II SA/KE 342/23

II SA/Ke 342/23 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-08-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek
Dorota Pędziwilk-Moskal /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Armański
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Prawo miejscowe
Sygn. powiązane
II OSK 2475/23 - Wyrok NSA z 2024-10-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 217 par. 1, art. 218, art. 219
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 71 ust. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151, art. 119 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2023 r. [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zamierzonego sposobu użytkowania budynku oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 19 kwietnia 2023 r. znak: [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też "Kolegium"), po rozpoznaniu zażalenia A. C. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z 23 lutego 2023 r. znak: [...] o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "mpzp") zamierzonego sposobu użytkowania budynku położonego na działce nr ewid. [...] obręb 0026 przy ul. [...] w K..
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że wnioskiem z 15 lutego 2023 r. skarżący zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia o zgodności z obowiązującym mpzp zamierzonego sposobu użytkowania ww. budynku na budynek mieszkalny jednorodzinny. W tej sprawie strona złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., zwanej dalej "P.b." lub "Prawem budowlanym").
Jak podkreśliło Kolegium, zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego mpzp stanowi zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Zaświadczenie to nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Kolegium wyjaśniło, że w zaświadczeniu wydanym w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 P.b. wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego mpzp. W istocie zatem zadaniem organu jest interpretacja postanowień prawa miejscowego w kontekście zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu. W zaświadczeniu tym organ powinien dokonać analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego mpzp, a następnie stwierdzić to wprost w zaświadczeniu. Nie jest to więc proste urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jak wynikałoby z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 P.b. obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego mpzp. Organ dokonuje w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności, odmawia wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści, wymaganej art. 71 ust. 2 pkt 4 P.b.
Kolegium dodało, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503, dalej "u.p.z.p.") mpzp jest aktem prawa miejscowego, który - zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP - przynależy do systemu źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej [...] na obszarze działania organu, który go ustanowił. Postanowienia mpzp, określając przeznaczenie danego terenu, kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości na objętym planem obszarze, mogąc ograniczać gwarantowane przepisami Konstytucji RP i prawa cywilnego uprawnienia właścicieli nieruchomości nim objętych.
Organ odwoławczy, analizując kontrolowaną sprawę w aspekcie zarzutów zażalenia wyjaśnił, że właściwym dla terenu, na którym znajduje się obiekt budowlany, którego dotyczy wniosek jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący "K. Wschód - Obszar 1" (rejon Cmentarza Komunalnego "Cedzyna", drogi krajowej nr [...], przedłużenie ulic Sandomierskiej oraz Wikaryjskiej, Cedro-Mazur i Lubrzanki), zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 4 września 2008 r. oraz Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 4 września 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "K. Wschód - Obszar 1" - rejon Cmentarza Komunalnego "Cedzyna", drogi krajowej nr [...], przedłużenie ulic Sandomierskiej oraz Wikaryjskiej, Cedro- Mazur i Lubrzanki (Dz. Urz. Woj. z 15 stycznia 2009 r., Nr [...], poz. 74 i 82). Budynek objęty wnioskiem położony jest na nieruchomości przy ul. [...], obręb 0026, ewid. gruntów miasta K. nr [...], na obszarze funkcjonalnym oznaczonym na rysunku planu symbolem: [...] Zgodnie z § 3 pkt 3 mpzp ustalono następujące symbole dla określenia podstawowego przeznaczenia terenów UT - tereny obsługi ruchu turystycznego. W § 26 ust. 1 i ust. 2 mpzp wyznaczono tereny obsługi ruchu turystycznego oznaczone na rysunku planu symbolami UT.1 i UT.2 z podstawowym przeznaczeniem pod lokalizację obiektów, budowli i urządzeń służących rekreacji oraz wypoczynkowi, w tym obiektów usług hotelarskich i rekreacji zbiorowej takich jak obiekty campingowe, obiekty wypoczynku zbiorowego. W granicach terenów, o których mowa w ust. 1, poza przeznaczeniem podstawowym dopuszczono: 1) realizację obiektów technicznych i sanitarnych, 2) realizację obiektów i urządzeń służących obsłudze ruchu turystycznego (informacja turystyczna), 3) budowę obiektów handlu detalicznego ściśle związanych z obsługą ruchu turystycznego, w tym punkty pamiątkarskie, 4) lokalizację urządzeń terenowych i obiektów małej architektury towarzyszących kubaturowym obiektom usługowym, 5) realizację terenowych urządzeń sportowych, 6) realizację pomostów i urządzeń wodnych, 7) realizację zieleni urządzonej - zieleńce, skwery, 8) realizację ciągów pieszo-jezdnych i ścieżek rowerowych. Stosownie zaś do brzmienia § 26 ust. 4 mpzp do terenów oznaczonych symbolem UT.2 stosuje się pozostałe ogólne zasady jak w § 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 13 i 14 niniejszej uchwały. W § 14 ust. 1 mpzp ustalono, że grunty dla których plan ustala nowe przeznaczenie, utrzymuje się w dotychczasowym użytkowaniu, do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. W myśl § 14 ust. 2 mpzp, obowiązuje zakaz użytkowania terenów w sposób inny niż dotychczasowy
i wyznaczony w planie.
Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego interpretacji § 14 ust. 1 mpzp Kolegium wyjaśniło, że na spornym terenie dopuszczalne jest wyłącznie takie użytkowanie, jakie istniało w dniu wejścia w życie mpzp. Na mapie załączonej do mpzp budynek ten oznaczony jest symbolem "i" - inne, zatem nie był to budynek oznaczony jak budynek mieszkalny jednorodzinny symbolem "m". Nie zmieniają oceny sprawy również przedłożone do akt sprawy oświadczenia wnioskodawcy i członków jego rodziny, że budynek był zamieszkiwany od 2007 r., z uwagi na obecne zapisy mpzp co do działki nr [...] położonej przy ul. [...] w K.. Z ww. przepisów wynika bowiem, że teren oznaczony symbolem UT.2 winien być zagospodarowany w sposób przewidziany w § 26 mpzp, czyli jako tereny obsługi ruchu turystycznego. Plan na tym terenie nie dopuszcza zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. A w związku z tym nie jest możliwe przeznaczenie budynku objętego wnioskiem na cele mieszkaniowe jednorodzinne, jak tego chce wnioskodawca.
Analizując zarzuty zażalenia odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, Kolegium uznało je za niezasadne, gdyż sprowadzają się do negacji przyjętej przez organ wykładni przepisów mpzp. Przepisy planu są jednoznaczne w zakresie terenów oznaczonych symbolem UT.2, z których nie sposób wywieść innego ich znaczenia aniżeli tego, które przyjął organ. Organ zaś na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 4 P.b. ma obowiązek wydać zaświadczenie o zgodności zmiany sposobu użytkowania budynku z mpzp tylko wtedy, gdy zmiana sposobu użytkowania jest zgodna z planem. Skoro takiej zgodności nie ma, to postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest prawidłowe.
Sumując Kolegium stwierdziło, że użytkowanie budynku na cele mieszkaniowe nie przesądza o możliwości zmiany jego przeznaczenia na ten cel, gdyż stoi to w sprzeczności z ustaleniami mpzp. Zgodnie z zapisami ww. uchwały działka objęta wnioskiem przeznaczona jest pod funkcję UT.2 - tereny obsługi ruchu turystycznego, a nie pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną.
Skargę na powyższe postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiódł A. C., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie § 14 ust. 1 mpzp przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 4 września 2009 r. przez błędną wykładnię utrzymywania gruntu w dotychczasowym użytkowaniu.
W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że Kolegium za dotychczasowe przeznaczenie gruntu uznało przeznaczenie wynikające z użycia na rysunku mpzp litery "i", co oznacza, że chodzi o budynki inne niż przeznaczone na cele mieszkaniowe, a nadto oceniło, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyjaśnił przepisy skutkujące odmową wydania zaświadczenia.
Zdaniem skarżącego, użyte w § 14 ust. 1 mpzp wyrazy "dotychczasowy sposób" należy rozumieć zgodnie z brzmieniem, które wynika z ich znaczenia na gruncie języka polskiego - według słownika języka polskiego "dotychczasowy" to poprzedzający chwilę obecną, trwający w niezmienionej formie dotychczas. Kolegium przyjęło zaś, że "dotychczasowy" sposób korzystania z gruntu nie może oznaczać celu mieszkaniowego, skoro na rysunku planu ww. budynek oznaczono literą "i".
Z taką argumentacją nie zgodził się skarżący, zarzucając, że jest ona sprzeczna z powszechnym rozumieniem wyrazu "dotychczasowy". Gdyby bowiem wyraz "dotychczasowy" miał oznaczać "inny niż mieszkalny", to nic nie stało na przeszkodzie, aby w § 14 ust. 1 mpzp Rada Miasta K. tak uchwaliła. Skoro Rada Miasta nie zastrzegła, że dla oceny stanu "dotychczasowego" należy pomijać mieszkalny sposób korzystania z gruntu, to interpretacja Kolegium jest sprzeczna z wolą wyrażoną przez Radę Miasta.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem
art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Jednocześnie, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym.
Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji sądu administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Jak wynika z akt sprawy skarżący zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia o zgodności z obowiązującym mpzp zamierzonego sposobu użytkowania budynku położonego na działce nr ewid. [...] obręb 0026 przy ul. [...] w K. na budynek mieszkalny jednorodzinny. Objęta wnioskiem skarżącego nieruchomość znajduje się w obszarze "K. Wschód - Obszar 1" (rejon Cmentarza Komunalnego "Cedzyna", drogi krajowej nr [...], przedłużenie ulic Sandomierskiej oraz Wikaryjskiej, Cedro-Mazur i Lubrzanki), na którym obowiązuje zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 4 września 2008 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz plan przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 4 września 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "K. Wschód - Obszar 1" (rejon Cmentarza Komunalnego "Cedzyna", drogi krajowej nr [...], przedłużenie ulic Sandomierskiej oraz Wikaryjskiej, Cedro - Mazur i Lubrzanki), opublikowane w Dz. Urz. Woj. z 15 stycznia 2009 r., Nr [...], poz. 74 i 82.
Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z kolei stosownie do art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1); osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). W tym drugim przypadku organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia, organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).
Podkreślić należy, że wydanie zaświadczenia stanowi czynność materialno-techniczną. Natomiast odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę następuje, stosownie do art. 219 k.p.a., w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Materialnoprawną podstawę wydania żądanego przez stronę zaświadczenia stanowi art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, który wymaga uzyskania przez inwestora zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z mpzp. Zgodnie z tym przepisem, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć m.in. zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub kopię tej decyzji, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 4).
Podkreślić należy, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wymaga przepis prawa (217 § 2 pkt 1 k.p.a.). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zaświadczenie to nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, lecz organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu i w tym celu musi dokonać w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 września 2015 r., sygn. II SA/Po [...]).
Na gruncie kontrolowanej sprawy zasadnicze znaczenie ma zatem kwestia użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, a więc także w kontekście tego, czy nowa jego funkcja (nowy, zamierzony sposób użytkowania) nie koliduje z ustaleniami obowiązującego na danym obszarze mpzp. Punktem odniesienia dla oceny przez organ administracji dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania są zatem postanowienia planu miejscowego, przy czym znaczenie mają zarówno zapisy ogólne mpzp ustanawiające np. określone ograniczenia w możliwości zagospodarowania poszczególnych nieruchomości, jak i zapisy szczegółowe dotyczące przeznaczenia poszczególnych terenów.
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącego, w niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowej interpretacji zapisów obowiązującego mpzp w zakresie braku zgodności z tym aktem planowanej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania budynku.
Z postanowień mpzp wynika, że budynek objęty wnioskiem położony jest na obszarze funkcjonalnym oznaczonym na rysunku planu symbolem: [...], który obejmuje tereny obsługi ruchu turystycznego. Stosownie do treści § 26 ust. 1 i ust. 2 mpzp wyznaczono tereny obsługi ruchu turystycznego oznaczone na rysunku planu symbolami: UT.1 i UT.2 z podstawowym przeznaczeniem pod lokalizację obiektów, budowli i urządzeń służących rekreacji oraz wypoczynkowi, w tym obiektów usług hotelarskich i rekreacji zbiorowej takich jak obiekty campingowe, obiekty wypoczynku zbiorowego. W granicach terenów, o których mowa w ust. 1, poza przeznaczeniem podstawowym dopuszczono: 1) realizację obiektów technicznych i sanitarnych, 2) realizację obiektów i urządzeń służących obsłudze ruchu turystycznego (informacja turystyczna), 3) budowę obiektów handlu detalicznego ściśle związanych z obsługą ruchu turystycznego, w tym punkty pamiątkarskie, 4) lokalizację urządzeń terenowych i obiektów małej architektury towarzyszących kubaturowym obiektom usługowym, 5) realizację terenowych urządzeń sportowych, 6) realizację pomostów i urządzeń wodnych, 7) realizację zieleni urządzonej - zieleńce, skwery, 8) realizację ciągów pieszo-jezdnych i ścieżek rowerowych. Nadto na zasadzie § 26 ust. 4 mpzp do terenów oznaczonych symbolem UT.2 stosuje się pozostałe ogólne zasady jak w § 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 13 i 14 niniejszej uchwały. W § 14 ust. 1 mpzp postanowiono, że grunty dla których plan ustala nowe przeznaczenie, utrzymuje się w dotychczasowym użytkowaniu, do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Natomiast z mocy § 14 ust. 2 mpzp, obowiązuje zakaz użytkowania terenów w sposób inny niż dotychczasowy i wyznaczony w planie.
Zauważyć należy, że na mapie stanowiącej załącznik do mpzp budynek oznaczony został symbolem "i" – inne, a zatem nie był to budynek oznaczony jak budynek mieszkalny jednorodzinny symbolem "m".
Analiza powołanych zapisów mpzp prowadzi do wniosku, że przewidywane przez skarżącego użytkowanie budynku o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej nie jest zgodne z przyjętym w tym obszarze przeznaczeniem zarówno podstawowym, jak i dopuszczalnym. Poza obiektami, budowlami i urządzeniami służącymi rekreacji oraz wypoczynkowi, na tym terenie dopuszcza się wyłącznie realizację obiektów technicznych i sanitarnych, obiektów i urządzeń służących obsłudze ruchu turystycznego, budowę obiektów handlu detalicznego ściśle związanych z obsługą ruchu turystycznego, urządzeń terenowych i obiektów małej architektury towarzyszących kubaturowym obiektom usługowym, terenowych urządzeń sportowych, pomostów i urządzeń wodnych oraz realizację zieleni urządzonej, ciągów pieszo-jezdnych i ścieżek rowerowych. Powyższy katalog nie przewiduje zatem możliwości użytkowania przedmiotowego budynku jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Podkreślenia wymaga, że § 14 ust. 2 mpzp wyraźnie zakazuje użytkowania terenów w sposób inny niż dotychczasowy i wyznaczony w planie.
W ocenie Sądu, postanowienia mpzp nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Jak trafnie wskazało Kolegium, treść § 14 ust. 1 mpzp oznacza, że na tym terenie dopuszczalne jest wyłącznie takie użytkowanie, jakie istniało w dniu wejścia w życie planu. Teren oznaczony symbolem UT.2 winien być zagospodarowany w sposób przewidziany w § 26 mpzp – tereny obsługi ruchu turystycznego. W konsekwencji powyższego rację ma Kolegium, że plan na tym terenie nie dopuszcza zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co oznacza, że nie jest możliwe przeznaczenie budynku objętego wnioskiem na cele mieszkaniowe jednorodzinne.
Z tego też powodu należało uznać, że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania budynku jest sprzeczna z miejscowym planem.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.