II SA/Ke 346/05

II SA/Ke 346/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2005-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek
Renata Detka
Teresa Kobylecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 "c" i "a"
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygnatura akt: II SA/Ke 346/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant - referent stażysta Dorota Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005 r. sprawy ze skargi H. i R. małż. S. na postanowienie Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach na rzecz H. i R. małż. S. 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2004 r. Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu zażalenia H. i R. S. utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], uzgadniające (w trybie art. 106 kpa) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu usług stolarskich z zapleczem socjalnym na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości C., gmina G..
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie przedłożonego raportu (oraz aneksu z naniesionymi poprawkami) o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji, autorstwa M. Świątka uznał, że planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi. Biegły w aneksie do raportu uwzględnił wszystkie uwagi zawarte w postanowieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].
Ponadto organ odwoławczy podniósł, że stosownie do zapisów miejscowego ogólnego planu zagospodarowania gminy G., wnioskowane pod zabudowę działki nr [...] i [...] w miejscowości C. położone są na terenie oznaczonym symbolem [...] - teren istniejącej i projektowanej zabudowy zagrodowej oraz przy otaczającym kompleksie zabudowy oznaczonej symbolem [...] - teren projektowanej zabudowy jednorodzinnej. Ustalenia ogólne planu dopuszczają dla terenu oznaczonego symbolem MR sytuowanie obiektów usługowych, przy czym obiekty uciążliwe powinny być usytuowane w głębi działki w sposób nie powodujący uciążliwości dla budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W granicach terenów budownictwa jednorodzinnego dopuszcza się lokalizację obiektów usługowych nieuciążliwych dla otoczenia.
Zdaniem Inspektora Sanitarnego ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego przedsięwzięcia odbywa się według zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego gminy G., obowiązującego w 2003 r. Wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został złożony [...], a przepis art. 85 ustawy z dnia [...] o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, że do spraw wszczętych i nie zakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Organ odwoławczy podniósł także, że ocena zgodności inwestycji z planem miejscowym jest zasadniczą funkcją decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast szczegółowe kwestie rozwiązań technicznych, w tym dotyczące ochrony przed niedozwolonymi uciążliwościami inwestycji dla właścicieli nieruchomości sąsiednich winny zostać rozstrzygnięte w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymagania związane z ochroną środowiska podlegają uszczegółowieniu przede wszystkim w pozwoleniu na budowę i w projekcie budowlanym, gdzie zostaną sprecyzowane dane dotyczące warunków technicznych projektowanej inwestycji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli H. i R. małż. S., domagając się jego uchylenia.
Skarżący zarzucili, że plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy Górno, na który powołuje się organ odwoławczy, stwierdzając zgodność inwestycji z jego zapisami został uchwalony w 1991 r. i nie obowiązywał już w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia.
Zarzucili także brak ustosunkowania się organu odwoławczego do zarzutów podniesionych przez nich w zażaleniu, mimo że zostały one przez organ przytoczone w treści postanowienia. Zarzuty skarżących szczególnie dotyczyły braku sprawdzenia przytoczonych w raporcie, a w szczególności w analizie obliczeń rozkładu natężenia hałasu, dopuszczalnej normy hałasu na granicy działki. Zakwestionowali obliczenia przeprowadzone z uwzględnieniem tylko dwóch pracujących maszyn.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania.
W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa.
Na wstępie należy zauważyć, że kwestionowane przez skarżącego postanowienie zostało wydane przez organ współdziałający, który jest powołany jedynie do zajęcia stanowiska w sprawie, która zawisła przed innym organem, a zajęte przez niego stanowisko zawarte w postanowieniu nie załatwia zawisłej sprawy, ponieważ nie rozstrzyga o jej istocie, ani jej nie kończy. Postępowanie uzgadniające nie jest więc postępowaniem samodzielnym, a jedynie częścią postępowania, kończącego się wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Rozstrzygnięcie zawarte w takiej decyzji nie jest wyłącznie wyrazem stanowiska organu wydającego decyzję, gdyż każdy z organów współdziałających, wymienionych w art. 48 i art. 57 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), prowadząc postępowanie zobowiązany jest do zbadania sprawy pod kątem obowiązujących w tym zakresie przepisów i do zajęcia stanowiska (uzgodnienia). Tymczasem Inspektor Sanitarny, jako organ współdziałający i orzekający w trybie art. 106 kpa, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawarł rozważania prawne co do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zamiast omówić kwestie związane z jego właściwością.
Trafnie podnieśli także skarżący, że organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia w ogóle nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez nich w zażaleniu od postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak również nie dokonał analizy raportu, który został uzupełniony przez biegłego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy i wymagał oceny organu orzekającego w sprawie. Przypomnieć należy, że w postępowaniu odwoławczym sprawa podlega ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu w trybie i formie przewidzianej przepisami prawa procesowego i zgodnie z przepisami prawa materialnego. Wymagań tych nie dopełniono przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. Samo powołanie się na raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz aneks do raportu nie jest wystarczające. Zauważyć należy, że organ odwoławczy powołując ustalenia organu I instancji nawet nie wskazał, że ustalenia te uznaje za właściwe.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika ponadto, że organ orzekał na podstawie zapisów przyjętych w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania gminy G. uchwalonym w 1991 r., uznając że ma on w sprawie zastosowanie na podstawie art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zauważyć jednak należy, że przepis ten reguluje tylko zakres stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w postępowaniu administracyjnym w sprawach indywidualnych, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem 11 lipca 2003 r., natomiast nie daje podstaw do orzekania na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po utracie przez niego mocy obowiązywania, na co wskazuje treść art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jego treścią obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.
Organ odwoławczy musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania (por. wyrok NSA z dnia 24.II.1992 r. sygn. II SA 49/92).
Mając to na uwadze uznać należy za zasadny zarzut skarżących, że w dacie orzekania przez organy obu instancji powołany w decyzji plan już nie obowiązywał, zatem organ nie mógł orzekać na jego podstawie.
W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało nie tylko z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale również z naruszeniem prawa materialnego co powoduje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" i "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uwzględniając skargę uchylił zaskarżone postanowienie. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 cyt. ustawy. Ponadto na podstawie art. 152 ustawy Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.