamy do czynienia z obiektem budowlanym zrealizowanym zgodnie z planowanym zamiarem inwestora, gdyż odpowiada on założeniom zgłoszenia.
Ponieważ skarżący pomimo nakazu uzyskania pozwolenia, o którym mowa w ww. decyzji, samowolnie zrealizował w 2017 r. przedmiotowy obiekt, w odległości 4 m od granicy z działką nr [...], o praktycznie tożsamych parametrach jak w ww. zgłoszeniu, organ prawidłowo prowadził postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, ustalając brak podstaw do wdrażania procedury legalizacji tego obiektu, ze względu na fakt, że istnienie i wielkość samowolnie wykonanego muru o wysokości ok. 5,2 m utworzonego z prefabrykowanych elementów nie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sztuką budowlaną jak również stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.
W. podkreślić, że z pisma Urzędu Miasta i Gminy w B. Z. z 11 marca 2019 r. wynika, że działka nr [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XXIV/258/2005 Rady Miejskiej w B. Z. z 28 stycznia 2005 r. Działka ta położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem P.U.M - zabudowa związana z działalnością produkcyjną, usługową i zabudową mieszkaniową, dla którego obowiązują m.in. ustalenia w zakresie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu: gabaryty i charakter nowych obiektów muszą stanowić kontynuację skali architektonicznej i charakteru zabudowy w odniesieniu do obiektów realizowanych bądź zrealizowanych po drugiej stronie ulicy.
Jak wynika z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. Z. z 28 czerwca 2012r. w sprawie ustanowienia Statutu Uzdrowiska B. Z. przedmiotowa działka zlokalizowana jest w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej. Strefa "C" znajduje się na obszarze mającym wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych (§1 pkt 3 uchwały). Stosownie zaś do § 4 ust. 3 pkt 1 tej uchwały w strefie "C" zabrania się budowy zakładów przemysłowych w rozumieniu przepisów Prawa budowalnego tj. ich nadbudowy, rozbudowy. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1056) zakład przemysłowy jest to zespół budynków i urządzeń wraz z terenem, na którym prowadzi się działalność wytwórczą polegającą na przekształceniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym materiału, substancji lub ich części składowych w nowy produkt. Stosownie do art. 38a ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane zakładów przemysłowych. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowalnego pod pojęciem "budowy" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowalnego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.
W. również zauważyć, że w przywołanym wyżej piśmie Urzędu Miasta i Gminy B.-Z. z 11 marca 2019 r. wskazano, że w świetle postanowień planu miejscowego i statutu uzdrowiska w strefie "C" obszarów ochrony uzdrowiskowej nadal funkcjonować mogą m.in. dotychczas istniejące zakłady przemysłowe jednakże brak jest możliwości ich rozbudowy, nadbudowy, czy budowy nowych obiektów w ramach funkcjonowania zakładu.
W świetle powyższych okoliczności faktycznych i prawnych prawidłowo organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowalne, ustalając brak podstaw do wdrożenia procedury legalizacyjnej przedmiotowego obiektu. Słusznie organy uznały, że samowolnie wzniesiony przez skarżącego obiekt o wysokości 5,25 m utworzony z prefabrykowanych elementów nie może zostać zalegalizowany, ponieważ jego istnienie nie jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego, a co za tym idzie zasadnie - na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowalne - nakazały jego rozbiórkę.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę,
na podstawie art. 151 p.p.s.a.