II SA/KE 345/06

II SA/Ke 345/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Chobian /przewodniczący/
Jacek Kuza /sprawozdawca/
Renata Detka
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 53 ust. 4, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie uzgodnienia inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Ke 345/06
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania M. G. utrzymało w mocy postanowienie Starosty J. z dnia [...] znak: [...] uzgadniające w zakresie ochrony gruntów rolnych inwestycję polegającą na budowie budynku tuczami w systemie ściółkowym w obsadzie do 40 DJP wraz ze zbiornikiem na gnojowicę i ścieki sanitarne, płytę gnojową oraz przyłączami: wodnymi, kanalizacji sanitarnej i gnojowej na działce' oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntu 297, położonej w miejscowości M., gmina I. .
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że Starosta J. w podstawie prawnej postanowienia wskazał treść art. 53 ust. 4 pkt 6 oraz art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w uzasadnieniu zaś organ I instancji stwierdził, że projektowane zamierzenie inwestycyjne M. i T. K., realizowane na działce nr 297 położonej w miejscowości M., gmina I. na terenie określonym w załączniku Nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy, jest zgodne z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ I instancji podkreślił, że stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I -III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,50 ha, wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Skoro przewidziana pod realizację inwestycji działka stanowi użytek rolny klasy III, a zwarty obszar projektowany nie przekracza 0,50 ha, to nie jest wymagana zgoda Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.
Zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł M. G. podnosząc, że nie wyraża zgody na lokalizacje tuczami na terenie działki bezpośrednio sąsiadującej z działką stanowiącą jego własność. Skarżący podkreślił, że nieprzyjemne zapachy dochodzące z budynku chlewni będą ograniczać możliwość użytkowania jego działki poprzez uniemożliwienie mu prowadzenia gospodarstwa agroturystycznego.
Rozpoznając odwołanie organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 53 ust.4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, zgodnie zaś z treścią art. 53 ust. 5 wyżej cytowanej ustawy, uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Dlatego też organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zasadnie pismem z dnia 3 lutego 2006 r. wystąpił do organu uzgadniającego, jakim w niniejszej sprawie był Starosta J., o uzgodnienie projektowanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych.
Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie na postanowienie organu I instancji wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy, w tym z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że działka wskazana we wniosku inwestorskim oznaczona numerem ewidencyjnym
II SA/Ke 345/06
297, położona w M. stanowi grunty rolne w klasie B- R lila i PS III. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, grunty pod budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej są nadal gruntami rolnymi, wobec powyższego organ II instancji podkreślił, iż budowa chlewni na gruntach rolnych nie powoduje zmiany ich przeznaczenia, a tym samym działka objęta wnioskiem inwestorskim nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, o których mowa w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do treści zażalenia podniosło, że przedmiotem postępowania przed organem I instancji była ocena zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami dotyczącymi ochrony gruntów rolnych i leśnych, zaś postępowanie uzgodnieniowe jest częścią składową postępowania administracyjnego zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy, w którym M. G. będzie mógł uczestniczyć na prawach strony.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego M. G., podnosząc, że budowa chlewni w tak bliskiej odległości od jego nieruchomości może spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia skarżącego i jego rodziny. M. G. dołączył do skargi odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym podnosił, iż przedmiotowa działka "nie nadaje się do budowy tuczami świń", gdyż położona jest na terenie podmokłym, na którym często wznoszą się źródła wód gruntowych, które zalewają teren działki. Skarżący wskazał, że M. i T. K. nawożą teren swej działki ziemią powodując podniesienie poziomu gruntu, co przyczynia się do zatapiania działki skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 u.p.p.s.a.).
Nie mogło być w sprawie kwestionowane, że postępowanie administracyjne toczące się w niniejszej sprawie ma charakter pomocniczy w stosunku do
II SA/Ke 345/06
3
postępowania głównego, którego przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku tuczami w systemie ściółkowym w obsadzie do 40 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza), wraz ze zbiornikiem na gnojowicę i ścieki sanitarne, płytą gnojową oraz przyłączami: wodnym, kanalizacji sanitarnej i gnojowej, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntu 297, położonej w miejscowości M., gmina I.. Postępowanie główne toczy się więc na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przytaczanej dalej jako ustawa o planowaniu ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do treści art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy, decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się w uzgodnieniu z innymi właściwymi organami, między innymi z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych -w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami ( art. 54 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa ( art. 54 ust. 5 ustawy o planowaniu).
Wykonując dyspozycję cytowanych wyżej przepisów, organ prowadzący postępowanie główne czyli Wójt Gminy I., zwrócił się do organu właściwego na podstawie art. 54 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu tj. Starosty J., o dokonanie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku tuczami w systemie ściółkowym w obsadzie do 40 DJP wraz ze zbiornikiem na gnojowicę i ścieki sanitarne, płytą gnojową oraz przyłączami: wodnym, kanalizacji sanitarnej i gnojowej, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntu 297, położonej w miejscowości M., gmina I.. Jak słusznie zauważyło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze , przedmiotem postępowania uzgodnieniowego była jedynie ocena zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami dotyczącymi ochrony gruntów rolnych i leśnych, a nie analiza, czy budowa chlewni może spowodować zagrożenie dla życia bądź zdrowia skarżącego i jego rodziny, względnie czy przedmiotowa działka, z uwagi na podmokły teren, nadaje się do budowy tuczami świń. Argumenty podnoszone przez M. G. zarówno w skardze jak i w zażaleniu są zatem całkowicie chybione, albowiem podnoszone w nich okoliczności i zarzuty w ogóle nie mogły być przedmiotem rozstrzygnięcia organu uzgodnieniowego.
Natomiast okoliczności które mogły i powinny być przedmiotem rozstrzygnięcia tego organu, zostały w sprawie właściwie ustalone i zgodnie z przepisami ocenione. Uzgodnienie o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu, ma bowiem na celu ochronę o jakiej mowa w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przytaczanej dalej jako ustawa o ochronie gruntów (Dz. U. Nr 121/04 poz. 1266 ze zm.). Zgodnie z art. 3 tej ustawy, ochrona gruntów rolnych polega na:
1) ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne;
2) zapobieganiu procesom dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi,
3) rekultywacji i zagospodarowaniu gruntów na cele rolnicze,
4) zachowaniu torfowisk i oczek wodnych jako naturalnych zbiorników wodnych.
Sposoby ochrony gruntów rolnych wymienione w pkt. 2-4 przytoczonego przepisu, nie dotyczą niniejszej sprawy. Natomiast sposób ochrony gruntów rolnych, wskazany w pkt. 1 tego przepisu - nie został w sprawie naruszony. Jak trafnie i
II SA/Ke 345/06
4
zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów, ustalił organ I instancji w oparciu o wypis z rejestru gruntów, przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym w ewidencji gruntów jako grunty rolne w klasie B-R lila i Pslll. Zgodnie natomiast z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, są gruntami rolnymi w rozumieniu tej ustawy. Skoro tak, to przeznaczenie przedmiotowego gruntu pod budowę chlewni z urządzeniami towarzyszącymi służącymi wyłącznie produkcji rolniczej, nie ogranicza w żadnym stopniu rolniczego przeznaczenia tego gruntu.
W nawiązaniu do zarzutów skargi należy podzielić zapatrywanie organu II instancji, że do zbadania merytorycznej i prawnej zgodności wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, w tym dotyczącymi zachowania wymaganych odległości od budynku mieszkalnego skarżącego czy też domniemanego zagrożenia zalewaniem działki skarżących na skutek przedmiotowej inwestycji, zobowiązany będzie organ ustalający warunki zabudowy, czyli Wójt Gminy I..
Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).