II SA/Ke 325/25

II SA/Ke 325/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Jacek Kuza
Renata Detka /przewodniczący/
Sylwester Miziołek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 4, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.) Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2025 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2025 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 134 kpa w stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. L. od pisma Burmistrza [...] i Gminy w N. K. z dnia 9 stycznia 2025 r. znak: [...] w sprawie zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka – [...] Z. do szkoły specjalnej.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że pismem z dnia 9 stycznia 2025 r. poinformował M. L., że nie dostarczyła do Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w N. K. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia 16 września 2024 r. i z dniem 30 września 2024 r. wypisała dziecko ze szkoły uniemożliwiając szkole ustosunkowanie się do zaleceń w nim zawartych. Organ wskazał, że z uwagi na treść art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowywanie odbywa się na podstawie art. 127 ustawy, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej. Organ wskazał, że Zespół Szkolno-Przedszkolny w N. K. deklaruje zapewnienie warunków dziecku skarżącej, zgodnie z wymogami wynikającymi z przedstawionego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego i w związku z powyższym jest najbliższą szkołą podstawową, która może zapewnić kształcenie zgodnie z potrzebami zawartymi w orzeczeniu z dnia 16 września 2024 r.
M. L. potraktowała pismo Burmistrza [...] i Gminy w N. K. z dnia 9 stycznia 2025 r., jak decyzję i złożyła od niego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego twierdząc, że jej wniosek został kilkakrotnie odrzucony przez Urząd Gminy. Wskazała, że jest matką samotnie wychowującą syna z zaburzeniami sprzężonymi, i musiała zrezygnować z pracy, by się nim zająć. Syn jest uczniem szkoły podstawowej w Zespole Szkół Specjalnych dla Niesłyszących i Słabosłyszących w T., a szkoła została wybrana po konsultacjach z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną w Busku- Zdroju. Ponadto podkreśliła, że zmiana szkoły nie jest jej fanaberią, a zaleceniem specjalistów, którzy na podstawie przeprowadzonych badań doszli do takiego wniosku. Wskazała, że we wniosku ubiega się tylko o zwrot kosztów dowozu do internatu w poniedziałek i powrót w piątek do domu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazał, że skarżąca M. L. kwestionuje stanowisko organu I instancji zawarte w piśmie z dnia 9 stycznia 2025 r. w sprawie zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka – [...] Z. do szkoły specjalnej. Organ odwoławczy wskazał, że pismo organu I instancji o negatywnym załatwieniu sprawy dla strony nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2024 r. poz. 572 dalej jako: Kpa). SKO wskazało, że w orzecznictwie przyjęte jest stanowisko, że wyrażona przez organ reprezentujący gminę odmowa zapewnienia niepełnosprawnemu dziecku bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2024.935 t.j. dalej jako p.p.s.a.), na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że kwestie związane ze zwrotem kosztów dojazdu dziecka do szkoły nie stanowią materii podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, a podejmowane w tym zakresie czynności należą do kategorii innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie odmowy refundowania przez organ kosztów dowozu dziecka do szkoły czy też w sprawie odmowy refundowania dowozu dziecka do właściwej placówki nie wydaje się decyzji, która miałaby podlegać rozpoznaniu w ramach kontroli instancyjnej przez samorządowe kolegium odwoławcze. Reasumując Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 Kpa.
W skierowanej do WSA w Kielcach skardze na powyższe postanowienie M. L. wniosła o jego uchylenie, zobowiązanie Kolegium do rozpoznania odwołania od pisma Burmistrza [...] i Gminy N. K. z dnia 9 stycznia 2025 r. jako decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 Kpa, oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że pismo Burmistrza [...] i Gminy N. K. z dnia 9 stycznia 2025 r. nosi wszelkie cechy decyzji administracyjnej i organ mimo ciążącego na nim obowiązku, nie wydał formalnej decyzji administracyjnej a jedynie pismo. Podkreśliła, że postanowienie SKO, które odmawia rozpoznania odwołania, narusza przepisy, błędnie uznając, że nie została wydana decyzja administracyjna, a jedynie czynność materialno-techniczna. Dodatkowo wskazała, ze decyzja ta ignoruje indywidualne potrzeby dziecka, które wynikają z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, jak i zaleceń specjalistów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych ( Dz. U. 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2024 r. poz. 572) postępowań określonych w działach IV,V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej ( Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Kontrola powyższych aktów administracyjnych i czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana według kryterium legalności.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia charakteru prawnego pisma Burmistrza [...] i Gminy N. K. z dnia 9 stycznia 2025 r. znak: [...] w sprawie zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka – F. do szkoły specjalnej. Skarżąca twierdziła, że pismo to powinno zostać potraktowane jako decyzja administracyjna albowiem nosi wszelkie cechy decyzji administracyjnej i dlatego złożyła od niego odwołanie. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że jest to pismo organu o negatywnym załatwieniu sprawy dla strony a więc czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji organ II instancji stwierdził niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 kpa. Zgodnie z art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Organ wskazał, że na tle art. 134 Kpa wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania – przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Organ wskazał, że odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuację wniesienia odwołania przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 Kpa. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niedopuszczalnością odwołania z przyczyn przedmiotowych.
Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego należy się zgodzić. Trafnie bowiem organ ten wskazał, że zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury kwestie związane ze zwrotem kosztów dojazdu dziecka do szkoły nie stanowią materii podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, zaś podejmowane w tym zakresie czynności należą do kategorii innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa ( art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a) Pogląd ten należy też odnieść do zwrotu kosztów dowozu dziecka do szkoły i szkoły specjalnej. W konsekwencji skoro organ nie był zobowiązany do wydania decyzji, postanowienia czy innego aktu, to udzielając odpowiedzi na wniosek skarżącej w formie pisemnej dopełnił ciążącego na nim obowiązku załatwienia sprawy ( vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 841/23; wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt II SAB/Sz 27/20 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3969/21).
Skoro więc pismo Burmistrza [...] i Gminy N. K. z dnia 9 stycznia 2025 r. znak: [...] nie jest decyzją, a jedynie pisemną informacją, prawidłowo organ uznał, że nie przysługiwało od niego odwołanie. Dlatego skarga podważająca taką wykładnię podlegała oddaleniu jako niezasadna, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.